Wtedy będziemy gotowi na drugi akt naszej wspaniałej sztuczki.
Jak otworzyć skarbiec ze ścianami ze stali o grubości 25 cm?
Tak, żeby nas nikt nie zauważył
i żebyśmy mogli wejść, jakby to były drzwi obrotowe w hotelu.
To dzieło godne Davida Copperfielda.
Co się stanie, gdy przejmiesz monitoring?
Nagram obrazy z pustego przedsionka i skarbca, żebyśmy mogli je zapętlić.
Pa, jaka butla francuskiego szampana.
Przepraszam.
Lubisz szampana, Bruce?
Tak. Nie piję go często, ale pewnie, że lubię.
W takim razie nalej sobie kieliszek.
Nie. Innym razem.
Nie.
Już przerwaliśmy Keili, więc proszę, przyjmij moje zaproszenie.
Nie przedłużajmy tego. Otwórz go.
Nie. Delektuj się nim.
Wyczuwasz, jak cytrusowe perły eksplodują w twoich ustach?
- Tak. Wyczuwam perły. - Dobrze.
Nie.
Szampan to wino musujące.
Po otwarciu zaczyna tracić charakter.
Wypijesz całą butelkę. Proszę.
Możemy wrócić do planu czy chcesz coś jeszcze?
Już nic nie chcę.
Weź to. To na nudności.
Łatwo pomylić to z lekcjami w szkole, nie?
W szkole można wstać, rzucić kredą, otworzyć lodówkę...
Ale to przypomina szkołę, bo uczymy się planu.
Choć jest pewna dość istotna różnica.
Jeśli ktoś da plamę, jeśli ty dasz plamę,
karą nie będzie kilka okrążeń na dziedzińcu.
Wrzucą nas do więzienia.
We Francji dostaniemy 16 lat.
Każdy, kto nie nauczy się planu, narazi życie nas wszystkich.
DOM Z PAPIERU BERLIN
Jak mówi pewna genialna osoba, która czasem pomaga mi planować skoki:
„Napad wymaga nie planu, lecz planu lekcji”.
Dlaczego tej osoby tu nie ma?
Planuje własny skok.
Coś fantastycznego.
Poświęcił pół życia na przygotowania.
Ale masz rację.
Zastanawiacie się,
dlaczego zatrudniłem was, a nie złodziei z 20-letnim doświadczeniem.
Z dwóch powodów.
Po pierwsze, do skoku potrzebny jest tylko jeden mózg.
Mózg Damiána.
Po drugie, ego profesjonalnych złodziei jest większe niż ich entuzjazm.
W tym skoku ego jest moje.
A entuzjazm jest wasz.
Niebywale smutno się pracuje z ludźmi bez entuzjazmu.
Wy wciąż jesteście cudownie podatni na wpływy.
Mogę was ukształtować. Możecie przyswoić zasady.
Na przykład Bruce nigdy więcej nie przeszkodzi w lekcji.
- Tak? - Tak jest.
A przede wszystkim, i to jest trzeci powód,
otaczanie się młodością i entuzjazmem odmładza.
Prawda?
Radość, świeżość, piękno.
Wszystko, co sprawia, że warto żyć.
Dlatego planuję skok w apartamencie w pięciogwiazdkowym hotelu,
a nie w hangarze czy mieszkaniu na przedmieściu
jak ci, co ukrywają się niby szczury i ubierają na czarno.
Jak nas rozstrzelają w drzwiach domu aukcyjnego,
zostawimy po sobie pięć pięknych ciał
i ciało Damiána.
Dziękuję za tę świetną rolę.
Jeśli już nikt nie ma zamiaru przerywać...
możesz kontynuować.
Co się stanie, gdy przejmiesz kontrolę nad kamerami?
Jak mówiłam,
nagram obrazy z pustego przedsionka i skarbca, żeby móc je zapętlić.
Nagrywam.
Będę mogła przesłać te obrazy na monitory strażników.
Co, jeśli pan Polignac wejdzie do skarbca, żeby schować klejnoty?
Pozwolimy, by kamery go nagrały.
A gdy my wejdziemy zamiast pana Polignaca?
Puszczę nagranie i strażnicy zobaczą pusty skarbiec.
Puszczam nagranie.
NAGRANE WCZEŚNIEJ
Nagranie czy transmisja na żywo?
Myślisz, że widzisz rzeczywistość, ale się mylisz.
W tym czasie niegodziwcy beton ci rozwalili.
Jestem poetą.
W przedsionku
przetniemy tylną ścianę skarbca tam, gdzie są łączenia metalu.
Czyste cięcie, które oddzieli siedmiotonowy kawał stali.
- Czego użyjemy? - Najdokładniejszego narzędzia na świecie.
Lance tlenowe zostawiłyby ślady.
Wyobraźcie sobie drut, który tnie z precyzją diamentu
i ma podwójny napęd.
Cięcie przy prędkości 40 metrów na sekundę.
To będzie nasza metoda.
Przymocujcie cięgnik.
Potem przymocujemy zaczepy, żeby cięgnik podniósł ścianę o 50 cm.
- Gdzie będzie cięgnik? - Tuż nad skarbcem.
Żelazna struktura ukryje dwa wielokrążki.
Cięgnik podniesie stalowy blok, jakby to była zdalnie sterowana brama,
i zostawi wystarczająco miejsca, żebyście weszli.
Puściłam nagranie w skarbcu.
Tak!
Super!
Keila, powiedz Berlinowi, że jesteśmy w środku.
Damián kazał mi przekazać, że weszliśmy do środka.
Udało się.
Kurwa, jesteśmy w skarbcu.
Powiedz Damiánowi, że jest genialny.
Zgarnie w tym roku Oscara dla najlepszego złodzieja.
Berlin mówi, że jesteś genialny.
Zgarniesz Oscara dla najlepszego złodzieja.
A wy dla najlepszej grupy przestępczej.
A my dla najlepszej grupy przestępczej.
Nie zapominajmy o tobie, móżdżku.
Jesteś geniuszką.
Jak skarbiec?
Pusty, tak jak oczekiwaliśmy.
Gdy pojawi się ostatni klejnot, rozwiniemy czerwony dywan.
Ale to dopiero za kilka dni.
Do tego czasu cieszmy się Paryżem.
Jak ci minął dzień, mon amour?
Powiedz mi.
Myślałaś o mnie?
Tak.
Myślałam, że chciałabym zrobić coś, czego nigdy nie robiłam.
Sama nie wiem. Coś szalonego.
Na przykład co?
Kochać się w restauracji z trzema gwiazdkami Michelin.
Pewnie nikt tego nie robił w tym miejscu.
To byłoby nasze dziedzictwo. Zrobilibyśmy coś jako pierwsi.
Co ty na to?
Teraz spójrz mi w oczy, wiedząc, że nie mam majtek.
Udało ci się mnie zmieszać.
Będę czekać w damskiej toalecie.
Nie zwlekaj.
Mój mąż właśnie wszedł.
Co mam zrobić?
Przywitaj się z nim.
Powiedz, że jesteś z nieznośnym marszandem i potrzebujesz wsparcia.
Opisz mnie jako bezczelnego snoba. Odegram tę rolę.
Nie zastanawiaj się. Idź.
Panie Martínezie, to jest mój mąż, pan Polignac.
Ależ zbieg okoliczności, że się spotkaliśmy.
- Miło mi. - To hiszpański marszand.
Pamiętasz, jak mówiłam ci, że się z nim dziś umówiłam?
Czy mój mąż mógłby do nas dołączyć?
Ma pani jakiś problem? Męczę panią? Źle się pani ze mną rozmawia?
A może to coś gorszego.
Może jest pani taką egocentryczką, że moją uprzejmość wzięła pani za zaloty.
Przepraszam, ale nie rozumiem, co chce pan powiedzieć.
To proste, panienko.
Nie trzeba było nikogo wzywać na ratunek. Sam pójdę.
Jestem szanowanym marszandem.
Byłem zainteresowany interesami, a nie szybkim numerkiem.
Proszę spuścić z tonu, byczku.
Posunął się pan za daleko.
To miejsce publiczne. Wszystko można omówić z klasą.
To kobieta godna szacunku...
Zrozumiałeś?
Oczywiście.
Miłej rozmowy.
Co ja zrobiłam?
Mocno się zestresowałam.
Skronie mi pulsowały, szczęka mi się zacisnęła...
Cały czas myślałam: „O nie, majtki zaraz mu wylecą”.
Odbija mi.
Czuję się winna, że go oszukałam.
Ale jednocześnie bardzo się cieszę.
Wyjedźmy z Paryża.
Do zamku, do spa, gdziekolwiek.
Na weekend.
Tylko we dwoje.
Jakby reszta świata zniknęła.
- Tak bez ubrań? - Kochanie.
Jesteśmy w mieście prêt-à-porter.
Poza tym brakuje ci troszkę bielizny.
Daj mi to.
Co mam powiedzieć mężowi?
Mieliśmy spędzić kilka dni w domu w Chantilly.
Powiedz mu, że masz nagły wyjazd służbowy.
Nie zdążysz nawet wrócić do domu.
Pamiętasz, jak ci mówiłam,
że nie mogę spać,
bo boję się, że przegapię coś wspaniałego?
Już się tak nie czuję.
Teraz czuję, że...
przeżywam wszystko, co zawsze chciałam przeżyć.
Z tobą.
Wśród ośmiu miliardów ludzi
odnaleźliśmy się.
Ty i ja.
Zdrówko!
Pierwszy raz przyjechałem tu z żoną citroënem dyane’em 6 wiele lat temu.
Wtedy sfrancuzieliśmy.
Codziennie jemy bagietki, croissanty na śniadanie.
Czasem pijemy burgunda.
Ale lody. Mogę spróbować?
- Ratatouille... - Petit pois...
- Petit pois. - Tak.
Mogę dostać zaliczkę?
- Na co? - Na te cztery dni.
W Nowym Orleanie jest trés cool festiwal muzyki elektronicznej.
- Będzie dobry balet. - W Nowym Orleanie?
Wiesz, gdzie to jest?
Mogę jechać godzinę autobusem i 20 godzin samolotem w słusznej sprawie.
Czyli jakiej?
Dla rozrywki. Absurdalnych, nieprzewidywalnych przygód.
Chodź ze mną. Paryż i Nowy Orlean.
To brzmi dobrze.
Nie. Wolę przewidywalne przygody.
Nudziarz.
Wszystko jedno. Możemy świętować tu.
- Świętować trzeba z szampanem. - Tak!
Ja tak średnio lubię szampana.
Wybacz, stary.
Są megadobre.
To moja żona. Jesteście studentami. Nie mówcie po hiszpańsku.
- Cześć, kochanie. Co tam? - Cześć.
Akurat siedzimy sobie ze studentami
na tarasie w Paryżu.
Jak bohema. To moi studenci.
- Salut! - Cześć. Bonjour.
Ale lizuska. Mówi, że lubi chodzić na moje wykłady.
- A ty skąd znasz francuski? - Mieszkałam tu, jak byłam mała.
Sztos.
Paryż jest teraz taki piękny.
Romantyczny jak zawsze.
Może jak skończę wykładać,
spotkamy się tutaj?
Jak 20 lat temu.
Całowaliśmy się na szczycie wieży Eiffla.
Ale ci się kręciło w głowie.
Było warto.
Dużo myślałam.
To nie była dla mnie łatwa decyzja,
ale myślę, że powinniśmy się rozstać.
Słyszysz mnie? Dobrze się czujesz?
Tak.
To w porządku, że tak myślisz.
Ja też tak czasem myślę.
Że powinniśmy dać sobie więcej przestrzeni,
zmienić perspektywę i wrócić silniejsi.
Z entuzjazmem. Zacząć od nowa.
Już zbyt wiele lat dajemy sobie czas.
Twoje wykłady na całym świecie, seminaria, współprace z NGO.
Mówię o definitywnym końcu.
Przepraszam, nie dociera to do mnie. Mówiłaś, że jestem miłością twojego życia.
Ty jesteś moją. Mówiliśmy to sobie cztery czy pięć miesięcy temu.
Możesz być miłością mojego życia,
ale to nie znaczy, że będziemy na zawsze razem.
Ale...
rozstanie się z miłością życia nie ma sensu, najdroższa.
Nie mów tak do mnie.
Oczywiście. Przepraszam. To z przyzwyczajenia.
Nie dzwoń do mnie w najbliższym czasie.
Paryż przywołuje wiele wspomnień.
Idziemy imprezować. Idziesz z nami?
Chcecie, żebym pił shoty i tańczył ze studentkami na barze?
Nie, dzięki. Będę obserwował monitory.
Ja też zostanę. Potowarzyszę ci w obserwacji.
- Serio? - Serio?
Tak.
- Keila? - Tak.
- „Tak” co? - Tak, idę. Chodźmy.
Idziemy na balety!
Tak, w tydzień.
WYPOŻYCZALNIA
Cały dzień dzwonią z wypożyczalni motorów. Powiesz mi, gdzie zaparkowaliście?
Stary, zapomnij o motorze.
Cały czas do mnie wydzwaniają. Rozumiesz?
Jak nie oddam motoru, dadzą mój paszport policji.
Niedługo ukradniesz klejnoty warte 44 miliony.
- Martwisz się o fałszywy paszport? - Z jego zdjęciem.
Jeśli użyją programu do rozpoznawania twarzy,
znajdą go w systemie.
Mów, gdzie jest ten jebany motor. Widziałeś akcję z szampanem.
Co zrobi Berlin, jak się dowie, że policja szuka mojego ryja?
To jest, kurwa, problem.
No to mamy przejebane.
- Mają go przydupasy księdza. - Słucham?
Mam pizzę.
Bez anchois.
I burgunda. Wiem, że go lubisz.
Dobra.
Nie jadłeś od rozmowy z żoną.
- Pokłóciliście się? - Coś w tym stylu.
A konkretnie zostawiła mnie.
Witaj w klubie.
Nie myśl za dużo o tym.
Wszystkie związki się kończą.
Związek jest jak garść dobrych chwil podczas wielkiej klęski.
Jak Titanic.
W jakim sensie?
Miłość jest jak Titanic.
Na początku tańczysz ze szczęścia.
A potem lądujesz w Rowie Mariańskim.
Zostaje tylko jedna deska.
Jedna osoba się jej chwyci, ale druga pójdzie prosto na dno.
Kolacja, romantyczność,
seks w samochodzie.
Dłoń na zaparowanej szybie. To dobre chwile podczas wielkiej klęski.
Mówisz jak 50-latka po trzech rozwodach i dwóch przepuklinach.
Aż tak cię skrzywdził?
Troszkę.
Przynajmniej tyle zyskałam.
Mądrość opłaconą bólem.
Dzięki temu wiem, że gdy przeżyło się Titanic,
nie trzeba wracać.
Nie, to nie jest mądrość. To poddanie się.
Nie poddam się.
Wrócę do Hiszpanii i przypomnę jej, dlaczego jestem miłością jej życia.
Dobrze. Ale mam radę.
Upewnij się, że będzie sama.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Posłuchaj.
To była piękna relacja, ale się skończyła. Twoja żona zaczęła nową.
Chciała pozbyć się poczucia winy. Dlatego rzuciła cię przez telefon.
Obym się myliła.
Ale jeśli nie,
witaj w klubie.
Obserwuj dalej i zjedz pizzę. Muszę pomyśleć.
Bardzo mi się tu podoba.
Czuję tu taki spokój.
Jest tyle miejsc w Paryżu, które chciałabym ci pokazać.
Ogrody japońskie,
w których można się zgubić i zapomnieć o świecie.
I Marché Barbès, gdzie rolnicy sprzedają bardzo dobre wino.
I tradycyjne sery. Lubisz ser?
Dałbym się zabić dla sera.
Czasem przyprowadzają owce.
Jest jeszcze taka stara kawiarenka.
Ich kawa smakuje bosko.
Jest bardzo ładna.
Są tam takie stare krzesła i blat z niklu.
Uwielbiam takie miejsca.
W Madrycie zawsze chodzę do tego samego lokalu,
do kawiarni Buenos Aires.
„Brazylijskie ziarna wypalane na miejscu”.
Simón,
mógłbyś zostać trochę dłużej?
Mogę nie wyjeżdżać.
Mogę wszystko zostawić.
Mój dom, moją pracę, moich przyjaciół.
Po co mi to wszystko, skoro mogę żyć z tobą w Paryżu?
Mówisz poważnie?
Oczywiście.
Byłoby wspaniale.
To François.
Mogę odebrać?
Oczywiście.
François?
Camille, jesteś sama?
Zostawiłaś otwartą pocztę w komputerze.
Miałem bardzo stresujący dzień, bo przyjmowałem dostawy klejnotów.
Wpadłem do domu, żeby się przebrać, i zobaczyłem włączony komputer.
Przeczytałem listy miłosne.
Piszesz, że przy nim czujesz coś, czego nie czułaś od lat.
Wysyłasz mu piosenki, których razem słuchaliśmy.
Z tego, co czytałem, chodzicie w te same miejsca co my.
Przeczytałem, jak się nazywa. „Pan Martínez, znawca sztuki”.
To ten Hiszpan z restauracji.
François.
Chciałabym ci to wyjaśnić na spokojnie.
Przeczytał nasze wiadomości. Zobaczył wszystko.
Muszę z nim porozmawiać.
Mógłbyś mnie na trochę zostawić samą?
Oczywiście. Daj mi znać, kiedy będziesz chciała, żebym wrócił.
Byczku!
To dla ciebie śmiertelny cios, byczku!
Zobaczymy, kto posunął się za daleko.
- Bonjour. - Bonjour.
Chciałby pan pograć z nami w karty?
Z radością bym z paniami pograł, lecz jestem zbyt rozpłomieniony miłością.
Czuję, że muszę pobiegać.
To proszę biec.
- Biegnij, młody człowieku! - Au revoir!
Jaki miły młody człowiek.
Wchodź. Tu nie wolno palić, a ja znowu palę.
Miałaś rację. Moja żona ma romans.
Nie zauważyłem kilku szczegółów.
Pojechała do Sewilli na Wielki Tydzień. Niby z przyjaciółką zobaczyć procesje.
Ale patrz. Umalowana, jakby szła do opery.
Ma o kilka odcieni jaśniejsze włosy.
I to zdjęcie to nie selfie. Co to oznacza?
Że był z nimi ktoś inny.
W wakacje miała odwiedzić mamę w domku nad morzem.
Zawsze nosiła strój jednoczęściowy.
Pięć lat temu, cztery lata temu, trzy...
A w te wakacje mnie nie było i włożyła bikini.
Do tego pareo, a nawet pierdzielony kwiatek za uchem.
Kto się ubiera jak Hawajka, żeby grać w chińczyka z matką?
W tym tygodniu dwa razy zapomniała napisać mi „dobranoc”.
Pewnie myślisz, że oszalałem. Ale robiliśmy to codziennie, od 20 lat.
Poza tym od roku wrzuca wszystko, co robi, na Facebooka.
Jakiś „chacal70”
lajkuje wszystkie jej posty.
Lajk...
A pod jednym zdjęciem emoji ognia.
Użytkownik chacal70 wysłał jej emoji ognia.
Patrz na to. Mamy abonament rodzinny.
Od dziesięciu miesięcy powtarza się nowy numer.
Myślałem, że to któryś krewny. Ma ich dużo.
Ale pewien szczegół zwrócił moją uwagę.
Dzwoni na ten numer, gdy wyjeżdżam.
Od stycznia do marca i od lipca do września nie dzwoniła,
bo byłem z nią.
Ale 13 października o 20.16
rozmawiała z tym numerem przez 47 minut.
Nie byłoby to dziwne, gdybym nie leciał do Paryża o 20.00.
Pojechała ze mną na lotnisko.
Zostawiła mnie jak psa i zadzwoniła na ten cholerny numer.
A to rozstrzygający dowód.
Tego dnia dostałem powiadomienie
o płatności kartą w wysokości 178 euro.
Sprawdziłem w Internecie.
To restauracja.
Flor de Chacal.
Znowu ten „chacal”.
Wiesz, co znaczy „chacal” w Meksyku?
Mężczyzna o wysokim popędzie seksualnym.
Kto wydaje 178 euro w meksykańskiej restauracji?
To za tequilę i dużą porcję „chacala”!
Dość tego.
- Co tu robisz? - Są już wszystkie klejnoty.
Co dziś jest?
Poniedziałek. Ale mam ważniejszą informację.
Jutro będzie wycena i ekspertyza.
W środę będzie konferencja prasowa. Tego nie przewidzieliśmy.
Aukcja jest następnego dnia.
Musimy je ukraść dzisiaj.
Gdzie jest Berlin?
Roi.
Mam wspaniałe wieści.
Chce, żebym został w Paryżu.
Jej mąż się o nas dowiedział.
Była jeszcze mokra po seksie, gdy do niej zadzwonił.
Mówi pan o panu Polignacu, tym od aukcji?
Nie mówię o aukcji.
Mówię o sprawach osobistych. Zapomnij na chwilę o interesach!
Ten typ właśnie przeczytał nasze listy miłosne.
Teraz muszę tylko zaczekać, aż sam wepchnie mi ją w ramiona.
Może przedłużę trochę mój wyjazd.
To niemożliwe.
Musimy dzisiaj ukraść klejnoty.
Dlaczego dziś?
Przyjechał ostatni klejnot. Diadem Heleny Sabaudzkiej.
Jutro zrobią wycenę. Później będzie sesja zdjęciowa dla prasy.
Musimy je ukraść dzisiaj.
Muszę kończyć, ale przyjadę.
Przykro mi, kochanie.
Nie, to mnie jest przykro. Jak się czujesz?
Bardzo mi go żal.
Wyobrażam sobie, co czuje.
Biedny mężczyzna.
Był w szoku.
To bolesne dla nas obojga.
Mogę zapytać,
co mu powiedziałaś?
Wszystko.
Że spacerowaliśmy brzegiem Sekwany.
Że jeździliśmy vespą po mieście,
całując się na każdych światłach.
Że robisz najlepsze margarity w Paryżu.
Że nie spaliśmy.
Że spędziliśmy noc, kochając się.
I co on na to?
Że zrobiłby to samo.
Że gdy miłość zjawia się jak huragan,
nic nie można zrobić.
I skoro tak się czuję, mam to przeżyć.
Co to znaczy?
Nie wiem. Chyba...
nie będzie nam przeszkadzał.
Jest dobrym człowiekiem.
Chce cię poznać.
Jak to, François chce mnie poznać?
Tak, François.
Wie, że jesteś mężczyzną z restauracji. Głupio mu, że nazwał cię byczkiem.
Chce przeprosić.
Ale François jest wyrozumiały.
Nie każdy tak dobrze zniósłby to, że jego żona zostawia go dla innego.
Chodź.
Kochanie,
nie chodzi o wybór.
Przepraszam, jeśli cię wprowadziłam w błąd.
Nie chcę odejść od François.
Jesteśmy razem od ośmiu lat. To mój towarzysz podróży.
Istotnie wprowadziłaś mnie w błąd.
Kim dla ciebie jestem? Nie rozumiem.
Jesteś fascynacją.
Zauroczeniem.
Fajerwerkami, które czuje się na początku.
Przy nim też je czułam. Potem zamieniło się to w stabilne uczucie.
Nie potrafię z tego zrezygnować.
Wiesz, co mi powiedział?
Że od trzech tygodni myśli o dziecku.
Ale zbieg okoliczności.
Akurat teraz pojawiła się ta dzika, intensywna miłość.
W tym momencie naszego życia.
Od lat proszę go o dziecko.
Nigdy nie było czasu.
Teraz on się zdecydował, a ja się w tobie zakochałam.
Ja to wszystko rozumiem.
Ale trochę mnie to wybiło z rytmu.
Muszę to przetrawić i odpocząć.
Wiele nocy nie spaliśmy.
Myślę, że dobrze mi zrobi odrobina samotności.
Mogę sobie wziąć oddzielny pokój na jedną noc?
Oczywiście.
Zaczekaj.
Śniadanie jutro?
Oczywiście.
Tak?
- Jestem w drodze. Co jest? - Okej.
Damián się denerwuje. Mówił, że dzwonił, a pan nie odbierał.
Ale skoro jest pan w drodze, to nieważne.
Wszystko okej?
Nie.
Nie jest okej.
Jestem na drugim miejscu.
Mówi, że się we mnie zakochała, ale zostanie z mężem. Rozumiesz to?
- To dziwne. - Wiem coś o tym.
Mówi, że jestem fascynacją. Fajerwerkami. Ale mąż jest jej towarzyszem podróży.
Może nam nosić walizki, jak chce!
Wcześniej byłem jej tajemnicą.
To był dla niej gambit, piękna zabawa w kotka i myszkę.
Teraz jestem jej marionetką.
Dostałem przyzwolenie. Boże. Nie ma bardziej obrzydliwego słowa.
Typ dał mi przepustkę, żebym mógł kopulować z jego żoną!
Pierdolę te obrzydliwe otwarte związki i francuską wolną miłość!
Jasne.
Mówił pan, żeby oddzielać życie osobiste od zawodowego.
Teraz wszystko się pomieszało. Tak że...
lepiej o niej zapomnieć.
Zapomnieć?
Za późno.
Poznałem ją 15 dni temu. Ta kobieta mną zawładnęła.
Nie powiedziałem ci najgorszego.
Mówi, że będzie mieć dziecko.
- Pańskie? - Nie, człowieku.
Od lat chciała mieć dziecko, ale on nigdy nie miał na to czasu.
A teraz ten pierdolony sukinsyn
chce zrobić jej dziecko, żeby z nim została.
Jebany kanciarz! Trzeba być podłym, żeby wykorzystać tak dziecko!
Teraz zgrywa wyrozumiałego i wyciąga na stół karetę embrionów.
Nie zamierzam jej zostawić z tym łachudrą!
Słuchaj uważnie.
Idź po aceton i wybielacz. Zrobimy chloroform.
Ten pętak nie wie, z kim ma do czynienia!
Myśli, że to dziecięca zabawa,
a spadnie na niego bomba o sile 300 megaton!
Kurwa.
Napisy: Sylwia Szymańska