Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪คุณมีความฝันที่มักจะฝันถึงเสมอๆ ไหม
‪พรุ่งนี้ฝันของฉันก็จะเป็นจริงแล้ว
‪ฉันจะได้ใส่เสื้อกาวน์ ‪และรู้สึกว่าฉันได้เป็นหมอจริงๆ เป็นครั้งแรก
‪สวัสดี ฉันชื่อลัลลี่ ‪แต่คุณจะเรียกฉันว่า‪…
‪นักเรียนแพทย์ที่มีความสุขที่สุดในโลกก็ได้
‪ครั้งหนึ่งฉันเคยฝันอยากเป็นหมอ ‪ไม่มีใครเชื่อว่าฉันจะทำได้
‪พวกเขาหาว่ามันบ้า
‪บางทีฉันอาจจะทำตัวบ้าบอ ‪แล้วก็เป็นหมอด้วยก็ได้ เหมือนคนอื่นๆ
‪ฉันไม่รู้ว่าควรสั่งอาหารเป็นจาน ‪หรือว่าแฮมเบอร์เกอร์ดี
‪ผมต้องคุยกับคุณ
‪เอาเลยที่รัก
‪ผมว่าผมจะเลิกเรียน
‪ไม่ ไม่เอาแล้ว
‪พูดจริงเหรอ ลืมไปเลย มานี่
‪มันควรจะเป็นค่ำคืนแห่งปาร์ตี้
‪แต่มันกลับเป็นจุดเริ่มต้นของประสบการณ์ ‪ที่พิสดารที่สุดในชีวิตฉัน
‪แม้แต่วิทยาศาสตร์ก็อธิบายไม่ได้
‪ฉันถึงต้องขอให้คุณตั้งใจฟังให้ดี
‪น่าขันใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวคุณก็รู้ว่าทำไม
‪เบคอน ไม่มีทาง
‪ชีส อาจจะ
‪เราคุยกันได้หรือยัง
‪ไม่รู้สิดิเอโก
‪พอเลย
‪คุณไม่เข้าใจ ผมจะเลิกเรียน
‪คุณพูดแบบนั้นตลอดตั้งแต่กลับมาจากแคนาดา
‪- คุณอยากอยู่ที่นั่นกับแม่เหรอ ‪- เปล่า ผมบอกคุณแล้วไง
‪ขนาดแม่ผมยังบอกเลย ‪ว่ามันจะดีที่สุดถ้าผมจะเรียนจบที่นี่
‪เพราะงานของพ่อผมและก็คนไข้ของเขา
‪ใช่ ฉันเห็นด้วย
‪คุณคิดว่าเขามีชีสริคอตต้าไหม
‪ผมจะไปห้องน้ำ
‪มีอะไรเหรอ
‪ผมปวดขา มันเริ่มปวดตอนที่ผมกลับมา จำได้ไหม
‪- แน่นอน ‪- ตอนนี้มันปวดที่สะโพก
‪ใช่แล้ว ฉันได้ไอเดียแล้ว ‪ถ้าฉันสั่งสะโพกไก่ล่ะ
‪- ทานให้อร่อยนะคะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ตัดใจจากเบอร์เกอร์นั่นแล้วเหรอ
‪แล้วคุณล่ะ คุณเปิดใจกับปาโอลาหรือยัง
‪ลัลลี่…
‪ปาโอลาเป็นอาจารย์หมอฝึกงานของเรา ‪แต่อย่างน้อยเธอก็รับฟังผม
‪ก็ดีกับคุณแล้วนี่ดิเอโก
‪เยี่ยมไปเลย
‪รู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะฉันเบื่อดราม่าของคุณเต็มที
‪ขอโทษนะ แต่ฉันรับดราม่านี้ไม่ไหวแล้ว
‪- ถ้าคุณอยากดรอปก็เอาเลย ‪- จริงเหรอ
‪ถ้ามันสร้างปัญหาให้คุณขนาดนั้น ‪บางทีคุณอาจจะไม่ได้เกิดมาเป็นหมอก็ได้
‪ขอโทษ ฉันไม่น่าพูดแบบนั้นเลย
‪แต่คุณก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ฟังนะ…
‪ผมชื่นชมคุณมาก ‪แต่ไม่ใช่ทุกคนจะมีจิตใจเข้มแข็งเหมือนคุณ
‪ผมกำลังอยู่ในช่วงวิกฤตที่สุด ‪แต่คุณกลับคิดว่ามันก็แค่ดราม่า
‪ผมอยากระบาย ‪แต่คุณกลับเอาแต่คิดว่าจะสั่งอะไรดี
‪- คุณเห็นมันเป็นเรื่องตลก ‪- ใจเย็น
‪บางทีเราน่าจะ…
‪- วางนั่นลงนะ ‪- พวกเธอโอเคหรือเปล่า
‪ฉันได้ยินเธอสองคนตะโกนมาแต่ไกล
‪- ทุกอย่างโอเคไหม ‪- แน่นอน
‪มีอะไรเหรอดิเอโก
‪- นี่ทำจากกุ้งเหรอ ‪- ใช่ ทำไมเหรอ
‪ไม่นะ นี่มันอาการแพ้นี่
‪เราต้องการรถพยาบาล เรียกรถพยาบาล
‪พระเจ้า
‪- ใครก็ได้ช่วยด้วย ‪- ขอทางด้วย
‪ให้ตายสิดิเอโก
‪ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันว่าคุณแพ้กุ้ง
‪ฉันบอกคุณเป็นพันครั้งแล้วลัลลี่
‪- ไม่ใช่ถั่วลิสงเหรอ ‪- ไม่ ผมไม่ได้แพ้ถั่วลิสง
‪ฉันขอโทษ
‪คุณจะไม่เป็นไร
‪ฉันมีความคิดดีๆ ‪กับการฉลองวันครบรอบปีแรกของเรา
‪ลัลลี่
‪ช่วยฟังผมสักครั้งเถอะ
‪ว่าไง
‪มันจบแล้ว
‪ว่าไงนะ
‪เราจบกันแล้วลัลลี่
‪เราจบกันแล้ว
‪ลัลลี่
‪อะไร
‪- ที่รัก… ‪- อะไรคะแม่
‪รู้ไหมว่ากี่โมงแล้ว
‪พระเจ้า
‪บ้าเอ๊ย
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪คนบ้าที่ไหนเขาบอกเลิกกันในรถพยาบาล
‪- เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเห็น ‪- แม่คะ หนูคุยตอนนี้ไม่ได้
‪เราต้องคุยกัน
‪- ลูกดูไม่ได้เลย ‪- หมายความว่ายังไง
‪ลูกไม่ได้นอนเลย แล้ววันนี้มันก็สำคัญ
‪แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก ‪พ่อของลูกก็คงจะภูมิใจเหมือนกัน
‪จำตอนที่ลูกบอกว่าลูกอยากเป็นหมอได้ไหม
‪ช่วยหนูหน่อย
‪- ระวังกล่องข้าว ‪- ระวังชุดกาวน์
‪ลูกลืมได้ยังไงว่าดิเอโก้แพ้กุ้ง
‪เขาพูดมากเกินไป ‪หนูจำไม่ได้หรอกว่าเขาพูดอะไรบ้าง
‪ลัลลี่
‪- พูดแบบนั้นไม่น่ารักเลย ‪- บายค่ะแม่
‪ให้ตายสิ…
‪อรุณสวัสดิ์
‪ฉันสายแล้วจูลิโอ
‪รถฉันพังอีกแล้ว
‪ฉันยังไม่ได้นอนเลย แถมหาคนมาลากก็ไม่ได้
‪- เป็นคืนที่สุดยอดเลย ‪- นายไม่รู้อะไร
‪ไว้ไปหาอะไรทำกัน
‪- อรุณสวัสดิ์มิเรียม ‪- อรุณสวัสดิ์จูลิโอ
‪นี่
‪นี่ รอด้วย
‪ให้ตายสิ
‪ไม่นะ ฉันต้องลุกแล้ว
‪ได้โปรดเถอะ ใครสักคนช่วยลุกด้วย ‪ฉันจะได้ไม่ต้อง
‪ใครก็ได้ลุกขึ้นที
‪นั่งตรงนี้ก็ได้ครับ
‪คุณแมรี่แม็กๆๆ ‪แต่งชุดสีดำดำๆๆ
‪มีใครรู้บ้างว่าพวกเขาจะโตขึ้นเป็นอะไร
‪ฉันรู้
‪- บอกเรามาลัลลี่ ‪- ฉันจะเป็นหมอ
‪ศัลยแพทย์
‪ทำไมถึงอยากทำอาชีพที่มันเป็นยากขนาดนั้น
‪ฉันอยากช่วยผู้คนและทำให้พ่อแม่ภูมิใจ
‪เธอไม่มีพ่อด้วยซ้ำ
‪แถมแม่เธอก็อบเค้กให้พวกคนจน
‪หุบปาก
‪พ่อคะ หนูรู้ว่าพ่อฟังอยู่
‪พ่อเคยพูดเสมอ ‪ว่าการตรงต่อเวลามันสำคัญขนาดไหน
‪หนูฟังพ่อและก็ยังฟังอยู่
‪ประหนึ่งว่าพ่อยังอยู่ที่นี่
‪คนที่ได้อะไรมาแบบง่ายๆ ไม่ใส่ใจเรื่องเวลา
‪แต่คนที่พยายามอย่างหนักจะไม่ยอมเสียแม้แต่นิด
‪หนูคิดถึงพ่อจังเลย
‪อรุณสวัสดิ์ มาเริ่มวันแรกกันเลย
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ใจเย็น ฉันเพิ่งตื่น
‪ไม่เอาน่า ร่าเริงหน่อย
‪เดาว่าดิเอโกคงไม่ได้อยู่ที่นี่ ‪เขาดรอปไปแล้วใช่ไหม
‪แป๊บนึงนะ
‪- เข้าใจแล้ว ‪- ครับ
‪มีทุกวันแหละ
‪- ฉันว่าไม่ ‪- ฉันก็เคยเจออะไรแบบนั้น
‪ไปกันเถอะ
‪รอด้วย
‪หวัดดี
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪รอด้วย เร็วไปแล้วนะ
‪คุณใช้ล็อกเกอร์พวกนี้เก็บของได้
‪- ดีขึ้นไหมดิเอโก ‪- ดีขึ้น ขอบคุณ
‪- น่ากลัวเนอะ ‪- ใช่
‪ให้ไวริการ์โด
‪เป็นไงบ้าง
‪ก็สบายดี
‪ฉันนึกว่าคุณจะไม่มา
‪ผมเปลี่ยนใจไม่ดรอปแล้ว
‪เพราะปาโอลาเหรอ
‪เปล่า เพราะผมเอง
‪ทุกคน เราเริ่มกันได้หรือยัง
‪เธอจะเห็นได้ว่าด้านนี้มันขยับได้
‪อยากทำงานที่นี่กันทุกคนใช่ไหม
‪ทุกคนอยากเป็นศัลยแพทย์
‪ฉันขอแนะนำอะไรหน่อยนะ
‪เรื่องการผ่าตัด การดูแลคนไข้และการวินิจฉัย
‪หมอจะไม่ใช่หมอที่ดีถ้าไม่ฟังคนไข้
‪ได้ยินฉันไหม
‪นักเรียนจะไม่ใช่นักเรียนที่ดี
‪ถ้าไม่ฟังอาจารย์คนโปรด
‪ไปกันเถอะ
‪ทุกคนมากันครบหรือยัง ‪แถวนี้เราก็มีปัญหามากมายเหมือนกัน
‪แต่พวกเธอยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ ‪กว่าจะได้ทำอะไรๆ
‪โดยที่ไม่มีหมอคอยดูแล
‪ชัดเจนไหม
‪- ค่ะ หมอ ‪- มากเลยล่ะ
‪ผมจะพาคนไข้เตียงสามไปเอกซเรย์
‪นี่คือวอร์ดหนึ่ง
‪คนไข้ในใหม่จะพักอยู่ที่นี่
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪คุณโจเซ วันนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ
‪- ผมรู้สึกโอเค ‪- คุณทานได้ไหม
‪ได้ครับ สองครั้ง ผมไม่รู้สึกอะไรเลย
‪เยี่ยมเลย
‪ผมแค่ปวดหัวแต่…
‪เห็นได้ว่าไข้คุณขึ้น
‪ผมปวด มันปวดมาก
‪โอย
‪ขอโทษนะคะ แป๊บนึงนะทุกคน
‪ลัลลี่
‪- เขาปวดไต ‪- ฉันเพิ่งพูดอะไรไปบ้าง
‪เธอสนใจฟังบ้างหรือเปล่า
‪หมอจะดูแลเขาเอง
‪แต่ฉันอยู่นี่แล้ว
‪เธอเป็นหมอเหรอ
‪นั่นไง
‪- แต่ ปาโอลา… ‪- ไหนดูซิ
‪ถ้าเธอเป็นหมอ เธอจะทำยังไง
‪ฉันจะให้ไดไพโรนเขา
‪เธอได้เช็กแล้วหรือยังว่าเขาแพ้หรือเปล่า
‪ยังค่ะ
‪นี่มันซีเรียสนะลัลลี่
‪ฉันรู้ค่ะ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก
‪พวกเธอต้องเข้าใจก่อนที่จะลงมือทำ ‪ต้องตรวจสอบประวัติการรักษาของคนไข้
‪และฟังคนไข้ด้วย
‪ออสการ์ เฟอเรร่า เดอ ซูซ่า อายุ 60 ปี ‪ถูกนำส่งด้วยอาการลิ้นแข็งพูดไม่ชัด
‪ทรงตัวไม่ได้ ประสาทสั่งการไม่ทำงาน
‪เสพแอลกอฮอล์มากไปเหรอคะ
‪ใช่เลยเอเลน่า เขามีประวัติติดเหล้า
‪ยินดีด้วยเอเลน่า
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪และเธอก็ไม่ควรเชื่อ วาเนสซ่า
‪เราจำเป็นต้องรู้อะไรบ้างครับ
‪เขาบอกว่าเขาเลิกดื่มไปหนึ่งปีแล้ว
‪ดังนั้นการวินิจฉัยคืออะไร
‪พวกเธอจะแนะนำขั้นตอนการรักษายังไง
‪สมองอักเสบหรือเปล่าครับ
‪ใช่ แต่ก็ไม่ใช่
‪บอกมาเถอะปาโอลา
‪- หลอดเลือดในสมอง ‪- หลอดเลือดในสมอง
‪- มันส่งผลต่อสมองน้อย ‪- ซีรีเบลลัม
‪เก่งมาก เธอทั้งคู่ตอบถูก
‪พาไปตรวจเอ็มอาร์ไอเพื่อยืนยันการวินิจฉัย
‪อยากให้ลูกชายผมอยู่ที่นี่จัง
‪- อยากให้ผมโทรหาเขาไหมครับ ‪- ฉันโทรได้นะคะถ้าคุณต้องการ
‪อย่าลำบากเลยครับ
‪เขาไม่รับสายหรอก
‪ใจเย็นๆ คุณออสการ์
‪ใจเย็นๆ นะคะ ฉันอยู่นี่แล้ว
‪พวกเราอยู่นี่แล้ว โอเคไหม
‪ว้าว
‪ดวงตาของคุณ…
‪ทำให้ฉันนึกถึงของพ่อฉัน
‪สีตาเดียวกัน รูปตาเหมือนกัน
‪ลัลลี่
‪อย่าขยับครับคุณออสการ์
‪ถ้าคุณรู้สึกอะไรให้กดปุ่ม ‪แล้วเราจะหยุดการตรวจ
‪คุณจะไม่สนใจผมแบบนี้ไปตลอดเหรอ
‪- ฉันกำลังตั้งใจทำงาน ‪- ทำตัวเหมือนเด็ก
‪แล้วคุณล่ะ ปลื้มอาจารย์หมอนี่
‪จริงเหรอ นี่คุณอิจฉาปาโอลาเหรอ ‪ไร้สาระสิ้นดี
‪ดิเอโก ขอโทษนะ แต่ฉันฟังคนไม่เก่งใช่ไหม
‪ลัลลี่ ผมไม่เข้าใจ เกิดอะไรขึ้น
‪ผมควรจะโกรธคุณ ‪แล้วก็ไม่ใช่เพราะเรื่องหึงหวงโง่ๆ นั่น
‪แต่เพราะคุณเกือบจะฆ่าผม
‪คุณก็ไม่ได้ตายนี่
‪ฉันอยากจะมีสมาธิในการตรวจ ‪นั่นคือสิ่งที่หมอทำ
‪หรือบางทีคุณอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นหมอก็ได้ ‪ใช่ไหม
‪คุณพูดจริงเหรอ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- หน้าจอไม่ทำงาน ‪- ใช่
‪ผมจะไปเรียกคนจากแผนกไอที
‪ห้ามกดปุ่มอะไรทั้งนั้น โอเคไหม
‪- โอเค ‪- เดี๋ยวผมมา
‪- เราไม่ควรให้เขาออกมาจากนั่นก่อนเหรอ ‪- ใจเย็น ไอทีกำลังมา
‪แล้วถ้าเขารู้สึกไม่ดีล่ะ
‪- ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะ ‪- เขาก็กดปุ่มเอง
‪จะแน่ใจได้ยังไงว่ามันทำงาน
‪- ดิเอโก ไฟมันกระพริบ ‪- มีเครื่องปั่นไฟ
‪ถ้าจอพัง คุณรู้ได้ยังไงว่าปุ่มจะไม่พังด้วย
‪ใจเย็นๆ เดี๋ยวหมอก็กลับมาแล้ว
‪ดูสิ เขากำลังขยับ
‪เขาขยับเท้า ฉันจะเข้าไป
‪ลัลลี่ อย่า
‪ลัลลี่
‪- คุณโอเคไหมคะคุณออสการ์ ‪- อย่าแตะต้องมัน
‪ลัลลี่‪…
‪ไง
‪เธอฟื้นแล้ว
‪เธอจะไม่เป็นไร
‪เว้นแต่ว่าปาโอลาจะฆ่าเธอใช่ไหม
‪- นั่นอะไร ‪- อะไร
‪เธอพูดอะไรหรือเปล่า
‪เปล่า แต่เธอเพิ่งตื่น อาจจะเป็นแค่ความฝัน
‪ใช่
‪นี่วาเนสซ่า คุณออสการ์โอเคไหม
‪เขาบาดเจ็บระหว่างเอ็มอาร์ไอรึเปล่า
‪ไม่ใช่ตอนทำเอ็มอาร์ไอ ‪แต่เขาเป็นโรคหลอดเลือดสมอง
‪- ฉันเป็นเหรอ ‪- เปล่า เขา
‪- เธอปกติ ‪- เยี่ยม
‪เท่าที่จะเป็นได้ เขาให้เธอนอนรอดูอาการ
‪แล้วดิเอโกล่ะ เขาอยู่ไหน
‪เขาอยู่ตรงนั้น
‪ลัลลี่
‪- ว่าไง ‪- ฉันไม่ได้เป็นคนขี้นินทานะ
‪- เธอเป็น ‪- เปล่าซะหน่อย ก็ได้
‪ปาโอลากำลังดูแลดิเอโก
‪ว่าแล้วเชียว
‪ฉันจะไม่คุยกับเขาตอนนี้
‪ทำไมล่ะ
‪หมายความว่ายังไง
‪เขาก็จะพูดว่ามันเป็นความผิดของฉันวาเนสซ่า
‪แล้วมันใช่ไหมล่ะ
‪อยู่แล้ว
‪เห็นๆ อยู่ เธอก็รู้ว่าฉันเป็นไง
‪เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยฟังดิเอโก
‪โถลัลลี่…
‪อะไร
‪เดี๋ยว
‪บอกฉันหน่อย
‪เธอคิดว่าปาโอลาจะไล่ฉันออกเหรอ
‪พระเจ้าช่วย ฉันนี่มันไร้ซึ่งความรับผิดชอบ
‪วาเนสซ่า นี่เป็นโอกาสที่ดีที่เธอจะกำจัดฉัน ‪เพื่อจะได้เดตกับดิเอโก
‪ลัลลี่ใจเย็น ไร้สาระแล้ว
‪เธอดูกระวนกระวาย พักผ่อนเถอะ
‪คืองี้ มันจะไม่เกิดขึ้น โอเคไหม
‪- โอเค อะไร ‪- และปาโอลาก็ดีเกินไปสำหรับดิเอโก
‪ว่าไงนะ
‪- อะไร ‪- อะไร
‪อะไร
‪- อะไร ‪- อะไร
‪เธอว่าไงนะ
‪เปล่านี่
‪ฉันก็แค่คิดว่าเธอควรจะคุยกับปาโอลา ‪และอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เธอควรจะคุยกับดิเอโกด้วย
‪ความสัมพันธ์ของพวกเธอมันเละตุ้มเป๊ะ
‪พอกันได้แล้ว ให้มันเจ็บทีเดียวจะได้จบๆ
‪อะไรเจ็บ
‪วาเนสซ่า ‪เธอคิดว่าดิเอโกกำลังคบกับปาโอลาเหรอ
‪ไม่มีทาง
‪ของมันแน่อยู่แล้ว
‪- สัญญานะ ‪- สัญญา
‪ได้เลย
‪ฉันไม่ชอบเลยที่ต้องโกหกเธอ น่าสงสารจัง
‪อยากจูบฉันไหม
‪- วาเนสซ่า ‪- มีอะไรเหรอ
‪ฉันรู้สึกแปลกๆ
‪ฉันเห็นแล้ว เธออยากให้ฉัน…
‪ฉันจะไปตามปาโอลามา
‪เธอยังไม่ใช่หมอดิเอโก
‪หมอคะ ลัลลี่ตื่นแล้ว
‪เยี่ยม ฉันมีบางอย่างต้องสะสาง
‪ดิเอโก เธอกำลังพักฟื้น
‪พักผ่อนนะ โอเคไหม
‪โอ๊ย เกือบลืม หนึ่งหลอดขนาด 10 มิล‪…
‪ไปกันเถอะ
‪เวอร์จิเนีย ฉันต้องการชุดพีพีอีเพิ่ม
‪- ว่าไง ‪- คะ
‪เมื่อกี้เธอยังอยู่ตรงนี้เลย สาบานได้
‪คุณหมอคลาวดิโอ ก‪ร‪ุณามาที่‪…
‪ขอบคุณครับ เจอกันอาทิตย์หน้า
‪บาย
‪- ลัลลี่ เธอโอเคหรือเปล่า ‪- อือ
‪- เข้ามาสิ ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪สวัสดีค่ะคุณออสการ์
‪สวัสดีสาวน้อย เป็นไงบ้าง
‪ฉันเป็นห่วงคุณ
‪ไม่มีใครพูดคำนั้นกับผมมานานแล้ว
‪สบายใจได้นะคะ
‪ทุกคนที่นี่จะทำทุกอย่างที่ทำได้ ‪เพื่อทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น โอเคไหม
‪ผมรู้ ขอบคุณครับหมอ
‪ยารักษาไม่ได้ทุกอย่างหรอก
‪สวัสดีค่ะ
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪- บายค่ะ ‪- บาย
‪- ลัลลี่ ให้ตายสิ ‪- ให้ตายสิ
‪- เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ‪- ไม่เป็นไร ฉันโอเค
‪เธอดูแปลกๆ นะ
‪ฉันต้องไปหาริการ์โด
‪เขาอยู่ที่แล็บ 403
‪ใคร
‪ริการ์โด อะไร…
‪บายเอเลน่า
‪แต่ทุกคนกำลังตามหาเธออยู่
‪วันนี้ฉันจะใส่ผักชีด้วย
‪ใครจะแคร์ว่าเขาจะชอบไม่ชอบ ‪เขาจะไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำ
‪คุณพูดกับฉันเหรอคะ
‪เปล่าค่ะ
‪ให้ตายสิ ถ้าทำได้ จะส่งเจ้านายไปลงนรกซะ
‪ไอ้สารเลว
‪นี่มันอะไรกัน เธอบ้าเหรอ
‪โทษทีค่ะ
‪เธอน่ารักมากนะแต่ต้องโกนหนวดหน่อย
‪ให้ตายสิ…
‪ไม่มีใครลุกให้เลย
‪เมื่อยขาจะแย่อยู่แล้ว
‪ใครก็ได้ช่วยลุกให้คุณผู้หญิงคนนี้นั่งหน่อย
‪ตกใจหมดเลย
‪เร็วเข้า
‪ตีเลย
‪เอาเลย
‪ดีมาก มันต้องอย่างนี้สิ
‪นั่นไง
‪เอาเลย ใช่
‪ตาฉันแล้ว
‪ดีมาก
‪เรียบร้อย
‪- ทางนี้ ‪- ไป
‪- มานี่หน่อย ‪- ไปกันเถอะ
‪ลุยเลย
‪ใช่แล้ว อีกหนึ่ง
‪ไป
‪อย่างนั้นสิ
‪ลุยเลยแม็กซ์
‪- โอ๊ย ‪- พระเจ้า
‪- นายแกร่งแค่ไหนแม็กซ์ ‪- ตั้งสมาธิ
‪ตานายแล้วจูลิโอ
‪- เอาเลย ‪- ไป
‪เอาเลยจูลิโอ เยี่ยมไปเลย
‪ตั้งใจหน่อย ไป
‪สุดยอด
‪เยี่ยมเลยพวก
‪เก่งมาก
‪ส่งไป
‪ใช่
‪เอานี่ไป
‪เก่งมาก
‪ได้แล้ว
‪- ยินดีด้วยนะ ‪- เยี่ยม
‪เสร็จแล้ว ซ้อมได้ดี
‪พวกเธอทำได้ดีมาก
‪- ขอบคุณ ‪- เริ่มดุเดือดขึ้นแล้ว
‪จูลิโอ
‪- ว่าไงครับ ‪- เล่นได้ดีมาก
‪- บายจูลิโอ ‪- แม่สาวนั่นเป็นแรงจูงใจให้นาย
‪- บายจูลิโอ ‪- ฉันจะให้นายเป็นคนเปิดเกม
‪ผมเหรอ แล้วแม็กซ์ล่ะ
‪จะบ้ารึไง นายเล่นได้เจ๋งไปเลย
‪แต่รอบชิงใกล้มาถึงแล้วนะโค้ช
‪ก็ใช่น่ะสิ มีปัญหาอะไรไหม
‪ก็มีฮะ คือน่องของผม
‪ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย
‪- อาจเป็นอาการเคล็ด ‪- เอาน้ำแข็งประคบแล้วดูอาการ
‪แม็กซ์ นายเปิดเกม ‪เบนิซิโอ นายเป็นตัวสำรองวันนี้
‪จูลิโอ นายจะถูกพักจนกว่าจะได้รับการตรวจ
‪เยี่ยม ขอบคุณครับ
‪เซอร์ไพรส์สุดๆ
‪ว่าไง เธอควรอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ
‪ใช่
‪ฉันควร
‪นายบาดเจ็บเหรอ
‪ฉันเจ็บที่น่อง ไม่มีอะไรซีเรียสหรอก
‪นายเล่นดีนะ
‪ขอดูหน่อยได้ไหม
‪ได้เลยหมอ
‪เชิญดู
‪- ตรงนี้เหรอ ‪- ใช่ ตรงนั้นเลย
‪โอ๊ย
‪เธอสังเกตเห็นหรือเปล่า
‪ฉันนึกว่านายอยากเป็นคนเปิดเกมซะอีก
‪ก็อยากน่ะสิลัลลี่
‪แต่ฉันทำไม่ได้เพราะน่องของฉัน
‪คนเปิดเกม ในรอบชิงเนี่ยนะ
‪ในโรงยิมที่อัดแน่น ทุกสายตามองมาที่ฉัน ‪และคอยตัดสินฉัน
‪ไม่ล่ะ ไม่มีทาง
‪โอ๊ย
‪เธอเป็นอะไร ฉันนึกว่าเธอเป็นหมอซะอีก
‪ยังเลย
‪และนายก็ไม่ได้บาดเจ็บ
‪งั้นเหรอ หัวแหลมนะ
‪แล้วเธอรู้ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง
‪รู้สิ
‪ฉันรู้ดีเลยแหละว่าเธอรู้สึกยังไง
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪นั่นแหละประเด็น ฉันก็ไม่รู้
‪การอ่านใจคนมันไม่มีอยู่จริง
‪งั้นเธอก็บาดเจ็บจริงๆ เหรอ
‪แน่สิ
‪เสียงพวกนี้มาจากในหัวฉันเหรอ
‪แน่นอน
‪น่าจะจากที่ถูกช็อตน่ะ เดี๋ยวก็หาย
‪อือ
‪ไม่นะ ดูสิ
‪สวัสดี คุณโทรหาลัลลี่ ‪ตอนนี้ฉันรับสายไม่ได้
‪คุยกับเขาสิลัลลี่
‪- ไม่รู้สิ ‪- อยากให้แม่หัวใจวายตายหรือไง
‪ใจเย็นแม่ หนูไม่เป็นไร
‪- สวัสดีครับป้า ขออนุญาต ‪- เอาเลย
‪ทำไมไม่รับโทรศัพท์
‪หนูปิดเครื่อง
‪หนูดูเขาซ้อมอยู่ จริงไหมจูลิโอ
‪เธอดูอยู่ จริงครับ
‪แล้วโทรมาไม่เป็นหรือไง ‪ปล่อยให้แม่นึกภาพสยดสยองโน่นนี่
‪แม่ไม่ต้องดราม่าขนาดนั้นก็ได้
‪โธ่ลัลลี่…
‪เธอผลักไสฉัน
‪เปล่านะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะผลักไสแม่
‪หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำให้แม่กลัว
‪แต่การปล่อยให้หนูหายใจหายคอบ้าง ‪ก็อาจจะเป็นความคิดที่ดี
‪คุณต้องฟังเธอนะ เธอเป็นหมอแล้ว
‪แต่เธอก็ยังเป็นลูกสาวตัวน้อยของฉัน
‪ถึงเธอจะขี้หงุดหงิดและไม่ชอบสื่อสาร
‪เป็นความผิดฉันเอง
‪แม่คะ รู้ไหมว่าแม่เป็นแม่ที่สุดยอดที่สุดเลย
‪ลูกก็เป็นลูกสาวที่เพอร์เฟ็กต์
‪ลูกอยู่คนเดียวมาตลอด ชีวิตทำให้ลูกขมขื่น
‪แม่คะ
‪ทุกอย่างที่หนูมี ต้องขอบคุณแม่
‪และความผิดพลาดของหนูก็ไม่ใช่ความผิดของแม่
‪การหนีออกจากโรงพยาบาล ‪เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่
‪เดี๋ยว ใครบอกแม่ว่าหนูหนีออกมา
‪ลูกประสบอุบัติเหตุร้ายแรง
‪ลูกหมดสติและอาจจะตายได้
‪และแล้วลูกก็ตื่นขึ้นพร้อมกับความสับสน ‪และหนีออกจากโรงพยาบาล
‪ลูกทำแบบนั้นได้ยังไง
‪แม่คะ ใครบอกแม่แบบนั้น
‪แม่สัญญากับเขาว่าแม่จะไม่บอก
‪หนูจะฆ่าวาเนสซ่า
‪จริงๆ นะครับ ‪อาหารของคุณมีแต่จะอร่อยขึ้นทุกวัน
‪มานี่เลยจูลิโอ
‪ทำไมถึงไม่ออกเดตอีกล่ะ ‪พวกเธอเวลาอยู่ด้วยกันน่ารักมาก
‪ตอนนั้นเรายังเด็กครับ ‪ลัลลี่เจ้ากี้เจ้าการเกินไปสำหรับผม
‪- มันคงไปไม่รอด ‪- ใช่
‪- จูลิโอ ‪- เห็นมั้ย
‪ผมต้องไปแล้ว
‪ป้ามีเรียม บอกว่าเราควรเดตกัน ฝันไปเหอะ
‪ขำอะไร
‪หมายความว่าไง เธอก็รู้ว่าไม่มีทาง
‪ทำไมล่ะจูลิโอ
‪บอกมา
‪เพราะฉันบ้าเหรอ ชอบบงการเหรอ ‪ฉันทำตัวเย็นชาและห่างเหินเหรอ
‪- บอกฉันสิ ‪- ไม่ ว่าไงนะ
‪ไม่ใช่แบบนั้น
‪ึคือ…
‪เธอเป็นเพื่อนซี้ของฉัน
‪ฉันเป็นเกย์ โอเคไหม
‪นายเป็นเกย์เหรอ
‪หา
‪ไม่ใช่อยู่แล้วลัลลี่
‪ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงไม่เคยสังเกตเห็น
‪- ฉันเป็นเพื่อนที่แย่จริงๆ ‪- หยุดนะ ฉันไม่ใช่เกย์
‪เธอบ้าไปแล้ว เธอต้องหาหมอละ
‪โอเค
‪สาบานไหมล่ะว่านายไม่ได้เป็น
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า…
‪ฉันสาบาน
‪ไม่ เดี๋ยว นายไม่ได้นับถึงห้า ‪เพื่อให้ฉันอ่านใจนายไม่ได้ใช่ไหม
‪พระเจ้าช่วย
‪เธออ่านใจได้จริงๆ ด้วย
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪และนายก็เป็นเกย์ จูลิโอ
‪อย่าบอกใครนะขอร้อง
‪แน่นอน ไว้ใจฉันได้ ฉันไม่บอกใครแน่
‪แต่เธอต้องสาบาน ‪ว่าเธอจะไม่บอกความลับของฉันให้ใครฟัง
‪- แน่นอน ‪- ลัลลี่ มีคนมาหา
‪ฉันจะไม่บอกใครว่าเธออ่านใจคนได้
‪- เธอหายไปไหนมา ‪- ปิดประตู
‪พวกเธอนั่นกันอยู่เหรอ
‪ไม่เอาน่าวาเนสซ่า
‪เธอเป็นอะไรของเธอ
‪ลัลลี่อ่านใจคนได้น่ะ
‪เดี๋ยว ว่าไงนะ
‪- และจูลิโอก็เป็นเกย์ ‪- อะไรนะ
‪- เงียบเลย ‪- จะบ้าเหรอ
‪ออกไปข้างนอกกัน
‪- ความคิดดี เดี๋ยวแม่เธอจะได้ยิน ‪- ไปเร็ว
‪- โอ้โฮ รูปนั้นฉันดูน่าเกลียดมาก ‪- วาเนสซ่า มาเร็ว
‪นี่มันจะเกิดขึ้นก็เฉพาะในหนัง
‪ไม่เป็นไรหรอก กว่าฉันจะเชื่อเองก็นานอยู่
‪โอเค ฉันคิดอะไรอยู่ตอนนี้
‪ไหนดูซิ…
‪เดี๋ยว "เอ อี ไอ โอ ยู" ไม่เอาน่า
‪- ใช่เลย ‪- ซับซ้อนได้อีก
‪กล้าพูดเนอะ ทีตัวเองล่ะนับหนึ่งถึงห้า
‪นั่นไม่ใช่ความคิดเดียวที่เธอได้ยิน ‪เธอได้ยินแล้วก็ป่าวประกาศให้ทุกคนรู้
‪นี่
‪ตอนนี้วาเนสซ่าก็คือ "ทุกคน" สิ
‪จูลิโอ ขอร้องล่ะ
‪ฉันบอกความลับนายเพราะนายบอกของฉันก่อน
‪เลิกพูดเรื่องฉันได้แล้ว เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ
‪เขาไม่อยากคุยเรื่องชีวิตส่วนตัว
‪ไม่
‪จูลิโอ สรุปนายเป็นเกย์งั้น
‪ฉันไม่คุยเรื่องนั้นไม่ได้
‪ฉันก็อุตส่าห์มั่นใจในเกย์ดาร์ของฉัน
‪มันห่วยแตก
‪ทำไมนายยังเป็นอีแอบอยู่ล่ะ ทำไมถึงไม่เปิดตัว
‪ทำไมเหรอ มีเหตุผลเป็นพันๆ
‪โดยเฉพาะสมัยนี้ที่มีแต่อะไรแปลกๆ
‪และในกรณีของฉัน มันก็ยิ่งแย่ลงไปอีก ‪เพราะฉันรักการเล่นวอลเลย์บอล
‪แต่มันเป็นสภาพแวดล้อมที่เหยียดเพศ ‪และต่อต้านชาวรักร่วมเพศ
‪เต็มไปด้วยพวกหัวดื้อ
‪มันไม่ง่ายเลย
‪ใช่ ฉันเข้าใจ
‪ฉันเห็นด้วยว่านายควรเก็บมันไว้เป็นความลับ
‪แล้วอาการบาดเจ็บปลอมๆ ที่ขาล่ะ ‪นายจะโกหกเรื่องนี้ไปอีกนานแค่ไหน
‪- เธอจะบอกแม่เธอหรือเปล่า ‪- ไม่ล่ะ
‪อย่างน้อยก็ตอนนี้
‪แม่ฉันมีเรื่องให้กังวลเยอะ ‪ฉันไม่อยากทำให้อะไรๆ มันแย่ไปกว่านี้
‪สิ่งที่ฉันอยากรู้ก็คือจะกำจัดสิ่งนี้ได้ยังไง
‪แค่นั้นแหละ
‪กำจัดอะไร
‪หมายความว่าไง การอ่านใจไงวาเนสซ่า
‪- ไม่นะ ‪- หา
‪ลัลลี่ สวรรค์ได้ประทานของขวัญให้เธอ ‪พรอันวิเศษ
‪แค่คิดว่าอยากจะกำจัดมันก็อาจจะเป็นบาปแล้ว
‪ลองคิดดูสิ
‪เธอช่วยฉันหาคำตอบได้ว่าริการ์โดชอบฉันไหม
‪เธอจะได้รู้ว่าปาโอลารู้สึกยังไงบ้าง
‪ฉันเห็นด้วยกับเธอแล้วสิ
‪- เธอพูดถูก ‪- ฉันรู้
‪ฉันไม่จำเป็นต้องอ่านใจคน ‪ฉันก็รู้ว่าพวกเธอบ้าสุดๆ
‪เดี๋ยวนะ
‪ดิเอโกก็อ่านใจได้ด้วยหรือเปล่า
‪มีทางเดียวที่จะรู้
‪ฉันไม่ค่อยแน่ใจเรื่องการอ่านใจคน…
‪ดูนี่สิ
‪ดร. ซีซ่าร์เหรอ
‪พ่อของดิเอโกไม่เคยมาที่นี่
‪ไม่มีทาง เดี๋ยว
‪บางทีดิเอโกอาจจะบาดเจ็บสาหัส
‪ใช่ แต่เขาดูดีนะ
‪เห็นได้ชัดว่าเขากำลังคุยกับปาโอลาอยู่
‪เขาเห็นฉัน
‪เขากำลังมาทางนี้
‪ทำยังไงดี ช่วยด้วย
‪ฉันไม่รู้ เธอต่างหากที่เป็นซูเปอร์ฮีโร่
‪- แล้วเจอกัน ‪- ลัลลี่
‪- วาเนสซ่า ‪- ลัลลี่
‪- เมื่อวานคุณหายตัวไป ‪- ฉันปิดโทรศัพท์
‪จะได้อ่านหนังสือน่ะ ‪แม้แต่การถูกช็อตก็ทำให้เสียสมาธิได้
‪ใช่
‪แล้วคุณล่ะ
‪คุณโอเคไหม รู้สึกอะไรไหม
‪ผมสบายดี
‪อะไร ทำไมถึงมองฉันแบบนั้น
‪เดาสิ
‪ฉันพยายามอยู่
‪อรุณสวัสดิ์
‪เข้าใจแล้วหรือยังว่าทำไมผมถึงมองคุณแบบนั้น
‪ยัง
‪ผมรักคุณ
‪หมายความว่ายังไง
‪คุณไม่โกรธเหรอ
‪ผมจะโกรธทำไม
‪พระเจ้า…
‪โอเค
‪ที่จริงแล้วเรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนั้น
‪- เอ่อ… ‪- ลัลลีรึเปล่า
‪- คุยกันหน่อยได้ไหม ‪- ได้ค่ะ
‪ฉันจะขึ้นไปรอข้างบน
‪โอเคค่ะ
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪มีอีกอย่าง
‪ผมรู้แล้วว่าเราจะฉลองครบรอบหนึ่งปีของเรา ‪ที่ไหนดี
‪- เป็นเซอร์ไพรส์ ‪- โอเค
‪รอดูละกัน
‪เธอเป็นยังไงบ้าง รู้สึกอะไรไหม
‪ไม่เลย ไม่มีอะไรค่ะ ฉันสบายดีมาก
‪เยี่ยม
‪ลัลลี่ ขอฉันพูดตามตรงนะ
‪ดิเอโกเป็นโรคความจำเสื่อมชนิดหายาก
‪หา
‪ผลตรวจของเธอออกมาเป็นปกติ
‪แต่เขาลืมเรื่องเมื่อวาน
‪และเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่จะถูกช็อต
‪- แค่เมื่อวานเหรอคะ ‪- ฉันเชื่ออย่างนั้น
‪ฉันโทรหาซีซ่าร์พ่อของดิเอโกเพราะฉันเป็นห่วง
‪เขาคิดว่ามันเป็นแค่การกระทบกระเทือน ‪ทางสมองเล็กน้อย แค่ชั่วคราว
‪ดิเอโกรู้เรื่องความจำเสื่อมหรือเปล่าคะ
‪เขารู้ว่าเขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้
‪ดิเอโก…
‪ฉันเป็นห่วงเขามากจริงๆ
‪ลัลลี่ สวรรค์ได้ประทานของขวัญให้เธอ
‪เธอจะได้รู้ว่าปาโอลารู้สึกยังไงบ้าง
‪ฉันว่ามันงดงามมาก
‪มันงดงามเวลาที่อาจารย์ใส่ใจนักเรียน
‪ลัลลี่ ดิเอโกเกิดมาโชคดีมาก
‪แต่เขากลับมองไม่เห็นหนทาง สับสน…
‪เขาโตมาโดยปราศจากความรัก
‪ฉันรู้
‪เขาเป็นเด็กฉลาด
‪เขาไม่ควรจะมีพ่อแบบนั้น
‪ฉันรู้จักเขาตั้งแต่เขายังเด็ก ‪ฉันเลยรู้สึกเหมือนว่าฉันต้องรับผิดชอบเขา
‪เขาก็เหมือนลูกชายคนนึงของฉัน
‪ฉันจะจับตาดูเขา ‪และฉันก็อยากให้เธอช่วยด้วย
‪ได้ค่ะ แน่นอน
‪ไปกันเถอะ
‪- ว่าไง ‪- อะไร
‪- เป็นไงบ้าง ‪- อะไร
‪ดิเอโก เขาเป็นบ้าเหรอ
‪- ปาโอลาคบกับเขาอยู่เหรอ ‪- มานี่
‪ปาโอลาเห็นเขาเป็นลูกชาย
‪- แหงล่ะ ‪- ฉันพูดจริง…
‪ดิเอโกเป็นโรคความจำเสื่อมที่หายาก
‪ไม่จริงอ่ะ
‪เขาไม่รู้ว่าเราเลิกกันแล้ว
‪เธอจะบอกเขาไหม
‪ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยายังไง
‪แค่อ่านใจเขา
‪นั่นแหละคือประเด็น ฉันอ่านใจเขาไม่ออก
‪ฉันทำไม่ได้
‪อย่าบอกนะว่าพลังของเธอกำลังหายไป
‪เดี๋ยว
‪ไปสืบมาว่าริการ์โดชอบฉันไหม
‪วาเนสซ่า ไม่นะ
‪โอเค ถึงแม้จะ…
‪ไม่ ฉันจะไม่ทำ
‪เข้าใจแล้วค่ะคุณนายจรรยาบรรณ
‪อย่างน้อยพลังของเธอก็ยังใช้ได้อยู่
‪วาเนสซ่า เลิกเรียกมันว่า "พลัง" ได้แล้ว
‪- แต่เธออ่านใจได้ ‪- ฉันอ่าน…
‪- ไงที่รัก ‪- ไง
‪- คุณโอเคไหม ‪- ค่ะ
‪- ว่าไงวาเนสซ่า ‪- ไงดิเอโก สบายดีไหม
‪สบายดี
‪เธอไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้นหรอก ก็แค่ถูกช็อต
‪ฉันแค่รู้สึกว่าลืมบางอย่างไป แต่ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันไม่ได้บ้า โอเคไหม
‪ก็แค่บ้ารักลัลลี่
‪น่ารัก
‪เขาวิเศษมากเพื่อน
‪อย่าบอกเขาล่ะ มีความสุขกับมัน
‪ทีนี้ก็ช่วยฉันกำจัดนังชะนีบ้านๆ นั่น ‪ไปจากคนที่ฉันชอบซะที ได้ไหม
‪ฉันพูดจริง
‪ขอบใจนะ
‪วาเนสซ่า ช่วยเอามือออกจาก…
‪ฉันก็แค่ปัดฝุ่นออกจากเสื้อกาวน์เธอ
‪หยาบคายจัง
‪ทุกคนอยู่ที่นี่ไหม
‪ไปรอฉันที่คลินิกนะ
‪- คุณนามสกุลอะไรคะ ‪- ฮารากุชิกุ
‪ฉันนอนไม่หลับเลย รู้สึกเหนื่อยตลอดเวลา
‪คุณเคยปลูกคิ้วมาหรือเปล่าคะ
‪ไม่อยู่แล้ว
‪ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย
‪อรุณสวัสดิ์มาร่า
‪- อรุณสวัสดิ์ค่ะ ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪มาร่า ฮารากุชิกุ อายุ 36 ปี
‪ดูจากอาการและประวัติแล้ว…
‪เธอเป็นโรคโมโนนิวคลีโอซิส
‪ทุกคนเห็นด้วยไหม
‪คุณรู้สึกยังไงบ้างคะ
‪คุณได้สัมผัสแมวเมื่อเร็วๆ นี้หรือเปล่าคะ
‪เธอทำแบบนั้นไม่ได้ครับ ผมแพ้แมว
‪ขอโทษค่ะ คือเธอต้องเป็นคนตอบ
‪โทษทีครับ
‪เมื่อเร็วๆ นี้คุณได้สัมผัสกับแมวหรือเปล่า
‪ไม่แน่นอนค่ะ
‪บ้าหรือเปล่า ‪นี่จะเป็นจุดจบของความสัมพันธ์ของฉัน
‪คุณแน่ใจเหรอคะ
‪เธอรู้ได้ยังไง มันดูเป็นธรรมชาติออก
‪มาร่า สุขภาพของคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย
‪ก็ได้ค่ะ
‪ฉันได้สัมผัสกับแมว
‪ฉันไปกินมื้อค่ำกับเพื่อนๆ ที่เรียนด้วยกัน
‪ที่บ้านแฟนเก่าของฉัน แต่เจรัลโดไม่รู้
‪เขาขี้หึงเกินไป
‪ทอกโซพลาสโมซิส
‪ลัลลี่พูดถูก
‪ไชโย ได้แต้ม
‪วาเนสซ่า เราอยู่ทีมเดียวกัน
‪ค่ะหมอ ฉันขอโทษ ฉันล้ำเส้น
‪เห็นๆ อยู่
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ทำไมถึงเพิ่งมามีพลังนี่
‪คุณรู้ได้ยังไงว่าคนไข้โกหก
‪สัมผัสที่หก
‪คนไข้คนต่อไปคือฌอง อาเซเวโด อายุ 54 ปี
‪ลัลลี่ เธอจะวินิจฉัยว่ายังไง
‪ความเหนื่อยล้า และผมร่วง
‪ภาวะขาดไทรอยด์
‪เยี่ยม
‪เย่
‪ทุกคนเห็นด้วยไหม
‪แล้วพวกเธอคิดว่าลัลลี่ทำยังไง ‪ถึงวินิจฉัยได้ถูกต้องตั้งหลายเคส
‪เธอเป็นอัจฉริยะและเป็นเพื่อนฉัน
‪ขอโทษนะ ทุกคน
‪นั่นเป็นปริศนา เธอจะเป็นอัจฉริยะ ‪และเป็นเพื่อนเธอได้ยังไง
‪เอเลน่าจ๋า…
‪เธอคิดว่าไงลัลลี่
‪ฉันฟังคนไข้
‪ถูกต้อง
‪ไปได้แล้ว
‪เจอกันพรุ่งนี้
‪ลัลลี่
‪คุณโอเคไหม
‪ฉันสบายดี
‪- ฉันแค่เหนื่อย ‪- ผมก็ว่างั้น
‪วันนี้ ได้ฟังคุณพูด ‪เหมือนได้ดูเฮาส์ เอ็ม.ดี.ทั้งซีซั่นเลย
‪- ไม่อยากให้ผมไปส่งเหรอ ‪- ไม่จำเป็น ฉันจะไปหาจูลิโอ
‪เราจะคุยกัน เรื่องที่เพื่อนเขาคุยกัน
‪- โอเค แล้วเจอกันนะ ‪- ได้สิ
‪- อะไร ‪- ฉันทนการอ่านใจไม่ไหวแล้ว
‪ให้ตายสิ…
‪อะไร
‪- ฉันทนการอ่านใจไม่ไหวแล้ว ‪- ทำไมล่ะ
‪คนเรามีสิทธิ์ตัดสินใจว่าอยากให้ใครรู้อะไร
‪ฉันรู้สึกเหมือนหัวฉันจะระเบิด
‪- ใจเย็นๆ นะ หายใจไว้ ‪- ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‪ฉันอยู่นี่ ใจเย็น
‪เราเป็นนักวิทยาศาสตร์ใช่ไหม ‪ว่าที่แพทย์ใช่ไหม
‪งั้นเราก็ควรจริงจังกับเรื่องนี้
‪ฉันจะพาเธอไปที่นี่ ‪เราจะได้รู้กันว่าอะไรเป็นอะไร
‪มากับฉัน
‪เร็วเข้า
‪(ให้คำปรึกษาทางจิตวิญญาณ)
‪ลัลลี่
‪หลับตาสิ
‪ลัลลี่
‪หลับตาสิ
‪ให้พลังงานไหลเวียน
‪ด้วยความรักและความรุนแรง
‪ฉันกำลังอ่านใจลัลลี่
‪- เธออินกับมันไหม ‪- ไม่
‪เธออยากฆ่ายัยโรมินานี่ ‪และเธอด้วยที่พาเธอมาที่นี่
‪คุณเห็นอะไร
‪คุณทุกข์ใจมาก
‪ใหญ่มาก
‪แล้วก็หนุ่มหล่อ
‪มาก
‪ดิเอโกหล่อมาก
‪คุณต้องปล่อยให้จักรวาล
‪เข้ามาในชีวิตคุณ
‪โอเค แต่ฉันไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร
‪แน่สิ คุณไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น
‪คุณไม่ฟังคนอื่น
‪คุณมีปัญหาร้ายแรง
‪และคุณก็กลัว
‪เพราะคุณคิดว่ามันถาวร
‪ค่ะ
‪แต่ฉันมาที่นี่เพราะมีปัญหา
‪ง่ายจะตาย
‪นั่นอะไร คุณทำอะไรน่ะ
‪ฉันอยากดูลายมือคุณ
‪เมื่อเธออยากดูลายมือ นั่นหมายความว่า…
‪ลัลลี่
‪ส่งมือมาค่ะ
‪ตั้งสมาธิ
‪ฉันเห็นความสับสนมากมาย
‪มีเรื่องอะไรเหรอที่รัก
‪ฉันอ่านใจคนได้
‪เธอบ้าไปแล้ว
‪ไม่ค่ะ ฉันไม่ได้บ้า
‪ฉันบอกว่าฉันอ่านใจคนได้
‪ไม่อยู่แล้ว
‪เสียสติไปแล้ว บ้าบอสุดๆ เลยมากาเรน่า
‪"มากาเรน่า" จริงดิ
‪ปล่อยฉัน เธอมันนังแม่มด เธอเป็นตำรวจ
‪สำเนียงหายไปไหนแล้วล่ะ
‪ฉันสาบานว่าฉันจะเลิกโกหกทุกคน
‪- จริงๆ นะ ‪- จริง
‪ไม่แน่ใจว่าจะทำได้หรือเปล่า
‪คุณทำได้ ไปกันเถอะ วาเนสซ่า จูลิโอ
‪ไม่ มาทำงานกับฉัน เราจะรวย
‪- ฉันจะเลือกไพ่หนึ่งใบ ‪- ไม่
‪นึกภาพความสามารถของเธอกับเสน่ห์ของฉันสิ ‪ถ้าเปลี่ยนใจก็โทรมานะ
‪- ขึ้นรถ ให้ตายสิ ‪- ฉันอึ้งไปเลย เธอคือปรากฏการณ์
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- หยุดนะ
‪ฉันไม่อยากฟัง ช่วยเข้าใจด้วย
‪เราต้องเข็น
‪- อีกแล้วเหรอ ‪- รถคันนี้พังตลอด
‪- เดี๋ยว… ‪- ลงมา
‪ในความเห็นของฉัน ฉันคิดว่า ‪เธอสามารถอยู่กับของขวัญชิ้นนี้ได้
‪เลิกเรียกมันว่าของขวัญได้แล้ว ‪ฉันอ่านใจคนคนเดียวที่ฉันอยากอ่านไม่ได้
‪และฉันก็คิดว่าเธอควรบอกความจริงกับดิเอโก
‪หยุดนะ ฉันสับสนพอแล้ว เข็นรถแล้วกลับบ้านกัน
‪- ขึ้นรถ นี่เป็นโอกาสของเรา ‪- ขึ้นเร็ว
‪ปิดประตู
‪ใช่ เราเคยร้องเพลงที่นี่
‪- ดูสิว่าใครอยู่ตรงนั้น ‪- ใคร
‪ไง ที่รัก
‪- จูลิโอ ‪- ไงดิเอโก
‪- วาเนสซ่า ‪- สวัสดี
‪- รู้สึกดีขึ้นหรือยัง ‪- ทำไม
‪ไม่เหนื่อยเหรอ
‪นิดหน่อย แต่ตอนนี้พอได้เจอคุณฉันก็ดีขึ้น
‪ย่ะ
‪- ดิเอโก สบายดีไหม ‪- ก็ดี แล้วเธอล่ะ
‪ริการ์โดมาด้วยไหม
‪มา เขา…
‪เขาอยู่ตรงนั้น
‪กับเอเลน่า
‪ตลกดี
‪แป๊บนึงนะทุกคน
‪- วาเนสซ่า ‪- ไงชาค
‪- เป็นไงบ้าง ‪- เป็นไงบ้าง
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ ‪นายติดทีมชาติหรือเปล่า
‪- ยัง ต้องอีกสักพักเลยแหละ ‪- ใช่
‪แล้วเขาก็บาดเจ็บด้วย คุณไม่รู้เหรอ
‪ซีเรียสด้วยใช่ไหมจูลิโอ
‪ฟังเสียงร่างกายและดูแลตัวเอง
‪ใช่ ร่างกายไม่โกหก
‪- มันไม่โกหกใช่ไหม ‪- ใช่แล้ว
‪และเราก็ต้องฟังความคิดของเรา
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪ฉันจะไปเดินเล่น ที่นี่เจ๋งดีนะ
‪ใช่
‪ไงริการ์โด
‪- ไง ‪- สบายดีไหมเอเลน่า
‪ก็ดี
‪เธอเป็นอะไรของเธอ
‪เธอจะต้องลาออกจากโรงเรียนน่ะ
‪อะไร แต่นั่น…
‪มันข่าวร้าย
‪ข่าวร้ายมากๆ
‪ใช่ เธอเสียใจมาก
‪แล้วเรื่องหัวใจเธอเป็นยังไงบ้างริการ์โด
‪คำถามติดปากน่ะ
‪ไง ทุกคน
‪ไงจูลิโอ ว่าไง
‪ขอโทษนะจูลิโอ นี่ริการ์โด
‪- ว่าไง ‪- ยินดีที่ได้รู้จัก
‪งั้นก็…
‪- ทำไมเธอไม่ดื่มล่ะ ‪- อะไร
‪เธอไม่สบายเหรอ
‪ฉันไม่ดื่มเยอะขนาดนั้น
‪ดูเหมือนคุณจะดื่มหมดแล้ว ‪ผมจะไปเอาเครื่องดื่มมาให้
‪- ผมช่วย ‪- ไม่
‪ไม่ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ฉันแค่กำลังจะบอกว่า ‪เธอน่าจะไปหยิบเครื่องดื่มมาให้เรา
‪ใจตรงกันเลยเนอะ ฉันรู้สึกได้
‪ใช่
‪- คุณอยากกินอะไรไหม ‪- ผมไม่หิว
‪กับแกล้มก็ไม่เอาเหรอ ฉันจะไม่สั่งกุ้งฉันสาบาน
‪เป็นอะไรไป คุณโอเคไหม
‪โอเค
‪แค่หายใจขัดๆ
‪ดื่มน้ำหน่อยไหมหรืออยากออกไปข้างนอก
‪ไม่ ผมโอเค ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว
‪แน่ใจเหรอ
‪โอเค มานี่
‪- สั่งหรือยัง ‪- ผมจะสั่งเบียร์
‪- ฉันขอเบียร์ด้วย ‪- ยังไม่รู้เลย
‪ฉันจะรออยู่ข้างนอก คนเดียว
‪- จริงเหรอ ‪- ฉันจะอยู่ข้างนอก
‪ฉันนึกว่าพวกเธอกำลังฉลองกัน
‪พ่อแม่ฉันจะย้ายไปโปรตุเกส ‪แล้วก็ไม่อยากทิ้งฉันไว้คนเดียว
‪เข้าใจแล้ว
‪เธอไม่เคยชอบฉันเลยใช่ไหม
‪ไม่เคย
‪แต่เธอก็ไม่เคยชอบฉันเหมือนกัน
‪แต่ฉันรู้ว่าทำไมเราถึงแข่งกันตลอด
‪ฉันไม่อยากทะเลาะกับเธอหรือผู้หญิงคนไหนๆ ‪เพราะผู้ชาย
‪พวกเราก็เหมือนพี่สาวน้องสาว
‪ใช่เลย
‪แด่ความเป็นพี่เป็นน้อง
‪เดี๋ยว
‪เธอมีปัญหากับห้องรกๆ หรือเปล่า
‪แบบกางเกงในอยู่กลางห้องนั่งเล่น
‪ทำไมถึงถามแบบนั้น
‪- กางเกงในในห้องนั่งเล่น ‪- สาวๆ
‪ริการ์โดอยากเจอพวกเธอข้างใน
‪ผมพยายามรวบรวมความกล้า ‪ที่จะร้องเพลงนี้มาสักพักแล้ว
‪วันนี้ก็ได้เวลาแล้ว
‪บ้าชะมัด ‪ที่ต้องบอกว่าไม่ต้องการคุณ
‪คอยปฏิเสธจนหัวหมุน
‪ซ่อนหลักฐานให้พ้นจากสายตา
‪แต่จะคอยโกหกไปทำไม
‪ในเมื่อหัวใจ
‪ฉันหลอกมันไม่ได้
‪ฉันรักคุณ ฉันรู้อยู่แก่ใจ
‪ร้องกับผม
‪จะโกหกไปใย พอกันที‪…
‪ไปกันไหม
‪ไปไหน
‪เซอร์ไพรส์
‪คุณคือคนที่ฉันต้องการ ‪จูบฉันนานๆ นะยาหยี
‪ชีวิตนี้ฉันให้คุณนะคนดี ‪อย่ารอรีเชิญทำตามต้องการ…
‪มาฉลองวันครบรอบปีแรกกันเถอะ
‪บอกมาว่าคุณนั้น ‪ใฝ่และฝันถึงฉันเช่นกัน
‪มา
‪ไม่น่าเชื่อว่าคุณทำทั้งหมดนี่
‪พอผมจะไม่อยู่เป็นอาทิตย์
‪งั้นเราก็จะฉลองกันทั้งอาทิตย์เลยเหรอ
‪เราจะฉลองนานแค่ไหนก็ได้ที่เราต้องการ
‪นี่
‪เป็นอะไรไป บอกมา
‪ไม่รู้สิ ผมกังวล ‪เหมือนว่าอยากจะพูดอะไรออกมา
‪มันเกิดขึ้นหลังจากที่ถูกช็อต
‪เรายังไม่ได้คุยกันจริงจังเรื่องวันนั้นเลย
‪ผมรู้ ผมยังไม่เข้าใจว่าผมรู้สึกยังไง
‪แต่ผมว่าผมคิดออกแล้ว
‪- ฟังนะ ดิเอโก… ‪- ขอผมพูด
‪ตกลงไหม
‪ดูคุณทำงานที่โรงพยาบาล
‪ดูแลผู้ป่วย ฟังพวกเขา
‪ห่วงใยพวกเขาจริงๆ…
‪ผมรู้สึกเหมือนผมได้เห็นตัวตนของคุณจริงๆ
‪ดูเหมือนว่าในที่สุดผมก็รู้แล้ว ‪ว่าผมอยากเป็นหมอจริงๆ
‪ช่างหัวพ่อผม กับความคาดหวัง ‪และความต้องการของเขา
‪ผมอยากเป็นหมอที่ดีที่สุด ‪เป็นคนที่ดีที่สุดเท่าที่ผมจะเป็นได้
‪ซึ่งผมจะทำได้ก็ต่อเมื่อมีคุณอยู่ข้างๆ
‪- มาดื่มกันเถอะ ‪- แด่เรา
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ดิเอโก
‪พ่อ
‪ผมนึกว่าพ่อจะไปนานกว่านี้
‪ฉันจำเป็น
‪มีผ่าตัดฉุกเฉิน มันซับซ้อนมาก
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะดร. ซีซ่าร์
‪ตำราชีลด์สของฉันอยู่กับแกหรือเปล่า ‪ฉันหาไม่เจอ
‪ไม่ฮะ
‪จริงเหรอ
‪ฟังนะ
‪ฉันขอแกกี่ครั้งแล้ว
‪ว่าให้เอาไปคืนที่
‪- โอเคไหม ‪- ครับ
‪ผมขอโทษ
‪- พ่อผมเขา… ‪- ไม่ฟังคนใช่ไหม
‪แม้แต่นิดเดียว
‪ผมวางแผนมานานมาก ‪ไม่นึกเลยว่ามันจะลงเอยแบบนี้
‪นี่
‪ฟังนะ มันเป็นคืนที่ดีที่สุดในชีวิตผมเลย
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪- จำลัลลี่ได้ไหม ‪- บ้านรกมาก
‪- ผมไม่รู้ว่าพ่อจะกลับมา ‪- แกนึกว่านี่เป็นโรงแรมหรือไง
‪ไม่เอาน่าพ่อ
‪จำลัลลี่ได้ไหม
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะดร. ซีซ่าร์ ฉันชื่นชมคุณมาก
‪ลูกชายคุณและฉันก็จะเป็นศัลยแพทย์เหมือนกัน
‪ผู้หญิงคนนี้ไม่มีวันได้เป็นศัลยแพทย์หรอก
‪ปาโอลาเป็นผู้ช่วยคุณใช่ไหมคะ
‪เธอเป็นอาจารย์หมอฝึกงานของเรา
‪และศัลยแพทย์ที่ยอดเยี่ยม
‪ยอดเยี่ยมจนได้ทำงานที่โรงพยาบาลรัฐ
‪- เธอรับสไตล์การรักษาของฉันไม่ได้ ‪- เธอไม่อยาก
‪เธอพูดแบบนั้น
‪เข้าใจแล้ว
‪ที่ศูนย์ฝึกแพทย์ เราได้เจอชีวิตจริงๆ
‪ผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือ ‪ผู้คนที่ต้องต่อแถวยาว ถูกละเลย
‪- มันไม่ใช่เล่นๆ เลย ‪- เสียเวลาเปล่าๆ
‪ศัลยแพทย์ที่มีพรสวรรค์มีค่ามาก
‪ทุกชีวิตมีค่าเท่ากัน
‪ทุกคนคู่ควรกับศัลยแพทย์ที่มีความสามารถ ‪อย่างคุณกับปาโอลา
‪นึกไม่ถึงเลย เจ้าอุดมคตินะ
‪เธอจะทำงานที่โรงพยาบาลรัฐ ‪ไปตลอดชีวิตเลยเหรอ
‪ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ
‪- แต่ผมตัดสินใจแล้ว ‪- ไม่
‪เราจะไม่คุยเรื่องนี้กันอีก
‪นายจะไม่ทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างขึ้นมา ‪เพราะอุดมการณ์บ้าๆ
‪ผมอยากสร้างเส้นทางของตัวเอง
‪ทำไมไม่เริ่มจากการตัดผมล่ะ
‪หรือเปลี่ยนจากชุดเก่าๆ นี่
‪หมอจะดูเหมือนนักเลงไม่ได้
‪ฝีมือของผมจะเป็นตัวสร้างชื่อเสียง ‪ไม่ใช่รูปลักษณ์
‪- ผมไม่ใช่พ่อ ‪- แต่แกใช้นามสกุลฉัน
‪และนั่นก็คือสิ่งเดียวที่ผมเคยได้จากพ่อ
‪หยุดทำตัวมีปัญหาซะที ‪เลิกทำตัวเป็นลูกคนรวยน่าสงสารได้แล้ว
‪นักศึกษาแพทย์หน้าไหนๆ ‪ก็อยากมีพ่อแบบแกทั้งนั้น
‪เพราะพวกเขาไม่รู้จักตัวจริงของพ่อไง
‪พวกเขารู้จักจากแค่บทสัมภาษณ์และสุนทรพจน์
‪พอได้แล้ว
‪ฉันเบื่อเถียงกับแกเต็มทน
‪ถ้าแกอยากทำให้ฉันอารมณ์เสียก็ยินดีด้วย
‪แกทำได้แล้ว
‪ลาก่อนลูมา
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪สบายมาก
‪ไง ทุกคน
‪แหม มาชุดเดิมที่ใส่เมื่อวานเลยนะ
‪เราต้องคุยกัน เรื่องซุบซิบน่ะ
‪เมื่อวานฉันคุยกับเอเลน่า เธอจะย้ายมาอยู่กับฉัน
‪ข่าวดีนะนั่น
‪แสดงว่าพวกเธอก็เลิกจิกกัดกันแล้วสิ
‪อีกอย่าง ริการ์โดก็ว่าง
‪เธอบอกว่าเธอก็แค่แอบชอบ
‪ฉันก็เลยอธิบายว่าฉันคิดว่าฉันกับเขา ‪คงจะเคยเป็นอะไรกันตั้งแต่ชาติที่แล้ว
‪ฉันรู้จักเธอ ‪เธออยากให้ฉันสืบว่าเขาชอบเธอหรือเปล่า
‪เธอเป็นนักอ่านใจลัลลี่
‪จริงเหรอ นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ มาเร็ว
‪เย่ เธอเป็นนักอ่านใจ
‪- อย่าขยับครับ ‪- โทษที
‪เขาเล่าให้ผมฟังทุกอย่างเรื่องน่องของเขา ‪และที่โค้ชขอให้เขาไปตรวจเอ็มอาร์ไอ
‪ฉันเลยโทรหาดร. เฟอร์นานเดส ‪และหาช่วงให้เขามาจนได้
‪มีเกมคืนนี้เหรอ
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪เขาเป็นไงบ้างริการ์โด
‪หมอไม่เจออะไร
‪แหงล่ะสิ ก็เขาโกหก เขากลัวว่าจะต้องลงเล่น
‪เธอทำอะไรน่ะ
‪ใจเย็น ไม่เป็นไร ‪เขาเล่าทุกอย่างให้ฉันฟังแล้ว
‪ฉันเข้าใจนะ เขาไม่อยากถูกตัดสิน
‪เขาไม่อยากทำพลาด ทำให้แม่หรือโค้ช
‪เพื่อนร่วมทีมต้องผิดหวัง
‪เรื่องปกติ
‪ทุกคนก็เคยเจอทั้งนั้น
‪- ใครๆ ก็เคยเจอทั้งนั้น ‪- ใช่ไหม
‪ฉันคุยกับเขาแล้ว เขาก็ดูตื่นเต้นกับเกมนะ
‪เขารู้ว่าทุกคนก็มีความเห็นของตัวเอง
‪และเราจะไปควบคุมความคิดของคนไม่ได้
‪ใช่ เราทำไม่ได้
‪- ลองนึกดูสิถ้าเกิดเราทำได้ขึ้นมา ‪- ฉันรู้
‪มันจะวุ่นวายสุดๆ
‪เราไม่ควรกลัวที่จะทำอะไรสักอย่าง ‪เพราะเกรงว่าคนอื่นจะคิดโน่นนี่
‪คนจะพูด ยังไงเขาก็พูด
‪ก็ไม่เป็นไร
‪ริการ์โด มีคู่มือช่วยตัวเองอยู่ ‪ในตัวหมอสุดหล่อคนนี้
‪วาเนสซ่า…
‪ไหนๆ เธอก็อยู่ที่นี่แล้ว ‪ช่วยอะไรฉันสักอย่างได้ไหม
‪ตั้งแต่เกิดเรื่อง ลัลลี่ก็แปลกๆ
‪ฉันอยากรู้ว่าหัวใจเธอเต้นเร็วผิดปกติรึเปล่า
‪- ช่วยเช็กให้หน่อยได้ไหม ‪- ได้สิ
‪วัดอัตราการเต้นหัวใจ
‪เธอรู้หรือเปล่าว่าเอเลน่าจะย้ายมาอยู่กับฉัน
‪เหรอ เยี่ยมเลย
‪ก่อนที่เธอจะย้ายเข้ามา ‪ฉันอยากชวนเธอมากินมื้อค่ำวันศุกร์
‪เธอว่างไหมล่ะ
‪ขอบคุณที่เชิญนะ แต่วันศุกร์ฉันยุ่ง
‪จริงเหรอ ยุ่งเรื่องอะไรเหรอ
‪เรื่องของครอบครัวน่ะ
‪เธอไม่มีทางเดาได้หรอก
‪(อันตราย)
‪- อัตราการเต้นของหัวใจดีมาก ‪- ขอดูหน่อย
‪ฉันเก่งเรื่องนั้น
‪ลัลลี่
‪ดิเอโก
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪คุณออสการ์ เขาไม่สบาย
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไป
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณออสการ์
‪ไงจ๊ะสาวน้อย
‪มาบอกลากันเหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪ไม่อยู่แล้ว
‪ฉันแค่อยากมาดูว่าคุณรู้สึกยังไงบ้าง
‪ยารักษาไม่ได้ทุกอย่างหรอก
‪ฉันมีแต่จะเป็นภาระให้ทุกคน
‪จะไปรบกวนคนอื่นทำไม…
‪คุณทานยาครบหรือเปล่าคะ
‪แน่นอน
‪ที่ไหนล่ะ
‪คุณออสการ์คุณต้อง‪…
‪อรุณสวัสดิ์ครับคุณออสการ์ ‪คุณอยากเจอลูกชายคุณไหม
‪นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด
‪ผมจัดการเองครับหมอ
‪- ขอบคุณค่ะหมอ ‪- ปาโอลา คุณออสการ์ไม่ยอมทานยา
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪ฉันก็ไม่รู้ คงเป็นลางสังหรณ์มั้งคะ
‪ยังไงก็เถอะ ‪ฉันจะเปลี่ยนเป็นให้ยาทางสายน้ำเกลือ
‪เคสของเขาซีเรียสมาก ‪เลือดที่ออกอาจจะพัฒนาไปเป็น…
‪ถ้าจะผ่าเอาก้อนเลือดออก ‪หรือลดความดันในสมองล่ะคะ
‪ก็อาจจะช่วย
‪- เขาไม่ยอมให้เราทำ ‪- ลูกชายเขาจะยอม
‪เขาจะมาไหม
‪มาครับ ถึงแม้ผมจะต้องลากเขามา
‪ไปกันเถอะ
‪ครับ
‪โรแบร์โต้รึเปล่าคะ
‪ใช่ ผมเอง
‪เราทำงานที่ศูนย์ฝึกแพทย์และเราก็อยากจะคุย ‪กับคุณเรื่องคุณออสการ์
‪โรแบร์โต้ เขาไม่ได้ดื่มมาสองปีแล้ว
‪เขาโกหก
‪อาการของเขาร้ายแรง เราไม่มีเวลามาก ‪และเขาก็อยากจะเจอคุณ
‪เขาน่าจะคิดถึงเรื่องนั้นตอนที่ยังมีเวลาอยู่
‪คุณรู้ไหมว่าผมถูกทิ้งให้รออยู่ที่โรงเรียน ‪เป็นชั่วโมงๆ กี่ครั้ง
‪กว่าเขาจะโผล่มา กลิ่นเหล้าคลุ้งไปหมด
‪- อย่างน้อยเขาก็โผล่มา ‪- เขาไม่เคยพูดความจริงแม้แต่คำเดียวในชีวิต
‪- เขาคิดถึงแต่ตัวเอง ‪- ผมรู้ว่าคุณหมายถึงอะไร
‪พ่อผมก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
‪เขาพลาดงานวันจบการศึกษา ‪และการแสดงที่โรงเรียนของคุณทุกครั้งหรือเปล่า
‪ทุกครั้งเลย
‪เขาเมาหรือเปล่า
‪เปล่า
‪เขาใช้นั่นเป็นข้ออ้างไม่ได้
‪แต่ยังไงเขาก็ยังเป็นพ่อผม
‪และผมก็อยากเชื่อว่า ‪ลึกๆ แล้วเขารักผม
‪ไม่มากเท่าที่คุณออสการ์รักคุณ แต่เขารัก
‪โรแบร์โต้ ผมขอพูดตามตรงนะ
‪ผมเห็นผลตรวจของพ่อคุณ
‪เขาควรจะตายไปแล้ว
‪คุณรู้ไหมว่าผมคิดว่าอะไร ‪ที่ทำให้เขายังมีชีวิตอยู่
‪ความหวังที่จะได้เจอและกอดคุณอีกครั้ง
‪ที่จะได้บอกว่าเขาเสียใจ
‪นั่นคุณออสการ์ใช่ไหม
‪ใช่
‪หมอคะ มีดค่ะ
‪เขาพร้อมที่จะใส่เครื่องตรวจวัด
‪- พวกเธอคิดว่าเขาจะตายหรือเปล่า ‪- ฉันว่าไม่
‪- ฉันจะให้โอกาสเขา 40% ‪- ฉันให้ 60
‪ไปคุยกับโรแบร์โต้กัน
‪คุณตัดสินใจถูกแล้ว
‪ผมเพิ่งเซ็นอนุญาตให้ผ่าตัด
‪คุณอยู่ที่นี่แล้ว นั่นแหละที่สำคัญ ขอบคุณมาก
‪ไม่ ขอบคุณคุณทั้งคู่
‪เราไม่ได้ทำอะไรเลย ต้องขอบคุณปาโอลา ‪ศัลยแพทย์ที่เก่งที่สุดในโลก
‪แม่คะ
‪ดิเอโกยังจำไม่ได้สักทีว่าเราเลิกกันแล้ว
‪ลูกยังไม่ได้บอกเขาเหรอ
‪บ้าไปแล้ว
‪แม่จะเชื่อไหมถ้าหนูจะบอกว่า ‪นั่นไม่ใช่ส่วนที่บ้าที่สุด
‪ตายแล้ว เล่นอะไรอีกล่ะคราวนี้
‪หนูอ่านใจได้ค่ะแม่
‪- แม่ก็เหมือนกัน ‪- จริงเหรอ
‪จริงเหรอคะ งั้นมันก็ถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์น่ะสิ
‪ผู้หญิงมีสัมผัสที่หกลัลลี่
‪ไม่ค่ะ แม่ ไม่ใช่แบบนั้น
‪หนูกำลังบอกแม่ว่าหนูอ่านใจคนได้
‪หลังจากถูกช็อต ‪หนูก็สามารถอ่านใจคนที่สัมผัสตัวหนูได้
‪โถลัลลี่…
‪พระเจ้า เธอหลอนไปแล้ว ‪ที่โรงพยาบาลไม่มีจิตแพทย์เหรอไง
‪ไม่ค่ะ หนูไม่ได้ประสาทหลอน
‪และเราก็มีจิตแพทย์หลายคนที่โรงพยาบาล
‪แต่ไม่มีใครรักษาอาการนี้ได้
‪ทำใจดีๆ ไว้นะคะ
‪หนูรู้ว่ามันบ้า
‪แล้วทำไมถึงเพิ่งมาบอกแม่ตอนนี้
‪แม่มีเรื่องให้กังวลเยอะอยู่แล้ว ‪หนูไม่อยากทำให้อะไรๆ แย่ลงอีก
‪ลัลลี่ ยังไงแม่ก็เป็นห่วงลูกเสมอ
‪จะอ่านใจได้หรือไม่ได้ จะทำเรื่องยุ่งหรือเปล่า
‪แม่ก็ยังเป็นแม่ของลูก
‪ขอบคุณค่ะ หนูอยากจะกำจัดมันจะแย่แล้ว
‪นึกไม่ถึงเลยนะ
‪แม่ขอลองได้ไหม
‪ได้สิคะ
‪หนูน่าจะอ้วนขึ้นอีกสองกิโล ‪แม่ก็ ทำไมถึงคิดแบบนั้น
‪หนูไม่รู้ว่าหนูจะแต่งงานเมื่อไหร่ ‪หรือจะแต่งงานหรือเปล่าค่ะแม่
‪เลิกคิดเรื่องนั้นได้แล้ว ไร้สาระ
‪แม่คะ…
‪ขอบคุณที่พูดทุกอย่างนั่น
‪หนูอยากได้ยินจริงๆ ว่ามีคนคอยเชียร์หนูอยู่
‪หนูคิดมาตลอดว่าทุกคนอยากจะดึงหนูลง
‪มีหลายคนเลยลูกรัก
‪มีคนเชียร์หนูอยู่เยอะมาก
‪หนูก็แค่ต้องฟังพวกเขา
‪การรับฟังคนที่รักเรา ‪มันดีต่อสุขภาพของเรานะลูก
‪เดี๋ยวก่อน
‪ลูอิสกำลังจีบแม่อยู่เหรอ
‪ไม่อยากเชื่อเลย ‪หนูสนับสนุนความสัมพันธ์นี้เต็มตัว
‪พวกเขามาแล้ว
‪ไปดูเกมกันเถอะลัลลี่
‪- ขึ้นรถ ‪- ไป
‪- มาสิ ‪- บายมิเรียม
‪(ซิตี้ - 14 ‪ทีมเยือน - 15 )
‪เปลี่ยนตัวผู้เล่นเบอร์สามดีไหม
‪ใช่เลย
‪สู้ๆ จูลิโอ
‪สู้ๆ
‪- พระเจ้าช่วย ‪- สู้ๆ
‪ขึ้น
‪ขยี้พวกมัน
‪(ซิตี้ - 15 ‪ทีมเยือน - 15 )
‪เร็วเข้า
‪เฮ่
‪- ใช่ ‪- นั่นแหละ
‪มาชนะกันเถอะ
‪มันมาแล้ว ขึ้น
‪- ไป ‪- ไม่มีทาง
‪เก่งมาก
‪เยี่ยม
‪- เย่ ‪- เย่
‪จูลิโอ
‪- เย่
‪(ซิตี้ - 17 ‪ทีมเยือน - 15)
‪- นายเจ๋งมาก ‪- จูลิโอ
‪- พวกเขาอยากให้เราไป ‪- ดูสิ
‪- ว่าไง ‪- เล่นได้ดีมาก
‪ลัลลี่ เธอยังไม่ได้บอกฉันเลย ‪ว่าริการ์โดคิดอะไรอยู่
‪เธอได้ยินอะไรบ้าง
‪- ฉันกำลังจะบอกพอดี… ‪- บอกมาได้แล้ว
‪ไม่ต้องห่วง ฉันยอมรับชะตาของฉัน
‪- คุณทำได้ดีมาก ‪- ขอบคุณ
‪คุณเจ๋งมาก
‪- นี่ ‪- สามีของพวกเราไปซะแล้ว
‪นี่โค้ช นี่ริการ์โดครับ
‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- เช่นกัน
‪พวกเขาเป็นคู่รักที่ฮอตมาก
‪ฮอตสุด
‪ดิเอโก
‪ฉันดีใจที่ทุกอย่างออกมาดี
‪เขาอาจจะตายก็ได้
‪เข้าไปข้างในกันเถอะ มา
‪ผมไม่ได้จะพูดอะไร ‪แต่ผมบอกว่าพวกเขาควรผ่าตัดใช่ไหม
‪ใช่ ปล่อยมือฉันนะ คุณบ้าหรือเปล่า
‪คุณพูดถูก
‪และคุณก็พาโรแบร์โต้มาที่นี่
‪เราต่างหาก
‪คุณเกิดมาเพื่อทำสิ่งนี้ดิเอโก
‪บางทีคุณอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นหมอ
‪ฉันแค่พูดตรงๆ
‪คุณไม่ได้เกิดมาเป็นหมอ
‪- อะไร ‪- เราจบกันแล้วลัลลี่
‪เราจบกัน
‪คุณโอเคไหม
‪ลัลลี่
‪- คุณโอเคไหมคะคุณออสการ์ ‪- อย่าแตะต้องมัน
‪ผมจำได้แล้ว
‪บางทีคุณอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นหมอ
‪คุณบอกว่าผมไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นหมอ
‪ลัลลี่ เราเลิกกันไปแล้ว
‪คุณโกหกผมมาตลอดเลย
‪ยกโทษให้ฉันด้วยดิเอโก
‪ฉันกลัวว่าจะเสียคุณไป
‪ฉันไม่ได้อยากจะทำให้คุณเจ็บ แต่ฉันทำ…
‪บางครั้งเราก็หาคำพูดมาอธิบายไม่ได้
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าถึงแม้เจตนาจะดี ‪ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะถูกต้อง
‪ลัลลี่…
‪ดิเอโก
‪ดิเอโกพูดกับฉันสิ ใครก็ได้ช่วยฉันที
‪- ดิเอโก ‪- ดิเอโก ขอเตียงย้ายคนไข้ด่วน
‪ดิเอโกพูดกับฉันสิ ช่วยด้วย
‪ดิเอโก
‪- อยู่กับฉันนะ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ผมปวดขา ‪มันเริ่มปวดตอนที่ผมกลับมา จำได้ไหม
‪แค่หายใจขัดๆ
‪- ขอโทษนะคะ ‪- ยกขึ้น
‪เร็วเข้า หนึ่ง สอง สาม
‪พาเขาไปห้องฉุกเฉิน
‪ปาโอลาเขาต้องผ่าตัด เส้นเลือดอุดตันในปอด
‪- ว่าไงนะ ‪- เชื่อฉันสิ
‪เขาเดินทางไกลและมีอาการปวดขา ‪และหายใจไม่ออก
‪เชื่อฉันสิ
‪ก็มีเหตุผลนะ มาดูกัน
‪- เราต้องใช้เครื่องตรวจความถี่ ‪- โอเค
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อยดีเอโก้ ฉันอยู่นี่
‪เห็นได้ชัดว่านั่นคือลิ่มเลือด
‪เราต้องผ่าตัด
‪กำลังใส่เครื่องตรวจวัด
‪ปาโอลา
‪ว่าไง
‪หัวใจห้องล่างเต้นแผ่ว ‪ขอเครื่องช่วยหายใจ
‪เร็วสิ เร็วเข้า
‪เคลียร์ ถอยไปลัลลี่
‪- ลัลลี่ ‪- ลัลลี่
‪- เขาต้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้ ‪- ลัลลี่
‪- วาเนสซ่า ช่วยลัลลี่ด้วย ‪- เราต้องการความช่วยเหลือ
‪- เร็วเข้า ‪- โอเคไหม
‪ฉันไม่เป็นไร
‪มาเถอะ พาเขามา
‪วาเนสซ่า…
‪- ฉันทิ้งเขาไว้คนเดียวไม่ได้ ‪- เขาไม่ได้อยู่คนเดียว
‪เขาจะไม่เป็นไร
‪เธอเชื่อแบบนั้นจริงๆ เหรอ ‪หรือเธอก็แค่พูดไปงั้น
‪เธออ่านใจฉันไม่ออกหรือไง
‪เคลียร์ ถอยไปลัลลี่
‪ฉันอ่านไม่ได้
‪งั้นเธอก็คงต้องเชื่อฉัน
‪(ห้องผ่าตัด)
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี เขาจะไม่เป็นไร
‪- ขอพบเขาได้ไหมคะ ‪- ได้สิ เข้าไปเลย
‪แล้วเจอกันนะ
‪ลัลลี่
‪อย่าขอให้ฉันไปนะ ขอร้อง
‪สวัสดีลูมา
‪พ่อ
‪อยากให้พ่อหัวใจวายตายหรือไง
‪พ่ออยากจะมาให้เร็วกว่านี้ ‪แต่พ่อติดอยู่ในห้องผ่าตัด
‪ผมดีใจที่พ่อมา
‪คิดได้ยังไงว่าพ่อจะไม่มา
‪โถลูก…
‪เราทะเลาะกัน เราเถียงกัน
‪แต่พ่อรักลูกนะ
‪รักมาก
‪ห้ามลืมเด็ดขาด
‪ผมก็รักพ่อครับ
‪เป็นไงบ้าง
‪ผมไม่เป็นไร
‪ใช่ไหมปาโอลา
‪ใช่ดิเอโก
‪ต้องขอบคุณลัลลี่
‪ลัลลี่เหรอ
‪คุณช่วยชีวิตผมไว้เหรอ
‪เปล่า
‪ปาโอลาต่างหาก
‪ศัลยแพทย์ที่เก่งที่สุดในโลกช่วยคุณไว้
‪ฉันแค่ช่วยนิดหน่อย
‪ซีซ่าร์ มีอะไรจะให้ดู
‪ช่วยแบบไหน
‪ฉันฟังคุณ
‪(สองปีต่อมา)
‪นี่ ดูสิ
‪พวกเธอจะไม่มาถ่ายรูปเหรอ
‪ใช่ หยาบคายมาก
‪เร็วเข้า
‪- ไปกันเถอะ ‪- นี่
‪ฟังนะ คุณจะเป็นศัลยแพทย์ที่เก่งที่สุดในโลก
‪- ตอนนี้ทำนายอนาคตได้แล้วหรือไง ‪- ก็ไม่เชิง
‪ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เป็นศัลยแพทย์ ‪ดังนั้นคุณก็จะได้เป็นอันดับหนึ่ง
‪คุณนี่ตลกจัง
‪- ตัดสินใจได้แล้วเหรอ ‪- แน่นอนที่สุด
‪- เร็วเข้าพวกเธอ ‪- ให้ไว
‪- มาเร็ว ‪- เร็วเข้า
‪- ไปกันเถอะ
‪มาถ่ายรูปกัน
‪เบียดเข้ามาทุกคน
‪สาม สอง หนึ่ง พูดว่า "ชีส"
‪- ชีส ‪- ชีส
‪(ว่าที่แพทย์)
‪(ประกาศนียบัตรมหาวิทยาลัย)
‪(งานแพทย์ฉุกเฉิน ‪กายภาพมนุษย์)
‪กลายเป็นว่าประสบการณ์บ้าๆ นี่ ‪มันกลับคุ้มค่ามาก
‪ฉันไม่เคยฟังใครและฉันก็ถูกบังคับให้ฟัง
‪แล้วดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น
‪สุดท้ายฉันก็ยอมฟังตัวเอง
‪และได้เข้าใจว่าฉันอยากจะเชี่ยวชาญ ‪ในเรื่องของผู้คนจริงๆ
‪ฉันว่าฉันรู้จักคุณนะ
‪จริงเหรอคะ จากไหน
‪ดังนั้นฉันจึงรับฟังโดยใช้ทั้งหูและหัวใจของฉัน
‪คุณนายโดโลเรส ไม่อยากเชื่อเลย ‪ดีใจจังที่ได้เจอคุณ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันดีใจจริงๆ ที่คุณอยู่ตรงนี้กับเรา
‪ฉันก็เหมือนกันค่ะ ‪ฉันมีความสุขและรู้สึกอิ่มเอมมาก
‪ครอบครัวคุณเป็นไงบ้างคะ
‪พวกเขาสบายดี เดี๋ยวพวกเขาก็มา
‪- ค่ะ พามาให้หมดเลย ‪- "ลุยกันเลย"
‪แล้วอะไรพาคุณมาที่นี่คะคุณนายโดโลเรส
‪(จบ)
‪คำบรรยายโดย จิตรวดี ตรีมาศ