SPROSTOWANIE
Tak.
Tak, właśnie tutaj.
Smakujesz jak ja.
Pojutrze muszę wracać do Londynu.
Musisz jechać do Rzymu?
- A co? - Może zostaniesz dzień dłużej?
- Chciałabyś, żebym został? - Bardzo.
Chciałabym pieprzyć się z tobą jutro przez całą noc.
To chyba muszę zostać.
O rany.
Czekaj.
- Co? - Czekaj.
Co ty robisz?
Cierpliwości.
Nie.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Załóż je.
- Nie żartuj. - Ja zmieniam plany.
Tyle możesz zrobić.
Lepiej zachowaj te zdjęcia dla siebie.
Tylko dla moich oczu.
I do tabloidu.
Jonathan. Serio.
Cały jutrzejszy dzień będziemy się ignorować.
Będzie seksownie.
Jeśli zobaczę cię w bikini, mogę nie wytrzymać.
Musisz.
A potem, w nocy, spotkamy się i eksplodujemy.
I nie baw się z Nicholasem.
Nie chcę, żeby mówił tacie o koledze mamy.
Tak, tak. Patrz na mnie.
Słuchasz mnie? Mówię serio.
Musimy udawać, że się nie znamy.
A jeśli nie umiem?
To będę musiała cię zabić.
Sexy.
Usiądź.
Dobra. Dotknij swoich piersi.
Tak.
- Zdejmij stanik. - Dopiero założyłam.
Zdejmij go. Proszę.
O tak. Ściśnij cycki.
- Co? - Ściśnij je, o tak...
Tak.
Dobrze. Rozłóż nogi. Połóż się i rozłóż nogi.
Dobrze. Włóż rękę w majtki.
Tak. Włóż jeden palec.
Dotykaj się.
Chodź tutaj.
Co ja tutaj czuję?
Ale super.
Kurwa.
Robert musi przestać czytać,
przerażony intensywnym uczuciem, które mu dokucza.
Niepokój i gniew, które kłują go w brzuch, znalazły drogę niżej,
gdzie rana nabrzmiała między jego nogami w erekcję.
- Dobra książka? - Nie.
- Jeszcze kawy? - Poproszę.
Nie, to znaczy nie. Dziękuję.
Mogę prosić o rachunek?
- Tak, zaraz przyniosę. - Dziękuję.
Może wierzyć tylko temu, co wydrukowano,
a w książce jest na tyle dużo z jego żony, że ją rozpoznaje.
Pokazała mu też to, czego wcześniej nie dostrzegał.
To kobieta, która zawsze stawia na swoim.
Zawsze robi to, co jej się podoba.
Śmierć Jonathana zdruzgotała Nancy.
Jej umysł skurczył się i ściemniał.
Mogła myśleć tylko o braku naszego syna.
Dopiero dwa miesiące po jego śmierci
przekonałem ją, żeby wyszła na spacer.
Weszła na górę, żeby się ubrać.
Nancy!
Nancy, powinniśmy już iść.
Po co mnie wyciągałeś?
Nie chciałam się zabić.
Chciałam tylko wiedzieć.
Musiałam po prostu wiedzieć, co czuł.
Mówili, że nie czuł bólu.
Że przed śmiercią stracił przytomność.
Ale skąd mogą to wiedzieć?
Skąd?
Skąd mogą wiedzieć, że go nie bolało? Że nie cierpiał?
Skąd mogą to wiedzieć?
Wyciągnijmy cię z tej zimnej wody.
- Skąd mogą wiedzieć? Nienawidzę cię! - Chodź.
Chodź.
Usiądź, kochanie. O tak.
Nancy.
Pamiętasz, jak rozległe było tamto morze?
Już dobrze.
- Nie mogę odtworzyć tego w wannie. - Nie.
Nie mogę.
Musiał bardzo się bać.
Tak.
I czuć się samotny.
Tak.
Mamusiu, nie mogę znaleźć Sandy’ego!
Znalazłem Sandy’ego!
Cześć, aniołku.
Brzydko pachnie.
Tak. Boli mnie brzuszek. To chyba przez pizzę.
Mnie też. Puściłem bąka.
- Tak? - Przez pizzę.
Możemy kupić ponton dla mnie i Sandy’ego?
Chcesz ponton?
Dla mnie i Sandy’ego.
Wszyscy już są.
Dzwoniła Stephenson z Komitetu Charytatywnego.
Jest bardzo zdenerwowana.
Szlag. Oddzwonię do niej po spotkaniu.
- Daj mi Alka-Seltzer. - Już.
Przepraszam.
Siedziałem do późna, czytając wszystkie te dokumenty.
Komitet Ministerstwa Skarbu magluje członków zarządu,
a naszym zadaniem jest dopilnować, żeby wykorzystanie pomocy rządu
na projekty organizacji nie wyglądało podejrzanie.
W najgorszym wypadku zawsze lepiej wypaść niekompetentnie niż podejrzanie.
- Rozumiecie? - Tak.
Charles, powiesz nam, jak wygląda sytuacja w terenie?
- Dziękuję. - Dzięki.
Sytuacja w terenie jest...
niejasna.
Fundusze, które dostajemy od państwa
podlegają nie tylko rządowym wymaganiom...
Jedna z organizacji jest pod ścisłym nadzorem.
...które narzucono...
Robert jest świadomy jej wykroczeń,
ale musi stworzyć narrację, którą prawo może podtrzymać.
...podlegają rządowym wymaganiom, ale...
Cieszy się, że ma podwładnych.
Nie musi działać ani mówić.
Wystarczy, że obserwuje, a z tym jakoś sobie radzi.
- Jeszcze coś? - Dzięki.
Wyjątki uwzględnione w ustawodawstwie
mają dla nas zastosowanie tylko wtedy, jeśli dowiedziemy konkretnych...
Nie wiemy, ile ten głos wytrzyma.
Może wytrzymać nawet tydzień.
W tym problem.
Szok, który czułaś, kiedy Robert
pokazał ci zdjęcia, znów cię przeszywa.
Chce, żebyś została ukarana. Myśli, że na to zasługujesz.
Musimy wracać do pracy. Spotkamy się później, dobra?
Catherine.
Dyrektor, który odszedł z Rathbone College
zaraz po Brigstocke’u?
Przyjaźnili się w Cambridge. Mam jego numer.
Nie ma tematu.
- Ale mam zadzwonić? - Zostaw to, przecież mówię.
Przepraszam.
Po prostu nie ma tu żadnego tematu.
Zapomnij o Stephenie Brigstocke’u.
- Chcesz herbaty? - Tak, poproszę.
Wiesz, że ukryłaś pewne części siebie przed Robertem,
ale do tej pory nie uświadamiałaś sobie, że jego też do końca nie znasz.
Pozwolił, żeby jego gniew wypełnił każdą przestrzeń,
przez co jest głuchy na wszystko, co mówisz.
- Wszystko gra, Cathy? - Tak.
Wszystko dobrze, dziękuję.
- Podobno przeprowadzka... - Mleka?
...stresuje bardziej niż rozwód, nie?
- Dobrze się czujesz? - Oczywiście. Dzięki.
- Nie, trzeba poczekać. - Proszę.
- Tak, sorry. - Blokujesz drogę do toalety.
Biuro Roberta Ravenscrofta.
- Halo, mówi Catherine. - Catherine.
Zastanawiałam się, czy Robert jest teraz w biurze.
Mam go zawołać?
Nie muszę z nim rozmawiać.
Chcę mu tylko coś podrzucić.
Tak, jest...
Co za ulga.
- Zawołać go? - Nie, to głupstwo.
Dziękuję ci.
Pa.
Lata twojej skrytości pomogły mu wydać wyrok skazujący.
Twoje mylne przekonanie, że masz prawo do milczenia, cię zdradziło.
- Możesz otworzyć drzwi? - Prze... Są zamknięte!
Nancy przestała pracować.
Nie była już w stanie przebywać z dziećmi.
Pracowałem więc za nas dwoje, żeby życie jakoś się toczyło.
Nancy?
Patrz na to.
Eksperymentował z aparatem, który mu dałam.
Patrz.
To bardzo abstrakcyjne zbliżenia zrobione zoomem.
Ale miał oko. Cholernie dobre.
Co to jest?
To ja, głuptasie.
- Ten kawałek. - No tak.
Oczywiście.
Nie wiedziałam, że je robił.
Patrz. Podkradał się, kiedy mama czytała magazyn ogrodniczy.
Tutaj mama wstaje.
Patrz na to!
Mama myje naczynia.
Więcej mycia naczyń.
Nie ma żadnych zdjęć ze mną.
- Ty go nie interesowałeś. - Na to wygląda.
To pamiętam.
Nancy była zadowolona,
że Jonathan poświęcał jej tak dużo uwagi.
Zawsze wolał ją ode mnie.
Tu są stykówki.
Wtedy na pewno nie wywołała jeszcze kliszy z Włoch.
Ale zastanawiam się, czy to nie te zdjęcia ją do tego skłoniły.
Musiała założyć, że znajdzie na nich więcej siebie.
Są bardzo uduchowione.
To odłożę.
Zrobię chyba dinozaura.
Ten będzie miał...
A ten będzie miał jaszczurkę.
Ten będzie miał...
O tak.
Uratuję cię.
O tak.
Co się dzieje?
Przepraszam panią.
Popilnuje pani mojego syna, kiedy będę w łazience?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- Nicholas. - Tak?
Ta pani cię popilnuje. Idę do łazienki.
Idziesz do toalety?
- Pójdę tylko do łazienki. - Dobrze.
...szara strefa dotycząca organizacji dotowanych przez rząd...
W głowie Robert ma pulsującą bryłę. W brzuchu też.
Czarne grudy czegoś, czego nie czuł od lat...
zazdrości.
Próbuje ją odepchnąć i skupić się na tu i teraz,
ale widzi tylko przeszłość.
Przepraszam. Żeby załatać dziurę w budżecie.
Z całym szacunkiem, Charles, nie widać wcale...
Widok zdjęć wciąż na nowo pojawia się w głowie Roberta.
Ciało jego żony wystawione na widok dla cudzej uciechy.
Catherine, która lubi to, że na nią patrzą.
Zawsze wiedział, że przed nim byli inni,
ale do tej pory był pewny, że to on naprawdę coś zmienił.
Że to on dostarczył Catherine takiej przyjemności,
że wspomnienia o innych całkowicie się zatarły.
Oszukała go.
Jesteś dobrym przyjacielem.
Gdyby nie ty, moja książka by się nie ukazała
i na pewno nie odważyłbym się zacząć pisać nowej.
Stephen, to świetnie. O czym jest?
Mam w głowie bohatera.
Widzę go. Słyszę go.
Wciąż jestem na etapie zbierania materiałów
i zastanawiałem się, czy mógłbyś mi w czymś pomóc.
Wiem, że poświęciłeś mi już dużo czasu i nie chcę prosić.
Nie wygłupiaj się, tylko proś.
Jeden z bohaterów to nastolatek
i chcę stworzyć dla niego prawdziwy profil na Facebooku.
Czyli fałszywy profil dla fikcyjnego nastolatka?
Tak, chyba tak.
To naprawdę dziwne.
Nie, nie.
W moim szaleństwie jest metoda.
To zresztą nie jest główny bohater.
Książka jest o jego dziadku,
który jest w naszym wieku, i jego relacji z chłopcem.
Ale muszę zrozumieć świat,
w którym znikają te dzieciaki, kiedy wchodzą do internetu.
O czym rozmawiają. Co lubią.
Patrz na nich.
Co oni oglądają?
- Wiem, o co ci chodzi. - Może to zły pomysł.
Ale w tych sprawach czuję się jak imbecyl.
Miałem nadzieję, że mnie pokierujesz.
Przewodnik po Facebooku dla idiotów.
I po innych narzędziach do komunikacji, których używają młodzi.
To dla mnie obcy świat.
Poczekaj.
Pamiętasz Tommy’ego, który stworzył dla nas stronę?
No właśnie. Myślę, że dokładnie kogoś takiego potrzebujemy.
Na pewno będzie mógł ci pomóc.
To wspaniale.
Dzięki raz jeszcze.
Częściowo spowodowane jest to niemożnością fakturowania,
ale to 48,35% więcej...
Nagle umysł Roberta przeszywa pytanie.
Gdzie był Nicholas, kiedy jego matka miała romans?
W pokoju obok?
Sam?
Spał?
Czego był świadkiem?
Ile widział?
Ile z tego rozumiał?
To pomoże nam wszystko dopiąć i nadrobić różnicę w kosztach.
Myślę, że to dobre rozwiązanie.
Robert, jak sądzisz?
Robert?
Teraz myśli, że musi zadbać o Nicholasa.
Musi wziąć go pod swoje skrzydła.
Trzeba wiele przemyśleć. Dziękuję wam.
Komitet Charytatywny...
- Halo? - Nick. Cześć, mówi tata.
Miło było cię wczoraj zobaczyć.
Masz dziś wolny wieczór? Chcę z tobą pogadać.
- Może. - Świetnie. Potem po ciebie podjadę.
Dobra, pa.
W myślach kartkuje powieść.
Jest wspomniany tylko przelotnie.
Występuje jako postać poboczna, która nie zasługuje nawet na imię.
Mąż.
Mylnie założyłem, że przeglądanie rzeczy Jonathana
było oznaką poprawy Nancy.
Jeśli już, to jej stan się po tym pogorszył.
Nie chciała wychodzić.
Żyliśmy tak przez pięć lat.
Nancy i ja, sami z naszą rozpaczą.
Brak Jonathana wypełniał każdą chwilę, każdą przestrzeń i każdy przedmiot.
Przenoszę się do pokoju Jonathana.
Słucham?
Przenoszę się do pokoju Jonathana.
Potrzebuję być sama.
Szanuję to...
ale proszę, czy możemy o tym porozmawiać?
Nie.
Wstępujesz do pobliskiej księgarni.
Chcesz zabić czas w miejscu, w którym cię podziwiają.
Boisz się tego, co może czekać na ciebie w domu.
- Hej, Catherine. - Cześć.
Gratuluję nagrody.
Dziękuję.
Zastanawiałam się, czy jest książka, którą zamówiłam.
Większość przyszła. Czekamy chyba tylko na powieść Ágoty Kristóf.
Przy okazji, dziękuję za polecenie Janet Malcolm.
Jest fantastyczna.
To nowa książka.
Autor był tu dziś rano. Wydał ją sam, ale jest bardzo dobra.
Spodobałaby ci się.
Jest w niej naprawdę okropna bohaterka.
Nie, to nie wszystkie.
I chciałam powiedzieć ci o...
Uważaj, ty niezdarna suko.
Kurwa...
Tak.
Nie, poczekaj.
- Nie, muszę iść. - Czemu?
Nicholas tam jest. Muszę iść.
Poczekaj chwilę, zanim wyjdziesz.
Lecę z tobą.
- Co? - Do Londynu.
- Jutro. Tak jak ty. - Czemu?
Jak to czemu? Żeby być z tobą, głuptasie.
Nie, jedź do Rzymu. Jedź do Rzymu.
Znajdź nowe kochanki.
- Nie chcę. - Przestań.
Chcę być z tobą.
Nie możesz.
Dlaczego?
Jest milion powodów.
Mam męża.
Nieważne. Nie musisz od razu go rzucać.
Nie.
Wiem, że mogę lecieć z Pizy.
- Nie możesz ze mną lecieć. - Czemu? Zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Możemy porozmawiać o tym później?
Nie ma o czym. Lecę.
Wiem, że też tego chcesz.
Kupiłem już bilet.
- Jutro z tobą lecę. - Nie.
Nicholas.
Gdzie poszła ta pani, która cię pilnowała?
Nie wiem.
Jest tu lekarz?
- Nic się nie stało. - Jak to?
- Krwawi. - Nic mu nie będzie.
- Zobaczymy, jak poczuje się jutro. - Zranił się. Zadzwońcie po karetkę.
Jest tu lekarz?
Następny wieloryb.
Następna kałamarnica.
- Następny... - Zdrzemnę się, dobrze?
Nigdzie nie odchodź.
Następny rekin.
Następny wieloryb.
Co?
To ja, Nancy. Przyniosłem ci obiad.
Zostaw pod drzwiami.
Czułem okropny zapach dobiegający z pokoju.
Miała raka.
Cierpiała, ale to znosiła, a nawet się tym delektowała.
Ból wypełnił pustą przestrzeń po Jonathanie.
Przeklinałem się za swoją słabość. Za to, że nie wchodziłem tam na siłę.
Zmarła parę miesięcy później, otoczona gnijącymi kwiatami
i zdjęciami naszego zmarłego syna.
To lepsze niż amerykańska korporacja.
Zależy im tylko na gadżetach. Co oni wiedzą o piłce?
Chodzi tylko o to, czy właściciel sprzedaje koszulki?
- Nieważne, kto ma klub? - Nie.
Naprawdę chcę, żeby to się już skończyło.
Na początku sezonu szło nam dobrze,
ale teraz coś się zmieniło.
- Prawie przegraliśmy z Luton. - No tak.
Na Bridge mieliśmy problem,
ale to ważne, żeby właściciele byli uczciwi.
Nick będzie dotrzymywał mi towarzystwa, kiedy wyjedziesz.
Co?
Słyszałem, że to ważny temat. Długo cię nie będzie.
Nie martw się.
Wiem, że się spieszysz. Spakowałem cię.
- Robert... - Zamówię ci taksówkę.
- Żebyś zdążyła na lot. - Co to za temat?
Nawet mnie nie mówi.
Pewnie odkrywa wielkie sekrety.
Poproszę taksówkę...
Sprawdzisz, czy wszystko spakowałem?
78 Kingsgate Crescent. Cztery minuty?
Znakomicie. Nie, tak będzie super.
Robert zastanawia się, czy winisz syna za śmierć kochanka
i czy to dlatego zawsze było między wami tak trudno.
...myślisz, że powiedzieli...
Robert zawsze cię krył,
łagodził sytuację, wspierał cię,
starał się, żebyś nie czuła się winna, nigdy cię nie krytykował ani nie osądzał...
aż do teraz.
Nicholas!
Mamusiu!
Pomocy!
Nicholas.
Nie! Przestań! Pomocy!
Nie! Przestań!
Pomocy!
Złap to!
Nicholas! On nie umie pływać!
Hej, Guido. Weź to.
- Mam już. - Płyń.
W porządku?
- Mamo! - Tak. Nie martw się.
Dziękuję panu.
Dziękuję. To było piękne nabożeństwo.
Lata temu kupiliśmy dwa miejsca na cmentarzu Kensal Green.
KU PAMIĘCI JONATHANA BRIGSTOCKE’A
Ale Jonathan zmarł przed nami
i został pochowany w grobie, który powinien być mój.
A potem Nancy pochowano przy nim.
Tego właśnie chciała.
Mnie pochowają osobno.
PASZPORT BRYTYJSKI
Przyjechała taksówka.
Robert.
Pożegnam się tylko z mamą.
Nick przeczytał książkę. Nie możesz mu mówić...
- Że jesteś oszustką i hipokrytką? - Nie jestem.
Wszystko gra?
Tak, mama denerwuje się tylko czymś w pracy.
Wiesz, jaka jest.
Zraniłam cię. Rozumiem to.
Nie, nie zraniłaś. Chodzi o uczciwość, wiesz?
Moi rodzice mówili, że jej nie masz,
ale wybrałem ciebie zamiast nich,
bo głupio wierzyłem, że jesteś wyjątkowo szczera.
- Jestem. - Tak?
Jesteś szczera?
Przez 20 lat nie powiedziałaś, że nasz syn mógł utonąć.
Prawie zginął, bo zasnęłaś po cudownym rżnięciu.
- Zasnęłam... - Nie! Prawie zginął.
- Wiem, że źle zrobiłam. - Chciałaś ukryć romans.
- To nie był romans. - Wolałaś śmierć kochanka.
Chciałam jej.
Nie zasługujesz na nas. Wynoś się.
Nick, pożegnaj się z mamą. Jedzie już.
Pa, mamo.
- Pa, kochanie. - No już, bo spóźnisz się na lot.
Nicholas!
Zostaw mnie!
Nicholas!
Mamusia tu jest.
Nicholas! Nic ci nie jest?
Spokojnie. Przestraszyłeś się. Zimno ci?
Trzęsiesz się.
Jesteś już z mamą, tak? Chodźcie tu.
Już dobrze.
Dajcie ręcznik.
Dobrze.
- W porządku? - Tak. Dziękuję.
Idźcie już.
Okryjemy was.
Pomocy!
Patrzcie tam. W morzu widać rękę.
Pomocy!
Tam jest!
- Nie widzę go. - Jest tam.
- Gdzie? - Jest tu. Płyń!
Trzymaj, Augù!
Augù!
Trzymaj boję!
Chodź! Wracamy.
Dzwońcie po karetkę!
Chodźcie!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Raz...
Raz, dwa, trzy, cztery...
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć
- sześć, siedem, osiem, dziewięć... - Augù.
- Raz, dwa, trzy... - Już wystarczy.
Nic już nie zrobimy.
Nie patrz. To nie jest widok dla dziecka.
Chodźmy.
SPROSTOWANIE
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RENÉE KNIGHT
ŚANTI ŚANTI ŚANTI
Napisy: Marzena Falkowska