SPROSTOWANIE
Robiłeś mi zdjęcie?
- Chyba tak. - Przepraszam.
Była pani sylwetką na tle oceanu.
Sylwetką?
Naprawdę?
Tak. Wokół pani była słoneczna otoczka.
Wiesz, że to Morze Śródziemne?
Powiedziałeś, że ocean.
Ale to morze.
Wiem, że to morze.
To opowiedz mi o tej…
słonecznej otoczce, o której wspomniałeś.
Była jak… aura.
Aura?
Tak.
I ona ci się spodobała?
Tak.
- Pomyślałeś, że jest ładna? Ta aura? - Tak.
Jak ładna?
Bardzo.
Bardzo ładna.
A zdjęcia tej aury…
co z nimi zrobisz?
Będziesz je oglądał?
Będziesz oglądał te aury?
Jestem głodny.
Jesteś głodny?
Mogę zjeść paluszki rybne?
Chcesz paluszki rybne? A może makaron?
Paluszki rybne.
Paluszki rybne? Masz je w domu.
- Nie chcesz spaghetti? - Nie, paluszki rybne.
A może pizzę?
Hurra, pizza.
Może być? Jaka?
Z samym serem i pomidorem.
Bez pieczarek? A może…
Pomogę.
- Nie musisz, naprawę. - Nie, chętnie.
Dziękuję. Mam dosłownie pełne ręce.
- Jak masz na imię, kolego? - Nicholas.
- Nicholas. Ile masz lat? - Cztery.
Cztery? O rany! To dużo.
- Wcale nie. - Tak.
Wcale nie.
Jasne, że tak. Patrz. To jest jeden. To mało.
To jest dwa. To już więcej.
To jest trzy. To dużo.
Ale to jest cztery. To naprawdę sporo.
To jest jeden. To mało.
- To jest dwa. To już więcej. - Tak?
To jest trzy. To…
Dużo.
- Tak. To jest trzy. - Tak.
To dużo.
To jest cztery. To sporo.
- O Boże. - Właśnie.
Większość nocy nie spałaś.
Dusiły cię świeżo odkopane wspomnienia.
Zasnęłaś w końcu o 4.30 rano.
Obudziłaś się z pewnością, że twoim priorytetem musi być
ochrona rodziny.
Odzyskanie równowagi.
Tak. Pewnie.
Robię, co mogę, ale w ten sposób jeszcze bardziej
narazimy się Komitetowi Ministerstwa Skarbu.
Dziwne pytanie. Jasne, że chcę nadal zarządzać funduszami.
Co? To nie twoja decyzja.
Musiałaby ją podjąć większość rodziny, a zarząd musiałby ją zatwierdzić.
Przypominasz sobie, że wczoraj
prawie wyznałaś wszystko Robertowi, i cieszysz się, że tego nie zrobiłaś.
Myśli, że to on jest silny, ale to nieprawda.
Poznałaś go, kiedy był świeżo po studiach. Jest od ciebie dwa lata młodszy.
Był nieśmiały
i wydawał się przez to jeszcze młodszy.
Od razu poczułaś, że chcesz go chronić.
Przestanę krzyczeć, jeśli ty przestaniesz.
Ciul się po prostu rozłączył.
- To był Hugo? - Tak. Ten gnojek grozi,
że przeniesie działalność do innej firmy.
- Kiepski z niego brat. - Bo przyrodni.
Dużo szczeka, ale mało gryzie.
Tak, ale przez jego szczekanie reszta rodziny zaczyna skomleć.
Sfora pieprzonych chihuahua.
Organizacje pozarządowe i charytatywne
służą im tylko do ulg podatkowych i greenwashingu.
Nie rozumieją, że naprawdę muszą wykonać pracę.
- Ale wiesz, co robisz i… - Inaczej… Tak.
Tak, wiem.
Zrobię dziś kolację.
To miła propozycja,
ale stresuje cię ta książka, więc nie musisz.
Och, ta książka. To nic.
- To naprawdę nic. Jakaś bzdura. - Na pewno?
Tak. Skoczę na chwilę do pracy, potem ogarnę sprawy tutaj
i przygotuję twoje ulubione sole meunière.
Dobrze. To brzmi…zajebiście.
Możemy nawet zaszaleć
i wypić to Puligny-Montrachet od Rogera.
Dobra. Muszę lecieć.
Ktoś musi powstrzymać te ujadające szpice.
- Wziąłem klucze? - Są w kieszeni.
Małżeństwo jest delikatne. Nie tylko twoje małżeństwo. Wszystkie.
Trzeba zachować równowagę
i uważasz, że tobie udaje się utrzymać swoje na właściwym torze.
- Przepraszam. Mogę prosić o pomoc? - Oczywiście. Słucham.
- Szukam odkurzacza. - Jakiegoś konkretnego?
Moja żona zajmowała się większością prac domowych.
- Już nie żyje, więc… - Bardzo mi przykro.
Miło z pana strony. Potrzebuję chyba czegoś lekkiego.
Żeby taki staruszek jak ja dał radę wnieść go po schodach i z powrotem.
Oczywiście. Chyba mam coś idealnego.
Proszę tędy.
To jest Dyson, król odkurzaczy.
Supermocny, z niezrównanym zasysaniem. Na rynku nie ma nic silniejszego.
Jest też dość lekki, więc łatwo chodzić z nim po schodach.
To fascynujące. Cóż, to…
To specyficzna maszyna, nie?
Najlepsza w swoim segmencie. Rewolucyjna technologia.
- Swoje oczywiście kosztuje. - Ile?
299 £.
No nie wiem. Chyba łatwiej będzie mi używać modelu, który przypomina mój dawny.
Czegoś… w tym stylu.
No tak, Hoover Breeze Evo.
O wiele mniej mocy. Rozsądna cena.
Mogę… Ojej. Jest znacznie cięższy, prawda?
Nie jestem pewny, czy mam dość siły.
Wie pan, ze względu na schody.
No tak.
Może lepsze będzie coś nieelektrycznego?
Bissell. Tak się nazywają?
Te z wałkami, które łapią kurz, kiedy jadą po…
O tak. Właśnie. Co pan o tym powie?
- Jak gruby jest dywan w mieszkaniu? - Mam dom.
To szeregówka z ogrodem i…
Wykładzina czy dywaniki? A może goła podłoga?
Na dole jest drewniana podłoga i parę dywanów.
Na górze głównie wykładzina. Jak pan sądzi?
Jeden i drugi się nada.
Czym się różnią?
Nie da się ich porównać.
Jeden to Maserati, a drugi Toyota Camry.
Nie mam samochodu.
Chodzi o to, że oba robią to samo,
ale jeden z nich lepiej.
A pan który by wybrał?
Dysona.
To pan się zna.
Jest wart swojej ceny.
Zauważyłem, że jest niecierpliwy.
Co go tak niepokoiło?
Na pewno nie staruszek niepewny, który odkurzacz kupić.
Z dostawą?
To podniesie cenę?
Nie, jest gratis przy zakupach powyżej 50 £.
Jak miło.
To życzy pan sobie dostawę?
To by bardzo pomogło.
Proszę o nazwisko.
Józef Teodor Konrad Korzeniowski.
- Może pan przeliterować? - J-Ó-Z-E-F.
Z akcentem ostrym nad O.
A co to jest?
Akcent ostry pochyla się w prawo,
w przeciwieństwie do akcentu ciężkiego, który pochyla się w lewo.
Tak jak nad A w à propos.
Dobrze. Proszę to lepiej zapisać.
I jeszcze adres.
Podałem prawdziwe nazwisko Josepha Conrada.
Nie żeby wiedział, kim on był,
ale musiał wpisać więcej liter
i było możliwe, że zabraknie mu miejsca.
Czy po S jest L?
To jest K.
DLA NICHOLASA RAVENSCROFTA
Jak pan zapłaci?
Jeśli mogę, chciałbym kartą kredytową.
- Może powinienem wziąć ten drugi? - Mówiłem, kupuje pan świetny odkurzacz.
- Po prostu… - Słucham?
Nie jestem pewny. Jak to powiedzieć?
To dużo pieniędzy jak na moją emeryturę.
- Ale… - Bardzo przepraszam.
Chyba nie mogę się na to zdecydować. Przepraszam, że zmieniam zdanie.
Był pan bardzo pomocny. Mam nadzieję, że nie zmarnowałem panu czasu.
Dziękuję.
Liczyłem, że spróbuje przekonać mnie
do zakupu czegoś, czego nie potrzebuję, ale był tragiczny.
Całkowicie beznadziejny.
Będzie bardzo łatwo go omotać.
Dzień dobry. Gratulacje.
Dziękuję, Jodie.
- Dzień dobry. - Jisoo.
Jak poszło?
Dobrze.
Wiem, że tego nie cierpisz.
Gratulacje, Catherine.
Dziękuję, Meg.
Masz dużo kartek.
- Góra przysłała kwiaty. - Ale piękne.
A także szampana.
To ta nagroda?
Tak.
- Mogę ją potrzymać? - Pewnie. Jest ciężka.
- Gratulacje. - Dzięki.
Gratulacje, Catherine.
Chcę zobaczyć minę Simona,
kiedy ją zobaczy.
Jak przeprowadzka?
Jakoś idzie.
Przeprowadzka trwa tak naprawdę do kolejnej przeprowadzki.
- Kawy? - Proszę.
- Brawo, Cathy, tak w ogóle. - Dziękuję, Simon.
To co teraz?
No… ktoś chce zrobić z mojego dokumentu film fabularny.
- Tak. Film. - To…
- To świetnie. Tak. - Prawda?
- Tak. - Choć Amerykanie
chyba nie do końca pojmą realia szkół z internatem.
- Raczej nie. - Tak.
Ale chcą, żeby zagrała Jodie Foster.
Jest super.
- Prawda? - Tak.
Jeśli chcesz o tym pogadać, daj mi znać…
- Jasne. - …bo miałem przejścia z filmowcami.
- Tak, wiem. - Dobra.
- Dziękuję. - Polecam się.
To prawda? Będzie film?
Nie. Chciałam tylko zobaczyć jego minę.
Jesteś okropna.
Co nie?
Oto zdjęcia, negatywy i pendrive.
Spodziewałem się, że odmówią zrobienia odbitek
ze względu na to, jak śmiałe były zdjęcia, ale nic nie powiedzieli.
ROBERT RAVENSCROFT OSOBISTE I PILNE
Miałem amunicję.
Musiałem tylko rzucić granat.
Dobrze, proszę tam kliknąć.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Wiesz, że tylko garstka osób
mogła znać wydarzenia, które zainspirowały książkę
i winisz się za to,
że nie sprawdziłaś tego tak dokładnie, jak sprawdziłabyś każdy inny temat.
KTO WIE POLICJA
ŚWIADEK - KELNER
OJCIEC = MARTWY MATKA - TEŻ?
Spotkałaś Nancy Brigstocke tylko raz, dziesięć lat temu,
i wydaje ci się, że być może nie doceniłaś jej siły.
Może ta krucha, starsza kobieta zatriumfowała nad śmiercią
i teraz chce natrzeć też na ciebie.
- Pani Brigstocke? - Tak.
Jestem Catherine.
- Może herbaty albo kawy? - Nie, dziękuję.
Proszę przyjąć moje kondolencje.
Słucham?
Pani mąż. Napisała mi pani w liście,
- że zmarł. - A tak. Dziękuję.
No to… co mogę dla pani zrobić?
Myśli pani o mnie?
Bo ja myślę o pani codziennie.
Byłam zdziwiona, że nigdy się pani nie odezwała.
Nie przyszła pani na pogrzeb mojego syna.
Nie przysłała pani nawet kwiatów.
Tak. Nie.
Przepraszam za to…
Przynajmniej tyle pani mogła zrobić. Przyzwoity gest po tym, co się stało.
Pani też jest matką. Powinna to pani rozumieć.
Jestem tu teraz, proszę pani.
Powiedziała pani policji, że nie znała mojego syna.
Jonathana.
Ale to nieprawda.
Poznała go pani, prawda?
Tak.
To dlaczego nie powiedziała pani prawdy?
Po prostu nie sądziłam, że to pomoże.
Pomoże? Komu? Pani?
Nie. Komukolwiek.
No tak. Zostawiła to pani.
Upiekło się pani, jak to mówią.
Po prostu kolejny sekret.
- Nie. - Moje życie jest od tamtej pory męką.
Dzień po dniu.
Odeszłam z pracy. Straciłam wszystko.
Przykro mi.
Jeśli chce się pani zachować przyzwoicie, proszę powiedzieć prawdę,
bo to pewnie pani ostatnia szansa.
Musi pani wiedzieć, że to niełatwe.
To bardzo skomplikowane.
Skomplikowane? Nie, to nie jest skomplikowane.
Umieram. Terminalna faza raka.
Bardzo mi przykro.
Nie aż tak skomplikowane, co?
Przepraszam. Raczej nie powinnam…
Nie powiem pani niczego, co pomogłoby pomóc.
Pani syn to Nicholas, prawda?
Tak.
Chcę go poznać.
Słucham?
Chcę poznać pani syna.
- Nie. - Tylko na chwilę.
- Przykro mi. Nie. - Na pewno pani rozumie.
Pani syn biega po ziemi, podczas gdy mój w niej gnije.
Nicholas zawdzięcza mojemu synowi życie.
Powinien wiedzieć, że gdyby nie on, to by nie żył.
Przykro mi. To spotkanie to był błąd.
Jest pani niesamowita.
Jak pani może spać w nocy? Jak pani może ze sobą żyć?
Przykro mi, że jest pani chora, ale nie mogę pomóc.
- Uratował pani syna. - Żałuję tego.
Nie męczy pani udawanie kogoś innego?
Właśnie. Niech pani ucieka.
Nancy Brigstocke zmarła w 2011.
- Zostawiła męża. - Nie, on nie żyje.
20 LAT PRACY NAUCZYCIELSKIEJ
Właśnie że żyje.
Nazywa się Stephen Brigstocke i ma 77 lat.
Emerytowany nauczyciel. Absolwent Cambridge. Z Londynu.
Masz kontakt do niego?
- Proszę. Adres i telefon. - Dzięki.
Wysłałam ci je też mailem.
Nie kontaktuj się z nim.
Chcę tylko wiedzieć, co robił w ostatnich latach.
Co to za temat?
STEPHEN BRIGSTOCKE PEDOFIL?
Jeszcze nie wiem.
To pewnie nic takiego. Dziękuję, Jisoo.
- Dziękuję. - Proszę.
Nadałaś groźbie nazwisko i twarz.
Przejęłaś kontrolę nad procesem.
Odzyskałaś zdolność skupienia.
Czujesz się bezpiecznie…
ale rozumiesz, że musisz dorwać Stephena Brigstocke’a,
zanim wyrządzi prawdziwą krzywdę.
CIESZĘ SIĘ NA KOLACJĘ
Drzwi zamykają się.
Dzień dobry, HOPE. Mówi Janise. Dokąd przekierować?
FUNDUSZ CHARYTATYWNY
- Przepraszam. - W czym mogę pomóc?
Mam paczkę dla pana Roberta Ravenscrofta.
Mógł ją pan zostawić na dole.
Wiem, ale czeka na nią
i polecono mi
dopilnować, żeby bezpiecznie do niego dotarła.
- Powiem jego sekretarce. - Dziękuję.
Winda jedzie na dół.
Drzwi zamykają się.
- Hej, Rex. - Hej.
- Jak dziś sola? - Świetnie. Wciąż pływa.
Wspaniale. Wezmę dwie. Dzięki.
- Jasne. Zrobić ci filety? - Nie, odetnij tylko głowy.
Dziękuję.
Na początku waszego związku pojechałaś z Robertem do Paryża.
W restauracji na Île Saint-Louis,
zjedliście sole meunière, które go zachwyciło.
Nie gotujesz za często, ale nauczyłaś się tego przepisu.
Przyrządzasz go zawsze,
kiedy chcesz, żebyście wrócili do szczęśliwszych, prostszych czasów.
Mam podróżnika.
- Głowy też chcesz? - Nie, zostaw je.
- Daj je Emmie. - Dzięki.
- Na razie. - Pa.
Robert.
To są akta, o które prosiłeś, a to przyszło wcześniej.
- Podobno na to czekałeś. - Dziękuję. Połóż na biurku.
- Coś jeszcze? - Nie, dzięki. Miłego wieczoru.
Dzięki. Wzajemnie.
- Nie zamykaj drzwi, proszę. - Dobrze.
Robert zarządza firmą, która patronuje organizacjom pozarządowym.
Wiele z nich założyła jego rodzina w celach dobroczynnych i dla prestiżu,
ale też po to, żeby obejść wymogi względem przeciwdziałania praniu pieniędzy.
IDEALNY NIEZNAJOMY
Emily!
- Robert? - Przepraszam, Emily.
Skąd to przyszło?
Ktoś zostawił na recepcji.
- Kto? - Janise mówiła, że starszy mężczyzna.
Mówił, że na to czekasz. To wszystko.
Jak wyglądał ten mężczyzna?
Mówiła, że był trochę zaniedbany, wyglądał na bezdomnego, ale był uprzejmy.
Zostawił tylko kopertę i poszedł.
- Jakiś problem? - Nie.
Dziękuję. Do zobaczenia rano.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Drzwi zamykają się.
Rozpoznaje hotel, w którym zrobiono zdjęcia…
ale to od Catherine nie może oderwać wzroku.
To była bez wątpienia jej twarz,
ale jej wyraz był mu nieznany.
Catherine na tych zdjęciach nie jest jego żoną.
O Boże.
Ta młoda kobieta płonie z pożądania,
z zapałem oddając się przyjemności.
Jej seksualność jest w formie czystej, oddzielonej od niego.
Nie rozpoznaje ani tej Catherine,
ani podniecenia, które czuje, schowanego pod bólem i niepokojem.
Co tydzień niezmiennie dzwonisz do matki.
Choć ostatnio wasze rozmowy były pospieszne, nieuważne,
i czujesz, że zasługuje na więcej.
Twojej matce zaczęły mylić się daty i godziny,
ale jeszcze nie ma powodów do niepokoju.
Halo?
Mamo, co u ciebie?
- Jak ci minął tydzień? - Miło, dziękuję.
Był spokojny, ale przyjemny.
Kiedy wróciłaś z wakacji?
Już dawno.
Od tamtej pory widziałyśmy się wiele razy.
- Widziałaś dziecko Emmy? - Tak, przyjechali po mnie.
Są bardzo mili.
- Śliczne maleństwo. Wciąż się uśmiecha. - Tak?
A jak Nick i jego praca?
Dobrze. Chyba ją lubi.
Tak, naprawdę.
Świetnie. To mądry chłopak.
Przepraszam, że ostatnio cię nie odwiedzałam.
Było trochę nerwowo. Przez przeprowadzkę i w ogóle.
Nie wygłupiaj się. Byłaś dwa dni temu.
Miło było cię wczoraj widzieć.
Nie, mamo, nie odwiedzałam cię przez dwa tygodnie.
Przeprowadziliśmy się.
- Nie wiedziałam. - Do innego domu.
Słuchaj, może zorganizujemy rodzinny obiad?
Zaproszę też Nicka i po ciebie przyjadę?
Nie musisz, Catherine. Mogę pojechać autobusem.
Dobrze. Możemy o tym porozmawiać.
A jak Aleena? Zajmuje się wszystkim?
Jest cudowna.
Chcesz, żeby przychodziła częściej?
Może codziennie w tygodniu?
O Boże, nie.
Oglądamy razem telewizję.
Zostawia na sofie zapach curry.
- No proszę. To musi cię bardzo lubić. - Jest przemiła.
No dobrze, mamo. Wrócę już lepiej do szykowania kolacji i…
- Ale niedługo zadzwonię. - Dobrze.
- Kocham cię. Pa. - Pa. Trzymaj się.
Wiesz, że chodzisz na palcach wokół powolnego uwiądu matki.
Jeszcze nie został nazwany, ale stopniowo się ujawnia.
KOLACJA GOTOWA NA 7. MNIAM!
Robert wie, kiedy zrobiono te zdjęcia.
Podczas podróży do Włoch.
Pamięta, że opuścił część tamtych wakacji.
Wyleciał wcześniej…
KOLACJA GOTOWA NA 7. MNIAM!
…zostawiając Catherine i Nicholasa.
- Halo? - Cześć, tu tata.
Cześć.
Słuchaj, jadłeś już?
Nie.
To wpadnę i zabiorę cię na kolację.
Musiałem długo pracować i umieram z głodu.
To nie zajmie długo.
Pójdziemy do tego pubu obok. Jest w drodze do mnie.
Mama cię szuka, tak w ogóle.
Tak, wiem. Rozmawiałem z nią, więc spokojnie.
Widzimy się wkrótce, młody.
KOLACJA GOTOWA?
Robert nie odpowiada na telefony i wiadomości.
To cię niepokoi. Nie zadzwonił nawet, żeby przeprosić.
Myślisz, że zachowuje się egoistycznie. Nie myśli o tobie.
Zranił cię.
JUŻ 7.45
MOGŁEŚ DAĆ MI ZNAĆ WCZEŚNIEJ
Catherine się myli.
Przez ostatnie dwie godziny Robert myślał tylko o niej.
Zanim Robert poznał Catherine,
nie był zbyt doświadczony seksualnie.
I choć nigdy o tym nie rozmawiali…
CO SIĘ DZIEJE?
…zawsze obawiał się, że ona jest doświadczona bardziej
i to osłabiało jego poczucie pewności.
- Idziemy? - Nie jestem gotowy.
Nie szkodzi. Zaczekam.
Usiądź. Nikogo nie ma.
Mieszkanie śmierdzi trawką.
Robert nie był tam,
odkąd trzy miesiące temu pomogli się Nicholasowi przeprowadzić.
Mieszkanie go odpycha,
ale tłumaczy sobie, że po studentach można się tego spodziewać.
Tyle że Nicholas nie jest studentem.
Robert by tego nie przyznał,
ale czuje się głęboko rozczarowany tym, kim stał się Nicholas.
Myśli, że jego syn miał kiedyś wielki potencjał,
i czuje kolejną falę złości wobec Catherine.
To jej wina.
Priorytetem dla niej zawsze była praca i własna przyjemność,
a syna zaniedbywała.
A teraz go odepchnęła.
Przekonała Roberta,
że niezależność dobrze mu zrobi.
Chodź. The Montpelier?
Mają te wieprzowe krokiety, które lubisz.
Możesz tam poczekać. Zaraz przyjdę.
Nie śpiesz się.
- Ciekawe, do czego możesz dojść. - Byłoby super,
gdybym mógł trochę zarobić.
Świetnie.
Nie wiem. Może.
Chciałbym chyba dojść
do poziomu kierownika i tak dalej.
Dali mi taki plan na okres pięciu lat.
Powiedzieli, że szkolenie kończy się po miesiącu
i zacznę dostawać dodatki dla pracowników.
To by było super, prawda?
Tak, to wspaniale.
A jak ci się mieszka w nowym miejscu?
Ostatnio rzadko tam bywam.
- Dlaczego? - Poznałem taką dziewczynę.
- Spędzam dużo czasu u niej. - Opowiedz mi o niej.
Nie bardzo jest o czym. Mamie nie przypadłaby raczej do gustu.
To jej nie dotyczy, prawda? Dlaczego ma cię osądzać?
No to jaka ona jest?
Chcieliśmy latem gdzieś pojechać, ale nie wiem, czy zbiorę dość pieniędzy.
Dokąd?
Gdzieś, gdzie jest tanio. Może na Majorkę albo do Hiszpanii.
A może do Włoch?
Czemu nie? Są tam ładne plaże?
Oczywiście.
Nie pamiętasz tamtych wakacji, kiedy byłeś mały?
- Nie. - Miałeś może z pięć lat.
W połowie musiałem wrócić ze względu na pracę.
Zostawiłem mamę i ciebie samych.
- Słabo to pamiętam. - Tylko na parę dni.
Miałem wtedy duże wyrzuty sumienia.
Nie powinienem był zostawiać cię samego z mamą.
Nie musisz mieć, bo tego nie pamiętam.
Ale mam, i to duże.
Na pewno nie pamiętasz? Mama z nikim się nie spotkała?
Mówię ci… że nie pamiętam.
Powinieneś zabrać gdzieś swoją dziewczynę. Pomogę ci.
Chciałbym, ale mamie się to nie spodoba.
Mówi, że to wbrew zasadom i muszę sam to rozwiązać.
Niech się wali.
Dziękuję.
- Jeszcze jedna? - Nie trzeba.
Potworne wino.
Dobra. Zaraz wracam.
Co się stało?
Kochanie?
O Boże.
Przyszły do biura.
Kto je wysłał?
Nie wiem.
Kto jeszcze je ma?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Wkrótce mogą być w internecie. Siadaj.
Popatrz na nie.
Kto ci je dał?
Popatrz na nie.
Proszę…
Przyjrzyj się im.
Proszę, Robert. Mogę to wyjaśnić.
Po prostu… Kochanie, przestań, proszę.
Jak mogłaś?
Bardzo mi przykro.
Powinnam ci była powiedzieć.
- Co dokładnie zaszło? - To nie jest…
To było bardzo dawno temu.
Dokładnie wiem kiedy. Też spałem w tamtym pokoju.
Wiem, powinnam była.
Wtedy i tak rzadko się kochaliśmy.
Dlatego kupiłem ci tę bieliznę.
Przestań, Robert. Powiem ci, ale posłuchaj.
- Teraz rozumiem. - Posłuchaj.
To po tamtych wakacjach… Nie przerywaj mi, Catherine.
To po tamtych wakacjach
powiedziałaś, że chcesz wrócić do pracy.
- Tak. - „Mam depresję.
Tęsknię za pracą. Nie wiem, kim jestem”.
Gówno prawda.
Nudziłaś się jako matka i jako moja żona.
- Nie. - Nudziłaś się
- i potrzebowałaś uwagi. - Nie, to nie tak…
Kto wie, ilu ich było. Wszystkie te wyjazdy służbowe.
Nie, Robert. Proszę.
Nic dziwnego, że masz migrenę, kiedy chcę seksu.
- Przepraszam. Nie dlatego, że nie chcę. - Nie wystarczam ci.
Wystarczasz, kochanie.
Mogłem słuchać rodziny. Ostrzegali mnie przed tobą!
Kochanie, przestań. Posłuchaj mnie.
Posłuchaj?
Nie chciałam, żebyś nas tam zostawiał.
Pamiętasz to?
Prosiłam, żebyś nie wracał do pracy i nas nie zostawiał.
Pamiętasz? Nie chciałam być sama.
Nie wierzę. Mówisz, że…
- Nie. Chcę być… - Że to moja wina.
- Nie. - Oczywiście zawsze ty jesteś ofiarą, nie?
Tak, jestem…
Myślisz, że możesz wszystko usprawiedliwić?
Manipulować wszystkimi,
wychodząc, kurwa, na świętą?
Nie bądź okrutny.
To ja jestem okrutny? Catherine.
To trwało dłużej?
- Nie. - Kim on był?
Był…
- Chcę wiedzieć kim. - Proszę.
Jakimś włoskim kelnerem?
- Nie. - To był wakacyjny numerek?
- Z napalonym nastolatkiem? - Nie.
Z brytyjskim turystą na wczasach?
- Słońce, piwo… - Nie.
…łatwy seks.
Zwykle nie biorą ze sobą dzieci, nie?
Wiem. Ale to nie było… tak.
To jak to było? Bo robił zdjęcia Nickowi.
Nasz syn tam był. Nasz syn.
- Wiem. Przepraszam. - Jak mogłaś mu to zrobić?
Ja to jedno, ale on? Nic dziwnego, że z tobą nie rozmawia.
Nawet nie chce cię oglądać.
To przez to, co widział?
- Nie. - Widział to?
Słyszał?
Nick niczego nie słyszał. Przysięgam.
Dopilnowałam, żeby tak było.
Fantastycznie. Jesteś matką na medal. Chcesz kolejną nagrodę?
Jestem do dupy jako matka. Wiem. Ale nic nie słyszał. Niczego nie wie.
Przeczytał tę książkę, prawda, Catherine?
Wiem, ale niczego nie skojarzył.
Jesteś niewiarygodna.
To on ją napisał?
Co? Nie słyszę.
- Nie mógł. - To kto to zrobił?
- Nie wiem. Chyba jego ojciec. - Jego ojciec?
Tak myślę.
O Boże. To był dzieciak, prawda?
Ile miał lat?
Nie żyje. Zginął.
Dlatego mi nie powiedziałaś. Myślałaś, że ci się upiekło.
Myślałam, że dam radę zapomnieć.
- O to chodzi. - Że ci się upiekło.
- Proszę, kochanie. Chcę ci powiedzieć. - Że się wymigałaś.
Nie odchodź. Wszystko ci powiem.
Nie dotykaj mnie.
Proszę, nie odchodź. Nie zostawiaj mnie.
- Spokojnie. Po prostu to przeczytam. - Skarbie, proszę.
Nie dotykaj mnie!
Dobrze. Przepraszam.
Proszę, nie zostawiaj mnie. Nie jedź.
Robert! Proszę, nie…
To nie tak, jak myślisz!
SPROSTOWANIE
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RENÉE KNIGHT
ŚANTI ŚANTI ŚANTI
Napisy: Marzena Falkowska