Resmimi mi çektin?
Ben…
- Bence öyle yaptın. - Özür dilerim
ama okyanus önündeki bir silüettin.
Silüet mi?
Öyle miydim?
Evet. Güneş seni çevreliyordu.
Bunun Akdeniz olduğunu biliyor musun?
Okyanus dedin
ama deniz.
Deniz olduğunu biliyorum.
Peki, anlat bakalım…
Şu beni çevreleyen güneşten bahset.
Bir aura gibiydi.
Aura mı?
Evet.
O aurayı sevdin mi peki?
Evet.
- Sence o aura güzel miydi? - Evet.
Ne kadar?
Çok.
Çok güzeldi.
O auranın resimleri…
…onlarla ne yapacaksın?
Bakacak mısın?
Auralara bakacak mısın?
- Acıktım. - Acıktın mı?
Balık kroket yiyebilir miyim?
Balık kroket mi istiyorsun? Makarna istemediğine emin misin?
Balık kroket istiyorum.
Balık kroket mi? Evde ondan var.
- Spagetti istemez misin? - Yok, balık kroket istiyorum.
Pizzaya ne dersin?
- Yaşasın, pizza. - Olur mu? Neli?
Sade peynirli ve domatesli pizza.
Mantar olmasın mı? Peki, ya… Aman.
İzninle.
- Hiç gerek yoktu. Al. - Hayır, seve seve yaparım.
Sağ ol. Ellerim cidden dolu.
Adın ne dostum?
- Adım Nicholas. - Nicholas. Kaç yaşındasın?
- Dört. - Dört mü? Kocamanmışsın.
- Hayır, değilim. - Evet, öylesin.
Hayır, değilim.
Tabii ki öylesin. Bak, bu bir ve az.
Bu da iki ve daha çok.
Bu üç ve bu da bir sürü
ama bu dört ve çok.
Bu bir ve az.
- Bu iki ve daha çok. - Evet?
Bu üç ve bu da…
Bir sürü.
- Tamam. Bu üç… - Evet.
…ve bir sürü.
Bu dört. Çok.
- Tanrım. - İşte bu.
Gece çok az uyudun, yeniden ortaya çıkan hatıralar seni boğdu.
Nihayet sabah 04.30'da uyuyakaldın.
Uyandığında önceliğinin aileni korumak olması gerektiğine
emindin. Dengeyi yeniden sağlaman gerektiğine.
Evet. Tabii.
Elimden geleni yapıyorum ama Hazine Seçilmiş Komitesi karşısında
durumumuz şu ankinden daha kötü olur diyorum sana.
Evet, garip bir soru.
Elbette fonları yönetmeye devam etmek istiyorum.
Ne? Bu kararı sen veremezsin.
O kararı Tröst'ün onayıyla ailenin çoğunluğu vermeli.
Az kalsın Robert'a her şeyi anlattığın
önceki günü düşünüyor ve anlatmadığın için mutlu oluyorsun.
Peki.
Güçlü olan kendisi sanıyor ama aslında değil.
Tanıştığınızda üniversiteden yeni mezun olmuştu.
Senden iki yaş genç.
Utangaçtı ve bu yüzden olduğundan genç gösteriyordu
ve hemen onu koruma içgüdüsü hissettin.
Peki, sen bağırmazsan ben de bağırmam.
Suratıma kapattı aptal.
- Hugo mu? - Evet, işe yaramaz bok,
ailenin hayır işlerini başka firmaya vermekle tehdit ediyor.
- Pek kardeşçe olmamış. - Çünkü üvey kardeşim.
Yapma. Havlayan köpek ısırmaz hayatım.
Evet ama sorun şu ki havlaması ailenin geri kalanını da ciyaklatıyor.
Siktiğimin şivava sürüsü.
Bak, onlara göre tüm bu STK'lar ve hayır kurumları,
bir vergi indirimi ve yeşil göz boyama yöntemi.
Anlamadıkları şu, gerçekten işlerini yapmak zorundalar…
- Sen işini iyi biliyorsun ve… - …aksi hâlde… Evet.
Evet, biliyorum.
- Bu akşam yemek yapayım. - Teklif etmen çok hoş
ama o kitap seni çok ama çok gerdi, o yüzden gerek yok.
O mu? Önemi yok.
- Cidden yok. Saçmalık. - Emin misin?
Evet. Biraz işe giderim
ve gelip burayı biraz toparlarım,
sonra yemek yapar, sevdiğin sole meunière'den hazırlarım.
Tamam. Bu, oldukça lezzetli olur
ve biraz muzurluk edip
Roger'ın verdiği Puligny-Montrachet'yi içeriz.
Tamam. Acelem var.
Birinin o ciyaklayan Pomeranian'ları savuşturması gerek.
- Anahtarlarımı aldım mı? - Cebinde hayatım.
Evlilik narindir. Sadece seninki değil, hepsi.
Korunması gereken bir denge var
ve seninkinin yoldan çıkmasını önlediğini düşünüyorsun.
- Pardon. Yardım eder misin lütfen? - Evet.
Tabii. Ne lazım?
- Evet. Elektrikli süpürge arıyorum. - Aklınızda bir şey var mı?
Ev işlerinin çoğunu karım hallederdi.
- Anlayacağın, öldü. - Buna çok üzüldüm.
Çok naziksin. Hafif bir şey lazım sanırım.
Benim gibi yaşlı birinin merdivenden indirip çıkarabileceği bir şey.
Tabii. Tam istediğiniz şey var sanırım. Böyle gelin lütfen.
Bu bir Dyson, elektrikli süpürgelerin kralı.
Çok güçlüdür. Hatta emiş gücünü geçen yok. Piyasada daha güçlüsü yok
ve oldukça hafiftir, yani merdivenden indirip çıkarmak kolay.
Çok etkileyici. Bu… Garip bir makine, değil mi?
Birinci sınıf. Devrim yaratan bir teknoloji.
- Biraz pahalı tabii. - Ne kadar?
299 paunt.
Bilemiyorum. Eski süpürgeme benzeyen bir şeyle
daha rahat ederim bence.
Şey gibi… Şunun gibi.
Evet, Hoover Breeze Evo.
Gücü çok daha az. Düşük bütçe için iyi bir seçim.
Acaba… Tanrım. Çok daha ağır, değil mi?
Bunu taşıyabileceğimden emin değilim,
işte, merdivenden.
Sanırım…
Elektriksiz bir şey daha iyi olur belki.
Bir Bissell. Adı bu değil miydi?
Silindirler şey üstünde döndükçe tozu yakalar ya…
Evet. İşte o. Evet. O nasıl?
Dairenizdeki halı kalın mı?
Daire değil. Ev.
Bitişik nizam bir ev, bahçeli ve…
Halı mı var, kilim mi? Ya da yerler çıplak mı?
Alt katta ahşap zeminde birkaç halı var.
Üst kat çoğunlukla halı kaplı. Ne dersin?
İkisi de iş görür.
- İkisinin farkı ne? - Hayır, bunları karşılaştıramazsınız.
Biri Maserati, diğeri Toyota Camry.
Arabam yok.
Demek istediğim, ikisi de aynı işi yapar ama biri daha iyi yapar.
Yerimde olsan ne yapardın?
Dyson'ı alırdım.
- Uzman sensin. - Pişman olmazsınız. Fiyatına değer.
Sabırsızlığını fark etmeden edemedim.
Onu bu kadar kaygılandıran neydi?
Herhâlde hangi süpürgeyi alacağından emin olamayan yaşlı bir adam değildir.
- Teslim edilmesini ister misiniz? - Daha pahalı olur mu?
Hayır, 50 paunt üstü tüm siparişlerde teslimat bedava.
Ne güzel.
- Teslim edilsin mi, alacak mısınız? - Teslim edilmesi iyi olur.
- Adınızı alabilir miyim lütfen? - Józef Teodor Konrad Korzeniowski.
- Harflerini söyleyebilir misiniz lütfen? - J-Ó-Z-E-F.
- O harfi üstünde tiz aksan var. - Tiz aksan ne?
Tiz aksan, sağa doğru eğiliyor,
pes aksan gibi sola değil. À propos'taki A'nın üstündeki gibi.
Peki. Evet. Siz yazsanız daha iyi olur. Adresinizi de lütfen.
Joseph Conrad'in gerçek adını verdim.
Hoş, Joseph Conrad'in kim olduğunu bilmezdi
ama gerçek adını yazarken daha çok harf yazacaktı
ve muhtemelen alana sığdıramayacaktı.
S'den sonraki L mi?
K harfi o.
NICHOLAS RAVENSCROFT İÇİN
Nasıl ödemek istersiniz?
Olabiliyorsa kredi kartımla ödemek isterim.
Diğerini alamayacağıma emin misin?
Dedim size, bence inanılmaz bir süpürge.
- Sadece, ben… - Pardon?
Emin değilim. Nasıl desem?
Benim emekli maaşım için çok para.
- Ama… - Çok üzgünüm.
Bunu yapamayacağım galiba. Fikir değiştirdiğim için üzgünüm.
Çok yardımcı oldun. Vaktini boşa harcamamışımdır umarım.
Sağ ol.
En azından ihtiyacım olmayan bir şeyi
aldırmaya yaklaşır diye umuyordum ama umutsuzdu.
Tamamen işe yaramaz biriydi.
Kandırmak çok kolay olacaktı.
Günaydın Catherine. Ödülünü kutlarım.
Sağ ol Jodie.
- Günaydın Catherine. - Jisoo.
- Nasıl gitti? - İyi gitti.
Bundan nefret ettiğini biliyorum.
- Tebrikler Catherine. - Sağ ol Meg.
Bir sürü kartın var.
- Bunlar üst kattan. - Çok güzeller.
Şampanya da yolladılar.
Ödül bu mu?
Evet.
- Tutabilir miyim? - Evet. Tabii. Ağır.
- Bravo Catherine. - Sağ ol.
Tebrikler Catherine.
Ödülü gördüğünde Simon'ın yüzünü görmek istiyorum.
- Taşınma nasıl gidiyor? - Gidiyor.
Bir daha taşınana dek taşınma hiç bitmiyor sanırım.
- Kahve? - Lütfen.
- Bu arada bravo Cathy. - Sağ ol. Sağ ol Simon.
Peki, şimdi ne var?
Birisi belgeselimi uzun metraja çevirmek istiyor.
- Evet. Filme. - Bu…
- Harika. Evet. - Değil mi?
- Evet. - Hoş, bence Amerikalılar
yatılı okul kültürüyle tam olarak bağ kuramaz.
- Bence de. - Evet.
Evet ama Jodie Foster oynasın istiyorlar.
- Tamam. - Evet.
Jodie harikadır.
- Değil mi? - Evet.
Bunu konuşmak istersen haber ver…
- Tabii. - …çünkü sinemacılarla deneyimim oldu.
- Evet, biliyorum. - Tamam.
- Sağ ol Simon. - Her zaman Cathy.
Doğru mu? Film uyarlaması?
Hayır. Sadece yüzünü görmek istedim.
- Korkunçsun. - Değil mi?
FOTOĞRAF BANYOSU UZMANLARI
İşte resimleriniz, negatifler ve flaş bellek.
Fotoğrafların açık saçık doğası yüzünden
laboratuvarın basmayı reddedeceğini düşünmüştüm
ama tek kelime etmediler.
ROBERT RAVENSCROFT ŞAHSİ VE ACİL
Cephanem vardı. Sadece el bombasını atmam gerekiyordu.
Tamam, peki. Şuraya tıklayın. Tamam mı?
- İyi günler efendim. - İyi günler.
Kitaba ilham veren olayları
sadece bir avuç insanın bilebileceğini biliyorsun
ve başka bir hikâyeyi
araştırırken sergileyeceğin titizliği sergilemediğin için
kendini suçluyorsun.
KİM BİLİYOR POLİS
ŞAHİT - GARSON
BABA = ÖLDÜ ANNE - ÖLDÜ MÜ?
Nancy Brigstocke'la 10 yıl önce sadece bir kez karşılaştın
ve belki de gücünü hafife aldığını düşünüyorsun.
Belki de o narin, yaşlı kadın, ölümü yendi
ve şu anda senin üzerine geliyor.
- Bayan Brigstocke? - Evet.
Ben Catherine.
- Çay mı, kahve mi? - Hayır, sağ ol.
Başınız sağ olsun.
Anlayamadım?
Siz… Kocanız…
Kocanızın vefat ettiğini
- yazmıştınız. - Evet. Sağ ol.
Evet.
Peki… Sizin için ne yapabilirim?
Beni hiç düşünüyor musun? Çünkü ben seni her gün düşünüyorum.
Cevap vermene şaşırdım.
Oğlumun cenazesine gelmeye bile zahmet etmedin.
Çiçek bile yollamadın.
Evet. Hayır.
- Evet, bunun için üzgünüm… - En azından bunu yapabilirdin.
Olan şeyden sonra yapılacak doğru şey buydu.
Sen de annesin. Böyle şeyleri anlamalısın.
Şimdi buradayım Bayan Brigstocke.
Olay sırasında polise, oğlumla hiç karşılaşmadığını söylemiştin.
Jonathan'la.
Ama karşılaşmıştın. Onu tanıyordun, değil mi?
Evet.
Peki, neden yalan söyledin? Neden gerçeği söylemedin?
Faydası olmayacağını düşündüm.
- Faydası mı? Kime faydası? Sana mı? - Hayır. Kimseye.
Peki, evet. Hayatına devam ettin. Dedikleri gibi "aklanmıştın."
Paçayı kurtardın. Sadece bir sır daha.
- Hayır. - O günden beri hayatım acıyla geçti.
Her bir gün. İşi bırakmak zorunda kaldım. Her şeyimi kaybettim.
Evet. Üzgünüm.
Doğru olanı yapmak istiyorsan şimdi konuşsan iyi edersin
çünkü muhtemelen bu son şansın.
Bunu bilmelisiniz, kolay değil Bayan Brigstocke.
Aslında çok ama çok karmaşık…
Karmaşık… Karmaşık mı? Hayır, karmaşık değil.
- Ölüyorum. Ölümcül kanser. - Ben…
Çok üzgünüm.
O kadar da karmaşık değilmiş, değil mi?
Özür dilerim. Bence ben…
Yardım etmek için söyleyebileceğim bir şey yok bence.
Oğlunun adı Nicholas, değil mi?
- Evet. - Onunla tanışmak istiyorum.
- Anlayamadım? - Oğlunla tanışmak istiyorum.
- Hayır. - Kısa bir süre.
- Hayır. Üzgünüm. İzin veremem. - Nedenini anlarsın.
Benimki yerin altında çürürken senin oğlun üstünde koşturuyor.
Nicholas, hayatını oğluma borçlu.
Jonathan olmasa ölmüş olacağını bilmeli.
Üzgünüm. Buraya gelmem hataydı.
İnanılmazsın.
Geceleri nasıl uyuyabiliyorsun? Kendine nasıl tahammül edebiliyorsun?
Hastalığınıza üzüldüm ama size yardım edemem.
- Oğlunu kurtardı. - Keşke kurtarmasaydı.
Olmadığın biriymiş gibi davranmaktan yorulmuyor musun?
Evet, aynen öyle. Kaç. Hadi.
Nancy Brigstocke 2011'de öldü.
- Sadece kocası hayatta. - Yok, kocası öldü.
BAYAN BRIGSTOCKE ÖĞRETMENLİKTE 20. YILINI KUTLUYOR
Hayır, hayatta.
Adı Stephen Brigstocke, 77 yaşında.
Emekli öğretmen, Cambridge mezunu, Londra'da yaşıyor.
İletişim bilgileri var mı?
- İşte. Adresi ve telefonu. - Sağ ol.
- Sana e-posta da attım. - Bağlantı kurma.
Sadece son birkaç yıldır ne yaptığını bilmek istiyorum.
Hikâye ne?
STEPHEN BRIGSTOCKE PEDOFİL Mİ?
Henüz bilmiyorum.
Muhtemelen bir şey yoktur. Sadece… Sağ ol Jisoo.
- Sağ ol. - Ne demek?
Seni tehdit eden şeyin adını ve yüzünü öğrendin.
Sürecin kontrolünü eline aldın.
Yeniden odaklandın. Kendini yine güvende hissediyorsun
ama Stephen Brigstocke ciddi bir zarar veremeden
ona ulaşman gerektiğini biliyorsun.
ROBERT YEMEK İÇİN SABIRSIZLANIYORUM
Kapılar kapanıyor.
Merhaba, burası HOPE. Ben Janise. Sizi kime yönlendireyim?
HOPE YARDIM VAKFI
- Pardon? - Evet. Nasıl yardımcı olabilirim?
Evet. Bay Robert Ravenscroft'a bir paket getirdim.
Aşağıdaki resepsiyona bırakabilirdiniz.
Evet, biliyorum ama bunu bekliyor
ve paketin
ona ulaştığından emin ol dendi.
- Sekreterine söylerim. - Sağ olun.
Aşağı iniyor. Kapılar kapanıyor.
- Selam Rex. - Selam Catherine.
- Dil balığı nasıl? - Bugün çok güzel. Hâlâ yüzüyorlar.
Ne güzel. İki tane alayım. Sağ ol.
- Tabii. Fileto yapayım mı? - Hayır. Sadece kafalarını kes.
- Peki. - Sağ ol.
İlişkinizin başlarında Robert'la tatilde Paris'e gittiniz.
Île Saint-Louis'deki küçük bir restoranda
ikiniz de sole meunière yediniz ve o bayıldı.
Yemek yapmayı seven biri değilsin ama o tarifi öğrendin.
Ne zaman Robert'la
daha mutlu, kolay dönemlerle bağ kurmak isteseniz onu yapıyorsun.
Yolcumuz varmış.
- Kafaları istiyor musun? - Yok. Kalsın.
- Emma'ya ver. - Veririm. Sağ ol.
- Görüşürüz. - Hoşça kal.
Robert.
İstediğin dosyalar bunlar ve bu da demin geldi.
Bunu bekliyormuşsun.
- Sağ ol. Masaya bırak lütfen. - Başka bir şey var mı?
- Hayır. Hepsi bu. İyi akşamlar Emily. - Sağ ol. Sana da Robert.
- Mahzuru yoksa kapıyı açık bırak. - Tamam.
Robert, birçok STK'yı
bir şemsiye altında toplayan bir firmayı yönetiyor,
çoğu, hayır işleri ve prestij amaçlı kuruldu
ama para aklanmasının önlenmesine uyum kurallarından kaçınmalarını da sağlıyor.
KUSURSUZ YABANCI E. J. PRESTON
Emily!
- Robert? - Üzgünüm Emily.
Bu nereden geldi?
Biri resepsiyona bırakmış.
- Kim? - Janise, yaşlı bir adam dedi.
Bunu beklediğini söylemiş. Başka bir şey dememiş.
Peki, bu adamın tipi nasılmış?
Biraz kaba saba, evsiz gibi biriymiş ama kibarmış.
Beklememiş, sadece zarfı bırakıp gitmiş.
- Sorun mu var? - Yok.
Sorun yok. Sağ ol. Sabah görüşürüz.
- İyi akşamlar Bay Ravenscroft. - Sana da. Sağ ol.
Kapılar kapanıyor.
Fotoğrafların çekildiği oteli tanıyor
ama gözünü alamadığı şey, Catherine.
Onun yüzü olduğu kesin
ama yüzündeki ifadeyi tanımıyor.
Fotoğraflardaki Catherine, karısı değil.
Tanrım.
Bu genç kadın ihtirastan patlıyor,
tamamen kendinden geçmiş hâlde zevk alıyor.
En saf hâliyle cinselliği, Robert'tan kopmuş durumda.
Ne bu Catherine'i tanıyabiliyor
ne de endişesi ve acısının altından hissettiği uyarılmayı.
Anneni her hafta aramayı asla atlamazsın
ama son zamanlarda sohbetleriniz aceleci, dikkatsizce
ve bundan daha fazlasını hak ettiğini hissediyorsun.
Annen günleri ve saatleri karıştırmaya başladı
ama henüz paniğe kapılacak bir şey yok.
Alo?
Anne. Nasılsın?
- Haftan nasıl geçti? - Güzeldi. Sağ ol.
Sessiz ama çok hoştu.
Tatilden ne zaman döndün?
Çok oldu.
Ondan sonra çok görüştük.
- Emma'nın yeni bebeğini gördün mü? - Evet. Gelip aldılar.
Çok naziklerdi.
- Çok tatlı bir şey. Hep gülümsüyor. - Öyle mi?
Nick'in işi nasıl?
Evet, seviyor sanırım.
Evet, gerçekten.
Harika. Çok zeki bir çocuk.
Birkaç haftadır gelemediğim için üzgünüm.
Çok yoğundu. Taşınıyoruz falan.
Şapşallaşma. İki gün önce geldin ya.
Dün seni gördüğüme sevindim.
Hayır, anne, gelmeyeli iki haftayı geçti. Biliyorsun, Robert'la taşındık.
- Bilmiyordum. - Biliyorsun, taşındık.
Bak, hadi, ailecek öğle yemeği yiyelim,
hem Nick'i de alırım ve gelip seni alırız.
Hayır, beni almana gerek yok Catherine. Otobüse binebilirim.
Tamam. Bunu konuşuruz.
Aleena nasıl? Her şeyi hallediyor mu?
Harika biri.
Tamam. Daha sık gelmesini ister misin?
Belki her gün, sadece hafta içi.
Tanrım, hayır. Hayır. Oturup birlikte televizyon izliyoruz.
Kanepeyi köri kokutuyor.
- Seni çok seviyor demek ki. - Çok tatlı.
Tamam, anne. Ben… Evet, yemek hazırlıyorum ve…
- Ama seni ararım. Tamam mı? - Tamam, hayatım.
- Seni seviyorum. Hoşça kal. - Kendine iyi bak. Güle güle.
Annenin zamanla gerilemesiyle yüzleşmekten kaçındığını biliyorsun.
Henüz adı koyulmadı ama adım adım kendini belli ediyor.
YEMEK YEDİDE HAZIR. LEZİZ! ÖPTÜM
Robert, fotoğrafların ne zaman çekildiğini biliyor.
Bir İtalya yolculuğunda.
Tatilin o bölümünü kaçırdığını biliyor.
Eve erken dönmüş…
CATHERINE YEMEK YEDİDE HAZIR. LEZİZ! ÖPTÜM
…Catherine'le Nicholas'ı bırakmıştı.
- Alo? - Nick. Selam, baban.
Merhaba.
- Dinle, yemek yedin mi? - Hayır.
Geçerken uğrayıp seni yemeğe çıkaracağım.
Mesaiye kalmam gerekti ve açlıktan ölüyorum.
Çok kısa sürer.
Senin oradaki bara gideriz. Hatta yolumun üstü ahbap.
- Bu arada annem sana ulaşmaya çalışıyor. - Evet. Evet, biliyorum.
Konuştuk, endişelenecek bir şey yok.
- Birazdan görüşürüz evlat. - Tamam.
YEMEK HAZIR?
Robert aramalarına ya da mesajlarına cevap vermedi.
Bu seni rahatsız ediyor. Özür dilemek için bile aramadı.
Bencillik ettiğini düşünüyorsun. Seni düşünmedi bile.
İncindin.
SAAT 19.45 OLDU BİLE
KEŞKE ÖNCEDEN HABER VERSEYDİN
Catherine yanılıyor.
Robert son iki saattir onu düşünmekten başka bir şey yapmadı.
Catherine'le tanışmadan önce
Robert'ın pek cinsel deneyimi yoktu ve bunu hiç konuşmamış olsalar da…
CATHERINE NELER OLUYOR?
…Catherine'in daha deneyimli olmasından hep endişe duymuştu.
Bu yüzden kendini hep güvensiz hissetmişti.
- Gidelim mi? - Hazır değilim.
Sorun değil. Yukarıda beklerim.
Otur. Kimse yok.
Ev ot kokuyor.
Üç ay önce Catherine'le
Nicholas'ın taşınmasına yardım ettiklerinden beri Robert buraya gelmedi.
Evden iğreniyor
ama öğrencilerle dolu bir dairede bunun şaşırtıcı olmadığını düşünüyor
ama Nicholas öğrenci değil.
Robert bunu kabul etmez
ama Nicholas'ın bu hâle gelmiş olmasından büyük hayal kırıklığı hissediyor.
Kendi kendine oğlunun bir zamanlar büyük bir potansiyeli olduğunu söylüyor
ve Catherine'e bir kez daha sinirlendiğini hissediyor.
Hepsi onun hatası.
Her zaman kendi işine ve eğlencesine öncelik verip
oğlunu ihmal etti
ve sonunda da Nicholas'ı uzaklaştırdı.
Robert'ı bağımsız olmasının ona iyi geleceğine ikna etti.
Hadi, ahbap. The Montpelier?
O çok sevdiğin domuz yanağı kroketlerinden yapıyorlar.
Dışarıda bekleyebilirsin. Hemen geliyorum.
Acele etme.
Nereye varabileceksin acaba?
Yok, işe girip daha çok kazanırsam harika olur.
- Harika. - Bilemiyorum. Belki.
Şeye ulaşmak istiyorum, müdür konumuna ve öyle yerlere.
Bir plan verdiler, beş yıllık bir dönem.
Bir aydan sonra sanırım eğitim o zaman bitiyor dediler
ve personel avantajlarından faydalanmaya başlıyorum.
Yani harika olur, değil mi?
Evet. Evet, bu harika.
Peki, dairede durum ne?
Pek orada kalmıyorum.
- Neden? - Bir kızla tanıştım
- ve çoğunlukla onun evinde kalıyorum. - Ondan bahsetsene.
Anlatacak pek bir şey yok aslında. Annem ondan hoşlanmaz bence.
Bunun onunla ilgisi yok, var mı? O kim ki seni yargılasın?
Peki, bu kız nasıl biri?
Bu yaz tatile çıkmayı umuyoruz
ama parayı toparlayabilir miyim, bilmiyorum.
- Nereye gideceksiniz? - Ucuz bir yere.
- Belki Mayorka'ya ya da İspanya'ya. - İtalya'ya ne dersin?
- Olur herhâlde. Güzel kumsallar var mı? - Evet, tabii ki var.
Sen küçükken çıktığımız tatili hatırlamıyor musun?
- Hayır. - Evet, beş falandın.
İş yüzünden yarısında dönmek zorunda kalmıştım.
Seni annenle yalnız bırakmıştım.
- Hayal meyal. Tam olarak değil. - Evet. Sadece birkaç gün.
O zaman buna çok ama çok üzülmüştüm.
Annenle seni yalnız bırakmamalıydım.
Kendini kötü hissetme baba çünkü hatırlamıyorum.
Hayır ama öyle… Çok üzülüyorum.
Hatırlamadığına emin misin? Annen bir arkadaşıyla buluşmamış mıydı?
Diyorum sana, hatırlamıyorum.
Kız arkadaşını çok güzel bir yere götürmelisin. Sana yardım edeceğim.
Çok güzel olurdu ama annemin hoşuna gitmez.
Kurallara aykırıymış ve bunu kendim halletmeliymişim.
Boş ver onu o zaman.
Sağ ol.
- Bir şişe daha? - Yok, bu yetti.
- Affedilemez seviyede berbat. - Tamam. Hemen dönerim.
Ne oldu?
Hayatım?
- Aman tanrım. - Bunlar ofise geldi.
- Kim yolladı? - Bilmiyorum.
- Başka kimde var? - Bilmiyorum.
Bilmiyor musun? Yakında bütün internete yayılabilir. Otur.
Bak şunlara.
- Bunları kim verdi? - Bak şunlara.
Lütfen, ben…
Yakından bak.
Lütfen Robert. Açıklayabilirim.
Ben… Hayatım yapma lütfen.
Bunu nasıl yapabildin?
Çok üzgünüm.
- Tanrım. Sana söylemeliydim. - Tam olarak ne oldu?
Şey gibi değil…
Çok uzun zaman önceydi. Ben…
Ben zamanını tam olarak biliyorum. O odada beraber kaldık.
Biliyorum. Sana söylemeliydim.
Hatırladığım kadarıyla hiç sevişmiyorduk. Sana o iç çamaşırlarını ondan almıştım.
Robert, dur. Anlatacağım ama dinle lütfen.
- Şimdi anlaşıldı. - Dinlersen anlatacağım.
O tatilden sonraydı… Ondan sonra… Bırak da konuşayım Catherine.
O kahrolası tatilden sonra bana işe dönmek istediğini söyledin.
- Evet. Ben… - Evet. "Bunalıyorum.
İşi özledim. Artık kendimi tanıyamıyorum." Hepsi palavraydı.
Anne olmaktan, benimle evli olmaktan sıkılmıştın.
- Hayır. - Hayır, sıkıldın
- ve ilgi çekmen lazımdı. - Hayır, Robert. Öyle…
Tanrı bilir, başka kaç kişi oldu. Tüm o siktiğimin iş gezileri.
Hayır. Robert, lütfen.
Her sevişmek istediğimde migreninin tutmasına şaşmamalı.
Biliyorum. Üzgünüm.
- İstemediğimden değil. - Sana hiç yetmemişim.
Hayır. Yettin. Yetiyorsun hayatım.
Ailemi dinlemeliydim. Senin hakkında uyarmışlardı!
Hayatım, dur lütfen. Sadece beni dinlesen hayatım.
Seni mi?
Bizi bırakmanı istemedim.
Bunu hatırlıyor musun?
Sana gitme dedim. İşe dönme, Nick'le beni bırakma.
Hatırlıyor musun? Yalnız kalmak istemedim. Ben…
İnanılmazsın. Diyorsun ki bu…
- Hayır. Seninle olmak… - Senin hatan diyorsun.
- Yok. - Tabii, kurban hep sensin, değil mi?
Evet, öyle. Ben…
Hayır. Kendini haklı çıkarabileceğini sanıyorsun, değil mi?
Sen… Kendini siktiğimin Azize Catherine'i gösterirken
çevrendeki herkesi manipüle edebileceğini.
- Merhametsizlik etme. - Ben… Ben mi merhametsizim? Catherine.
Devam etti mi peki?
- Hayır. - Kimdi?
O…
- Adını bilmek istiyorum. - Lütfen hayatım.
İtalyan bir garson muydu?
- Hayır. Değildi. - Yok… Tatil seksi mi?
- Azgın bir ergen gibi. Şipşak. - Hayır.
Ya da paket tatile çıkmış bir İngiliz turist gibi.
- Biraz güneş, birkaç bira… - Hayır.
…ve herkesle yatarsın.
Tabii genelde çocukları yanlarında olmaz, değil mi?
Biliyorum ama öyle değildi.
Nasıldı o zaman? Çünkü Nick'in resimlerini çekmiş.
Oğlumuz oradaydı. Oğlumuz.
- Biliyorum. Üzgünüm. Çok üzgünüm. - Ona bunu nasıl yapabildin?
Hadi, bana yaptın ama ona? Seninle konuşmaması çok normal.
Yüzüne bakamaması normal.
Gördükleri yüzünden mi?
- Hayır, hayır. - Bunu gördü mü?
Yoksa duydu mu?
Hayır, Nick hiçbir şey duymadı. Yemin ederim.
Hiçbir şey duymamasını, görmemesini sağladım.
Harika. Asrın annesisin. Bunu da diğer ödüllerinin yanına koyalım mı?
Boktan bir anneyim. Biliyorum
ama hiçbir şey duymadı. Hiçbir şey bilmiyor.
Bu kitabı okudu, değil mi Catherine?
Evet, okuduğunu biliyorum ama bağlantı kurmadı.
- İnanılmazsın. - Yani…
O mu yazdı?
Ne? Duyamıyorum.
- O olamaz. - Kim o zaman?
Bilmiyorum.
- Babası sanırım. - Babası mı?
Evet. Sanırım babası.
Yüce tanrım. Çocuktu, değil mi? Kaç yaşındaydı?
Öldü.
Bana bu yüzden anlatmadın. Paçayı kurtardığını sandın.
Hayır, unutabileceğimi sandım.
- Bunu anlatmaya çalışıyordum. - Kurtulduğunu sandın.
Yapamam. Lütfen hayatım. Lütfen.
- Anlatmak istiyorum. - Paçayı kurtardığını sandın.
Lütfen gitme. Her şeyi anlatacağım.
- Lütfen. - Dokunma bana.
Lütfen Robert. Gitme. Lütfen kal. Beni bırakma.
- Gerek yok. Kitabı okurum. - Hayatım. Lütfen.
- Dokunma bana dedim! - Peki. Çok üzgünüm.
Robert, lütfen beni bırakma. Gitme.
Robert! Lütfen yapma… Sandığın gibi değil hayatım!
RENÉE KNIGHT'IN ROMANINDAN ESİNLENİLMİŞTİR
BARIŞ BARIŞ BARIŞ
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü