Odama döner dönmez
yabancı anında zihnimden silinip gitti.
Oğlumla çok özel bir gün geçirmiştim.
Kocam yanımda değildi ama yokluğunu o kadar da hissetmemiştim,
önümdeki uzun gün ve Nicholas'ı meşgul etme
mecburiyeti konusunda hissettiğim o hafif yılgınlık kolayca geçip gitmişti
ve sadece onunla... Sadece onunla olmaya geçivermiştim
ve oğlumla basit zevkler yaşadığım günde
canlanmış ve tatmin olmuştum.
Mutluydum.
Gerçekten mutlu olduğum son an bu muydu, cidden merak ediyorum.
Ondan sonraki mutluluğum numara mıydı diye.
Otel odası ve giydiklerim hakkında
karının yazdıkları çok doğruydu
ama ne hissettiğimi anlayamamış.
Mutluydum.
- Nancy... - Kapa çeneni, ben konuşuyorum.
Seni yeterince dinledim.
Evet, karın birçok konuda haklıydı...
Oğlunuzun nasıl öldüğü dâhil.
Anne. Anne.
O gece hiç uyumadım.
Bot alabilir miyiz?
- Tüm vücudum ağrıyordu. - Bot! Bot!
Nicholas plaja gitmek için yanıp tutuşuyordu.
Bot! Bot!
- Ben zor kımıldıyordum... - Bot! Bot!
...ama gerçekten de plaja gittik...
Bot!
...ve yolda pes ettim ve ona bot aldım.
Şeydi...
O zaman hayatımı kurtardı demiştim, onunla suya girecek kadar
enerjimi toplayana dek onu kumda meşgul edecek bir şey
çünkü çok bitkindim.
Önceki gece enerjimi tüketmişti.
Uyuyakalmak istemiyordum
ama uyudum.
Kapandım.
Gözlerimi kapatıp uyudum.
Rüzgâr hızlandığı ve kum, tenimi delmeye başladığı için uyandım
ve hemen bir terslik olduğunu anladım.
Deniz çok dalgalıydı ve Nicholas da...
Gülümsüyordu. Kendi dünyasına dalmıştı...
Nicholas?
- ...ve dalgalar... - Nicholas!
...gittikçe büyüyor, bot da zıplıyordu
ve Nicholas gittikçe açığa çekiliyordu.
Su belime ulaştığında... Ben... Donakaldım
ve hep denizden korkmuşumdur ama...
Ve emindim, ilerlesem... Ona doğru yüzsem
ikimiz de boğulacaktık.
Çocukları kurtarırken boğulanlar hep erkekler sanki.
Anneler değil, babalar.
Bilemiyorum, bunu yapmış olan kadınlar vardır
ama ben bunu okuduğumu hatırlamıyorum.
Oğlunun peşinden gitme cesaretine sahip olmayan
bir tek ben değilimdir, eminim.
Sürekli kendime soruyorum, yanan bir bina olsaydı
ya da biri silah doğrultmuş olsaydı durum farklı olur muydu?
O zaman cesaret edebilir miydim?
Alevlere dalar mıydım?
Ya da Nick için kurşun yer miydim?
Bilmiyorum. Tek bildiğim... Denizin beni engellediği.
Kendi çocuğum için tehlikeye atılmadım ve bununla yaşamak zorundayım.
Sonra...
...onu gördüm.
Plajda bana doğru koşuyordu
ve suya varır varmaz dalgaların içine daldı...
Hayır!
...ve ben daha onları durduramadan...
- Hayır! - ...kelimeler çıkıverdi.
O olsun istemedim. O olmazdı.
Onun dışında herkes olurdu
ve orada kalakaldım, donmuştum.
Tek koluyla yüzüp dalgaların arasında botu çekerken,
bir kahraman gibi görünürken onu izledim sadece...
...ama deniz ona karşıydı...
...ve sonra o iki adam
suya dalıp onlara doğru yüzdüler
ve sonra nihayet Nick güvenle sahile çıktı
ve herkes Nicky'yle o iki adama odaklanmıştı.
Kimse oğluna bakmıyordu.
O bir kahramandı. İyi olduğunu varsaydılar.
Evet, karın haklıydı.
Oğlunun dalgaların içinde zorlandığını gördüm...
...ve hiçbir şey yapmadım.
Rüzgâr, çığlıklarını boğdu
ve ona yardım etmek için hiçbir şey yapmadım.
Onu tekneye alıp sahile getirdiler
ve herkes harekete geçti.
Nicholas olay hakkında sadece donuyorum dedi.
Boğulma tehlikesi geçirdiğini fark etmemiş gibiydi.
Bir kez olsun korktuğunu söylemedi...
...ama ben korkmuştum.
Hâlâ korkuyorum.
O sadece üşümüş, sahile dönmek istemişti
ve bir yabancı gelip onu kurtarmıştı.
Bu kadar basit.
Olaydan da bir daha bahsetmedi.
Plajdan, bottan, oğlundan. Asla.
Nicholas'ın üşümüş olması umurumda değil. Oğlum öldü.
Evet. Evet, öldü.
Boğuldu.
Onu izledin. Hiçbir şey yapmadın.
- Öylece dikildin... - Lafım bitmedi!
Otur!
Şimdi önceki gece ne olduğunu anlamanı istiyorum.
Karın kitabı birkaç fotoğrafa dayandırdı
ama fotoğraflar gerçek değildir.
Kendin söyledin, gerçeğin bir parçasıdır.
Oğlun ölmeden önceki gece
otel odama döndüm ve duşa girmeye hazırdım.
Kitabımı okurken uyuyakalmaya.
Dediğim gibi, mutluydum.
Hayır.
Mutludan da ötesiydim.
Neşeliydim.
Kapıyı açtığımda şarabımı dökmemeye çalışırken
anahtarı kapıda bırakmış olmalıyım.
Onu görmeden önce kokusunu aldım.
Tıraş losyonu...
Sessiz ol.
Ve terinin tadını alabiliyordum.
Hâlâ alabiliyorum.
Ne tadıydı bilmiyorum. Heyecan muhtemelen...
...ve konuştuğunda şaşırdım
çünkü o gün daha önce bana baktığının farkındaydım,
bana gülümsediğinde farklı bir şey hayal etmiştim.
Nazik olur sanmıştım...
...ama değildi.
Nefret doluydu.
- Ama fotoğraflar... - Evet.
Evet, fotoğraflara geliyorum.
Yala.
Daha önce tokat yememiştim, o yüzden donakaldım.
Dişlerim gıcırdadı. Kulaklarım çınlıyordu.
- Sadece... - Lütfen.
- ...olanlara inanamıyordum. - Bunu bir daha yapar ya da çığlık atarsan
seni de oğlunu da keserim.
Hayatınız boyunca yüzünüzde yara izi kalır. Anladın mı?
Dediklerimi yapacak mısın?
...ve çıkar siktiğimin elbisesini.
Anne.
Lütfen, lütfen.
- Uyut onu. - Lütfen. Canını yakma.
- Onu uyut dedim. - Bir şey yok. Canım...
- Canım, uyu hadi. Buradayım. - Ama söz verdin,
- kapıyı açık tutacaktın. - Lütfen.
Sustur onu.
Bu koku da ne?
İşte oldu.
Uyu hadi.
Nick uyansaydı...
Oğlun ne yapardı, bilmiyorum.
Yani odadan çıktığımda rahatlamıştım ve beni takip ettiğini hissedebiliyordum.
Sonra o...
Makinesini aldı ve "Bana şantaj yapmaya çalışıyor" dedim
ve...
"Onu ikna ederim" dedim. Nick'in canını yakmasını istemiyordum...
...ama ne yapacağımı bilmiyordum. Ne yapmalıydım? Poz mu verecektim?
Ve şoke olmuştum çünkü seçtiği iç çamaşırını
kocam bana tatil için vermişti.
Çabuk ol.
Daha hızlı.
Dön.
Gözyaşlarını sil ve gülümse. Anladın mı?
Şimdi gülümse.
Evet, çok daha iyi. Otur.
Dur, dur.
Hadi.
...sütyeni. Çabuk ol. Çıkar.
Gözlerimi kapadım.
Kendimi pis, buruşuk bir şey gibi hissediyordum
ve o gittikçe daha da yaklaşırken deklanşörün
ve zumun sesini duyabiliyordum...
...ve...
İstediklerini tam olarak yaptım.
Üst dudağımı ısırdım. İnledim. Ihladım. Nefesim kesildi.
Tatmin olur da gider diye umuyordum.
Sonra iç çekip inlediğini duydum
ve bekledim. Kımıldamaya korkuyordum...
...ve tek istediği bu sanmıştım.
- Bu yüzden "Artık git lütfen" dedim... - Artık git lütfen.
...ama hata etmiştim.
Öyle dememeliydim.
Aynı şeyi istiyormuş numarası yapmalıymışım...
Hayır. Hayır, yapma!
...ve bitmediğini anladım...
...ve dehşete düşmüştüm.
- Bıçağı vardı. - Gülümsesen iyi olur.
Tüm bu olay boyunca düşündüm, onu nasıl dışarı çıkaracaktım?
Nick'ten nasıl uzaklaştıracaktım?
Ve sandım ki... Bir yerden sonra bize acıyacağını umdum.
Sonra bir ses duydum.
Yaralanmış bir hayvan gibiydi ve fark ettim ki...
O, bendim ve tüm vücudum acı içindeydi. Her yerim
ve sonra beni çevirdi ve o...
Beni öptü ve ben...
Dişlerinin ve tükürüğünün tadını alabiliyordum
ve tıraş losyonu... Mide bulandırıcıydı. Ben...
Midemi bulandırdı.
Hastanede senin üstünde kokusunu aldığım losyonla aynıydı.
Sonra o...
...dizini bastırdı ve sert bir şekilde baldırıma dayadı
ve yeniden içime girdi
...ve ben... Üstüme çöktü ve ben...
Öylece kaldı ve kapana kısılmıştım. Kımıldayamıyordum
ve "Lütfen Tanrım, bitmiş olsun" diyordum...
...ama yeniden başladı.
Evet.
Mücadele ettim mi?
Hayır.
Çığlık attım mı? Hayır, yapamadım
ama bilmen gereken şu...
...oğlun üç buçuk saat boyunca
bana tekrar tekrar tecavüz etti.
Oğlun üç buçuk saat boyunca bana işkence etti
ve sonra durdu. Yetmişti.
Dön.
Gülümse.
Sonra bana
- "Sağ ol. Güzeldi" dedi... - Sağ ol. Güzeldi.
...ve bunu dediğinde
ölmesini istedim.
Evet, o akşam, ölmesini izlemek için her şeyi verirdim.
Bu yüzden boğulduğunda...
...dönüp gittim.
Gerçek bu
ve bu yüzden üzgünmüş gibi yapamam.
İnanmıyorum. Yalan söylüyorsun.
- Nesine inanmıyorsun peki? - Hiçbirine. Sen...
Doğru olsa görüştüğünüzde Nancy'ye söylerdin.
Ne? Ölmekte olan karına
kaybettiği oğlunun bana tecavüz ettiğini mi söyleyecektim?
Bunun ne anlamı olurdu?
Sana anlatıyor olmamın tek nedeni durmanı istiyor olmam.
Beni ve oğlumu rahat bırakmanı istiyorum.
- Kanıtın yok! - Ne? Sana adli tıp delilini verebilirim.
İstediğin bu mu? Buna mı ihtiyacın var? Peki. O çıkınca
bir kavanoz yüz kremini boşaltıp kendime bastırdım
ve iğrenç sıvısını vücudumdan dışarı itip kapağını kapattım
ve yaralarımın, baldırlarımdaki berelerin, boynumdaki ısırıkların,
fotoğraflarını çektim,
daha sonra delil gerekirse diye çünkü...
Henüz ne yapmak istediğimi bilmiyordum.
Polise gidecek gücüm yoktu
ve Nicky'ye bunları yaşatmak istemedim.
Dedim ki kendimi toparlar ve daha sonra yaparım.
Yarın. Ertesi gün ama sonra öldü.
Anlıyor musun? Öldü.
Ben de düşündüm...
"Tanrıya şükür, öldü."
Kimseye masumiyetimi kanıtlamaya mecbur değilim.
İstemiyorsam bundan bahsetmek zorunda değilim.
İstemiyorsam bunu yeniden yaşamak zorunda değilim.
Mahkemeye çıkıp bana yalancı dendiğini duymak zorunda değilim.
Bir adamı odama gelmesi için baştan çıkardığımı.
Onu tanıdığımı ve bana barda içki ısmarladığını
ve iğrenç kitabınızın iddia ettiği gibi onunla flört ettiğimi.
Kavanozu attım
ve tatil fotoğraflarımı bastırdığımda
yaralarımın tüm delillerini sildim
ve sadece Nicholas, Robert ve benim mutlu resimlerimizi sakladım
ve sonra, merak ediyorsan...
...Londra'ya dönünce keşfettim ki...
Hamile olduğumu fark ettim.
Robert'tan da olabilirdi...
...ve bir çocuğumuzun daha olmasını çok istiyorduk...
Ama bana tecavüz eden adamdan mı olduğunu bilmediğim için
aldırdım.
Çayıma ne koydun?
Çayıma ne koydun seni kaçık pislik?
Mücadele etme.
Uyuyakalacaksın ama bir şey olmayacak.
Şimdi hastaneye gidiyorum.
- Hayır. - Bu işi bitireceğim.
Alo. Evet, taksi yollar mısınız lütfen? Harrington Yolu, 87 numara.
Siktir.
Nicholas. Selam, ben Dr. Keith. Gözlerini açabilir misin lütfen?
Bravo Nicholas. Elimi sıkar mısın lütfen?
Daha da çok sıkabilir misin? Bravo.
Nicholas, ağzında bir boru var.
Onu çıkaramaya çalışacağız, tamam mı? Olur mu?
Bakayım. Elinle işaret et. Sağ ol.
Hemşire. Boruyu çıkarabilir miyiz lütfen? Solunum cihazını kapattım.
Nicholas, birden üçe kadar sayacağım ve sonra öksürmeni istiyorum, tamam mı?
Bir, iki, üç. Öksür. Öksür.
Bravo Nicholas. Bravo.
- Nefes al Nicholas. Nefes al. - Sakin ol.
İyisin.
- Burnundan oksijen vereceğim. - İyi misin Nicholas?
Neredeyim? Ne oldu bana?
Nicholas, hastanedesin.
Emin ellerdesin. Olanları daha sonra açıklayacağız, olur mu?
Günaydın yakışıklı.
NEREYE? DOĞU ACTON HASTANESİ
BOLT'U SEÇ
REZERVASYON ONAYLANDI
KAHVE
Gördün mü? Yokmuşum gibi önüme geçti.
İnsanlar araba kullanmayı bilmiyor.
BİR DAKİKAYA GELİYOR
Merhaba bayım. Benimle gelir misiniz? Sağ olun.
Emma, Dr. Junta'nın kardiyoloji notlarını getirir misin?
- Sağ ol. - Tamam.
İyi mi?
Uyandı. Nispeten kendinde. Bu iyi haber yani.
Konuşuyor mu?
Evet. Biraz sakinleştirici verildi
ama ona hâlâ endokardit tedavisi uyguluyoruz,
uyuşturucuya devam ederse tekrarlayabilir.
Anladım. Anladım ama tamamen iyileşebilir mi?
- Kahve doktor? - Uyandı ve kendinde.
Çok sağ ol Emma.
Bu da iyi haber.
Yarın yeni kan testleri yapacağız ama şu an için dinlenmesi lazım.
Onunla konuşabilir miyim?
Onu görebilirsiniz ama lütfen yormayın.
Gitmeliyim. Çağrı geldi.
- Anlıyorum. Sağ olun. - Bir şey değil. Sağ olun.
Sağ ol Emma. Kardiyolojiye geldiğimi bildirir misin lütfen? Sağ ol.
REDDET
Sinyalden sonra mesaj bırakın.
Mesajınızı kaydetmek için kare tuşuna basabilirsiniz.
Robert. Durum ciddi.
Stephen Brigstocke hastaneye geliyor.
Nicholas'a yaklaşmasına izin veremezsin.
Tamam mı? Asla. Lütfen Robert.
Bu çok önemli. O tehlikeli biri.
Ne?
Çok ama çok korktum Nick. Kendine gelmene ne sevindim, anlatamam.
Bunu aşacağız. Tamam mı?
Tamam mı?
Sorun değil Nick. Acele etme.
Dinlenmelisin.
- Burada iyiyim. - Dinlenmesi gerek.
İyileşecek. Çıkıp biraz hava alın.
Birazdan dönerim dostum. Tamam, dostum.
STEPHEN BRIGSTOCKE GELİYOR.
NICHOLAS'A YAKLAŞMASINA İZİN VERME.
- Gerekirse dışarıdayım. - Peki.
STEPHEN BRIGSTOCKE GELİYOR.
NICHOLAS'A YAKLAŞMASINA İZİN VERME.
KAZA VE ACİL
ACİL SERVİS
Pardon, daha hızlı gidemez misiniz?
- Her yerde kamera var. - Evet. Hastane acil durumu var.
Üzgünüm, ehliyetime daha fazla ceza puanı yazdıramam.
Eve ekmek götürmem lazım.
Evet. Evet.
Kapılar kapanıyor.
- Ne kadar sürecek? - Neredeyse geldik.
Nereye? Kapıyı kapat.
Kapılar açılıyor.
HEMŞİRE İSTASYONU
Ve döndün.
Bay Ravenscroft hâlâ burada mı?
Aslında şimdi çıktı.
Sağ olun.
Pardon. Ziyaretler 08.00’den 20.00’ye.
Robert, Nicholas'la biraz oturmamı istedi. Sadece bir dakika.
Peki, sadece bir dakika ama önce yoğun bakım hemşirelerine sorun, olur mu?
Evet. Tabii. Sağ olun.
Buraya gelmemeliydin. Dinlenmelisin canım.
Uyuyamadım. Nicholas için çok endişeleniyordum.
Dayanamam sanırım, eğer...
Nicholas uyandı.
- Bu çok iyi haber. - Öyle.
Çok kısa kal, tamam mı? Dinlenmesi lazım.
Tabii. Evet. Sağ ol.
Sen iyi bir kadınsın.
Anne?
Anne.
Gitmek istiyorum.
Anne. Lütfen.
Gitmek istiyorum.
Gitmek istiyorum. Lütfen.
Bayım, iyi misiniz?
Ben onu götürürüm.
Bay Brigstocke, iyi misiniz?
- Benim, Robert. - Üzgünüm.
- Çok üzgünüm. - Peki...
Neden üzgünsünüz?
Yanıldım.
- Ne anlamda yanıldınız? - Her konuda yanıldım.
Pardon, burada koşamazsınız.
Hayır.
Oğluma ne yaptın?
Üzgünüm.
Cath!
Cath, çok üzgünüm.
- Oğlum! - Çok üzgünüm. Cath, bana bak.
- Güzel oğlum. - Seni dinlemeliydim Cath.
Çok üzgünüm.
- Nicky! - Bu benim hatam. Hayır, Nicky iyi.
- Nicky! - O iyi. Çok üzgünüm Catherine.
Hayır. Nick... Cath, dinle. Nick iyi. Uyandı.
Güvende. Güvende, merak etme.
Ne? Uyandı mı?
Uyandı.
- Nicky. - Pardon.
Tanrım. Çok üzgünüm.
Sorun değil. Lütfen, sorun değil.
Dur, bana neden daha önce anlatmadın?
Neden daha önce hiçbir şey demedin?
Karınızla tanışmıyordum.
Bugüne dek gerçeği bilmiyordum.
Ama oğlunun ne olduğunu biliyordun mutlaka.
Kimse oğlunun böyle bir şey yapabileceğine inanmak istemez.
Ama o kitabı aileme yolladın.
Bana o resimleri verdin ve sana üzüldüm.
- Kahrolası oğluna minnettardım. - Kapılar açılıyor.
Bunu nasıl bilmezsin? Neden sorgulamadın?
Hayır, Bay Ravenscroft, siz neden sorgulamadınız?
Kapılar kapanıyor.
KUSURSUZ YABANCI E. J. PRESTON
KUSURSUZ YABANCI 18 EYLÜL 2011
Nancy'nin Jonathan'ı
olmadığı biri gibi gösterdiğini hep biliyordun ve buna göz yumdun,
onun hakkında seni rahatsız etmesi gereken ipuçlarını görmezden geldin.
Sen de sanrılar görmekten Nancy kadar suçluydun.
Tek savunman, bunu sevginden yaptığın
ama bu da pek savunma sayılmaz.
Zayıftın.
Ardında sadece acılar bıraktın.
Asla affedilmeyeceğini biliyorsun.
Boşa harcanmış bir hayatı hiçbir şey telafi edemez.
Hiçbir şey seni arıtamaz.
Hiçbir şey seni temize çıkaramaz.
Önünde hiçbir şey yok.
Seni sadece boşluk bekliyor.
Çok üzgünüm.
O zaman yaşadığın dehşeti hayal bile edemem
ve şimdi tabii. Çok aptalca davrandım.
Kendimi asla affetmeyeceğim Cath.
Bilmiyordum.
Neden...
Neden bana anlatmadın?
Ben...
Sanırım...
Hayatımıza girmesini istemedim.
Hayır. Seni ve Nick'i bundan korumak istedim
ve kendimi ne çok kızgın hissettiğimden ve ben...
Sanırım ben...
Bana farklı bir gözle bakmanı istemedim, anlarsın ya?
Bana her baktığında bunu düşünmeni istemedim
çünkü ben... Kendime bakmak istemiyordum, anlarsın ya?
Çok utanıyordum.
O kitap
ve o resimler hayatımıza girdiğinde
neden... O zaman neden anlatmadın Cath?
Denedim Robert.
Anlıyor musun? Ama ben... Sanırım insan...
İnsan böyle bir şeyden hiç bahsetmeyince, ben...
Nereden başlayacağımı bilemedim. Analiz etmek için yardım lazımdı.
Anlamlandırmak için. Tek başıma yapamadım
ve sen de çok kızgındın ve ihanete uğradığını hissediyordun
ve iğreniyordun.
Olacağından korktuğum her şey olmuştun ve...
Beni dinlemedin. Düşünemiyordum.
Sadece...
Seninle konuşurken kendimi yeniden suçlu hissettim.
Yani...
- Çok üzgünüm. - Evet.
Lütfen anla, beni... Beni kandırdı Cath.
Hayır, bunu anlıyorum.
Anlıyorum, fotoğraflar kafa karıştırıcıydı.
Lütfen.
Cath, lütfen beni affet.
Affetmem gerektiğini biliyorum
ama doğrusu, affedemem
çünkü birinin bana tecavüz etmiş olması fikriyle,
bana zevk vermiş olması fikrinden çok daha kolay baş ediyorsun.
Bana tecavüz ettiğini duyunca neredeyse rahatladın
ve ben... Üzgünüm, ben...
Bunu nasıl affedeceğimi bilmiyorum.
Catherine ve Robert, boşanma anlaşmalarını imzaladı.
Catherine geleceğin belirsiz olduğunu biliyor
ama umursamıyor.
Şu anda bir karar vermeye acelesi yok.
Nicholas'a ve bu ana odaklanmak istiyor.
Catherine, sevgisine tamamen kucak açabilmesi için
oğlunun tanıdığı ikinci şansa minnettar.
Hatırlamıyorum.
Biliyorum.
Çok üzgünüm Nick.
- Hiçbir şey hatırlamıyorum. - Çok üzgünüm.
Özür dilerim.
Hayır. Ben özür dilerim.
Seni seviyorum.
Evet. Biliyorum. Ben de seni seviyorum.
STEVE GOLIN VE LYNN FAINCHTEIN'IN SEVGİ DOLU ANISINA
RENÉE KNIGHT'IN ROMANINDAN ESİNLENİLMİŞTİR
BARIŞ BARIŞ BARIŞ
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü