Doğrusu, Robert'ın Londra'ya dönmek için
bizden ayrıldığı gün rahatsız olmuştum.
Gitmesini istemiyordum.
Nick doğduğundan beri birlikte çok az vakit geçirmiştik
ama onu ailesiyle işi arasında seçim yapmaya zorlamak istemedim.
Yani deniz vardı, güneş parıl parıldı
ama orada tek başıma kalmak istemedim.
ACİL SERVİS
Gidelim.
- Bayım? İyi misiniz? - Sen, çabuk.
- Sağ olun. - Sağ olun.
Nicholas?
Tanrım.
Robert? Uyan.
Robert?
Robert, uyan.
Uyan.
Siktir ama.
Uyan.
Nick nerede?
- Ne halt ediyorsun sen? - Nick nerede?
- Bilmem. Bir arkadaşıyladır. - Peki. Nerede yani? Onu bulmalıyız.
Dün işe gitti, akşam yemeğe gelecekti
- ama ne olmuş? Adam 25 yaşında. - Hayır.
Sabah 04.00'te beni aradı ama şimdi ulaşamıyorum.
- Açmıyor. Telefonuma cevap vermiyor. - Kıçıyla aramıştır.
- Hayır, canım. Berbat hâldeydi. - Ciddi misin?
- Ağlıyordu. - Öyle mi?
Konuşmadı. Hiçbir şey demedi.
- Sadece ağlıyordu. - Cidden mi?
Selam Nick.
Evet, dostum. Ben baban.
Uyanınca beni ara. Sadece yaşadığını bilmek istiyorum.
Tamam. Seni seviyorum. Hoşça kal.
- Biliyor. - Neyi biliyor?
Ne anlattın ona?
- Hakkımda ona ne anlattın? - Hiçbir şey ama anlatacağım.
Biraz geç kaldın, değil mi?
- Biri önce davrandı. - Nasıl yani? Kim?
O siktiğimin kaçık manyağı ona ulaştı.
Ne? Nick'in canını kurtarırken boğulan oğlanın babası mı?
- Yani önce sikiştiğin... - Hayır.
...ve o, çocuğumuzu kurtarırken ölünce
tanıştığını inkâr ettiğin genç adamın babası.
O siktiğimin kaçık manyağını mı diyorsun?
- İnanılmazsın. - Anlamıyor musun?
Oğlumuz tehlikede Robert. Onu hiç o hâlde duymamıştım.
Korkuyorum.
Evet, kötü görünmekten korkuyorsun, değil mi?
Eninde sonunda öğrenecekti.
Keşke ona anlatan ben olsaydım.
Bu senin hatan, tamam mı? Sorumlusu sensin.
- Hata kimde fark etmez. - Ne bekliyordun ki?
Sence ne tepki verecekti?
Onun annesisin. Her şeyden sen sorumlusun.
- Onu umursamadın. - Şifresini biliyor musun?
Oyuncak ettiğin oğlana öyle dalmıştın ki
- daha yüzme bile bilmezken... - Şifresini biliyor musun?
- ...onu plajda yalnız bıraktın. - Şifresi ne?
Yüzemiyordu.
- Şifresini söyler misin? - Şifresini bilmiyorum
çünkü mahremiyetine saygım var. Basit ve dürüst bir şekilde ilgiliyim.
Peki, senin için ne düşünsün Catherine?
Onun annesiydin.
Aslında onu koruması gereken sendin.
Onu korumadın. Tek derdin...
Yine sigaraya başlamış. Biliyor muydun?
Yirmi yıllık yokluğunun ardından bana nasıl babalık yapacağımı anlatma.
Bu ne cüret?
Ne yaptığımı sanıyorsun?
- Tanrım. İşten atılmış. - Ne? Hayır, atılmadı.
İşte olduğunu sandığın bütün gün boyunca neredeydi o zaman?
Kiminle olabilir, bir fikrin var mı?
Arkadaşları?
Arkadaşı var mı, bilmiyorum.
Ya sen?
Bir kız arkadaştan bahsetmişti
ama kızla tanışmadım. Adını bilmiyorum.
Ben...
Kızın varlığından bile emin değilim Catherine.
Hayır.
Canım?
Nick mi?
Evet?
Nancy, Jonathan'la Catherine Ravenscroft arasında geçenleri
inanılmaz bir ayrıntı ve hassasiyetle tasvir etmiş olsa da
elbette bazı gerçeklerle oynamıştı.
Yazarlar böyle yapar.
Mesela Jonathan, Avrupa'ya kız arkadaşıyla gitmişti.
Nancy bu gerçeği değiştirmedi
ama Sasha'nın erken dönüşünün nedenini değiştirdi.
Güneş tutulmasını hatırlıyor musun?
İngiltere'de tam güneş tutulması yüzyılda bir görülür
ve bulutlu bir günde oldu.
Ne yazık.
Çok İngilizlere göre. Umurunda bile olmadı.
Görmek için son şansımdı.
Bir sonrakini görmeye çalışabiliriz.
- Geziye çıkabiliriz. - Madagaskar'a mı?
- Neden olmasın? - Saçmalık.
Kesinlikle çok saçma.
Bırak oyalanmayı da şu kahrolası buzdolabını hallet.
Beni deli ediyor.
- Alo? - Merhaba Nancy.
Merhaba Emma. Sesini duymak ne güzel.
Anlıyorum.
Hayır, bilmiyordum. Hayır.
Bence farklılıklarını çözmek onlara kalmış.
Bence abartmayalım Emma.
Orada neler oldu, bilmiyoruz.
Hayır. Kızının bunu abarttığı açık çünkü...
Saçmalık.
Hayır, bu cidden çok aşırı Emma.
Hayır, buna gerçekten gerek yok Emma.
Peki, Emma, iyi ki konuştuk. Aradığın için sağ ol.
Güle güle.
Ne?
- Ne oldu? - Sasha'nın annesi Emma'ydı.
Sasha Londra'ya dönmüş.
Ne zaman...
Jonathan'la tartışmışlar ve kız basıp gitmiş.
O kızın hâli fena.
Şu sinir bozucu sesi durduracak mısın?
Sasha'nın teyzesi ölmemişti.
Eve bu yüzden dönmedi.
Kitap kurgusaldı
ama gerçeği safrasından salıp
yüzeye çıkmasına izin verdi.
Taramalara göre enfektif endokardite bağlı felç...
Ne, felç mi geçirdi?
- Felç mi? - Damardan uyuşturucu alanlarda
- oldukça yaygındır. - Tanrım.
İyileşecek mi peki?
Durumu şu anda stabil
ama uyandırmadan hasarın boyutlarını belirlemek için
- henüz çok erken. - Hasar mı? Ne...
- Nasıl yani? - Nörolojik hasar, varsa.
Ne tür bir nörolojik hasar?
Motor, bilişsel, konuşma ama tahminde bulunmayalım.
Bu noktada durumu istikrarlı ve buna odaklanmalıyız.
Doktor?
- Üzgünüm, ben... - Peki, ne zaman...
Ne zaman uyandırmayı planlıyorsunuz?
Bugün bazı yeni testler yapacağız ve sonuçları iyi çıkarsa
yarın uyandırmayı deneyeceğiz.
- Ama iyileşecek, değil mi? Tamamen. - Evet. Olabilir. Evet.
Olabilir dediniz ama ihtimaller ne?
Yani başka vakaları düşününce doktor?
Her vaka farklıdır ve çok üzgünüm,
yapılacak tek şey, beklemek.
Catherine ve Robert sonuçsuz olduğunu bildikleri
sorular sormaya devam ediyor
ama farklı bir cevap almayı ummakta ısrar ediyorlar.
- Duymak istediklerini. - Doktor.
- Çok üzgünüm. Benim... - Evet.
- Sağ olun. - Sağ olun.
İstersen onunla önce sen kalabilirsin.
Nicholas erken bir ölüme karşı hep böyle savunmasız mıydı diye
merak ediyorsun.
Daha önce bir kez kurtarılmıştı
ama bu sefer o kadar şanslı olmayacak diye korkuyorsun.
Robert'ın şaşkın kafası darmadağın.
Nicholas'ın hastanede olması, yoğun bir suçluluk ve endişe duygusu yaratıyor
ama bu duygular, karısıyla ilişki yaşayan,
sonra da çocuğunu kurtaran genç adama karşı hissettiği
kıskançlığı bir kenara itemiyor.
Erkekliğini sonsuza dek hadım eden bir şehit.
Stephen Brigstocke'la önceki gece yaptığı konuşmayı da düşünüyor.
Adamın tevazu ve basitliğini
ve devasa anlayışı ve merhametini
ve Stephen'la karısının istediği tek şeyin
oğullarının kurtarırken boğulduğu çocuğu görme isteği olduğunu.
- Buldun mu? - Evet.
- İyi misin? - Yani...
Kullanıcı adınla şifreni girdim bile.
Sadece yardım merkezine, 'hesabımı nasıl silerim'e bas
ve sonra hesabını kalıcı olarak sil.
Tamam. Neden hesabınızı silmek istiyorsunuz diye soruyor.
Ne diyeyim?
Herhangi bir şey. Önemi yok.
Tamam, mahremiyetim hakkında endişeleri seçeceğim.
Bu silme işlemi nihaidir diyor.
Evet. Yazık oldu. En iyi işlerimden biriydi.
Şifreni bir daha gir.
"Lütfen onaylayın." "Silmek istediğinizden emin misiniz..."
ÜZGÜNÜZ, BÖYLE BİR SAYFA YOK.
Jonathan'ın Instagram hesabını kapattığıma üzgündüm
ama ortalığı toparlama vaktiydi. Parmak izlerimi silmeliydim.
Gitti.
Evet.
Tamamdır.
Kolay.
ARAYAN ROBERT RAVENSCROFT
- Bu senin Tommy. - Sağ ol.
Kendine yeni arkadaşlar alırsın.
- Alo? - Bay Brigstocke.
Ben Robert.
- Evet. - Robert Ravenscroft.
Uygun bir zaman mı?
Elbette Bay Ravenscroft.
Ne yazık ki çok üzücü bir haber vereceğim.
Nicholas hastanede.
Korkunç. Buna çok üzüldüm.
İyi mi?
Emin olmak için erken ama stabil görünüyor.
Sorun ne, sorabilir miyim?
Evet.
Nicholas mücadele ediyordu, bağımlılıkla...
- Hoşça kal. - ...uzun süredir.
Çok üzüldüm.
Neler hissettiğinizi hayal bile edemem.
Evet, bu... Oldukça zor.
Sorabilir miyim...
Gidip Nicholas'ı hastanede ziyaret etmem mümkün olur mu?
- Yani sizce uygunsa. - Evet, tabii ki olur.
Doğu Acton Hastanesi'nde, yoğun bakımda.
Sağ olun.
Acaba...
Hemen gitmem mümkün olur mu, bu akşam?
Elbette. Sizi gördüğüme ben de sevinirim.
Sağ olun Bay Ravenscroft. Sağ olun. Nicholas için dua edeceğim.
- Hoşça kalın. Lütfen kendinize iyi bakın. - Sağ olun.
Parçaların bu kadar kolay yerine oturmasına şaşırmıştım.
Oğlan bağımlı.
Elbette öyle
ve babası, önemsiz budala,
yemeğimi bana altın tepside sundu.
Tek yapmam gereken ziyafet çekmekti.
Sahildeki o günün
çok parlak ve sıcak olduğunu hatırlıyorum.
Nicholas...
Sen!
Bir de kendimi yalnız hissettiğimi.
Ayrıca ne kadar sabırlı bir anneyim diye düşündüğümü
ve bu düşünceden suçluluk duyduğumu.
Ve onu ilk kez o zaman gördüm...
...ve ne zamandır oradan bizi izlediğini merak ettim...
...ve çok utandım. Kendimi bir şekilde savunmasız hissettim
ve bu kadar genç biri için pahalı bir makine diye düşündüm.
O ana dek çoktan resimlerimizi çekmiş olmalı
ama onu çekerken gördüğümü hatırlamıyorum.
Robert kendisine yaklaşmana izin vermiyor.
O yüzden Nicholas'ın başında sırayla oturuyorsunuz.
Bir anlamda onu görmemek seni rahatlatıyor.
Onu düşünecek hâlin yok.
Tek istediğin, oğlunla olmak
ve her an çok değerli.
Selam.
- Alo? - Alo, Catherine?
Ben insan kaynaklarından Sarah Fincham.
Merhaba Sarah. Evet. Nasıl yardımcı olabilirim?
Dün ofiste bir kaza olmuş sanırım.
Simon resmî şikayette bulunmak istemediğini söylüyor.
Yine de ona fiziksel olarak saldırdığını kaydetmek zorundayız.
Dosyana girmek zorunda...
Anlıyorum.
...ve üzgünüm Catherine
ama kimsenin disiplin prosedürümüzden muaf olmasına izin veremeyiz.
Bu yüzden Bay Stephen Brigstocke'un iddialarını
araştırmak zorundayız çünkü çok ciddiler.
- Öyle mi? - Anlarsın eminim.
Evet.
Bu noktada bir şey söylemek ister misin?
Hayır.
Başlangıç olarak seni bir hafta açığa alacağım,
sadece şimdilik.
- Sedyeyi durdurun. Nefesine bakın. - Catherine? Orada mısın?
Evet. Evet, buradayım.
İşte baskı altındaymışsın.
İşten değil. İşte baskı altında değildim.
Bunu duymak güzel.
Hasta mı yazayım?
Evet, lütfen.
Bak, öfkeni kontrol etmen için
biriyle konuşsan işe yarar mı diye merak ettim.
Yardımı olabilir, danışma masraflarını öderiz.
Bağımsız biri elbette ve mahrem.
Sence nasıl olur?
- Acaba... - Üzgünüm, şu anda konuşamam.
Hastanedeyim.
Tanrım. Üzgünüm. Herkes iyi mi?
- Hayır. Hiçbir şey iyi değil. - Üzgünüm. Ben...
Evet. Tamam. Çok sağ ol.
Hoşça kal.
Çok değer verdiğin itibarının çoktan yok olduğunu biliyorsun.
Senin için hiçbir şeyin bir daha aynı olmayacağını
ve umurunda değil.
Jonathan'ın deodorantını kullanmayı seçtim.
Nancy'nin hırkası zaten üstümdeydi.
Üçümüz yeniden dengeyi sağlayacaktık.
Merhaba.
Nicholas Ravenscroft'u arıyorum.
Merhaba.
Nicholas Ravenscroft'u görmeye geldim.
Merhaba.
LAVABO VE GİDER AÇICI
Nicholas Ravenscroft'u görmeye geldim.
Merhaba.
Nicholas Ravenscroft'u görmeye geldim.
Aferin sana.
Zıpla. Zıpla!
Baktığını görünce onunla flört ettim mi?
Bir işaret olarak yanlış anlayacağı bir şey yaptım mı?
Bence yapmadım.
Hadi, yemek yiyelim.
Aç mısın?
Ama kabul etmeliyim ki o küçük gülümseme,
o küçük bağ keyfimi yerine getirdi...
...ve kumsaldan uzaklaşırken arkamdan bana baktığını hissettim.
Tüm ofisin şimdiye kitabı okumuştur
ama artık önemi yok.
NICHOLAS'A ÜZÜLDÜM. İYİSİNDİR UMARIM?
Ne olursa olsun en azından o bölüm bitti.
Nicholas yaşarsa hiçbir sır kalmayacağını biliyorsun.
Her şeyi bilecek.
Kontrol edip sana döneyim.
Tamam. Sağ ol. Bir dakika.
Buyur. Sağ ol.
- Merhaba. Yardım edebilir miyim? - Nicholas Ravenscroft.
Pardon, anlayamadım.
Nicholas Ravenscroft'u görmeye geldim.
Evet, Bay Ravenscroft geleceğinizi söylemişti.
Beni izlerseniz sizi götüreyim.
Sizi uyarmam lazım,
Nicholas şu anda birçok makineye bağlı,
yani ilk gördüğünüzde çok korkutucu olabilir.
Tamam mı? Ama şu anda durumu stabil.
Merhaba. Nicholas'ın dedesi geldi.
Sağ ol.
- Merhaba. - Merhaba.
Sağ olun.
Soldaki son yatakta.
Sağ olun.
Catherine Ravenscroft'un her şeyini almak üzereydim.
Hedefime yaklaşırken
beklenti içindeki kalbim küt küt atıyor, kulaklarım uğulduyordu...
...ve Nicholas zaten neredeyse yarı ölüydü.
Onu oraya elimi bile sürmeden sürükledim.
Hiçbir şey hissetmeyecekti. Ölmek için oldukça iyi bir yol aslında.
Boğulmaktan daha iyi.
Tek ihtiyacı olan hafifçe dürtülmekti.
Sonuçları umurumda değildi.
Önemi olan tek şey,
Catherine Ravenscroft'un Nancy'yle benim çektiğim acıyı çekmesiydi.
İşte anahtarlar.
- Sağ olun. Babanız geldi. - Pardon?
- Babanız. Nicholas'ın yanında. - Yok...
Ne yapıyorsun? Burada olmamalı.
Ne yapıyorsun?
Oğlumdan uzak dur.
Oğlumdan uzak dur!
İyi misiniz? Kımıldamayın. Sakin olun.
- Babanız sadece... - Babam değil o.
- ...oğlunuzu görmek istedi. - Sen kimsin de buraya geliyorsun?
Sana her fırsatı verdim. Konuşmak için evine gittim.
- Sadece Nicholas'ı görmek istedim. - Kapıyı bile açmadın!
O burada olmamalı.
- Telefonlarıma çıkmadın. - Yardım lazım.
- Bizimle gelin. - Hayır, bizimle gelin.
- Sakin olun. - Derdi, oğluma zarar vermek.
İnsanları aramaya başlamalıyız. Olanları bildirmeliyiz.
Önce Sasha'yı aramam lazım.
Doğrusu, önce onu aramak.
Başkasından duysun istemiyorum.
PİSA'DAN SELAMLAR
Merhaba Emma.
Ben Nancy Brigstocke. Sasha'yla konuşabilir miyim lütfen?
Ne zaman dönecek, biliyor musun?
Anlıyorum ama bu önemli Emma.
Beni dinle lütfen.
Çok üzücü haberlerimiz var.
Jonathan öldü.
Bu...
Jonathan öldü. Bunu diyorum.
İtalya'da bir çocuğu kurtarırken boğuldu.
Öyle yap.
Sağ ol.
Ne dedi?
Sasha dışarıdaymış ama ne olduğunu ona söyleyecek.
Başka?
Başınız sağ olsun dedi.
Hepsi o.
Kapatması lazımmış.
Sasha'nın annesi kızına, olanları anlattı mı,
hiç öğrenemedik çünkü bizi bir daha aramadılar.
Bir şey, Jonathan'ın kız arkadaşı Sasha'yı
Jonathan'ı İtalya'da bırakarak ailesinin yanına dönmeye itmişti.
Orada olan bir şey annesinin sinirle aramasına neden olmuştu.
Aramızdaki kapıyı kapatmadığım sürece
Nicholas yalnız uyumaktan memnundu.
Böylece uyanırsa beni görebilecekti...
...ve gözlerini kapattığında asla uyanmıyordu...
...ve o akşam gelen mutluluk dalgasını çok iyi hatırlıyorum.
Gerçekten gevşediğimi fark ettim,
aslında her şeyin yolunda gittiğini.
Yalnız kaldığım vakitlerin tadını çıkarıyordum, Nicholas'la ve kendimle...
...ve akşamı terasımda
güzel bir kadeh şarapla bitirmeye karar verdim.
İleri bakabilir misiniz?
Bir kadın bana ilgi göstermeyeli çok olmuştu.
Ellerini üstümde hissetmek iyi geldi, canımı yakmamaya özen göstermesi,
- acıma dikkat etmesi. - Göz bebeği üç milimetre.
Sağ olun.
Sesi de nazikti.
Hakkımda duyduğu endişe gerçekti ve iyiliğine minnettardım.
Tamam. İşte oldu.
- Nasılsınız? - İyiyim sanırım.
Biraz sarsıldım.
Tahmin ederim canım. Ağır darbe aldın.
O kadın, kocam gibi.
Öyle saldırılması nasıldır, bilirim.
Tüm hayati işaretler normal.
- Bir şey gerekirse seslen. - Sağ olun.
- Kendinize dikkat edin. - Sağ olun.
Bu kadar.
Bir şeyiniz yok.
Birkaç gün hafif ağrınız olur. Ağrınız için birkaç tablet getireceğim.
Uyumama yardım edecek bir şey verir misiniz?
- Ne olur ne olmaz. - Tabii.
Merhaba? Ziyaretçiniz var.
Çok üzgünüm.
Olanları duydum. Elimden geldiğince çabuk geldim.
Karımın ne yaptığını biliyorum ve dehşete düştüm.
- Çok ama çok üzgünüm. - Sizin hatanız değil Bay Ravenscroft.
Beni orada görünce şoke oldu sanırım.
Beni davet ettiğinizi ona söylemediniz mi?
Konuşmuyoruz aslında.
Biliyorum, Nick'in hastalığı düşünüldüğünde garip
ama ben...
Yaptıklarını neden yaptığını ya da bana neden anlatmadığını
anlamakta zorlanıyorum.
Nicholas'ı görmek istediğim için
otobüsle uzun bir yoldan geldim.
Karım Nancy bunu isterdi, biliyorum.
Oğlumun uğruna canını verdiği oğlanı
tanıma şansı yakalamayı çok isterdi.
O zaman yine gelsenize.
- Ciddi misiniz? - Evet. Evet, tabii.
Nicholas çok isterdi.
En ufak endişeniz varsa lütfen olmasın.
Bu, onun için harika bir hediye olur.
Çok düşüncelisiniz. Evet. Çok isterim.
- Sağ olun. - Ağrınız için tabletleriniz.
İki tane alın
ve bunu yapmamalıyım ama bunlar uyumanıza yardımcı olur
- ama sadece bir tane alın. - Pekâlâ. Sağ olun. Evet.
Bana çok iyi davrandınız. Çok teşekkür ederim.
Sorun değil. Güven içinde eve dönün.
Sağ olun.
Hayır, cidden gitmem lazım.
- Çok yorgunum ve... - Evet, tabii.
Her şey daha karmaşık hâle gelmişti
ve bir an için kaderin adalet sağlamasını ummak zorunda kalacağımı sandım.
Nicholas Ravenscroft'un benim araya girmeme gerek kalmadan
kendi kendine ölmesi ihtimali vardı.
Hemşire felç geçirdi dedi.
Ayrıca yaşayabilir
ama hayatı boyunca ciddi seviyede engelli kalabilir de dedi.
Bu çekiciydi ama yeterli değildi.
Catherine Ravenscroft'a özverili bir şekilde
engelli oğluna bakan kendini adamış anne olarak
yeni bir rolde oynama fırsatı vermek istemiyordum.
Hayır, yokluğun hayaletinin acısını çekmesini istiyordum.
Sadece ölümden geri dönülemez.
Onu ancak o zaman öldürebilirdim.
Fırsatımı kaçırdığımı sanmıştım
ama sonra babası, o güçsüz yaratık,
- altın anahtarları bana verdi. - Kapılar kapanıyor.
Tek yapmam gereken, zavallı Nicholas'ı bir daha ziyaret etmekti.
Kapılar kapanıyor.
Pardon. Odama bir kadeh beyaz şarap götürebilir miyim?
Tabii.
Gülümsedim, evet.
Çünkü utanmıştım ve soğuk görünmek istemedim
ve yalnız olduğumu bildiğini bilmek beni utandırıyordu.
Artık yalnız olmaya alışkın değildim,
bana öyle bakılmasınaysa hiç alışkın değildim.
Makinesi, yoğun ilgisi.
Bu beni gerdi ama kabul etmeliyim, heyecanlandırdı da.
Belki daha sonra bu anın hayalini kurarım.
Belki.
Belki de kurmam.
Polis, oğlunuzun öldüğünü bildirmek için geldiğinde buradaydınız.
Otur.
Önce çay yapacağım.
Onu tamir etmelisin.
Koyu mu olsun?
Umurumda değil.
Kitabın aşırı derecede ayrıntılı.
Ben yazmadım. Nancy yazdı.
Harika bir yazardı.
Mekânların tasvirlerini hatasız yapmayı başarmış.
Oraya gitmiştik, unuttun mu?
Olduğu yere gittik.
Yine de bir avuç resme dayanarak
bu kadar çok şeyi yeniden kurabilmesi olağanüstü.
Büyük yazarlar öyle yapar.
Gerçek parçalarını alıp, onları daha da büyük bir gerçeği
ortaya çıkaracak biçimde dokurlar.
Otur.
Evet.
Karının, olanlar sırasında orada olmadan birçok şey hakkında
bu kadar ikna edici şeyler yazabilmesi gerçekten olağanüstü.
Olağanüstü biriydi.
Tamam.
Şimdi başlayabilirim.
Sesimin duyulması vakti geldi.
RENÉE KNIGHT'IN ROMANINDAN ESİNLENİLMİŞTİR
BARIŞ BARIŞ BARIŞ
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü