SPROSTOWANIE
Proszę, Robert.
Spierdalaj.
Spierdalaj!
Nie możemy przegapić wystawy Rembrandta w Galerii Narodowej...
tak jak przegapiliśmy Pollocka i Moneta.
W przyszłym miesiącu wychodzi też nowy film Almodóvara.
Ludzie mówią, że przeznaczenie puka do drzwi.
To nieprawda.
Kto to może być w niedzielę?
Sąsiedzi, żeby ponarzekać na dym.
Zamierzasz otworzyć czy nie?
No tak.
Przeznaczenie nie puka do żadnych drzwi.
Przeznaczenie nie pyta o pozwolenie.
Wpada bez zapowiedzi
i bezlitośnie chwyta nas za ciało i duszę.
Pan Brigstocke?
Tak.
Możemy wejść?
Nancy.
Stephen?
Przyszła policja. Są w salonie.
Zdejmij to.
Tak?
Nadkomisarz Duggins. Posterunkowa Davis, Metropolitan Police.
- W czym możemy pomóc? - Możecie państwo usiąść?
Macie państwo syna.
- Jonathana, lat 19. - Tak.
- Podróżuje po Włoszech? - Tak.
Jest we Włoszech. Wczoraj dostaliśmy pocztówkę.
Bardzo nam przykro, ale Jonathan zginął wczoraj w wypadku.
Ogromnie nam przykro.
W jakim wypadku?
Utonął.
Zrobić państwu herbatę?
To był wypadek w Forte dei Marmi.
Wypadek?
Tak. Włoska policja wyraźnie to potwierdza.
Musicie państwo polecieć do Włoch, żeby zidentyfikować syna.
Najbliższe lotnisko jest w Pizie.
Włoskie organy nie wydadzą ciała,
póki nie zostanie formalnie zidentyfikowane.
Czyli to może nie być Jonathan? Może to pomyłka?
Nie, proszę pani. Przykro mi, ale to nie pomyłka.
Włoska policja przejrzała rzeczy państwa syna.
- Jego torba była na plaży. - Ktoś mógł ją ukraść.
Znaleźli jego paszport.
Obawiam się, że to na pewno Jonathan.
Nie mogą wydać ciała, póki nie zostanie zidentyfikowane.
Potem możecie zabrać go do domu.
Czy ktoś inny może to zrobić?
Nie, nie ma nikogo takiego.
To jest numer do konsulatu.
Daję też państwu swój, gdyby mieli państwo więcej pytań.
Bardzo nam przykro z powodu państwa straty.
Sami wyjdziemy.
Za dużo mleka.
Słucham?
W herbacie jest za dużo mleka.
Rozumiem.
Przepraszam.
W razie pytań proszę dzwonić.
Jonathan.
Witamy w poczcie głosowej O2.
Osoba, do której dzwonisz, nie może odebrać.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Robert.
Rozumiem, że jesteś zdenerwowany.
Proszę, czy możesz do mnie zadzwonić? Muszę wiedzieć, że jesteś bezpieczny.
Chcesz, żeby zrozumiał, czemu mu nie powiedziałaś.
Nie zrobiłaś tego dla siebie, tylko dla nich.
Dla Roberta, ale głównie dla Nicholasa.
Twoje milczenie miało ochronić twojego syna,
a śmierć Jonathana to przypieczętowała.
Nikt więcej nie musiał już cierpieć.
Państwo Brigstocke?
Dzień dobry. Nazywam się Richard Perkins.
Wysłano mnie z konsulatu, żebym pomógł w tym bolesnym procesie.
Mam auto, jeśli są państwo gotowi.
No tak. Pomogę z tym pani.
Proszę pana?
Proszę za mną.
Przepraszam za spóźnienie. Autostrada była zamknięta.
Słońce świeciło, jakby nie stało się nic złego.
Im większy ciężar, tym prawdziwsza robi się rzeczywistość.
Marmurowy posąg staje się zaledwie kawałkiem kamienia.
PROSZĘ, ROBERT
WRÓĆ DO DOMU
MUSIMY POROZMAWIAĆ PROSZĘ, ZADZWOŃ
Spierdalaj.
Robert rozumie, że nie może jechać do pracy.
Nie odważy się na to.
Na pewno wciąż ma alkohol we krwi.
Mógłby wezwać taksówkę, ale decyduje się pojechać autobusem.
Włoskie prawo nakazuje zabalsamować ciało przed transportem.
Rozumiecie to państwo?
Proszę pani?
Jego twarz nie jest napuchnięta.
Słucham?
Mówił pan, że utonął, ale jego twarz nie jest napuchnięta.
Nie ma powodu do zapalenia.
Ciało nie spędziło dużo czasu pod wodą.
Co ma na ramieniu?
Ta rana powstała prawdopodobnie w trakcie wypadku.
Proszę pani?
Proszę pani, możemy już iść.
Bardzo ci dziękuję.
Przynajmniej tak mogłem odwdzięczyć się za pizzę na kolację.
W trakcie której zabawiałeś mojego syna, żeby zjadł.
Fajnie było. Lubię dzieci.
Powodzenia w Rzymie.
Dziękuję.
Baw się dobrze.
Spróbuję.
Dobrze. Chodź, Nicholas.
Sorry.
Dobrze. Dziękuję.
Dziękuję.
Pa, Jonathan.
Na razie.
Jonathan?
Tak?
Poczekasz chwilę? Tylko go położę.
Zasługujesz na drinka w ramach podziękowań.
Dobrze. Mogę poczekać.
Świetnie. Przyda mi się dla odmiany towarzystwo kogoś dorosłego.
Poczekaj może w barze, a ja zaniosę go na górę.
- Dobrze. - Świetnie.
To nie zajmie długo.
Dobrze.
Buonasera.
Robert od lat nie korzystał z transportu publicznego.
Patrzy na ludzi, z którymi normalnie nie jeździ do pracy.
Myśli, że ta kobieta pracuje pewnie na zmiany,
żeby utrzymać siebie i rodzinę.
To dobra kobieta.
Kobieta pozbawiona próżności,
która nie ma czasu na romanse i oszustwa.
Czuje zapach obiadu z plecaka
mężczyzny siedzącego nieopodal.
Domyśla się, że to budowlaniec.
Pracuje w domu jakiegoś uprzywilejowanego Londyńczyka,
takim jak jego dom,
w którym poskąpią mu kawy i możliwości skorzystania z łazienki.
Zastanawia się, czy jego myśli są rasistowskie, protekcjonalne,
czy takie i takie, i dochodzi do wniosku, że pewnie tak.
To domniemanie prostoty.
Założenie, że ich życie jest szlachetne.
„Świętoszkowaty przygłup”. Tak ocenia siebie samego.
Nie jesteś pewna, czego chce Stephen Brigstocke.
Przeprosin?
Przyznania się do winy?
Wiesz, że musisz się do niego odezwać, zanim sprawy zajdą za daleko.
Zanim gniew Stephena Brigstocke’a dosięgnie Nicholasa.
Wciąż miałem w spiżarni przetwory, które zrobiła Nancy.
Nie tknąłem ich od jej śmierci.
Trzymałem je na specjalne okazje.
Dziś była właśnie taka okazja.
Plan przebiegał bez żadnych zakłóceń.
Realizacja każdej jego części
przybliżała mnie do niej.
Tu numer 020 7946 0534.
Ani Stephen, ani Nancy nie mogą teraz odebrać,
ale proszę zostawić wiadomość z datą, godziną
i numerem telefonu, a postaramy się oddzwonić.
Życzymy miłego dnia.
Halo.
Mam wiadomość dla Stephena Brigstocke’a.
Nazywam się Catherine Ravenscroft.
Przeczytałam Idealnego nieznajomego i...
to książka napisana z intensywnym, emocjonalnym zaangażowaniem.
Przepełnia ją cierpienie,
któremu nie da się zaprzeczyć.
Nie sposób nie poczuć wzruszenia wobec serca, z którego wypłynęły te słowa.
Rzadko się tak naprawdę zdarza, żeby fikcyjna opowieść
wywołała w czytelniku tak silne uczucia.
Tak, to znakomita opowieść
i życzę panu powodzenia.
Czujesz, że postąpiłaś właściwie.
Że Stephen Brigstocke potrzebował twojego uznania.
Tobie też to pomogło.
Pisanie i wypowiadanie tych słów zmusiło cię, żeby pomyśleć o jego bólu.
Być może przywrócona między wami została jakaś równowaga.
Do moich drzwi zapukał diabeł.
Domyśliła się, kim jestem.
Spodziewałem się tego. Ale dźwięk jej głosu mnie spłoszył.
Ta książka nie była „znakomitą opowieścią”,
jak ją nazwała.
Wiedziała o tym lepiej niż ktokolwiek. Co za zwodzicielka.
Bardzo uważała, żeby nie przeprosić, nie wziąć na siebie odpowiedzialności.
Nie interesowało mnie uznanie mojego bólu.
Na to było już za późno. Musiała go poczuć.
Musiała cierpieć, tak jak ja cierpiałem.
A długi biały włos Nancy był znakiem.
Świadectwem jej aprobaty.
Skłonił mnie do namysłu, jak jeszcze mogę ją ucieszyć.
„Bądź śmiały” – pomyślałem.
Za to, że ocaliłeś mnie przed zabiciem mojego syna.
No co ty. Kochasz go.
Jest naprawdę uroczy,
ale to żywe srebro.
„Mamusiu, możesz na to popatrzeć?”
„Mamusiu, popatrz na mnie”.
A ty to kochasz.
To prawda.
Wprost to uwielbiam.
Ale szczerze mówiąc, kiedy na ciebie patrzę, to ci zazdroszczę.
Zazdrościsz? Mnie?
Tak. Ale tak pozytywnie.
Zazdroszczę ci po prostu wolności.
Wolności?
No wiesz, żeby poznawać świat.
Podróżować.
Podejmować decyzje na bieżąco.
Poznawać nowych ludzi.
Przeżywać dzikie, namiętne romanse wszędzie, gdzie się znajdziesz.
No nie wiem.
Mówisz, że nie przeżywasz dzikich, namiętnych romansów?
Raczej nie.
Dlaczego?
Podróżowałem z moją dziewczyną.
Masz dziewczynę?
Tak.
Gdzie ona jest?
Twoja dziewczyna?
Musiała... wrócić do Londynu.
Rozumiem.
Jak długo jesteście razem, ty i twoja dziewczyna?
Nie wiem.
Może z rok?
A przedtem?
- Co? - Miałeś przedtem wiele dziewczyn?
Nie bardzo.
Sasha to moja pierwsza dziewczyna.
- Sasha. - Tak.
Zawsze byłeś wierny Sashy?
- Tak. - Zawsze?
Tak.
Nie gadaj. Nigdy nie fantazjowałeś o jakiejś koleżance ze szkoły
albo seksownej mademoiselle, którą zobaczyłeś
w kolejce do Luwru?
- Raczej nie. - O Kate Moss?
O Salmie Hayek?
No wiesz.
O kim?
Kto ci się podoba?
Kylie?
Kylie Minogue?
Kylie.
Tak, ona jest seksowna.
Nie wiem.
Ma piękne usta.
Co podoba ci się w Kylie?
Nie wiem. Niezła z niej laska.
Tak, zgadzam się, że niezła.
Ale co w swoich fantazjach
zrobiłbyś Kylie?
No wiesz.
Nie wiem.
Różne rzeczy.
Jakie rzeczy zrobiłbyś Kylie?
Po...
pocałowałbym ją?
W policzek?
Tak.
Pocałowałbym ją też w usta.
To na pewno przyjemne.
Co jeszcze byś zrobił?
Dotknąłbym jej.
Czego byś jej dotknął?
Skóry?
Jest miękka?
Czy skóra Kylie jest miękka?
Tak.
Czego byś jeszcze dotknął?
Jej twarzy.
Tylko jej twarzy?
Jej piersi.
Dotykasz piersi Kylie?
Jak ich dotykasz?
Delikatnie?
Podoba jej się to?
Tak myślę.
Na pewno bardzo jej się to podoba.
A...
czy dotykasz jej...
sutka?
Tak.
Ściskasz go między palcami?
Tak.
Jest twardy?
A ty?
Robisz się twardy, kiedy dotykasz sutka Kylie?
Tak.
Czy ona to czuje?
Czuje, jak twardy jesteś?
Tak.
Ale ona ma szczęście...
Kylie...
że czuje, jaki jesteś twardy.
Robi się późno, więc chyba wrócę już do pokoju.
Ale chętnie posłucham, co jeszcze zrobiłbyś...
Kylie.
Pójdę więc na recepcję, bo chyba zostawiłam klucz w pokoju.
Może tu zaczekasz, a potem pójdziesz do łazienki?
Po drodze miniesz windę.
Co o tym sądzisz?
Dobrze.
A co z Nicholasem?
Nie przejmuj się nim. Śpi jak kamień.
Pokój 207.
Scusi. Może pan dopisać rachunek do mojego pokoju?
- Certo. - Dziękuję.
Claudio Bramanti, kancelaria sądu Forte dei Marmi.
Przyszliśmy po rzeczy Jonathana Brigstocke’a.
Drugie piętro.
To ten pokój.
Jonathan spał tutaj?
Tak, proszę pani.
To był prezent.
Na 13. urodziny.
Czternaste.
Mówiłaś, że jest na niego za młody.
Nancy nie chciała, żebym dawał Jonathanowi nóż,
ale próbowałem zyskać jego względy.
Nigdy nie byłem z nim tak blisko jak ona.
Kiedy zaczął palić?
Pewnie ta cała Sasha go do tego namówiła.
Nancy nigdy nie akceptowała Sashy.
Sam bym nie chciał, żeby Jonathan z nią został.
Nie widziałem jego aparatu,
nowoczesnego Nikona, prezentu od nas na 18. urodziny.
Zawsze zakładałem, że ukradł go ktoś w hotelu.
Nancy musiała go znaleźć
i zastanawiam się, kiedy postanowiła wywołać film.
Spakujemy to wszystko?
Tak. Nie martw się, Stephen. Zajmę się wszystkim.
Możesz zwolnić, proszę?
To już blisko.
Mówisz to od 20 minut.
Nie umrzesz, jeśli ruszysz ten swój duży tyłek.
Nie martwię się o tyłek, tylko o płuca.
- Czuję, że zaraz dostanę udaru. - Nie marudź.
Co to za zadowolony uśmieszek?
Ty durniu.
- Ciul. Co... Gdzie... - Hej, Claire.
- Cześć. - Jak leci?
Dobrze.
Patrz, kogo mam.
Stephen.
Wejdź i poznaj Claire.
To jej urocza księgarnia. Jest też wydawczynią.
- Miło panią poznać. - Wzajemnie. Zachwyciła mnie pana książka.
Naprawdę?
I to bardzo.
Polecam ją swoim klientom. Sporo sprzedaliśmy.
Stephen nalegał, żeby wystawić ją w twojej księgarni.
Tak. Konkretnie w twojej.
Naprawdę? Dziękuję.
Mogę spytać dlaczego?
Cóż, sporo o niej czytałem
i macie chyba wielu...
głośnych klientów, którzy kochają książki.
Tak. Niektórzy przychodzą.
Mamy szczęście.
Może moglibyśmy zorganizować czytanie pańskiej książki.
Tak.
W zeszłym tygodniu mieliśmy Adama Thirlwella.
To byłby zaszczyt.
Świetnie.
Nie spodziewałam się takiego zakończenia.
Byłam zaskoczona.
- To źle? - Nie.
Wręcz przeciwnie. Super, że dostała za swoje.
Jest okropna.
To prawda.
Przepraszam. Macie wolny stolik?
Mogę prosić tosty z pomidorem i espresso?
Wczoraj Catherine próbowała przekonać Roberta,
że było inaczej niż w książce.
Ale z jego perspektywy
lata temu straciła szansę, by opowiedzieć mu swoją wersję.
Wie, że cokolwiek przeczyta, zdarzyło się naprawdę.
Wejdź.
Zamknij drzwi.
Cieszę się, że jesteś.
Chcę posłuchać więcej o Kylie.
Podejdź bliżej.
Po porodzie moje ciało nie jest już takie samo.
Na pewno przywykłeś do o wiele młodszych.
Podejdź bliżej.
Daj mi rękę.
Jak dotykasz piersi Kylie?
Możesz mi pokazać?
Dobrze.
Jest miękka?
Czujesz, jak twardnieje mi sutek?
O tak.
Możesz go ścisnąć?
Delikatnie.
Czuję cię.
Jesteś twardy.
Chodź.
Uklęknij.
Rozwiąż sznurki.
Zdejmij je.
Wiesz, co robić?
Czekaj.
Delikatnie.
Trochę wyżej.
Tak, tutaj. Czujesz ją?
Czekaj. Czujesz?
Dobrze. Teraz otocz ją ustami i ssij.
O tak.
A teraz, językiem...
rób małe kółka.
O tak.
O Boże.
Dobrze. Czujesz, jaka jest mokra?
Tak.
Dobrze, a teraz palcem zjedź niżej.
Tutaj?
Niżej.
Delikatnie naciśnij.
Nie wkładaj do środka. Lekko ponad.
Tak.
A teraz ruszaj językiem.
Przestań.
Żałuję, że często uważałem Jonathana za zepsutego i nierozważnego.
Ze wstydem przyznaję, że nie wierzyłem w jego odwagę.
Ale nie pamiętam innej sytuacji,
w której przedłożyłby cudze dobro ponad swoje.
Ani jednej.
Czemu więc wtedy?
Czemu chciał uratować tamto dziecko?
Czy była to tylko impulsywna brawura?
To stało się tam. Obok krzesła ratownika.
Gdzie był ratownik?
Zajmował się dzieckiem, które zraniło się w stopę.
Skąd pewność, że to był wypadek?
Przebieg zdarzeń potwierdziło wielu świadków.
Jonathan świetnie pływał.
- Bardzo mi przykro. - Ktoś inny brał w tym udział?
Tylko ludzie, którzy go wyciągnęli i ratownik.
I ta Angielka, matka dziecka.
Jak się nazywa?
Catherine Ravenscroft.
Chcę z nią porozmawiać.
Przykro mi, ale rano wróciła do Londynu.
Mówiła, że go nie znała.
Wyjechała?
Tak po prostu?
Chcę się z nią skontaktować.
Nie sądzisz, że to jej decyzja?
Chcę jej dane kontaktowe.
Zdobędę je dla pani.
Nancy.
Nancy!
Czujesz to?
Tak.
Smakujesz jak słona woda.
Kąpałem się w morzu.
Robię ci tylko to samo palcem.
O tutaj.
Jeszcze nie kończ.
Chodź.
- Czekaj. - Kurwa.
Złap mnie za pupę.
Zrób mi to samo palcem.
Tak.
- Naciśnij lekko... Nie... - Dochodzę.
- Nie, czekaj. - Zaraz...
Zaczekaj. Powoli.
Zwolnij.
O kurwa.
Cholera. Przepraszam.
- Nie wychodź. - Przepraszam.
Przepraszam. Jesteś dzika.
Jak Yoda od seksu.
Ależ skąd.
Ale serio. Te rzeczy z...
Szczerze mówiąc...
to po prostu coś, czego chciałam spróbować.
Jak to?
Coś, co sama chciałam zrobić albo chciałam, żeby zrobiono mnie.
To znaczy, że nigdy tego nie robiłaś?
W małżeństwie jest inaczej.
A wcześniej?
Niewiele.
Tylko nastoletni seks.
- Co? - Sorry.
Nie chciałam...
Ale masz rację.
To było coś innego.
Tak.
O Boże.
Ale szybko.
Mamusiu!
- Obudzi... - Tu jestem, aniołku.
Wracaj do łóżka.
Czy on...
Pamiętam wiersz, o którym uczyłem.
Mark Twain umieścił go na nagrobku swojej córki.
„Ciepłe letnie słońce, Poświeć tu łaskawie,
Ciepły południowy wietrze, Dmuchnij tu delikatnie.
Zielona darni ponad,
Ściel się lekko,
Ściel się lekko.
Dobranoc, drogie serce,
Dobranoc,
Dobranoc”.
SPROSTOWANIE
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RENÉE KNIGHT
ŚANTI ŚANTI ŚANTI
Napisy: Marzena Falkowska