To ostatni klejnot.
- Gdzie byłeś? - Są już wszystkie klejnoty?
Polignac właśnie schował diadem Heleny Sabaudzkiej.
Kolejny raz otworzą skarbiec za 15 godzin, na czas wyceny.
Dziękuję.
Idealnie.
Czas wejść.
Zniknąłeś na dwa dni. Gdzie byłeś?
Poznawałem miasto.
Pani Polignac też nie było w domu.
Ależ zbieg okoliczności.
Byłeś z nią, prawda?
Dlatego się spóźniłeś.
Mówiłeś, że nas nie narazisz, a jednak to zrobiłeś.
Przestań zachowywać się jak zaborcza dziewczyna. Co z tobą?
Pozbyłeś się już kamer z domu Polignaca?
Nie.
Nie przewidywałem skoku tak wcześnie.
I to ja was narażam.
Zajmę się kamerami, choć to nie było moje zadanie.
Załóżmy kombinezony.
Nagrywam obraz z pełnego skarbca.
Jak będziecie gotowi, zapętlę obraz na monitorach strażników.
Jesteśmy gotowi.
Puszczam nagranie.
Gotowe.
NA ŻYWO
NAGRANE WCZEŚNIEJ
Jesteśmy gotowi do wejścia.
- Gotowe. - Cameron.
Wszystkie pudełka mają wrócić dokładnie na swoje miejsca.
Gdy Keila wyłączy nagranie, wszystko ma wyglądać tak samo.
Zaczynamy.
Klejnot 26.
Klejnot 56.
Klejnot numer pięć.
Klejnot 59.
Klejnot 46.
Klejnot numer 53.
Klejnot 23.
Klejnot 36.
Eleonory Awiniońskiej.
Klejnot 39.
Kolia Beatrycze Bolońskiej.
To rzeczy, które sprawiają, że warto żyć.
Co ty możesz o tym wiedzieć?
Jesteś kundlem, który dla trzech dni z kobietą
potrafi zniszczyć dziesięcioletnią relację.
Klejnot 62.
Uwodzi ją dla kaprysu. Wmawia jej, że nie lubi swojego życia.
To nie kaprys.
Jestem w niej żarliwie zakochany.
To się pohamuj i okaż szacunek.
Co to za miłość, która niszczy życie?
Klejnot numer 11.
Co to za miłość, gdy nic nie jest prawdziwe?
Twój numer, twoje imię...
Za dwa dni znikniesz i nic po tobie nie zostanie.
Nie zamierzam stracić ani minuty tej miłości,
bo może się skończyć.
Gdy się skończy, utonę w otchłani bólu.
Ale do tego momentu będę żył.
To już ostatnie.
Jesteś chorym egotystą.
Myślisz, że bycie z tobą jest warte cierpienia?
Oczywiście.
Minuta z Camille jest bardziej namiętna niż twoja 20-letnia parodia małżeństwa.
Carmen żyje stłamszona u twego boku,
bo nie znalazła niczego lepszego.
Słyszał pan to?
Co takiego?
Słyszałem jakiś hałas ze środka.
Może stal się rozszerza. To się zdarza.
Usłyszeli hałas.
Widzi pan? Wszystko gra.
- Otwieramy drzwi. - Otwarcie skarbca trwa 15 minut.
Drzwi do przedsionka. Proszę to sprawdzić.
Idą do przedsionka. Musicie wszystko zamknąć i to już!
Wyłączam nagranie.
- Wszystko w porządku. - Widziałem.
Mam otworzyć skarbiec?
O Boże. Chyba otworzą skarbiec.
Nie ma potrzeby.
- Idę do domu. Dobranoc. - Dobranoc.
Polignac wychodzi.
Myślę, że idzie do domu.
Możecie kontynuować.
Skończę to, co zaczęliśmy, dla nich.
Ale to mój ostatni skok z tobą.
Gdy wyjmiemy klejnoty ze skarbca,
Roi i ja zaniesiemy je do hotelu, a wy zbierzecie manatki.
Mamy cztery godziny, żeby posprzątać.
DOM Z PAPIERU BERLIN
Zostawiłem klejnoty u Damiána.
Zasnął.
Idziemy.
Chodź do mnie.
Chodź.
Po zdobyciu klejnotów wykonamy każdy krok na odwrót.
Wszystko musi wrócić do pierwotnego stanu.
Zespawamy stal.
Sprzątniemy po spawaniu i zamalujemy ślady,
żeby skarbiec znów był zamknięty.
To nasza kolejna sztuczka.
Nikt się nie dowie, że weszliśmy. Nikt nie uzna nas za podejrzanych.
Zostały te w sypialni.
Ja się nimi zajmę.
Ty weź te i starannie się ich pozbądź.
Na pewno chce pan to zrobić?
Co?
W planie nie było chloroformu.
Damián ma rację.
Pana romans zagraża skokowi.
Teraz pouczasz mnie w zakresie moralności?
Ty? Mnie?
Doceniam, że starasz się być wiernym psem.
Ale może nagle zapomniałeś,
że nie tak dawno napadałeś na stacje benzynowe.
Jesteś w środku analfabetą.
Nie możesz dawać mi lekcji etyki.
Wynoś się. Wykonaj swoją część planu. Ja dobrze wiem, co mam zrobić.
Chodź do mnie. Piękny piesek.
Chodź ze mną.
OSTATNIO WYBRANE ADRESY
WYBRAĆ ADRES?
TAK
Gdy skończymy pracę, wszystko ma wyglądać idealnie.
Kiedy wyłączymy nasze nadajniki?
Będzie nas wtedy widać na monitoringu.
Chyba że nieoczekiwanie wydarzy się coś, co nazywamy „petardą”.
Pod domem aukcyjnym znajduje się przewód wysokiego napięcia.
Zakopany w podziemiach Paryża.
O potencjale ponad 20 kV.
Jeśli połączymy trzy fazy i obejdziemy rozdzielnicę,
wywołamy taki wzrost napięcia,
że wszystkie systemy elektroniczne w domu aukcyjnym padną.
Ale przed petardą zrobimy coś jeszcze, żeby wprowadzić zamęt.
Zadzwonimy do strażników. Podamy się za centralę.
Jak każdy wie, centrala korzysta z haseł.
Centrala ma swoje, strażnicy swoje.
Na tym etapie Keila będzie znała te hasła na pamięć.
Połączenie z centrali. Proszę o hasło.
Biały koń 33. A pani?
Gwiazda polarna 74.
Słucham.
Wykryliśmy podejrzany ruch na zewnątrz.
Pojazdy i osoby przy sąsiednich budynkach. Proszę to natychmiast sprawdzić.
Dobrze.
Gdy policja zapyta, czy byli na swoich stanowiskach
i pilnowali kamer całą noc,
będą musieli zaprzeczyć.
Wyszli na dwie czy trzy minuty.
Zaczną się zastanawiać: „Weszli głównymi drzwiami?”.
- Alain? - Dzwonili z centrali.
- Co się dzieje? - Chodź.
Ostrzeż resztę.
Alain.
Nic tu nie ma.
Potem, o trzeciej w nocy,
odpalimy taką petardę, że strażnikom aż podskoczą grzywki.
Bertrand, słyszysz mnie?
Usmażymy nie tylko monitoring w całym budynku,
ale też mechanizm otwierania drzwi pancernych.
Wszystko w porządku?
- Są zablokowane! - Co?
- Zablokowane! - Jak to? Spróbuj jeszcze raz.
Cholera.
Będą musieli wezwać techników.
Ale jako że to firma z Genewy i będzie trzecia w nocy,
otwarcie drzwi zajmie im
mniej więcej sześć albo siedem godzin.
Dzięki czemu będziemy mogli na spokojnie usunąć nasz sprzęt.
Zamykamy na dobre.
Zamknięte.
DOM AUKCYJNY
Po elektronice czeka nas murarstwo.
Zamurujemy wejście do pomieszczenia serwisowego.
Użyjemy starych cegieł, takich samych jak te, które zniszczyliśmy.
W tunelu zostawimy wszystko, czego użyliśmy.
Cięgnik, wielokrążki, drut diamentowy...
- Robota. - Robota.
Zamkniemy tunel.
Zamurujemy logistyczną część planu.
Wyobraźcie sobie, co poczują ludzie, którzy znajdą to za 600 czy 700 lat.
To będą szczątki złodziejstwa.
Staniemy się częścią historii.
DOM AUKCYJNY
Skończymy o trzeciej lub czwartej w nocy.
Wejdziemy do hotelu w grupach.
Tej nocy nikt nie wychodzi.
Żadnych ruchów.
Wymeldujemy się oddzielnie. Między dziewiątą a dziesiątą.
Uciekając w nocy, wzbudzilibyśmy podejrzenia.
Ale najpierw spakujemy klejnoty i skrupulatnie sprzątniemy pokoje.
PROSZĘ NIE PRZESZKADZAĆ
Nie możemy zostawić żadnych śladów.
- Zostawiłem ślad. Musimy pogadać. - Teraz?
- Potrzebuję pomocy. Chodź. - Jestem w koszuli nocnej.
- Wpuść mnie. - Nie.
- Na chwilę. - Nie teraz.
Tylko na chwilkę. Proszę.
Wpuść mnie.
Cześć, Bruce.
Nie mogę wyjechać.
Możesz. Wszyscy możemy.
- Jutro wyjeżdżamy. - Nie.
Poszedłem po paszport do wypożyczalni. Mają alarm.
- Dlatego tu jestem. Nie chcę nawalić. - Mieliśmy nie wychodzić z hotelu.
Mam siedzieć z założonymi rękami?
Mają kopię mojego paszportu. Fałszywego, ale z moim ryjem.
A jak ukradliśmy 44 miliony euro i złapią nas za włamanie do wypożyczalni?
A jak nas złapią, bo tego nie zrobimy?
- Keila. Zrobimy to szybciutko. - Nie.
- Wyłączysz alarm, wejdziemy.
Zhakujemy komputer i wyjdziemy.
To łatwiejsze niż kradzież klejnotów.
Co z Cameron?
- A jak powie Damiánowi? - Skłam, że idziemy do baru.
A jak zechce dołączyć? Jest bardzo towarzyska.
Keila...
Idziemy do mnie?
Powiedz „nie”.
Nie.
O kurde, Keila.
Czekam na zewnątrz.
Pogadamy na zewnątrz, żeby ci nie przeszkadzać.
Spokojnie, ja tu posprzątam.
Keila?
Uważaj na wilka.
Rany, ale mi wstyd.
Pomyśli, że jestem puszczalska.
Coś ty. Na pewno widziała gorsze rzeczy. Chodźmy do mnie po kluczyki.
Czekaj. Roi tam jest.
Powie Berlinowi, że wyszliśmy.
Ja się nim zajmę.
Mógłbyś zostawić nas na chwilkę samych?
- Że co? - Będziemy się bzykać.
Lepiej, żebyś sobie poszedł.
Potrwa to naprawdę długo.
Powieszę tę kartkę na drzwiach i zdejmę ją, jak skończymy. W porządku?
Może nie będziemy się bzykać.
Zobaczymy.
Nie lubię planować takich rzeczy.
Jak wyjdą same z siebie, fajnie, ale na początek...
trochę miziania i całusów...
Zobaczymy, co dalej.
Jak skończycie, posprzątajcie.
Jak tam?
Czego chcesz?
Pomóc ci w sprzątaniu? Albo z puszkami?
- Nie, dzięki. Nie trzeba. - Zaczekaj.
Bruce i Keila
gadają
w moim pokoju.
Mógłbym spać u ciebie?
Czego chcesz?
Dzielić się łóżkami i zostawić wszędzie swoje wydzieliny?
- Co? - Wydzieliny.
Pot, naskórek, toksyny, włosy.
Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. U siebie.
Cześć, tu Jimmy. Nie mogę gadać.
Jak masz zostawić wiadomość, która odmieni mi życie,
zrób to po sygnale.
NIE PATRZ NA MNIE
No proszę, pan porucznik.
Chcesz gadać na korytarzu czy wolisz wejść?
Wolę wejść.
Będę tu spał.
Będziesz tu spał?
Czyli co,
będziemy jedynymi osobami na świecie,
które po kradzieży milionów
nie będą świętować?
Właśnie tak.
Kim jesteś?
Bo teraz jestem ciekawa.
Co ukrywasz pod rękawiczką?
Mitenką.
Wybacz. Pod mitenką.
Co ukrywasz pod mitenką?
Przeszłość lokalnego chuligana?
Awanturnika z kręgielni?
Jestem pewna, że te ręce potrafiły spuścić łomot.
A ten tatuaż?
Pokaż.
Niegrzeczny koziołek. Z zakręconymi rogami.
Co się przydarzyło tym knykciom, że są naznaczone do końca życia?
A to?
Co tu wystaje?
Macka.
Ośmiornica!
Masz na plecach akwarium czy co?
Czy to twoje zwierzaki, które...
Zrobimy tak.
Znasz Noc oczyszczenia?
Ten film, w którym podczas jednej nocy wszystko jest dozwolone.
- Dobry film. - Dobry.
To może być ta noc.
Będziesz mógł uwolnić swoje wewnętrzne zwierzę.
Jutro, jak Kopciuszek, znów będziesz poważny i ułożony.
Znów wciśniesz hamulec.
Znów będziesz niańką Cameron i porucznikiem Berlina.
Wiesz co?
Co?
Może zmęczyło mnie bycie wiernym psem Berlina.
Jeśli chcesz, możemy tej nocy zwiększyć napięcie.
- I co to znaczy? - To zależy od twojego poziomu szaleństwa.
Ja mój oceniam na...
dziewięć i pół.
Mój to 10,75 i rośnie.
Dokąd idziemy?
Przebierz się i nie czesz włosów.
Będziemy lecieć nisko.
WYPOŻYCZALNIA SAMOCHODÓW
Tutaj.
Nie wierzę.
- Jest odłączony. - Jak to „odłączony”?
Mogłeś przyjść sam.
Sam? Pamiętaj, że musimy usunąć mój paszport z ich dysku.
To ten komputer.
Na nim spisali moje dane.
Zabezpieczony hasłem.
KLIENCI SAMOCHODY
Keila! Na dole czterech gości gra w pokera.
Dajcie mi kilka minut.
Zagramy jeszcze raz.
Myślisz, że wyjdziesz stąd z kasą? Oszalałeś.
Nie wiem, skąd on bierze te asy.
A ty to kto?
Amélie. Jestem nowa.
Przyszłam wcześniej, żeby nadgonić faktury.
A Michelle?
Co z nią?
Michelle...
ma kontuzję.
Nie dziwi mnie to.
Ta kobieta się nie podda, dopóki nie będzie mogła podnieść tira.
Wiesz, jak się tu robi kawę? Jestem zestresowana.
Czuję się niespokojna.
Tak. Mogę zrobić ci kawę, jeśli chcesz.
- Nie ma problemu. - Dziękuję.
Ale na spokojnie.
Wszyscy mieliśmy swój pierwszy dzień.
Ej, chłopaki! Przedstawiam wam Amélie.
To nasza nowa koleżanka.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
- Ktoś chce piwo? - Nie, dzięki.
- Chcesz piwo? - Nie, dzięki.
Wcześnie jesteś.
Wcześnie przyszłaś.
Tak.
To prawda.
Powiedzieli mi, że jest jakiś problem.
- Ktoś chce kurczaka? - Ja. Twoja żona świetnie gotuje.
- Ja nie jem kurczaka. - Dlaczego?
- Jesteś weganinem? - Nie.
Oglądałem dokument o tym, jak karmią kurczaki.
Wstrzykują im jakieś gówno
i po dwóch tygodniach kurczak waży dwa kilo.
Potem my żremy to gówno i tyjemy.
BŁĄD KRYTYCZNY
Co się stało?
Zwiesiło się.
Mam na to niezawodny sposób. Zawsze działa.
Wystarczy wyłączyć i włączyć. I działa.
To niezawodny sposób.
Napisy: Sylwia Szymańska