SPROSTOWANIE
Kiedy tylko wróciłam do pokoju,
od razu zapomniałam o tamtym nieznajomym.
Miałam za sobą wyjątkowy dzień z synem.
Nie było z nami mojego męża, ale niespecjalnie za nim tęskniłam.
Lekki lęk, który wzbudzał we mnie długi dzień
i konieczność zajęcia Nicholasa, szybko minął
i niepostrzeżenie zaczęłam po prostu... z nim być.
Czułam się wzmocniona i zadowolona
po dniu pełnym prostych przyjemności z synem.
Byłam szczęśliwa.
Zastanawiam się, czy to był ostatni raz, kiedy czułam się naprawdę szczęśliwa.
Czy całe późniejsze szczęście nie było tylko pozą.
Twoja żona opisała bardzo dokładnie
mój pokój hotelowy i strój,
ale nie była w stanie pojąć, co czułam.
Byłam szczęśliwa.
- Nancy... - Cicho, ja mówię.
Ty się już nagadałeś.
Tak, twoja żona miała rację w wielu sprawach...
łącznie z tym, jak zginął wasz syn.
Mamusiu.
Tamtej nocy nie spałam w ogóle.
Możemy kupić ponton?
- Bolało mnie całe ciało. - Ponton!
Nicholas bardzo chciał iść na plażę.
Ponton!
- Ledwo mogłam się ruszać... - Ponton!
...ale poszliśmy na plażę.
Ponton!
Po drodze ustąpiłam i kupiłam mu ten ponton.
Wtedy...
traktowałam go jak wybawienie, sposób, żeby go zająć,
póki nie odzyskam na tyle energii, żeby wejść z nim do wody,
bo byłam wyczerpana.
Poprzednia noc mnie wycieńczyła.
Nie zamierzałam zasypiać,
ale zasnęłam.
Wyłączyłam się.
Zamknęłam oczy i zapadłam w sen.
Obudziłam się tylko dlatego, że wiatr obsypywał mnie piaskiem.
Od razu wiedziałam, że coś jest nie tak.
Morze było wzburzone, a Nicholas po prostu...
uśmiechał się, zagubiony we własnym świecie.
Nicholas?
Fale robiły się coraz większe i ponton skakał.
Znosiło go coraz dalej.
Kiedy woda sięgnęła mi do pasa, zamarłam.
Zawsze bałam się morza, ale...
Byłam pewna, że jeśli do niego popłynę,
to oboje się utopimy.
Zdaje się, że to zawsze mężczyźni toną, ratując dzieci.
Nie matki, tylko ojcowie.
Pewnie jakieś kobiety też to robiły,
ale nie pamiętam, żebym o tym czytała.
Na pewno nie tylko mnie brakowało odwagi,
żeby popłynąć za synem.
Wciąż się zastanawiam, czy gdyby palił się budynek
albo ktoś mierzył z broni, to czy postąpiłabym inaczej?
Czy wtedy znalazłabym odwagę?
Przebiegłabym przez ogień?
Przyjęła na siebie kulę za Nicka?
Nie wiem. Wiem tylko, że morze mnie powstrzymało.
Nie zaryzykowałam życiem dla mojego dziecka i muszę z tym żyć.
I wtedy...
zobaczyłam jego.
Biegł po plaży w moją stronę
i kiedy tylko dotarł do morza, od razu zanurkował w fale.
Nie!
Zanim mogłam się powstrzymać, zaczęłam krzyczeć.
Nie chciałam, żeby to był on.
Każdy, byle nie on.
Po prostu tam stałam. Zastygła.
Patrzyłam, jak płynie jedną ręką,
ciągnąc ponton przez fale, jak bohater.
Ale morze było przeciw niemu.
Wtedy dwaj mężczyźni wbiegli do wody i popłynęli do nich.
W końcu Nick był bezpieczny na brzegu.
Wszyscy byli skupieni na Nickym i tych dwóch mężczyznach.
Nikt nie patrzył na twojego syna.
Był bohaterem. Założyli, że nic mu nie jest.
Tak, twoja żona miała rację.
Widziałam, jak miota się w falach...
i nic z tym nie zrobiłam.
Wiatr zagłuszył jego krzyki,
a ja nie zrobiłam nic, żeby mu pomóc.
Wciągnęli go na łódkę, przypłynęli z nim na brzeg
i wszyscy rzucili się do pomocy.
Jedyne, co powiedział Nicholas, to że mu zimno.
Najwyraźniej był nieświadomy tego, że mógł utonąć.
Ani razu nie powiedział, że się boi.
Ale ja się bałam.
Wciąż się boję.
Zrobiło mu się zimno, chciał wrócić na plażę
i nieznajomy go uratował.
Tak po prostu.
Nigdy nie wspominał o tym zajściu.
O plaży, o pontonie, o twoim synu. Nigdy.
Mam gdzieś, że Nicholasowi było zimno. Mój syn zginął.
Tak. Zginął.
Utopił się.
Patrzyłaś na niego. Nic nie zrobiłaś.
- Stałaś... - Jeszcze nie skończyłam!
Siadaj!
Chcę, żebyś zrozumiał, co stało się poprzedniej nocy.
Twoja żona oparła tę książkę na paru zdjęciach,
ale zdjęcia to nie rzeczywistość.
Sam powiedziałeś, że są jej fragmentami.
W noc poprzedzającą jego śmierć
wróciłam do pokoju i byłam gotowa na prysznic.
Chciałam zasnąć, czytając książkę. Jak już mówiłam, byłam szczęśliwa.
Nie.
Więcej niż szczęśliwa.
Byłam radosna.
Musiałam zostawić klucz w zamku, kiedy otwierałam drzwi,
starając się nie wylać wina.
Zanim go zobaczyłam, poczułam jego zapach.
Jego płyn po goleniu był...
Cicho bądź.
Czułam smak... jego potu.
Wciąż go czuję.
Nie wiem, czym smakował. Pewnie podnieceniem.
Byłam zaskoczona, kiedy się odezwał,
bo wcześniej, kiedy widziałam, że mi się przygląda,
kiedy się do mnie uśmiechał, wyobrażałam sobie jego głos inaczej.
Myślałam, że będzie łagodny.
Ale nie był łagodny.
Był pełen nienawiści.
- Ale zdjęcia... - Tak.
Dochodzę do nich.
Poliż to.
Nikt mnie nigdy nie uderzył, więc byłam w szoku.
Zęby mi chrupnęły. Dzwoniło mi w uszach.
- Po prostu... - Proszę.
- ...nie mogłam uwierzyć, co się dzieje. - Jeśli znów to zrobisz albo krzykniesz,
potnę ciebie i twojego syna.
Okaleczę wam, kurwa, twarze na całe życie. Rozumiesz?
Zrobisz to, co ci powiem?
Zdejmij, kurwa, sukienkę.
Mamusiu.
Proszę.
- Uśpij go. - Nie rób mu krzywdy.
- Uśpij go, kurwa. - Kochanie...
- Wracaj do łóżka. Jestem tu. - Ale obiecałaś
- zostawić otwarte. - Proszę.
Ucisz go, kurwa.
Niech się zamknie.
Co tak pachnie?
Już dobrze.
Idź spać.
Gdyby Nick się obudził...
nie wiem, co zrobiłby twój syn.
Poczułam ulgę, kiedy wyszłam z pokoju i zobaczyłam, że za mną idzie.
A potem...
wziął aparat i pomyślałam:
„Chce mnie szantażować”.
I...
pomyślałam, że go zjednam,
żeby nie skrzywdził Nicka.
Ale nie wiedziałam jak. Co miałam robić? Pozować?
Byłam przerażona, bo wybrał bieliznę,
którą mąż podarował mi na wakacje.
Szybko.
Szybciej.
Odwróć się.
Wytrzyj się i uśmiechnij. Rozumiesz?
Uśmiechnij się.
Tak lepiej. Siadaj.
Przestań.
No już.
Stanik. Szybko. Ściągaj go.
Zamknęłam oczy.
Czułam się brudna, uschnięta.
Słyszałam tylko klikanie migawki i szum zoomu,
kiedy się do mnie zbliżał.
I...
robiłam dokładnie to, o co prosił.
Zagryzałam górną wargę. Jęczałam. Dyszałam.
Miałam nadzieję, że będzie zadowolony i pójdzie.
Wtedy usłyszałam, że wzdycha i jęczy.
Czekałam. Bałam się ruszyć.
Myślałam, że chciał tylko tego.
- Poprosiłam więc, żeby poszedł. - Proszę, idź już.
Ale... to był błąd.
Nie powinnam była tego mówić,
tylko udawać, że ja też tego chciałam.
Nie!
Wtedy zrozumiałam, że to nie koniec...
i byłam przerażona.
- Miał nóż. - Lepiej się uśmiechnij.
Przez cały czas myślałam,
jak się go pozbyć.
Jak zabrać go od Nicka?
Miałam nadzieję, że zrobi mu się nas szkoda.
Wtedy usłyszałam ten odgłos.
Jakby zranionego zwierzęcia.
I uświadomiłam sobie...
że to ja.
Bolało mnie całe ciało. Wszędzie.
Potem mnie odwrócił i...
pocałował mnie i...
czułam jego zęby, jego ślinę
i płyn po goleniu... to było odrażające.
Było mi niedobrze.
To był ten sam płyn, który poczułam na tobie w szpitalu.
A potem...
przycisnął kolano, wpakował je mocno w moje udo
i znowu się we mnie wepchnął.
A ja...
Opadł na mnie, a ja...
Leżał tak, a ja byłam uwięziona. Nie mogłam się ruszyć.
Prosiłam Boga, żeby to był koniec.
Ale zaczął od nowa.
Tak.
Czy walczyłam?
Nie.
Czy krzyczałam? Nie, nie mogłam.
Ale musisz wiedzieć, że...
twój syn gwałcił mnie raz za razem
przez trzy i pół godziny.
Twój syn traktował mnie brutalnie przez trzy i pół godziny.
A potem przestał. Miał już dość.
Obróć się.
Uśmiechnij się.
A potem powiedział:
- „Dziękuję. Było miło”. - Dziękuję. Było miło.
I kiedy to powiedział,
życzyłam mu śmierci.
Tak, tamtego wieczoru dałabym wszystko, żeby patrzeć, jak umiera.
Kiedy więc utonął...
to odeszłam.
Taka jest prawda.
Nie umiem udawać, że mi przykro.
Nie wierzę ci. Kłamiesz.
- W co nie wierzysz? - W nic. Gdyby...
Gdyby to była prawda, powiedziałabyś o tym Nancy.
Powiedziałabym twojej umierającej żonie,
że zgwałcił mnie syn, którego straciła?
Jaki by to miało sens?
Mówię ci to tylko dlatego, że chcę, żebyś przestał.
Żebyś zostawił mnie i mojego syna w spokoju.
Nie masz dowodu!
Co? Mogę dać ci dowód sądowy.
Tego chcesz? Tego potrzebujesz?
Dobrze. Kiedy poszedł,
opróżniłam pojemnik z kremem, przycisnęłam go do siebie,
wypchnęłam z ciała jego ohydną breję
i zakręciłam wieczko.
A potem zrobiłam zdjęcia moich obrażeń, siniaków na udach, ugryzień na szyi,
gdybym potrzebowała ich potem w ramach dowodu, bo...
jeszcze nie wiedziałam, co chcę zrobić.
Nie miałam siły iść na policję
i nie chciałam, żeby Nick przez to przechodził.
Pomyślałam więc,
że wezmę się w garść i zrobię to później.
Jutro. Pojutrze.
Ale potem on zginął.
Rozumiesz? Zginął.
I pomyślałam...
„Dzięki Bogu, że nie żyje”.
Nie muszę udowadniać przed nikim swojej niewinności.
Nie muszę o tym mówić, jeśli nie chcę.
Nie muszę ponownie tego przeżywać, jeśli nie chcę.
Nie muszę stawać w sądzie i słyszeć, że kłamię.
Że zwabiłam do swojego pokoju mężczyznę.
Że go znałam, że kupił mi w barze drinka
i że z nim flirtowałam, jak sugeruje ta ohydna książka.
Więc wyrzuciłam pojemnik,
a kiedy wywołałam zdjęcia z wakacji,
usunęłam wszystkie dowody moich obrażeń i zachowałam tylko szczęśliwe ujęcia
z Nicholasem, Robertem i sobą.
A potem, jeśli musisz wiedzieć...
kiedy wróciłam do Londynu, od...
Odkryłam, że jestem w ciąży.
To mogło być dziecko Roberta i...
bardzo chcieliśmy mieć drugie...
ale nie wiedząc, czy ojcem nie jest mój gwałciciel,
usunęłam.
Co mi dodałeś do herbaty?
Co mi dodałeś do herbaty, ty pojebie?
Nie walcz z tym.
Zaśniesz, ale nic ci nie będzie.
Wrócę teraz do szpitala.
Nie.
Zakończę to wszystko.
Halo. Mogę prosić o taksówkę?
Harrington Road 87.
Kurwa.
Nicholas. Witaj, jestem dr Keith. Możesz, proszę, otworzyć oczy?
Brawo. Możesz, proszę, ścisnąć moją rękę?
Możesz ścisnąć jeszcze raz? Bardzo dobrze.
Masz w ustach rurkę.
Spróbujemy ją wyciągnąć, dobrze?
Zobaczmy. Podnieś kciuk. Dziękuję.
Możemy, proszę, ekstubować?
Wyłączyłam respirator.
Nicholas, policzę do trzech,
a potem kaszlniesz, dobrze?
Raz, dwa, trzy. Kaszlnij.
Brawo, Nicholas.
- Oddychaj. - Spokojnie.
Bardzo dobrze.
Podam ci przez nos tlen.
W porządku?
Gdzie ja jestem?
Co mi się stało?
Jesteś w szpitalu.
Jesteś w dobrych rękach.
Później wyjaśnimy, co się stało, dobrze?
Dzień dobry, przystojniaku.
DOKĄD? SZPITAL EAST ACTON
POTWIERDŹ
KAWA
Widział pan? Zajechał mi drogę, jakby mnie tu nie było.
Ludzie nie umieją jeździć.
PRZYJAZD ZA MINUTĘ
Dzień dobry. Może pan ze mną pójść?
Emma, przyniesiesz mi notatki dr. Junty?
Dziękuję.
Nic mu nie jest?
Obudził się. Jest w miarę świadomy. To dobre wieści.
- A czy mówi? - Tak. Nadal działa środek uspokajający.
Ale wciąż leczymy go na zapalenie wsierdzia,
które może wrócić, jeśli będzie wstrzykiwał narkotyki.
Rozumiem, ale czy może w pełni wyzdrowieć?
- Kawy? - Jest świadomy.
Dziękuję bardzo.
To pozytywna wiadomość.
Jutro zrobimy nowe badania krwi, ale na razie musi odpoczywać.
Mogę z nim porozmawiać?
Może pan, ale proszę go nie męczyć.
Muszę iść.
- Rozumiem. Dziękuję. - Proszę.
Emma, powiesz kardiologii, że już idę? Dziękuję.
ODRZUĆ
Zostaw wiadomość po sygnale.
Żeby nagrać wiadomość, wciśnij krzyżyk.
Robert. To ważne.
Stephen Brigstocke jedzie do szpitala.
Nie możesz dopuścić go do Nicholasa.
Rozumiesz? W ogóle. Proszę, Robert.
To bardzo ważne.
Jest niebezpieczny.
Co?
Bardzo się bałem, Nick.
Nawet nie wiesz, jak się cieszę.
Poradzimy sobie z tym.
W porządku, Nick.
W swoim czasie.
Powinien pan odpocząć.
- Chcę tu zostać. - On też powinien.
Nic mu nie będzie. Proszę się przewietrzyć.
Niedługo wrócę.
Dobrze?
STEPHEN BRIGSTOCKE DO WAS JEDZIE.
POD ŻADNYM POZOREM NIE DOPUSZCZAJ GO DO NICHOLASA.
- Będę na zewnątrz. - Dobrze.
STEPHEN BRIGSTOCKE DO WAS JEDZIE. NIE DOPUSZCZAJ GO DO NICHOLASA.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Może pan jechać szybciej?
- Wszędzie są kamery. - Muszę dotrzeć do szpitala.
Przepraszam, nie mogę dostać więcej punktów.
- Mam rodzinę na utrzymaniu. - Tak, tak.
Drzwi zamykają się.
- Ile jeszcze? - Prawie jesteśmy.
Hej! A pani dokąd? Drzwi!
Drzwi otwierają się.
Wrócił pan.
Pan Ravenscroft wciąż tam jest?
Właśnie wyszedł.
Dziękuję.
Przepraszam. Odwiedziny od 8.00.
Robert prosił, żebym posiedział trochę z Nicholasem.
Tylko chwilkę.
Dobrze, ale proszę spytać najpierw pielęgniarek z oddziału.
Oczywiście. Dziękuję.
Nie może pan tu być.
Powinien pan odpoczywać.
Nie mogłem spać. Za bardzo się martwiłem o Nicholasa.
Nie zniósłbym, gdyby...
Nicholas się obudził.
To świetne wieści.
Tak.
Proszę zostać tylko chwilę.
Musi odpoczywać.
Oczywiście.
Tak. Dziękuję.
Dobra z pani kobieta.
Mamo?
Mamo.
Chcę iść.
Mamo. Proszę.
Chcę iść.
Chcę iść. Proszę.
Dobrze się pan czuje?
Wezmę go.
Dobrze się pan czuje?
- Robert. - Przepraszam.
Przepraszam.
Za co pan przeprasza?
Myliłem się.
- W jakiej sprawie? - W sprawie wszystkiego.
Tu nie można biegać.
Nie.
Co zrobiłeś mojemu synowi?
Przepraszam.
Cath!
Cath, bardzo cię przepraszam.
- Mój syn! - Przepraszam. Popatrz na mnie.
- Mój piękny syn. - Powinienem cię słuchać. Wybacz mi.
- Nicky! - To moja wina. Nic mu nie jest.
- Nicky! - Nic mu nie jest. Przepraszam.
Nie, posłuchaj. Nickowi nic nie jest. Obudził się.
Jest bezpieczny.
Nie martw się.
Co? Obudził się?
Obudził się.
- Nicky. - Przepraszam.
O Boże. Tak mi przykro.
Już dobrze. Proszę, już dobrze.
Proszę zaczekać. Dlaczego nic mi pan wcześniej nie powiedział?
Nie znałem pańskiej żony.
Dopiero dzisiaj poznałem prawdę.
Ale na pewno znał pan swojego syna.
Nikt nie chce wierzyć, że jego syn jest zdolny do czegoś takiego.
Ale wysłał pan tę książkę mojej rodzinie.
Dał mi pan te zdjęcia i panu współczułem.
Byłem wdzięczny pańskiemu synowi. Jak pan mógł nie wiedzieć?
Czemu pan tego nie kwestionował?
Nie, proszę pana. Czemu to pan tego nie kwestionował?
Drzwi zamykają się.
IDEALNY NIEZNAJOMY 18 WRZEŚNIA 2011
Zawsze wiedziałeś, że Nancy robiła z Jonathana
kogoś, kim nie był,
a ty byłeś z nią w zmowie,
ignorując wszelkie wskazówki, które powinny cię w nim niepokoić.
Łudziłeś się tak samo jak ona.
Na swoją obronę masz tylko to, że robiłeś to z miłości,
ale marna to obrona.
Byłeś słaby.
Pozostawiłeś za sobą tylko ból.
Wiesz, że nie doczekasz przebaczenia.
Nic nie zadośćuczyni zmarnowanemu życiu.
Nic cię nie oczyści.
Nic cię nie rozgrzeszy.
Przed tobą nie ma nic.
Czeka cię tylko pustka.
Bardzo mi przykro.
Nie wyobrażam sobie, jaki musiałaś przeżyć wtedy koszmar.
I teraz.
Byłem taki głupi.
Nigdy sobie nie wybaczę, Cath.
Nie wiedziałem.
Czemu...
Czemu mi nie powiedziałaś?
Chyba...
Chyba nie chciałam...
wpuszczać tego do naszego życia.
Nie. Chciałam chronić ciebie i Nicka przed tym
i przed gniewem, który czułam.
I chyba...
nie chciałam, żebyś widział mnie inaczej.
Żebyś nie myślał o tym za każdym razem, kiedy na mnie patrzysz.
Bo ja nie chciałam patrzeć na siebie.
Byłam tak bardzo upokorzona.
Kiedy ta książka...
i te zdjęcia pojawiły się w naszym życiu,
dlaczego nie powiedziałaś mi wtedy, Cath?
Próbowałam, Robert.
Wiesz? Ale chyba kiedy nigdy
o czymś takim się nie mówi... Nie wiedziałam, od czego zacząć.
Potrzebowałam pomocy, żeby rozebrać to na składniki pierwsze.
Znaleźć w tym sens. Nie umiałam zrobić tego sama.
A ty byłeś taki... wściekły, zdradzony
i obrzydzony.
Tego wszystkiego właśnie się obawiałam i...
Nie słuchałeś mnie. Nie mogłam jasno myśleć.
Po prostu...
Kiedy z tobą rozmawiałam, całe to poczucie winy wróciło.
Dlatego...
- Bardzo cię przepraszam. - Tak.
Zrozum, proszę, że zostałem oszukany, Cath.
Rozumiem to.
Rozumiem, że te zdjęcia cię zmyliły.
Proszę.
Cath, proszę. Wybacz mi.
Wiem, że powinnam.
Ale nie potrafię.
Bo radzisz sobie z myślą, że ktoś mnie zgwałcił,
o wiele łatwiej niż z myślą, że ktoś dał mi przyjemność.
Prawie jakbyś czuł ulgę, że zostałam zgwałcona.
I nie... Przepraszam, nie...
Nie umiem tego wybaczyć.
Catherine i Robert zakończyli sprawę rozwodową.
Catherine wie, że jej przyszłość jest niepewna,
ale jej to nie przeszkadza.
Nie śpieszy się z żadnymi decyzjami.
Chce skoncentrować się na Nicholasie i teraźniejszości.
Catherine przepełnia wdzięczność za okazję, jaką daje jej syn,
żeby mogła w pełni przyjąć jego miłość.
Nie pamiętam.
Wiem.
Tak mi przykro, Nick.
- Niczego nie pamiętam. - Tak mi przykro.
Przepraszam.
Nie.
Przepraszam.
Kocham cię.
Tak.
Wiem. Ja też cię kocham.
SPROSTOWANIE
KU PAMIĘCI STEVE’A GOLINA LYNN FAINCHTEIN
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RENÉE KNIGHT
ŚANTI ŚANTI ŚANTI
Napisy: Marzena Falkowska