SPROSTOWANIE
Kiedy Robert nas zostawił, żeby wrócić do Londynu, byłam niespokojna.
Nie chciałam, żeby leciał.
Od narodzin Nicka spędzaliśmy razem bardzo mało czasu,
ale nie chciałam, żeby wybierał między rodziną i pracą.
Było więc morze, słońce jasno świeciło,
ale nie chciałam być tam sama.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Chodź.
Jedziemy.
- Proszę pana? - Szybko.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Nicholas?
O Boże.
Robert? Obudź się.
Robert?
Robert, wstawaj.
No obudź się.
Noż kurwa.
Obudź się.
Gdzie Nick?
- Co ty wyprawiasz? - Gdzie jest Nick?
Nie wiem. Pewnie z kolegą.
Ale gdzie? Musimy go znaleźć.
W pracy. Miał przyjść na kolację.
- Co z tego? Ma 25 lat. - Nie.
Zadzwonił o 4.00 rano, a teraz nie odbiera.
- Nie odzywa się. - Pewnie zadzwonił przypadkiem.
- Nie. Był w strasznym stanie. - Naprawdę?
- Płakał. - Tak?
Nic nie powiedział.
- Tylko szlochał. - Czyżby?
Cześć, Nick.
Tak, młody. Tu tata.
Zadzwoń, jak się obudzisz. Sprawdzam, czy żyjesz.
Dobra. Kocham cię. Pa.
- On wie. - Co wie?
Co mu powiedziałeś?
- Co mu powiedziałeś o mnie? - Nic.
Ale zamierzam.
Trochę na to za późno.
- Ktoś cię wyprzedził. - Jak to? Kto?
Znalazł go ten pojebany wariat.
Co? Ojciec chłopaka, który utonął, ratując Nicka?
- Ojciec chłopaka... - O nie.
...którego rżnęłaś i udawałaś, że nie znasz, po tym, jak zginął, ratując nasze dziecko?
Mówisz o tym pojebanym wariacie?
- Nie mogę. - Nie rozumiesz?
Nasz syn jest w niebezpieczeństwie.
Nigdy taki nie był.
Boję się.
Tak. Tego, że źle wypadniesz, co?
Wiadomo było, że się dowie.
Szkoda tylko, że nie ode mnie.
To twoja wina, wiesz? To ty za to odpowiadasz.
- Nieważne czyja. - Czego się spodziewałaś?
Myślałaś, że jak zareaguje?
Byłaś jego matką. Jesteś za to odpowiedzialna.
- Miałaś go w dupie. - Znasz jego hasło?
Tak cię pochłonął kochanek,
- że zostawiłaś go sama na plaży... - Znasz je?
- ...kiedy nie umiał pływać. - Hasło.
Nie umiał.
- Dasz mi jego hasło? - Nie znam go.
Bo szanuję jego prywatność. Okazuję mu minimum troski.
A co ma myśleć o tobie, Catherine?
Byłaś jego matką.
To ty miałaś go chronić.
Ale skupiałaś się tylko...
Znowu pali. Wiedziałeś?
Nie mów mi, jak mam wychowywać syna. Nie było cię przez 20 lat.
Jak śmiesz?
Myślisz, że co ja robiłem?
O Boże. Stracił pracę.
Co? Wcale nie.
Gdzie był całymi dniami, kiedy myślałeś, że pracuje?
Masz w ogóle pojęcie, z kim może być?
Z kolegami?
Ja nie wiem, czy w ogóle jakichś ma.
A ty?
Wspominał, że ma dziewczynę.
Ale jej nie znam. Nie wiem, jak ma na imię.
Nie...
Nie jestem pewny, czy w ogóle istnieje.
Nie, nie, nie.
Kochanie?
To Nick?
Tak?
Mimo że Nancy szczegółowo i dokładnie opisała,
do czego doszło między Jonathanem i Catherine Ravenscroft,
niektóre fakty oczywiście przekręciła.
Tak robią pisarki.
Na przykład Jonathan podróżował po Europie z dziewczyną.
Ten fakt Nancy pozostawiła.
Zmieniła jednak powód wcześniejszego powrotu Sashy.
Pamiętasz zaćmienie Słońca?
W Anglii mamy pełne zaćmienie tylko raz na sto lat.
Wypadło w pochmurny dzień.
Co za szkoda.
To bardzo brytyjskie. Nie chce mu się.
Miałam ostatnią szansę je zobaczyć.
Zawsze możemy spróbować złapać następne.
- Pojechać za nim. - Na Madagaskar?
- Czemu nie? - Bez sensu.
To całkowity absurd.
Przestań się obijać i zrób coś z tą cholerną lodówką.
Doprowadza mnie do szału.
- Halo? - Cześć, Nancy.
Cześć, Emma. Miło cię słyszeć.
Rozumiem.
Nie. Nie wiedziałam.
No cóż, chyba sami muszą się dogadać.
Nie wyolbrzymiajmy problemu, Emmo.
Nie wiemy, co się tam stało.
O nie. Twoja córka na pewno przesadza, bo...
To jakaś bzdura.
To bardzo mocne słowa, Emmo.
To naprawdę nie jest konieczne.
Miło było z tobą rozmawiać. Dzięki za telefon.
Do usłyszenia.
Co?
- Co się stało? - To była matka Sashy.
Sasha wróciła do Londynu.
Co... Kiedy...
Pokłóciła się z Jonathanem i wyjechała wściekła.
Ta dziewczyna jest narwana.
Zatrzymasz ten irytujący hałas?
Jej ciocia nie zginęła. To nie dlatego Sasha wróciła do domu.
Książka była fikcją,
ale uwalniała prawdę od balastu,
pozwalając jej wypłynąć na powierzchnię.
Na skanie widać, że miał udar i zapalenie wsier...
Miał udar?
- Udar? - To częste u wstrzykujących narkotyki.
Wyjdzie z tego?
Teraz jest stabilny,
ale nie będziemy w stanie ocenić uszkodzeń,
dopóki go nie obudzimy.
- Uszkodzeń? - Neurologicznych.
Jakich uszkodzeń neurologicznych?
Motorycznych, poznawczych...
Ale nie ma co spekulować.
Teraz jest stabilny i na tym musimy się skupić.
Pani doktor?
- Przepraszam... - To kiedy...
Kiedy planujecie go obudzić?
Zrobimy dzisiaj nowe badania i jeśli wyjdą dobrze,
spróbujemy obudzić go jutro.
- Ale wyzdrowieje? W pełni? - Tak, to możliwe.
Ale jakie są szanse?
Na podstawie pani doświadczeń?
Każdy przypadek jest inny. Przykro mi.
Możemy tylko czekać.
Catherine i Robert wciąż zadają pytania,
i choć wiedzą, że to bezcelowe,
nie tracą nadziei, że usłyszą inną odpowiedź.
- Tę upragnioną. - Pani doktor.
- Przepraszam. Muszę... - Tak.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Możesz posiedzieć z nim najpierw, jeśli chcesz.
Zastanawiasz się, czy Nicholas zawsze był narażony
na wczesną śmierć.
Raz został uratowany,
ale boisz się, że tym razem nie będzie miał tyle szczęścia.
Robert jest w psychicznej rozsypce.
Pobyt Nicholasa w szpitalu wywołuje w nim ogromne poczucie winy i lęk.
Ale te uczucia nie niwelują zazdrości,
którą czuje wobec chłopaka, który miał romans z jego żoną,
a potem uratował jego dziecko.
Męczennika, który na zawsze pozbawił go męskości.
Myśli też o rozmowie ze Stephenem Brigstocke’em,
którą wczoraj odbył.
O jego skromności i bezpośredniości,
o jego ogromnej wyrozumiałości i współczuciu.
O tym, że jedyne, o co prosili Stephen i jego żona,
to poznać chłopca, którego uratował ich syn.
- Masz? - Tak.
Już?
Wpisałem już twój login i hasło.
Wejdź do pomocy, „jak usunąć konto”,
a potem usuń je na dobre.
Dobra. Pyta mnie, dlaczego chcę je usunąć.
Co mam napisać?
Wszystko jedno.
Dobrze. Wybiorę obawy o prywatność.
Piszą, że usunięcie jest nieodwracalne.
Tak. W sumie szkoda.
Wyszło mi naprawdę nieźle.
Wpisz ponownie hasło.
„Potwierdź”.
„Czy na pewno chcesz usunąć swoje”...
STRONA NIEDOSTĘPNA.
Smutno mi było rozstawać się z kontem Jonathana.
Ale przyszedł czas na porządki. Na wytarcie moich odcisków palców.
Usunięte.
Tak.
Już po wszystkim.
Łatwizna.
- To dla ciebie. - Dzięki.
Kup sobie nowych kolegów.
- Halo. - Panie Brigstocke, mówi Robert.
- Tak. - Robert Ravenscroft.
Nie przeszkadzam?
Oczywiście, że nie.
Obawiam się, że mam smutne wieści.
Nicholas jest w szpitalu.
To straszne. Bardzo przykro mi to słyszeć.
Nic mu nie będzie?
Za wcześnie, żeby wiedzieć, ale jest stabilny.
Mogę spytać, co się stało?
Tak.
Nicholas zmagał się z nałogiem...
- Pa. - ...od dłuższego czasu.
Przykro mi.
Nie wyobrażam sobie, co pan czuje.
Tak, to naprawdę trudne.
Mogę spytać...
Czy nie byłoby problemem, gdybym odwiedził Nicholasa w szpitalu?
- Jeśli pan się zgodzi. - Tak, oczywiście.
Jest w szpitalu East Acton na oddziale intensywnej terapii.
Dziękuję.
Czy mógłbym...
Czy mógłbym przyjść jak najszybciej? Dzisiaj wieczorem?
Oczywiście. Miło będzie pana zobaczyć.
Dziękuję panu.
Modlę się o Nicholasa.
- Do zobaczenia. Proszę się trzymać. - Dziękuję.
Byłem zaskoczony, jak łatwo wszystko się układało.
Chłopak jest ćpunem.
Ależ oczywiście.
A jego ojciec, nieistotny półgłówek,
właśnie podał mi na tacy posiłek.
Wystarczyło zasiąść do uczty.
Z tamtego dnia na plaży
pamiętam, że było bardzo jasno i bardzo gorąco.
Nicho...
Ty!
Pamiętam, że czułam się samotna.
Pamiętam też, że pomyślałam, jak cierpliwą jestem matką,
i że czułam się przez tę myśl winna.
Wtedy zobaczyłam go po raz pierwszy.
Zastanawiałam się, od kiedy się nam stamtąd przygląda.
Poczułam się bardzo skrępowana. W pewnym sensie odsłonięta.
Pomyślałam, że to drogi aparat jak na kogoś tak młodego.
Musiał już zrobić nam kilka zdjęć,
ale nie pamiętam, żeby je robił.
Robert nie pozwala ci zbliżać się do siebie.
Siedzicie więc przy Nicholasie na zmianę.
W pewnym sensie czujesz ulgę, że go nie ma.
Nie masz siły o nim myśleć.
Chcesz być tylko ze swoim synem,
a każda chwila jest cenna.
Hej.
- Halo. - Halo. Catherine?
Tu Sarah Fincham z działu kadr.
Cześć, Sarah. W czym mogę pomóc?
Chodzi o zajście, do którego wczoraj doszło.
Simon nie chce składać formalnej skargi,
ale mamy obowiązek zarejestrować, że go zaatakowałaś.
To musi być w twoich aktach.
Rozumiem.
Przykro mi, Catherine,
ale nikt nie może uniknąć postępowania dyscyplinarnego.
Musimy więc sprawdzić zarzuty
pana Stephena Brigstocke’a, bo są poważne.
- Poważne? - Na pewno to rozumiesz.
Tak.
Chcesz coś na tym etapie powiedzieć?
Nie.
Dam ci zwolnienie z pracy na tydzień.
To na początek.
- Zatrzymajcie. Sprawdźcie oddech. - Catherine? Jesteś tam?
Tak, jestem.
Rozumiem, że jesteś w pracy pod presją.
Nie, to nie praca. Nie jestem pod presją.
Dobrze to słyszeć.
To wpisać ci chorobowe?
- Tak, proszę. - Może pomogłaby ci
rozmowa o radzeniu sobie ze złością.
Możemy pomóc. Zapłacić za wizytę.
Oczywiście u kogoś niezależnego i dyskretnego.
Co ty na to?
Przepraszam, nie mogę rozmawiać.
Jestem w szpitalu.
O Boże. Przykro mi. Wszystko w porządku?
Nie, nie jest w porządku.
- Przykro mi... - Dobrze. Dziękuję bardzo.
Pa.
Wiesz, że twoja hołubiona reputacja
jest już zniszczona.
Że nic nie będzie już dla ciebie takie samo.
Nie obchodzi cię to.
Postanowiłem użyć dezodorantu Jonathana.
Miałem już na sobie sweter Nancy.
W trójkę wspólnie przywrócimy równowagę.
Dzień dobry.
Szukam Nicholasa Ravenscrofta.
Dzień dobry.
Przyszedłem odwiedzić Nicholasa Ravenscrofta.
Dzień dobry.
DO UDRAŻNIANIA RUR
Przyszedłem odwiedzić Nicholasa Ravenscrofta.
Dzień dobry.
Przyszedłem odwiedzić Nicholasa Ravenscrofta.
Grzeczny piesek.
Skacz!
Flirtowałam z nim, kiedy zobaczyłam, że patrzy?
Zrobiłam coś, co mógł niewłaściwie odebrać jako sygnał?
Nie sądzę.
Chodźmy na kolację.
Jesteś głodny?
Ale muszę przyznać, że ten lekki uśmiech,
ten krótki kontakt, podniósł mnie na duchu.
Kiedy schodziłam z plaży, czułam na plecach jego wzrok.
Całe biuro musiało już przeczytać książkę,
ale to nieważne.
PRZYKRO MI Z POWODU NICHOLASA TRZYMASZ SIĘ?
Cokolwiek się stanie, przynajmniej z tym koniec.
Wiesz, że jeśli Nicholas przeżyje, nie będzie już tajemnic.
Będzie wiedział wszystko.
Sprawdzę i ci powiem.
Dobrze. Dziękuję. Chwilkę.
Proszę. Dzięki.
- Dzień dobry. Słucham. - Nicholas Ravenscroft.
Przepraszam, nie usłyszałam.
Przyszedłem odwiedzić Nicholasa Ravenscrofta.
O tak. Pan Ravenscroft mówił, że pan przyjdzie. Zaprowadzę pana.
Muszę pana ostrzec,
że Nicholas jest aktualnie podłączony do wielu maszyn,
więc widok może być na początku trochę straszny.
Rozumie pan? Ale jego stan jest teraz stabilny.
Dzień dobry. Przyszedł dziadek Nicholasa.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Dziękuję.
- Jest w ostatnim łóżku po lewej. - Dziękuję.
Zamierzałem odebrać Catherine Ravenscroft wszystko.
Serce mi waliło,
a w uszach dudniło z wyczekiwania, kiedy zbliżałem się do celu.
Nicholas i tak był już jedną nogą w grobie.
Doprowadziłem go tam, choć nawet go nie tknąłem.
Nic by nie poczuł.
To w sumie nie najgorsza śmierć.
Lepsza niż utonięcie.
Wystarczyło tylko lekko go popchnąć.
Nie obchodziły mnie konsekwencje.
Liczyło się tylko to,
żeby Catherine Ravenscroft cierpiała tak samo jak Nancy i ja.
Tu są klucze.
- Dziękuję. Pani ojciec tu jest. - Słucham?
- Z Nicholasem. - Nie, mój oj...
Co tu robisz? On nie może tu być.
Co ty robisz?
Zostaw mojego syna.
Zostaw mojego syna!
W porządku? Proszę się uspokoić.
- Pani ojciec... - To nie mój ojciec.
- ...odwiedzał wnuka. - Jak śmiesz tu przychodzić?
Dałam ci już szansę. Przyszłam do ciebie, żeby porozmawiać.
- Chciałem go tylko odwiedzić. - Nawet nie otworzyłeś!
Zabierzcie ją.
- Nie odbierałeś. - Potrzebuję pomocy.
- Proszę z nami iść. Proszę się uspokoić. - Chce mu zrobić krzywdę.
Musimy podzwonić po ludziach.
Dać im znać, co się stało.
Najpierw zadzwonię do Sashy.
Powinnam to zrobić na początku.
Nie chcę, żeby dowiedziała się od kogoś innego.
POZDROWIENIA Z PIZY
Cześć, Emma.
Tu Nancy Brigstocke. Mogę rozmawiać z Sashą?
A wiesz, kiedy wróci?
Rozumiem, ale to ważne, Emma.
Posłuchaj mnie, proszę.
Mamy bardzo smutne wieści.
Jonathan nie żyje.
Że...
Że Jonathan nie żyje. O to mi chodzi.
Utopił się w morzu we Włoszech, ratując dziecko.
Zrób tak.
Dziękuję.
Co powiedziała?
Sashy nie było, ale jej przekaże.
Coś jeszcze?
Złożyła nam kondolencje.
Nic więcej.
Powiedziała, że musi iść.
Nigdy się nie dowiedzieliśmy, czy matka Sashy
powiedziała jej, co się stało, bo nigdy się już do nas nie odezwały.
Coś sprawiło, że dziewczyna Jonathana
uciekła do rodziców, zostawiając go samego we Włoszech.
Zaszło tam coś, co skłoniło jej matkę, żeby zadzwonić do nas z pretensjami.
Nicholas chętnie spał sam,
o ile zostawiałam otwarte drzwi,
żeby widział mnie, jeśli się obudzi.
Ale kiedy zamykał oczy, nie budził się już do rana.
Dokładnie pamiętam przypływ szczęścia tamtego wieczoru.
Uświadomiłam sobie, że jestem w pełni spokojna,
że wszystko jest tak naprawdę dobrze.
Cieszyłam się wspólnym czasem z Nicholasem i dobrze mi było ze sobą.
Postanowiłam zakończyć wieczór
z kieliszkiem dobrego wina na tarasie.
Może pan popatrzeć prosto?
Od dawna żadna kobieta nie okazywała mi troski.
Czułem jej dotyk, dbałość o to, żeby mnie nie skrzywdzić.
- Żeby nie bolało. - Źrenica 3 mm.
Dziękuję.
Jej głos też był łagodny.
Jej troska była szczera i byłem wdzięczny za okazaną mi dobroć.
Dobrze. Proszę bardzo.
- Jak się pan czuje? - Chyba dobrze.
Trochę zbity z tropu.
Nic dziwnego. Mocno się pan uderzył.
Ta kobieta jest jak mój mąż.
Wiem, jakie to uczucie, kiedy ktoś atakuje.
Oznaki życiowe w normie.
- W razie czego daj znać. - Dzięki.
- Proszę się trzymać. - Dziękuję.
Już po wszystkim.
Nic panu nie jest.
Przez kilka dni może odczuwać pan lekki ból.
Przepiszę panu na to leki.
Przepisze mi też pani coś na sen?
- W razie czego. - Pewnie.
Halo? Ma pan gościa.
Tak mi przykro.
Słyszałem, co się stało. Od razu przyszedłem.
Wiem, co zrobiła moja żona, i jestem zbulwersowany.
Bardzo mi przykro.
To nie pańska wina.
Była chyba zszokowana, że mnie zobaczyła.
Nie powiedział jej pan, że przyjdę?
Nie rozmawiamy ze sobą.
Wiem, że to dziwne, biorąc pod uwagę stan Nicka, ale...
Nie potrafię zrozumieć, czemu to zrobiła
i czemu mi o tym nie powiedziała.
Przyjechałem z daleka autobusem,
bo naprawdę chciałem odwiedzić Nicholasa.
Wiem, że tego chciałaby Nancy, moja żona.
Z ogromną chęcią poznałaby chłopca,
dla którego mój syn oddał życie.
To może przyjdzie pan znowu?
- Mówi pan serio? - Oczywiście.
Nicholas bardzo by tego chciał.
Jeśli się pan denerwuje, to zupełnie niepotrzebnie.
To byłby dla niego cudowny prezent.
To miło z pana strony. Bardzo chętnie.
- Dziękuję. - Tabletki przeciwbólowe.
Proszę wziąć dwie.
Nie powinnam tego robić, ale to pomoże na sen.
- Proszę wziąć tylko jedną. - Dobrze. Dziękuję.
Jest pani bardzo miła. Dziękuję serdecznie.
Nie ma za co. Bezpiecznej drogi do domu.
Dziękuję.
Naprawdę powinienem już iść.
- Jestem zmęczony i... - Oczywiście.
Wszystko się skomplikowało
i przez chwilę myślałem, że to los będzie musiał wymierzyć sprawiedliwość.
Było możliwe, że Nicholas Ravenscroft odejdzie sam,
bez konieczności mojej interwencji.
Pielęgniarka powiedziała, że miał udar.
Powiedziała też, że może przeżyć,
ale do końca życia być poważnie upośledzony.
To było atrakcyjne, ale niewystarczające.
Nie chciałem dawać Catherine Ravenscroft okazji,
żeby mogła odegrać nową rolę oddanej matki,
bezinteresownie opiekującej się niepełnosprawnym synem.
Nie. Chciałem, żeby doświadczyła poczucia braku.
Tylko śmierć jest nieodwracalna.
Tylko wtedy będę mógł ją zabić.
Myślałem, że straciłem swoją szansę,
ale wtedy jego ojciec, ta ofiara losu,
- wręczył mi złoty klucz. - Drzwi otwierają się.
Musiałem tylko złożyć biednemu Nicholasowi jeszcze jedną wizytę.
Drzwi zamykają się.
Scusi. Mogę prosić o kieliszek białego wina do pokoju?
Certo.
Uśmiechnęłam się, tak.
Bo byłam zakłopotana, nie chciałam wyjść na nieżyczliwą
i krępowała mnie świadomość tego, że wiedział, że jestem sama.
Odwykłam od bycia samą.
I zdecydowanie odwykłam od takiego spojrzenia.
Jego aparat, jego wyraźne zainteresowanie.
To budziło we mnie niepokój, ale przyznaję, że również ekscytację.
Może później będę fantazjować o tym momencie.
Może.
Może nie.
To tu byliście, kiedy policja przyszła, żeby powiadomić was o śmierci syna.
Siadaj.
Zrobię najpierw herbatę.
Lepiej to napraw.
Mocną?
Wszystko jedno.
Twoja książka jest bardzo szczegółowa.
Nie ja ją napisałem, tylko Nancy.
Świetnie pisała.
Opisy miejsc były bardzo trafne.
Byliśmy tam, pamiętasz?
Pojechaliśmy tam, gdzie to się stało.
Ale to i tak niezwykłe,
ile była w stanie odtworzyć na podstawie kilku zdjęć.
Świetni pisarze to potrafią.
Biorą fragmenty rzeczywistości i splatają je ze sobą tak,
że odsłaniają większą prawdę.
Siadaj.
Tak.
To naprawdę niezwykłe, jak twoja żona mogła napisać
tak przekonująco o tylu zdarzeniach,
choć jej przy nich nie było.
Była niezwykła.
Dobrze.
Teraz mogę zacząć.
Czas, żebyś wysłuchał mojej opowieści.
SPROSTOWANIE
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RENÉE KNIGHT
ŚANTI ŚANTI ŚANTI
Napisy: Marzena Falkowska