ஓகியர் தனது ஸ்டெட்டிங் வீடுகளை விட்டு வெளியேற முடிவெடுப்பது
மிகவும் அரிதானது, அசாதாரணமானது.
உடைதலுக்கு பின் வந்த வருடங்களில், நீண்ட நாடுகடத்தலின் போது,
ஓகியர் நாங்கள் தொலைந்த எங்கள் ஸ்டெட்டிங்ஸை தேடி அலைந்தோம்.
அப்போதுதான் ஓகியர் ஏக்கத்திற்கு இரையாகத் தொடங்கினோம்...
இறக்கும்வரை.
எங்கள் ஸ்டெட்டிங்ஸை மீண்டும் கண்டுபிடித்த பின்னரும்,
ஓகியர் நாங்கள் எங்கள் வீடுகளுடன் இணைந்திருந்தோம்.
ஓகியர் சோலையை விட அழகிய இடமில்லை.
பெரிய மரங்களுடன்,
சிறந்தவர்களின் யுகத்திலிருந்து சில உயர்ந்து நிற்கின்றன.
இருள் நுழையாது.
ஒற்றைச் சக்தியை ஊடகிக்க வழியே இல்லை.
ஸ்டெட்டிங்கில், ஓய்வுதான்.
மனித இனம் ஓகியரின் கட்டடக்கலையை நீண்ட காலமாக பூஜித்தாலும்,
இலியன், துளிநாட்டிலிருந்து, பெரும் டார் வலோன்வரை,
அது உண்மையானது இல்லை.
எங்களுக்கு, அது எப்போதுமே காடுதான்.
கல்லை உயிர்ப்பிக்க முடியாது.
நாங்கள் காட்டை நோக்கி பாடினால்,
பூமியே எங்களிடம் பாடுவது போலிருக்கும்.
இளைய ஓகியராக,
என்னிடம் சில உடைமைகளே இருந்தன,
என் புத்தகங்களைத் தவிர, என்னிடம் பல இல்லை.
ஸ்டெட்டிங்ஸில் வீட்டில் இருப்பதை விட சிறந்தது இல்லையெனினும்,
வசதிகளுடன், அவை ஞானத்தையும், அமைதியையும் வழங்க,
நாங்கள் விரும்பும் சோலைகள் எங்கள் பார்வையிலிருக்க...
உண்மையான சாகசம் அழைக்கும்.
புத்தகத்தில் காண முடியாத சாகசம்.
ஏக்கத்திற்கு ஆபாகரமாக இருக்கக்கூடிய சாகசம்.
த வீல் ஆஃப் டைம் ஆரிஜின்ஸ்