Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kojarzycie te marzenia, na które długo się czeka?
Moje jutro się spełni.
Po raz pierwszy założę fartuch i poczuję się jak prawdziwa lekarka.
Mam na imię Lulli, ale możecie nazywać mnie…
najszczęśliwszą studentką medycyny na świecie.
Marzyłam o tym, by być lekarką. Nikt we mnie nie wierzył.
Mówili, że zwariowałam.
A może mam coś z lekarki i wariatki, jak wszyscy?
Nie wiem, czy wziąć jakieś porządne danie czy burgera.
Chcę z tobą pogadać.
To mów, kotku.
Chyba rzucę uczelnię.
No nie, tylko nie znowu!
Zapomnij o tym. Idziemy.
To miał być imprezowy wieczór,
a okazało się, że to początek dziwnego doświadczenia.
Nauka tego nie ogarnia.
Proszę, słuchajcie uważnie.
Zaraz zrozumiecie ironię mojej prośby.
Bekon odpada!
Może ser?
Możemy pogadać?
No nie wiem, Diego.
Odpuść już.
Nie rozumiesz. Serio rzucam studia.
Mówisz tak od powrotu z Kanady.
- Chcesz tam zamieszkać z matką? - Już ci mówiłem.
Nawet mama mówi, że lepiej byłoby skończyć studia tutaj,
bo ojciec ma tu gabinet i pacjentów.
To prawda.
Myślisz, że mają ricottę?
Idę do łazienki.
Co jest?
Noga mnie boli. Zaczęło się po powrocie.
- Rzeczywiście. - Teraz przeszło na udo.
No dobra, to może zamówię udka?
- Smacznego! - Dziękuję.
Jednak nie burger?
A ty jak tam? Otworzyłeś serce przed Paolą?
Lulli…
Paola to nasza opiekunka rezydencji. Przynajmniej mnie słucha.
No to wspaniale!
Znakomicie.
A wiesz czemu?
Mam już dość tych twoich jazd.
Wybacz, ale dłużej tego nie zniosę.
- Jeśli chcesz, to rzuć studia. - Poważnie?
Jeśli to taki problem, może nie jest ci dane być lekarzem?
Wybacz, nie powinnam tak mówić.
Ale powiedziałaś.
Posłuchaj…
Podziwiam cię. Nie znam nikogo tak zdeterminowanego.
Przechodzę największy życiowy kryzys, ale dla ciebie to nic.
Chcę to z siebie wyrzucić, ale ty myślisz tylko o tym, co zjeść.
- Nabijasz się! - Spokojnie!
Może powinniśmy…
- Odłóż telefon! - Wszystko w porządku?
Usłyszałam krzyki.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Co jest, Diego?
- Czy w tym były krewetki? - Tak, a co?
O nie, reakcja alergiczna!
Potrzebna karetka, już!
Jezu!
- Pomocy! - Z drogi!
Cholerka, Diego.
Mogłeś mówić, że masz alergię na krewetki.
Mówiłem ze sto razy.
- To o orzeszkach. - Nie mam alergii na orzeszki.
Przepraszam.
Wszystko będzie dobrze.
Miałam świetny pomysł, jak uczcić naszą pierwszą rocznicę.
Lulli.
Choć raz mnie posłuchaj.
Tak?
To koniec.
Że co?
Zrywam z tobą.
Między nami koniec.
Lulli!
Co?
- Skarbie. - Co jest, mamo?
Wiesz, która godzina?
Boże drogi!
Cholera jasna!
Nie mogę uwierzyć!
Jak można z kimś zerwać w karetce?
- Nie mam czasu rozmawiać. - Niesłychane.
Pogadajmy.
- Wyglądasz jak siedem nieszczęść. - Ale że co?
W ogóle nie spałaś, a dziś twój wielki dzień.
Jestem z ciebie dumna.
Tata też by był.
- Zawsze mówiłaś, że chcesz być lekarką. - Pomóż mi.
- Uważaj na lunch. - A ty na fartuch.
Jakim cudem zapomniałaś, że ma alergię na krewetki?
On za dużo gada. Nie nadążam za jego paplaniną.
Lulli.
- Jak możesz tak mówić? - Pa, mamo!
Cholera jasna!
Dzień dobry!
Już jestem spóźniona.
Auto mi wysiadło. Przez całą noc nie załatwiłem holowania.
- Straszna noc. - Co ty nie powiesz?
Może złapiemy się później?
- Dzień dobry, Miriam. - Cześć.
No zaczekaj!
Jezu!
O nie, będę musiała wstać.
Proszę, niech ktoś inny wstanie.
No niech ktoś się podniesie!
Proszę usiąść tutaj.
Pani Zo, Zo Zo Pani Sia, Sia, Sia
Ktoś wie, co chce robić w przyszłości?
Ja wiem.
- Proszę, Lulli. - Będę lekarką.
Chirurgiem.
Czemu wybrałaś tak wymagającą karierę?
Chcę pomagać ludziom, żeby rodzice byli ze mnie dumni.
Przecież ty nie masz ojca!
A twoja mama piecze ciasta dla biedaków!
Bredzisz!
Tato, wiem, że mnie słyszysz.
Zawsze mówiłeś, żeby się nie spóźniać.
Do tej pory się tego trzymam.
Jak gdybyś tu był.
Uprzywilejowani czasu nie liczą. A pracowici nie mogą go marnować.
Brakuje mi ciebie.
Dzień dobry! Zaczynamy pierwszy dzień?
- Jak tam? - Ledwie się obudziłam.
Uszy do góry!
Diego pewnie nie przyjdzie. Zrezygnował, nie?
Albo nie.
Chodź.
Zaczekaj!
Cześć!
Hej!
Czekaj, nie nadążam!
Rzeczy możecie zostawić w szafkach.
- Jak tam, lepiej? - Tak, dzięki.
Wystraszyłam się.
Ruchy, Ricardo.
Jak się czujesz?
W porządku.
Miałeś zrezygnować.
Zmieniłem zdanie.
Ze względu na Paolę?
Ze względu na siebie.
Możemy zaczynać?
Chcielibyście tu pracować, co?
Chcecie być chirurgami.
Dam wam radę.
W chirurgii, gabinecie i diagnostyce
dobry lekarz musi słuchać pacjenta.
Słyszeliście?
A dobrzy studenci
słuchają swoich ulubionych profesorów.
Możemy iść?
Są wszyscy? Tutaj nie ma lekko.
Musicie się jeszcze sporo nauczyć.
bez nadzoru lekarza.
Jasne?
- Tak jest. - Całkowicie.
To oddział pierwszy.
To tutaj leżą świeżo przyjęci pacjenci.
- Dzień dobry. - Dobry.
Jak się pan czuje, panie José?
- W porządku. - Udało się panu zjeść?
Temperatura spadła.
Strasznie mnie boli.
Przepraszam was na chwilę.
Lulli.
- Odczuwa ból w nerce. - A co przed chwilą mówiłam?
Słuchałaś mnie w ogóle?
Lekarz się nim zajmie.
Ale ja tu jestem.
A jesteś lekarzem?
No właśnie.
- Paola… - No dobrze.
Co byś zrobiła jako lekarz?
Podałabym mu dawkę metamizolu.
A sprawdziłaś, czy nie ma alergii?
Nie.
To poważna sprawa.
Wiem, to już się nie powtórzy.
Pamiętajcie, że zanim cokolwiek zrobicie, musicie sprawdzić kartotekę
i wysłuchać pacjenta.
Oscar Ferreira de Souza, lat 60. Kiedy go przyjęliśmy, bełkotał,
nie miał równowagi ani koordynacji motorycznej.
Za dużo wypił?
Zgadza się. Miewał problemy z alkoholem.
Brawo, Elena.
Nie wierzę!
I słusznie.
Jest jeszcze coś?
Twierdzi, że od roku nie pije.
Jaka jest wasza diagnoza?
Jakie leczenie zastosujecie?
To zapalenie mózgu?
Mogłoby być, ale to nie to.
No powiedz, Paola!
Udar!
Móżdżku.
Dobrze. Oboje macie rację.
Zabierzecie go na rezonans, żeby to potwierdzić.
Chciałbym, żeby mój syn tu był.
- Zadzwonić do niego? - Mogę zadzwonić.
Nie trzeba.
Nie odbierze.
Proszę być spokojnym.
Spokojnie, jestem tutaj.
Oboje jesteśmy.
Rany.
Pańskie oczy…
kojarzą mi się z tatą.
Ten sam kolor, ten sam kształt.
Lulli.
Proszę się nie ruszać.
Jeśli naciśnie pan przycisk, przerwiemy badanie.
Będziesz mnie olewać?
- Jestem skupiona na pracy. - To dziecinne.
A ty lecisz na panią profesor.
Jesteś zazdrosna o Paolę? Śmieszne.
Wybacz, Diego, ale słuchanie ludzi nie najlepiej mi wychodzi.
Nie rozumiem, Lulli. O co chodzi?
Powinienem być na ciebie zły, ale nie za zazdrość,
tylko za to, że prawie mnie zabiłaś.
Ale nie umarłeś.
Chcę się skupić na badaniu, jak prawdziwy lekarz.
A może tobie nie jest dane być lekarzem?
Serio?
Co jest grane?
- Ekran nie działa. - Tak.
Zadzwonię do informatyków.
Niczego nie ruszajcie.
Zaraz wracam.
- Może powinniśmy go wyciągnąć? - Zaraz przyjdzie informatyk.
A jeśli źle się czuje?
- Jeśli coś się stanie? - Ma przycisk.
Skąd wiadomo, że działa?
- Światła mrugają. - To generator.
Ekrany nie działają, więc może przycisk tak samo?
Wyluzuj, lekarz zaraz przyjdzie.
Patrz, poruszył się.
Poruszył stopą. Idę tam.
Lulli, nie!
Lulli!
- Wszystko w porządku? - Nie dotykaj!
Lulli.
Budzi się.
Nic jej nie będzie.
Chyba że Paola ją zabije.
- Że co? - Co?
Mówiłaś coś?
Nie, ale dopiero się obudziłaś. Pewnie coś ci się śniło.
No tak.
Wszystko w porządku z panem Oscarem?
Coś mu się stało?
Podczas rezonansu nie, ale badanie wykazało udar.
- U mnie? - Nie, u niego!
- Tobie nic nie jest. - Dobrze.
Wszystko w porządku, ale zostaniesz na obserwacji.
A Diego? Gdzie on jest?
Tutaj, obok.
Lulli.
- Tak? - Nie chcę być plotkarą.
- Ale jesteś. - Nie jestem. No dobra, jestem.
Paola zajmuje się Diegiem.
Wiedziałam.
Nie chcę z nim rozmawiać.
Dlaczego?
Jak to dlaczego?
Powie, że to moja wina!
A tak było?
Oczywiście!
Przecież mnie znasz.
Dobrze wiesz, że nigdy go nie słucham.
Lulli…
No co?
Zaraz.
Powiedz mi jedno.
Myślisz, że Paola mnie wywali?
Jaka ja byłam nieodpowiedzialna!
To dla niej znakomita okazja, żeby się mnie pozbyć i być z Diegiem!
Uspokój się, Lulli, bo zaczynasz bredzić.
Jesteś rozdrażniona. Odpocznij.
Nic takiego się nie wydarzy.
- Paola to dla Diega za wysoka liga. - Co?
Słucham?
- Co? - Ale co?
Co?
- Co? - No co?
Co powiedziałaś?
Nic.
Pogadaj z Paolą i wyjaśnij jej sytuację.
Z Diegiem też pogadaj.
Wasza relacja to straszny burdel.
Skończcie już z tym. Zerwijcie ten plaster!
Jaki plaster?
Plaster?
Myślisz, że Diego spotyka się z Paolą?
Skąd!
Na pewno.
- Słowo? - Obiecuję.
Pewnie!
Przykro mi, że muszę ją okłamywać. Biedactwo.
Chcesz buziaka?
- Vanessa… - Co jest?
Dziwnie się czuję.
Widzę. To ja może…
Wezwę Paolę.
Nie jesteś jeszcze lekarzem.
Lulli się obudziła.
Znakomicie, bo muszę co nieco wyjaśnić.
Diego, musisz dojść do siebie.
Odpocznij, dobrze?
Muszę pamiętać, dziesięć mililitrów…
Chodźmy.
Przysięgam, że tu była.
Doktor Cláudio proszony…
Widzimy się w przyszłym tygodniu.
Do widzenia.
- Lulli, wszystko gra? - Tak.
- Zapraszam. - Dzień dobry.
Pan Oscar. Dzień dobry.
Dzień dobry, jak się pani czuje?
Martwiłam się o pana.
Od dawna nikt mi czegoś takiego nie mówił.
Spokojnie.
Zrobimy tutaj wszystko, żeby stanął pan na nogi.
Wiem, dziękuję, pani doktor.
Medycyna nie wyleczy wszystkiego.
Dzień dobry.
Muszę iść.
Do widzenia.
- Lulli! - Jezu!
- W porządku? - Znakomicie.
Wyglądasz jakoś dziwnie.
Ciekawe, gdzie jest Ricardo.
Jest w laboratorium 403.
Ale kto?
Ricardo! Przecież…
Na razie.
Wszyscy cię szukają.
Dodam dziś kolendrę.
Co z tego, że jej nie lubi. Nawet nie zauważy.
Do mnie pani mówi?
Nie.
Cholera jasna! Najchętniej udusiłbym mojego szefa!
Co za łajdak!
A ta co? Wariatka?
Przepraszam!
Ładna jest, ale mogłaby zgolić wąsik.
Rany…
Nikt nie chce wstać.
Zaraz mi nogi odpadną!
Niech ktoś wstanie, bo pani chce usiąść!
Wystraszyła mnie!
No już, śmiało! Tak!
Moja.
- Tutaj! - Biegnij!
- Chodź tutaj. - Ruchy!
Dajesz, Max!
Jezu!
- Taki jesteś silny, Max? - Skup się!
Julio, teraz ty!
Dawaj.
Dalej, Julio! Dobrze!
Skupienie! Dajesz!
Super!
Dobrze!
Odbij!
Bierz!
Tak jest!
Bierz!
- Brawo! - Super!
Koniec na dziś. Dobry trening!
To było coś.
- Dzięki. - Gorąco.
Julio!
- Jak tam? - Świetna robota.
- Na razie, Julio! - Dziewczyna cię zmotywowała.
- Pa. - Będziesz w pierwszym składzie.
Ja? A co z Maxem?
Świetnie sobie radzisz!
Ale finał już niedługo.
Owszem. Jakiś problem?
Chodzi o moją łydkę.
Nadal trochę boli.
- Chyba ją naciągnąłem. - Chłodź ją i zobaczymy.
Max, będziesz zaczynał, Benicio na ławce.
A ty najpierw się przebadaj.
Super, dzięki!
Co za miła niespodzianka!
Jak tam? Nie powinnaś być w szpitalu?
Tak.
Powinnam.
Masz kontuzję?
Łydka mnie boli. Nic poważnego.
Dobrze ci szło.
Mogę rzucić okiem?
Pewnie, pani doktor.
Proszę.
- Tutaj? - Tak.
Zauważyła?
Chcesz być w pierwszym składzie?
No jasne.
Ale przez łydkę nie mogę.
Pierwszy skład? W finale?
Przy pełnej sali? Wszyscy będą się patrzeć i oceniać.
W żadnym wypadku.
Co jest? Myślałem, że jesteś lekarzem!
Jeszcze nie.
A tobie nic nie jest.
Tak, mądralo?
I wiesz, co czuję?
Owszem.
I to bardzo dobrze.
Niby skąd?
No właśnie nie mam pojęcia.
Nie da się czytać w myślach.
Czyli naprawdę masz kontuzję?
No tak!
To co, słyszę głosy?
Na to wygląda.
To przez wstrząs. Przejdzie ci.
Tak.
O nie. Zobacz.
Cześć, tu Lulli. Nie mogę odebrać.
Pogadaj z nim.
- Nie wiem. - Mam zejść na zawał?
Spokojnie, nic mi nie jest.
- Dzień dobry. Mogę? - Proszę.
Czemu nie odbierałaś?
Wyłączyłam telefon.
Oglądałam trening Julia, prawda?
Zgadza się.
Nie mogłaś zadzwonić? W głowie miałam najgorsze myśli.
Nie dramatyzuj tak.
Lulli…
Odsuwa mnie od siebie.
Wcale cię nie odsuwam.
Nie chciałam cię straszyć.
Ale może pozwól mi trochę oddychać?
Radzę jej słuchać. W końcu jest lekarzem.
To nadal moja córeczka.
Choć jest zrzędliwa i niekomunikatywna.
To moja wina.
Wiesz, że jesteś najlepszą mamą pod słońcem?
A ty idealną córką!
Zawsze sama. Przez to tak zgorzkniałaś.
Mamo.
Wszystko zawdzięczam tobie.
Moje błędy to nie twoja wina.
To był błąd, że uciekłaś ze szpitala.
A kto ci powiedział, że uciekłam?
Miałaś wypadek.
Zemdlałaś. Mogłaś zginąć!
Podobno obudziłaś się zdezorientowana i uciekłaś ze szpitala.
Jak mogłaś tak postąpić?
A kto ci doniósł?
Obiecałam, że nie powiem.
Zabiję Vanessę!
Z każdym dniem gotujesz lepiej.
Chodź, Julio.
Czemu już się nie spotykacie?
Byliście uroczą parą.
Byliśmy dziećmi. Lulli jest dla mnie zbyt apodyktyczna.
To by się nie udało.
- Julio! - Widzisz?
Muszę lecieć.
Ciotka twierdzi, że powinniśmy być razem. Jeszcze czego!
Co cię tak bawi?
Jak to co? Wiesz, że to nie ma racji bytu.
Ale dlaczego?
Słucham.
Bo jestem apodyktyczna? Szalona? Zimna? Zdystansowana?
- No powiedz! - Skąd!
Nie o to chodzi.
Cóż…
Przyjaźnimy się.
Jestem gejem.
Jesteś gejem?
Co?
Skąd!
Że też wcześniej nie zauważyłam!
- Ale ze mnie przyjaciółka! - Przestań, nie jestem gejem!
Odbiło ci! Potrzebujesz pomocy!
No dobrze.
Przysięgnij, że jesteś hetero.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć…
- Przysięgam! - Zaraz.
Policzyłeś do pięciu, żebym nie czytała ci w myślach?
Boże drogi!
Serio czytasz w myślach.
No tak!
A ty jesteś gejem, Julio.
Tylko nie mów nikomu, proszę.
Żaden problem. Nikomu nie powiem.
Ale ty obiecaj, że nikomu nie zdradzisz mojej tajemnicy.
- Dobra! - Lulli, masz gościa!
Nikomu nie powiem, że czytasz w myślach.
- Gdzieś ty była? - Zamknij drzwi!
Całowaliście się?
Przestań!
Co w ciebie wstąpiło?
Umie czytać w myślach.
Zaraz. Co takiego?
- A Julio jest gejem! - Co?
- Cicho! - Zwariowałeś?
Wychodzimy.
- Dobry pomysł, bo tu twoja mama słucha. - Idziemy!
- Okropnie wyszłam na tym zdjęciu. - Vanessa, idziemy!
To się zdarza tylko w filmach.
Trochę mi zajęło, nim w to uwierzyłam.
To powiedz mi, co teraz myślę.
Zobaczmy…
„A, E, I, O U”? Serio?
- Zgadza się. - Spróbuj czegoś skomplikowanego.
I kto to mówi? Sam liczyłeś do pięciu.
Słyszałaś jeszcze inne myśli, które wszystkim zdradziłaś.
Vanessa to od razu „wszyscy”?
Daj spokój, Julio.
Wygadałam twój sekret, bo ty wygadałeś mój.
Ale nie mówmy o mnie. Zmieńmy temat.
On nie chce mówić o życiu osobistym.
Nie.
A więc jesteś gejem?
Wybacz, nie mogę tego przemilczeć.
Mój gejradar dobrze działał.
Jest do kitu.
To dlaczego nie chcesz się wyautować?
Dlaczego? Powodów jest mnóstwo.
Zwłaszcza teraz wszystko jest jakieś dziwne.
A do tego kocham siatkówkę.
To środowisko jest seksistowskie i homofobiczne.
Pełne bigoterii.
Nie jest łatwo.
Rozumiem.
Utrzymaj to w tajemnicy.
A co z twoją rzekomą kontuzją? Jak długo chcesz to ukrywać?
- Powiesz mamie? - Chyba nie.
Przynajmniej na razie.
Ma dość powodów do zmartwień. Nie chcę jej dokładać.
Ale chcę się dowiedzieć, jak się tego pozbyć.
I tyle.
Czego się pozbyć?
Jak to czego? Umiejętności czytania w myślach.
- Nie! - Co?
Dostałaś dar od Boga. To błogosławieństwo!
Sama chęć pozbycia się go jest grzechem.
Zastanów się.
Możesz pomóc mi dowiedzieć się, czy Ricardo na mnie leci.
Możesz przejrzeć uczucia Paoli.
Z tym akurat się zgodzę.
- Masz rację. - Wiem!
Nie muszę czytać wam w myślach. Wiem, że jesteście wariatami.
Zaraz, zaraz.
A Diego też czyta w myślach?
Wiem, jak możemy się przekonać.
Nie jestem przekonana co do czytania w myślach.
Patrz!
Doktor César?
Ojciec Diega nigdy tu nie bywa.
O nie. Zaczekaj.
Może Diego jest poważnie ranny?
Nie wygląda najgorzej.
Na pewno gada z Paolą.
Zobaczył mnie!
Idzie tutaj.
Co robić? Pomóż mi.
Nie wiem, superbohaterko.
- Do zobaczenia. - Lulli!
- Vanessa! - Lulli!
- Zniknęłaś gdzieś wczoraj. - Wyłączyłam telefon.
Pewnie się uczyłaś. Ciebie nawet wstrząs nie rozproszy.
Tak.
A ty jak tam?
W porządku? Jak się czujesz?
Jest dobrze.
Co jest? Czemu tak na mnie patrzysz?
Zgadnij.
Próbuję.
Dzień dobry!
Już wiesz, czemu tak patrzyłem?
Nie.
Kocham cię.
Jak to?
Nie jesteś zły?
Niby dlaczego?
O Boże…
Właściwie to nie było tak.
- Bo… - Lulli?
- Możemy pogadać? - Jasne.
Czekam na górze.
Muszę już iść.
I jeszcze coś.
Już wiem, gdzie uczcimy pierwszą rocznicę.
- To niespodzianka. - Dobra.
Zobaczysz.
Jak się czujesz?
Nic mi nie jest. Jest w porządku.
Wspaniale.
Będę mówić wprost.
Diego doznał rzadkiej amnezji.
Co?
Wasze wyniki są w porządku,
ale on nie pamięta, co zaszło wczoraj przed wypadkiem.
- Tylko wczoraj? - Tak sądzę.
Zmartwiłam się, więc wezwałam Césara, ojca Diega.
Twierdzi, że to delikatny, chwilowy uraz.
Czy Diego wie o amnezji?
Wie, że nie pamięta, co się wczoraj wydarzyło.
Diego…
Martwię się o niego.
Dostałaś dar od Boga.
Możesz przejrzeć uczucia Paoli.
To naprawdę piękne.
Cudownie, że tak martwisz się o studentów.
Diego ma swoje przywileje.
Ale strasznie się pogubił.
Brakło mu miłości.
Wiem.
To świetny chłopak.
Szkoda, że ma takiego ojca.
Znam go od dziecka i poniekąd czuję się za niego odpowiedzialna.
Jest dla mnie jak syn.
Będę mieć na niego oko, ale też mi pomóż.
Jasne.
Chodźmy.
- I jak? - Co?
- Jak tam? - Co?
Diego. Zwariował?
- Spotyka się z Paolą? - Chodź.
Paola traktuje go jak syna.
- Jasne… - Poważnie.
Diego ma rzadką amnezję pourazową.
Nie gadaj!
Nie wie o rozstaniu.
Powiesz mu?
Nie wiem. Nie mam pojęcia, jak zareaguje.
Sprawdź jego myśli.
Problem w tym, że nie mogę.
Nie potrafię.
Nie mów, że twoje moce już słabną!
Chwileczkę.
- Sprawdź, czy Ricardo na mnie leci. - Nie!
A gdyby tak…
Nie ma mowy! Nie zrobię tego!
No dobrze, pani etyczna.
Przynajmniej twoja moc nadal działa.
Nie nazywaj tego „mocą”.
- Czytasz w myślach. - Nie ogarniam…
- Hej, skarbie. - Hej.
- W porządku? - Tak.
- Co tam? - Jak się masz, Diego?
Dobrze.
Nie musisz mówić w ten sposób. To tylko wstrząs.
Czuję, że nie wszystko pamiętam, ale jest w porządku.
Nie oszalałem, nie?
Tylko na punkcie Lulli.
Urocze.
Jest wspaniały.
Nie mów mu nic, tylko korzystaj.
I pomóż mi odciągnąć tę laskę od mojej sympatii.
Poważnie.
Dzięki!
Vanessa, możesz zabrać tę rękę…
Chciałam ci wyczyścić fartuch.
To niegrzeczne!
Wszyscy są?
Zaczekajcie w gabinecie.
- Nazwisko? - Haragushiku.
Nie wysypiam się. Ciągle czuję zmęczenie.
Miał pan przeszczep brwi?
Skąd!
Kiepsko się czuję.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dobry.
Mara Haragushiku. Ma 36 lat.
Z takimi objawami i kartoteką…
Ma mononukleozę.
Wszyscy się zgadzają?
Co pani czuje?
Miała pani styczność z kotami?
Nie mogę, jestem uczulony.
To było pytanie do pacjentki.
Przepraszam.
Miała pani styczność z kotami?
W żadnym wypadku.
Zwariowała pani? To byłby koniec naszego związku.
Jest pan pewien?
Skąd wie? Wygląda naturalnie!
Tu chodzi o pani życie.
No dobrze.
Miałam kontakt z kotami.
Byłam na kolacji z przyjaciółmi ze szkoły.
U byłego. Geraldo o tym nie wie.
To zazdrośnik.
Toksoplazmoza.
Lulli ma rację.
Masz punkt!
Wszyscy jesteśmy jednym zespołem.
Jasne, przepraszam, przegięłam.
Zdecydowanie.
Nie do wiary!
Czemu dopiero teraz zyskałaś tę moc?
Skąd wiedziałaś, że pacjentka kłamie?
Szósty zmysł.
Kolejny pacjent to Jean Azevedo, lat 54.
Lulli, jaka jest twoja diagnoza?
Zmęczenie i wypadanie włosów.
Niedoczynność tarczycy.
Znakomicie.
Tak!
Wszyscy się zgadzają?
Jak myślicie, skąd tak trafne diagnozy Lulli?
Bo jest genialna. To moja przyjaciółka.
Wybaczcie.
To ci zagadka. Taka genialna i przyjaźni się z tobą?
Elena…
A ty co powiesz, Lulli?
Słucham pacjentów.
Właśnie!
Możecie iść.
Do jutra.
Lulli.
Wszystko gra?
Tak, w porządku.
- Jestem zmęczona. - Domyślam się.
Brzmiałaś dziś jak rodem z House’a.
- Podwieźć cię? - Nie trzeba. Widzę się z Juliem.
Będziemy rozmawiać. Jak przyjaciele.
- To widzimy się później? - Pewnie.
- Co jest? - Mam dość czytania w myślach.
Jezu.
No co?
- Nie chcę już czytać w myślach. - Czemu?
Ludzie mają prawo decydować, o czym mówią innym.
Zaraz głowa mi eksploduje!
- Spokojnie, oddychaj. - Nie dam rady.
Jestem przy tobie, spokój.
Jesteśmy ludźmi nauki. Przyszłymi lekarzami.
Podejdźmy do tego poważnie.
Zabiorę cię w miejsce, gdzie przyjrzymy się temu bliżej.
Za mną.
No chodź.
KONSULTACJE DUCHOWE
Lulli?
Zamknij oczy.
Lulli?
Zamknij oczy.
Niech energia płynie.
Z miłością i intensywnością.
Czytam Lulli w myślach.
- Podoba się jej? - Nie.
Ma ochotę zabić Rominę i ciebie, bo ją tu zabrałaś.
Co widzisz?
Masz wielki problem.
Ogromny!
Jest też przystojny chłopak.
Bardzo.
Diego jest przystojny.
Dopuść wszechświat do swojego życia.
Tyle że nie wiem, co to znaczy.
No jasne! Przecież ty w nic nie wierzysz.
Nie słuchasz ludzi.
Masz poważny problem.
Boisz się,
bo myślisz, że to nie minie.
To prawda.
Jestem tu, bo mam problem.
To akurat proste.
Co to jest? Co robisz?
Powróżę ci z dłoni.
Skoro chce jej wróżyć z dłoni, to znaczy, że…
Lulli?
Podaj mi dłoń.
Skup się.
Widzę, że się pogubiłaś.
Co z tobą, moja droga?
Czytam w myślach.
Co za wariatka.
Nie jestem wariatką.
Umiem czytać w myślach.
Ależ skąd!
Lasce totalnie odbiło, macarena.
„Macarena”? Serio?
Puść mnie, wiedźmo. Jesteś z policji!
Gdzie twój akcent?
Już nie będę nikogo naciągać!
- Naprawdę? - Tak!
Nie wiem, czy umiem!
Umiesz. Vanessa, Julio, idziemy!
Możemy współpracować! Będziemy bogate!
- Rozłóż mi karty. - Nie!
Twój talent i moja charyzma. Zadzwoń, jeśli zmienisz zdanie!
- Wsiadaj, do diaska! - Jestem pod wrażeniem.
- Co ty robisz? - Przestań!
Nie chcę już tego słuchać, zrozum mnie!
Musimy popchnąć.
- Znowu? - To auto nigdy nie działa!
- Posłuchaj. - Wychodź.
Moim zdaniem jesteś w stanie żyć z tym darem.
Nie mów, że to dar! Do najważniejszego umysłu nie mam dostępu!
Diego powinien znać prawdę.
Daj spokój! Mam w głowie wystarczający mętlik. Jedźmy do domu.
- Do środka! To nasza szansa! - Wsiadamy!
Zamknij drzwi!
Kiedyś tutaj śpiewaliśmy.
- Patrz, kto tu jest. - Kto?
Cześć, skarbie.
- Julio! - Cześć, Diego!
- Vanessa. - Cześć.
- Lepiej się czujesz? - A co?
Byłaś zmęczona.
Trochę, ale przy tobie mi lepiej.
Akurat.
- A ty jak tam? - Dobrze, a ty?
Dobrze. Jest Ricardo?
Jest…
Tam jest.
Z Eleną.
Zabawne.
Dajcie mi chwilę.
- Vanessa! - Hej!
Co u ciebie?
Dawno się nie widzieliśmy. Jesteś w reprezentacji?
- Trochę to potrwa. - No tak.
Nie słyszałeś, że ma kontuzję?
I to dość poważną, prawda?
Słuchaj własnego ciała i dbaj o siebie.
O tak, ciało nie kłamie.
- Nie kłamie. - No tak.
Musimy też słuchać umysłu, prawda?
Przejdę się. Podoba mi się tutaj.
Cześć, Ricardo!
Jak tam, Elena?
Dobrze.
Co z nią?
Musi rzucić studia.
Co takiego? To…
okropne wieści.
Naprawdę okropne.
Biedna. Jest zdruzgotana.
A jak twoje serce?
To zwyczajne pytanie.
Cześć!
Co tam, Julio?
Wybacz. To jest Ricardo.
- Jak tam? - Miło mi.
No to…
- Czemu nie pijesz? - Co?
Chora jesteś?
Rzadko piję.
Widzę, że już wypiłeś. Skoczę po kolejne.
- Pomogę ci. - Nie!
Nie do wiary.
Właśnie miałam powiedzieć, żebyś przyniósł coś do picia.
Jesteśmy tacy zgrani, czuję to.
No tak.
- Zjesz coś? - Nie jestem głodny.
Nie chcesz przystawki? Obiecuję, nie wezmę krewetek.
Co jest? Wszystko gra?
Tak.
To tylko zadyszka.
Chcesz wody? Może wyjdziemy na zewnątrz?
Nie trzeba, już mi lepiej.
Na pewno?
Chodź tu.
- Zamówiliście już? - Ja wezmę piwo.
- Wezmę piwo. - No nie wiem.
Zaczekam na zewnątrz.
Na zewnątrz.
Myślałam, że świętujesz.
Rodzice wyjeżdżają i nie chcą mnie zostawić samej.
Rozumiem.
Nigdy mnie nie lubiłaś, co?
Nigdy.
Ale ty mnie też nie.
Wiem, czemu ciągle konkurujemy.
Nie chcę walczyć z tobą ani z inną o jakiegokolwiek faceta.
Siostrzane więzi.
Zgadza się!
Za siostrzane więzi.
Zaczekaj.
Irytuje cię bałagan?
Na przykład majtki na środku pokoju?
Skąd to pytanie?
- Wiesz, majtki… - Dziewczyny!
Ricardo czeka w środku.
Od jakiegoś czasu zbierałem się, żeby to zaśpiewać.
Nadszedł ten dzień.
W tym całym szaleństwie Wmawiam sobie, że nie chcę
Przeczę wszelkim pozorom
Ukrywam, co oczywiste
Tylko po co wciąż kłamać
Skoro nie da się oszukać
Serca swego
Wiem, że cię kocham
Śpiewajcie też!
Nie chcę dłużej kłamać…
Idziemy?
Dokąd?
Niespodzianka.
Tak bardzo cię pragnę Pocałunków twoich łaknę
Życie swoje ci oddaję A ty rób z nim, co tylko chcesz…
Uczcijmy naszą pierwszą rocznicę.
Czy to jest prawda Że tęsknisz za mną?
Chodź.
Nie wierzę, że to zorganizowałeś.
Ojca nie będzie przez tydzień.
Będziemy świętować cały tydzień?
Tak długo, jak będziemy chcieli.
Co jest? Powiedz mi.
Nie wiem. Stresuję się, jakbym chciał coś z siebie wyrzucić.
Zaczęło się po wstrząsie.
Właściwie to nie rozmawialiśmy o tym dniu.
Wiem. Nie byłem w stanie zrozumieć, co czuję,
ale chyba już ogarnąłem.
- Diego… - Daj mi dokończyć.
Dobrze?
Obserwowałem, jak pracujesz w szpitalu,
opiekujesz się pacjentami, słuchasz ich.
Naprawdę się o nich troszczysz.
Dopiero teraz widzę prawdziwą ciebie.
Chyba w końcu zrozumiałem, że naprawdę chcę być lekarzem.
Pieprzyć ojca, jego oczekiwania i żądania.
Chcę być jak najlepszym lekarzem i człowiekiem.
I tylko przy tobie mogę to osiągnąć.
- Wypijmy za to. - Nasze zdrowie.
- Dzień dobry. - Hej.
Diego!
Tato!
Myślałem, że wrócisz później.
Musiałem wrócić.
Wyskoczyła nagła, skomplikowana operacja.
Dzień dobry, doktorze.
Masz moją książkę Shieldsa? Nie mogę jej znaleźć.
Raczej nie.
Naprawdę?
Doprawdy?
Proszę.
Ile razy cię prosiłem,
żebyś odkładał książki na miejsce?
Rozumiesz?
Przepraszam.
- Ojciec… - Nie słucha ludzi?
Ani trochę.
Nie przewidziałem, że tak wyjdzie.
To była najwspanialsza noc w moim życiu.
Dzień dobry.
- Pamiętasz Lulli? - Ale tu bałagan.
- Nie wiedziałem, że wrócisz. - Myślałeś, że to hotel?
Proszę cię, tato.
Pamiętasz Lulli?
Dzień dobry. Jest pan moim autorytetem.
My też będziemy chirurgami.
Ta dziewczyna nie będzie chirurgiem.
Paola była pana asystentką?
Jest naszą opiekunką rezydencji.
I znakomitym chirurgiem.
Tak znakomitym, że pracuje w publicznym szpitalu.
- Nie radziła sobie u mnie. - Nie chciała.
Tak twierdzi.
Rozumiem.
W szpitalu mierzymy się z rzeczywistością.
Są ludzie w potrzebie, czekają w kolejkach, są zaniedbywani.
- Jest intensywnie. - To strata czasu.
Dobry chirurg jest wiele wart.
Każde życie ma wartość.
Każdy zasługuje na tak dobrych chirurgów, jak pan i Paola.
Kto by pomyślał! Idealistka!
Całe życie będziesz pracować w szpitalu?
Jeszcze nie wiem.
- Ale ja tak. - Nie!
Nie wracajmy do tego tematu.
Nie zniszczysz wszystkiego, co budowałem, przez jakieś ideały!
Chcę iść własną ścieżką.
To może zacznij od wizyty u fryzjera?
Zmień te znoszone ciuchy.
Lekarz nie może wyglądać jak zbir.
Liczą się umiejętności, a nie wygląd.
- Nie jestem tobą! - Masz moje nazwisko!
I tylko to mam po tobie!
Nie zgrywaj pokrzywdzonego dziecka z bogatego domu!
Każdy student medycyny chciałby mieć takiego ojca.
Nikt nie wie, jaki on jest!
Znają go z wywiadów i wykładów.
Dość tego!
Nie będę się z tobą kłócił.
Gratulacje, udało ci się wyprowadzić mnie z równowagi.
Cel osiągnięty.
Do widzenia, Luma.
W porządku?
Jak nigdy dotąd.
Cześć!
Widzę te same ciuszki, co wczoraj!
Musimy pogadać. Wiesz, ploteczki.
Gadałam wczoraj z Eleną. Będziemy mieszkać razem.
To super!
Przestałyście się żreć?
No i Ricardo jest wolny.
Dla niej to było zauroczenie.
Wyjaśniłam jej, że chyba łączy nas więź z poprzedniego wcielenia.
Znam cię. Pewnie mam sprawdzić, czy na ciebie leci.
Umiesz czytać w myślach.
No co ty? Ostatni raz.
Ona czyta w myślach.
- Nie ruszaj się. - Przepraszam.
Powiedział mi o łydce. Trener kazał mu zrobić rezonans.
Doktor Fernandes zgodził się go wcisnąć.
Dziś mecz?
Tak.
I co z nim?
Lekarz niczego nie znalazł.
No raczej. On kłamie. Boi się zagrać.
Co ty wyprawiasz?
Spokojnie. O wszystkim mi powiedział.
Rozumiem go.
Boi się oceny.
Nie chce popełnić błędu, zawieść matki, trenera,
kolegów z drużyny.
To normalne.
Każdy tak miewa.
- Każdy. - Prawda?
Rozmawiałem z nim. Cieszy się na ten mecz.
Ale wie, że każdy ma swoje zdanie
i nie może kontrolować myśli innych.
Nie może.
- To by dopiero było! - Co nie?
Totalne szaleństwo.
Nie możemy uciekać przed czymś ze strachu przed zdaniem innych.
Ludzie zawsze będą gadać.
To nic złego.
Nie dość, że przystojny lekarz, to jeszcze kopalnia dobrych rad.
Vanessa…
Skoro już tu jesteś, możesz mi w czymś pomóc?
Lulli jakoś dziwnie się czuje od wypadku.
Sprawdź, czy ma tachikardię.
- Mógłbyś? - Jasne.
Sprawdźmy tętno.
Wiesz, że Elena zamieszka ze mną?
Naprawdę? Super.
Zanim się wprowadzi, może wpadniesz w piątek na kolację?
Jesteś wolny?
Dzięki, ale w piątek jestem zajęty.
Tak? A co masz w planach?
Sprawy rodzinne.
Nigdy nie zgadniesz!
UWAGA
- Tętno jest idealne. - Ja sprawdzę.
Znam się na tym.
Lulli.
Diego.
Wszystko dobrze?
Pan Oscar. Nie najlepiej z nim.
- Idziemy? - Tak.
Dzień dobry, panie Oscarze.
Cześć, ślicznotko.
Przyszła pani się pożegnać?
Skąd.
Nic z tych rzeczy.
Sprawdzam, jak się pan miewa.
Medycyna nie wyleczy wszystkiego.
Jestem ciężarem dla innych.
Po co męczyć ludzi…
Bierze pan leki?
Oczywiście.
Nie.
Musi pan…
Dzień dobry. Chce pan się zobaczyć z synem?
Niczego bardziej nie pragnę.
Zajmę się tym.
- Dziękuję. - Paola, pan Oscar nie bierze leków.
Skąd wiesz?
Nie wiem, mam takie przeczucie.
Tak czy siak, podam mu kroplówkę.
To nie przelewki. Krwawienie może rozwinąć się…
Może drenaż chirurgiczny i dekompresja?
Może.
- Nie zgodzi się. - Ale syn tak.
Przyjedzie?
Najwyżej zaciągnę go siłą.
Chodźmy.
Tak?
Roberto?
Tak, to ja.
Jesteśmy ze szpitala. Chcemy pomówić o panu Oscarze.
Od dwóch lat nic nie pił.
Kłamie.
Jego stan jest poważny. Czas ucieka. Chce cię zobaczyć.
Mógł o tym myśleć, kiedy był na to czas.
Wiecie, ile razy godzinami czekałem na niego w szkole?
Przychodził spóźniony i capił alkoholem.
- Ale przyjeżdżał. - W życiu nic nie powiedział szczerze.
- Dbał tylko o siebie. - Wiem, o czym mówisz.
Mój ojciec jest taki sam.
Przegapił wszystkie zakończenia roku i przedstawienia?
Co do jednego.
Pije?
Nie.
Tej wymówki nie miał.
Ale to nadal mój ojciec.
Wierzę, że w głębi serca mnie kocha.
Nie tak, jak pan Oscar ciebie, ale jednak.
Będę z tobą szczery.
Widziałem wyniki twojego ojca.
Powinien już nie żyć.
Wiesz, co trzyma go przy życiu?
Nadzieja, że cię zobaczy i uściska.
I przeprosi.
To pan Oscar, tak?
Skalpel.
Podłączamy go do monitora.
- Myślicie, że umrze? - Moim zdaniem nie.
- Daję mu 40% szans. - A ja 60%.
Pogadajmy z Robertem.
Podjąłeś słuszną decyzję.
Po prostu zgodziłem się na operację.
Jesteś tutaj i to jest najważniejsze. Dzięki.
To ja wam dziękuję.
Nic takiego nie zrobiliśmy. Podziękuj Paoli. To najlepszy chirurg.
Mamo?
Diego nadal nie pamięta, że się rozstaliśmy.
Nie powiedziałaś mu?
Obłęd.
A uwierzysz, jeśli powiem ci, że to jeszcze nic?
Na litość, co ty kombinujesz?
Czytam w myślach.
- Ja też. - Poważnie?
Naprawdę? Czyli to rodzinne!
Kobiety mają szósty zmysł.
Nie, to nie to, mamo.
Naprawdę potrafię czytać w myślach.
Kiedy ktoś mnie dotyka, wiem, co myśli. Mam tak od wstrząsu.
Lulli…
Boże drogi, zaczyna mieć urojenia. Nie mają psychiatry?
To nie urojenia.
Mamy psychiatrów w szpitalu, ale żaden tego nie wyleczy.
Spokojnie.
Wiem, że to zwariowane.
Czemu mówisz mi dopiero teraz?
Masz wystarczająco dużo zmartwień. Nie chciałam cię obciążać.
Zawsze będę się o ciebie martwić.
Czy czytasz w myślach, czy popełniasz błędy,
nadal jestem twoją matką!
Dzięki. Czekam, aż mi to minie.
Wyobrażam sobie.
Mogę cię sprawdzić?
Jasne.
Mam przytyć dwa kilo? Czemu tak myślisz?
Nie wiem, kiedy wezmę ślub, i czy w ogóle.
Nie myśl o takich rzeczach!
Mamo…
Dziękuję ci za te słowa.
Potrzebowałam potwierdzenia, że ktoś mi kibicuje.
Zawsze myślałam, że każdy życzy mi źle.
Na świecie jest mnóstwo ludzi.
I wielu z nich w ciebie wierzy.
Tylko ich posłuchaj.
Warto słuchać ludzi, którzy cię kochają.
Chwileczkę!
Luís cię podrywa?
Nie do wiary! Naprawdę wam kibicuję!
Już są.
Jedziemy na mecz!
- Wskakuj. - Jedziemy.
- Chodź! - Pa.
GOSPODARZE: 14 GOŚCIE: 15
Może zastąpimy trójkę?
Dajesz, Julio!
Dalej, Julio!
Dawaj!
- Boże! - No już!
Góra!
Roznieście ich!
- Tak! - Dobrze!
Wygrajmy to!
Leci! Góra!
- Dajesz! - Nie da rady!
Brawo!
Julio!
- Dałeś czadu. - Julio!
- Chcą, żebyśmy wyszli. - Zobacz.
- Jak tam? - Świetnie grałeś!
Nie powiedziałaś mi, co myśli Ricardo.
Co usłyszałaś?
- Chciałam ci powiedzieć… - To mów.
Spokojnie, pogodzę się z losem.
- Byłeś świetny. - Dzięki.
Niesamowity.
No i straciłyśmy męża.
Trenerze, to jest Ricardo.
- Miło mi. - Wzajemnie.
Piękna z nich para.
Bardzo piękna.
Diego!
Cieszę się, że wszystko się udało.
Mógł umrzeć.
Chodźmy się przewietrzyć.
Nie chcę się wymądrzać, ale nie mówiłem, że trzeba operować?
Mówiłeś. Puść, zwariowałeś?
Miałeś rację.
I ściągnąłeś tutaj Roberta.
Razem go ściągnęliśmy.
Jesteś do tego stworzony.
Może nie jest ci dane być lekarzem?
Mówię szczerze.
Nie jest ci dane być lekarzem!
- Że co? - Zrywam z tobą.
Między nami koniec.
Wszystko w porządku?
Lulli.
- Wszystko w porządku? - Nie dotykaj!
Pamiętam.
Może nie jest ci dane być lekarzem?
Nie jest mi dane być lekarzem, tak?
Rozstaliśmy się.
Cały czas sobie ze mną pogrywałaś?
Wybacz mi, Diego.
Bałam się, że cię stracę.
Nie chciałam cię skrzywdzić, ale…
Czasem nie umiesz znaleźć słów, tak?
Wiesz, co jest wybrukowane dobrymi chęciami?
Lulli…
Diego!
Powiedz coś! Pomocy!
- Diego! - Diego? Łóżko, już!
Diego, odezwij się! Pomocy!
Diego!
- Nie zostawiaj mnie! - Co się stało?
Noga mnie boli. Zaczęło się po powrocie.
To tylko zadyszka.
- Przepraszam. - Odsuń się.
Szybko. Raz, dwa, trzy.
Na SOR z nim!
Trzeba go operować. To zatorowość płucna.
- Co? - Uwierz mi!
Był w długiej podróży. Miewa bóle nogi i zadyszki.
Zaufaj mi!
To ma sens. Sprawdźmy to.
- Zróbmy echo serca. - Tak jest.
Wszystko będzie dobrze. Jestem tutaj.
To ewidentnie zakrzep.
Trzeba operować.
Monitorujemy.
Paola.
Tak?
Migotanie komór! Wentylacja!
Szybko!
Odsunąć się! Lulli!
Lulli!
- Trzeba operować! - Lulli!
- Vanessa, pomóż Lulli. - Pomocy!
- Szybko! - Jesteś cała?
Nic mi nie jest.
Zabieramy go.
Vanessa…
- Nie mogę zostawić go samego. - Nie jest sam.
Wyjdzie z tego.
Naprawdę w to wierzysz
czy tylko tak mówisz?
Nie czytasz już w myślach?
Odsunąć się! Lulli!
Już nie.
To musisz mi uwierzyć.
SALA OPERACYJNA
Operacja się udała. Wyjdzie z tego.
- Mogę go zobaczyć? - Jasne.
Do zobaczenia.
Lulli.
Nie każ mi sobie iść, proszę.
Dzień dobry, Luma.
Tato.
Chcesz, żebym dostał zawału?
Chciałem przyjechać wcześniej, ale operowałem.
Dobrze, że jesteś.
Jak mogłeś w to wątpić?
Synu…
Może i się kłócimy,
ale i tak cię kocham!
I to bardzo.
Nie zapominaj o tym.
Też cię kocham, tato.
Jak się masz?
W porządku.
Prawda, Paola?
Owszem.
Dzięki Lulli.
Lulli?
Uratowałaś mnie?
Nie.
To dzięki Paoli.
Nie ma lepszego chirurga.
Ja tylko trochę pomogłam.
César, chcę ci coś pokazać.
Jak pomogłaś?
Wysłuchałam cię.
DWA LATA PÓŹNIEJ
Patrzcie.
Chodźcie do zdjęcia.
Właśnie! To niegrzecznie!
Ruszcie się.
Chodź.
Będziesz najlepszym chirurgiem na świecie.
- Teraz przewidujesz przyszłość? - Niekoniecznie.
Nie zostanę chirurgiem, żebyś ty mógł być najlepszy.
Zabawna jesteś!
- To ostateczna decyzja? - Zdecydowanie.
- No już! - Szybciej!
Chodźcie!
- Idziemy. - Dalej!
Do zdjęcia!
Zbliżcie się do siebie!
Trzy, dwa, jeden. Uśmiech!
PRZYSZŁA LEKARKA
DYPLOM UNIWERSYTECKI
NAGŁE WYPADKI
ANATOMIA
Jednak to szalone doświadczenie okazało się przydatne.
Zostałam zmuszona do słuchania ludzi.
No i proszę.
Zaczęłam słuchać siebie
i zrozumiałam, że chcę się specjalizować w ludziach.
Ja chyba panią znam.
Naprawdę? Skąd?
Zaczęłam słuchać uszami i sercem.
Pani Dolores! Nie do wiary! Jak dobrze panią widzieć!
I wzajemnie!
Cieszę się, że panią mamy.
Ja też się cieszę. Czuję się tu spełniona.
Jak rodzina?
W porządku. Zaraz tu będą.
- Niech przyjdą wszyscy. - Ściągnę ich!
Co panią do mnie sprowadza?
KONIEC
Napisy: Krzysztof Łuczak