Het is inderdaad de zeer zeldzame en ongewone Ogier
die besluit zijn stedding-huis te verlaten.
In de jaren die volgden op het Breken, tijdens de Lange Ballingschap,
dwaalden wij Ogier verdwaald rond op zoek naar onze stedding.
Het was toen dat Ogier begon te bezwijken voor het Smachten
tot aan de dood.
Zelfs na het opnieuw vinden van onze stedding,
bleven wij Ogier aan onze huizen gebonden.
Er is geen mooiere plek dan een Ogier-bos.
Met zijn grote bomen,
waarvan sommige al torenhoog zijn sinds de Eeuw der Legenden.
Er komt geen schaduwgebroed binnen.
De Ene Kracht oproepen, is niet mogelijk.
In de stedding is rust.
Hoewel de mensheid Ogier-metselwerk al lang op prijs stelt,
van Illian, Tyr tot de grote Tar Valon,
is het niet wat echt telt.
Voor ons is het bos altijd het belangrijkst geweest.
Je kunt steen niet tot leven brengen.
Als we voor het bos zingen,
is het net alsof de aarde voor ons zingt.
Als jonge Ogier
had ik weinig waardevolle bezittingen,
waarvan ik, afgezien van mijn boeken, niet veel meer heb.
En hoewel er niets fijner is dan thuis te zijn in de stedding,
omringd door de gemakken die wijsheid en vrede bieden,
met ons geliefde bos in zicht,
roept het ware avontuur.
Avontuur dat niet in een boek te vinden is.
Avontuur met het risico op het Smachten.
THE WHEEL OF TIME OORSPRONG