Początek był trudny.
Zdarza się...
w tego typu sprawach.
Zaginiona bogaczka.
Zwłoki w bagażniku.
No i ja z wszystkimi moimi... sam nie wiem...
problemami.
Nie jestem skromny. Naprawdę dobrze wykonuję swoją pracę.
Jonathan Siegel inaczej by do mnie nie zadzwonił.
Chwilę tylko trwało, zanim okrzepłem.
Tak czy siak, robota czeka.
Bernie Siegel,
ojciec Olivii i były mąż zmarłej Rachel Kaye.
Oraz producent filmowy, choć nie klasy swojego ojca.
Proszę, mów mi Bernie. Hej, uwielbiam to miejsce.
Jego ostatni hit opowiadał o surfującej małpie.
Ma klasę.
Zawsze się tu zatrzymuję.
Masz wyszukany gust. Doceniam to.
Co panom podać?
Dwa tosty z białego chleba. Twarożek.
- Dzbanek gorącej wody z cytryną. - Czarną kawę.
Wolałbym bekon i jajka,
ale jestem na diecie lekkiej.
Ale co mogę dla ciebie zrobić?
Chcę porozmawiać o Olivii.
No tak. Powiem ci jedno, Sugar.
Marnujesz swój czas i pieniądze mojego ojca.
Olivia wróci lada dzień. Tak jak zawsze.
Gotowa iść znowu na odwyk.
Gdybym był jej ojcem, martwiłbym się.
Ja się nie martwię.
Twój ojciec tak.
Proszę bardzo.
Coś ci powiem.
Znam Olivię lepiej niż ktokolwiek inny. Na pewno lepiej niż mój ojciec.
I o wiele lepiej niż Melanie, możesz mi wierzyć.
Nieźle się wczoraj bawiliście, co?
Trochę mnie to zdenerwowało. W końcu to moja była żona.
Nie wiedziałeś o tym, panie prywatny detektywie?
Wziąłeś ślub z Melanie Matthews w Las Vegas, Nevadzie,
w sylwestra 1999.
Aresztowano was za zniszczenie mienia,
posiadanie narkotyków, pijaństwo i strzelanie.
Zarąbisty miesiąc miodowy.
Proszę. Dyskretnie.
Skąd to wziąłeś?
Ten typ polaroidów wprowadzono w 1996.
Byłeś wtedy mężem Rachel Kaye, prawda?
Wiesz, że tak.
To ty zrobiłeś to zdjęcie?
Nie.
Dziękuję, że mówisz mi prawdę, Bernie.
Kochałeś kiedyś kogoś? Tak naprawdę?
Tak, że gdyby kostucha powiedziała ci, że odbierze tej osobie życie,
chyba że oddasz jej swoje, to byś się zgodził?
Ja bym się zgodził. Dla Rachel.
Została mi po niej tylko Olivia.
Jeśli myślisz, że nie obchodzi mnie moja córka, ty chuju,
to się odpierdol.
Zapłacę za twoją jebaną kawę.
Dziękuję.
Coś ukrywa. Albo chociaż trafiłem w czuły punkt.
Kiedy ktoś każe ci się odpierdolić, to zwykle oznaka postępów.
Davy Siegel i Kenny, jego prawa ręka.
- Pośpieszmy się. - Dobra.
- Idziesz tu? - Sprawdź sypialnię.
Hej, załóż podsłuch.
Robi się.
Szpieguje człowieka, który szuka jego siostry.
Po co to robi? Czego się boi?
- Znalazłeś coś? - Tak, jakieś dziwne magazyny czy coś.
Nie ma portfela.
- Głupota pomaga. - Mam jakieś listy.
Przynieś je. Zrobię zdjęcia.
Wtedy nie jest tak fajnie, ale sprawy idą szybciej.
- Trafił się nam kinoman. - Hej, Helen. To ja.
- Ano. - Ktoś do ciebie zadzwoni.
Chce rozmawiać z moją mamą. Oczywiście myśli, że to ty.
Dzięki Bogu za papier.
Są w drodze.
Wiem, co planuje Davy, ale i tak jest niebezpieczny.
Nie może grzebać w mojej przeszłości.
To niedopuszczalne.
Skoro Bernie mi nie pomoże, a Davy tym bardziej,
może znajomi Olivii na coś mnie naprowadzą.
Wiecie, jak w filmach.
Pierwszy raz ćpałyśmy w VI klasie.
Ile wtedy ma się lat?
- Chyba 11. - Rany.
Ale nie widziałyśmy się od prawie roku.
Bo była trzeźwa?
Dlaczego rzuciła narkotyki?
Brała ich więcej niż inni? Piła więcej?
Tak. Myślę, że sytuacja zaczęła wymykać się jej spod kontroli.
- Na pewno? - Trzeba było ją widzieć w rozkwicie.
Robiła rzeczy, za które większość by siedziała.
Na przykład?
Ciągle ćpała.
Ale myślę, że przeżyła jakiś przełom,
który ją wystraszył.
Wiesz coś o jej życiu uczuciowym? Chłopakach?
Nie.
Nie okłamujesz mnie?
Widziałaś ją z nim?
Nie przypominam sobie.
Z nikim nie była na stałe?
- Nie tak balowałyśmy. - Nie?
Cały czas był ktoś inny. Wie pan, jak to jest.
Nie mam pojęcia, ale ci wierzę.
- Hej, John Sugar. - Hej.
Widziałeś ją z nim?
- Nigdy. - Na pewno?
Tak. Kupuje tylko ode mnie. Nie robiła tego od dawna.
- Od miesięcy, tygodni? - Co najmniej od roku.
A wy? Wciąż bierzecie? Jak to wygląda?
Ja kończę studia.
- Ogarnęłam się. - Tak?
- A ty? - Bez komentarza.
Tak myślałem.
Jeśli coś ci się przypomni, to zadzwoń. Dziękuję.
- Dzięki za rozmowę. - Proszę.
Olivia chyba naprawdę zerwała ze starym życiem.
To dobre wieści.
Złe są takie, że jej nowe życie
z jakiegoś powodu wpakowało ją w jeszcze większe kłopoty.
Czas przekazać to Jonathanowi Siegelowi. Do niego też mam parę pytań.
Chłopiec w kącie był hitem. Fenomenem.
Mężczyzna w kącie też nim będzie.
To wielki powrót Davida i nic tego nie zmieni.
Jeśli ta sprawa wyjdzie, żadne studio nie wypuści tego filmu
i będziesz 60 milionów w plecy.
Złamałeś główną producencką zasadę. Wydałeś własne pieniądze.
Ta sprawa nie wyjdzie, prawda?
Siedem z ośmiu ofiar podpisało żelazne umowy poufności.
Nie mów „ofiara”.
Ale martwi mnie oskarżycielka numer osiem.
To zmora, ale dopniemy swego. Wierz mi.
Tak czy inaczej, zmieni zdanie.
Pozostała siódemka uważa, że jesteś hojny.
Chwila. Bernie, mówisz, że Davy jest winny?
Powiedziałem tak?
- Nie. - Poza tym to „David”.
- A jeśli nie uda się z ósemką? - Wtedy spotkamy się w sądzie.
Uda się.
Nie mów „ofiara”.
Nikt nie może tak mówić.
- To co myślisz, John? - Nie wiem.
Rodzina Siegelów to rzadki okaz.
Okej. Dlaczego?
- Nalać panu? - Nie, dziękuję.
- Byłem znowu u Jonathana. - O rany. I co?
Poznałem paru członków pańskiej rodziny.
Przykro mi to słyszeć. Niech zgadnę. Berniego.
Tak. Nie podziela pańskich obaw
- à propos Olivii. - Oczywiście.
- Serio? - Tak.
Wysłał swojego syna i jego ochroniarza,
żeby powęszyli w moim pokoju,
- kiedy jedliśmy śniadanie. - Boże.
Olivia ciągle zawala i zawsze tak będzie.
Taka narracja pasuje mu najlepiej.
Niech zajmie się robieniem złych filmów i swoim głupim synem.
Nie powinienem tak mówić, prawda? Nie wszystkie filmy Berniego są złe.
David jest synem Margit Sorensen?
- Poznał ją pan? - Nie.
Kolejny modelowy przykład drapieżnego egoizmu. Okropna kobieta.
Coś czuję, że pańska rodzina nie jest zbyt zżyta.
Cóż...
mamy swoje powody.
Pomożesz mi, John?
No, omówiliśmy już wszystko na świecie poza moją wnuczką.
Dziękuję za cierpliwość.
Wybacz.
To zapis nawigacji GPS z auta Olivii.
No weź.
John, usiądź.
W tygodniu poprzedzającym zniknięcie
jeździła do miejsca, które mnie martwi.
Kobietę, która tam mieszkała, Carmen Vasquez,
zgwałcono i zabito.
Auto Olivii było tam wtedy, kiedy zginęła.
A to może mieć coś wspólnego ze śmiercią
człowieka, który ją zabił.
Skąd taki pomysł?
Bo jego ciało jest w bagażniku auta Olivii.
Cholera.
Clifford Carter.
Aresztowany za napad, gwałt i handel ludźmi.
John.
Leży martwy w aucie zaginionej magnatki.
Usiądź.
Mam obowiązek powiadomić policję, że znalazłem ofiarę zabójstwa.
Ale pan nie powiadomił?
Będę udawał, że nigdy nie otworzyłem bagażnika.
Będę wdzięczny.
Myślę jednak, że jej życie może być zagrożone.
- Jezu. Boże. - Tak.
John.
Sporo się dzieje. Ci ludzie, te miejsca.
Powinienem coś już mieć...
- Usiądź. - ...ale sprawa się rozrasta.
Pytanie brzmi,
czy zniknięcie Olivii ma związek
- z resztą wydarzeń... - No dobrze. O to mi właśnie chodzi.
O co?
O nic. Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Tak. Dlatego pomyślałam, że miło by było,
gdybyśmy nacieszyli się swoim towarzystwem.
- Sprawa. Dobrze. - Możemy
- się nacieszyć... - Jasne.
- ...i razem zjeść? - Pewnie.
- Spróbujmy, dobrze? - Tak.
To był świetny pomysł.
Lunch.
- Co u ciebie? - Dobrze. Jestem zajęta.
No proszę. Znakomita kucharka.
Masz nas 15?
Choć bez gotowania.
- Dziewiętnastu. - Rany, 19.
Pa, Mirembe.
Byłbym zapomniał. Dzwoniłem już do Charlie
- w sprawie nadzoru. - Bez konsultacji ze mną?
- Wykazałem inicjatywę. - Rozumiem. Dobrze. Pamiętaj o dyskrecji.
Dobrze.
Jak często to się zdarza?
To nic.
Dzwoniłeś do dr. Vickersa?
- Myślałem o tym. - John.
Porozmawiam z nim jutro na spotkaniu, dobrze?
Nie. Zadzwoń do niego dzisiaj.
Wszystko gra. Dzięki za lunch.
Ruby lubi się martwić i za to ją uwielbiam.
Ale mam robotę.
Na razie najbardziej obiecującym tropem jest Melanie,
co dobrze się składa, bo zadzwoniła z propozycją spotkania.
Cześć, jestem Melanie.
Cześć, Melanie.
Jestem alkoholiczką.
Od dawna nie byłam na spotkaniu.
Naprawdę od bardzo dawna. Przez 23 lata byłam trzeźwa.
Dwa tygodnie temu zaczęłam pić jak szewc.
Ale wczoraj to się... skończyło,
bo przyprowadziłam do domu nieznajomego,
czego nie robiłam, odkąd miałam dwadzieścia parę lat.
Ale ponieważ się najebałam, przyprowadziłam do domu nieznajomego.
Myślę, że chlejemy z prostej przyczyny.
- Są samotni. - Jesteśmy samotni.
I się boimy.
Żyjemy na świecie z milionami ludzi,
którzy są w stanie kochać i być kochani, a jednak...
nie potrafimy się pozbierać.
Według mnie dlatego, że się boimy.
Skrzywdzono nas w przeszłości i nie chcemy, żeby to się powtórzyło,
więc... chlejemy,
dokonujemy złych wyborów i godzimy się na takie więzi, jakie możemy znaleźć.
Ale wiecie, co było wczoraj?
Ten gość mnie nie skrzywdził. Nie okradł mnie.
Nawet mnie nie przeleciał, choć powiedziałam mu, że tego chcę.
Wiecie, co zrobił?
Zaopiekował się mną.
Ułożył mnie do snu... i wyszedł.
Oficjalnie pracowałem. Nadal pracuję.
I kiedy dziś się obudziłam,
dotarło do mnie,
że mogła zesłać mi go siła wyższa.
Albo to porządny facet.
Albo gej.
Ale to nieważne, kim był albo kim jest.
Ważne jest to, co dzięki niemu poczułam.
A poczułam, że zasługuję na drugą szansę.
Więc dzięki.
- Dzięki, że jesteś. - Dzięki za zaproszenie.
- Chcesz pogadać o Olivii? - Tak.
Wciąż mam kaca. Chcesz coś zjeść?
- Jasne. - Mogę się zabrać?
Dobrze.
Rano wylałam cały alkohol, więc mogę dać ci tylko wodę gazowaną.
- W porządku. - Tak, wiem. Nie możesz się upić.
- Pamiętasz. - Tego nigdy nie zapomnę.
Czyli wczoraj mnie śledziłeś, Johnie Sugar...
- Nie. To był przypadek. - ...prywatny detektywie? Nie.
Podążałem innym tropem.
No tak, tym.
- Właśnie. - Tak.
Jeśli chciałeś spytać o Olivię, przecież mogłeś.
Nie wiem, czy wczoraj bym ci uwierzył.
Niestety, po pijaku jestem otwarta, na trzeźwo cholernie skryta.
Skrywasz coś w sprawie Olivii?
Tego nie mówię.
Mogę o coś spytać?
Czemu bywała tu prawie co wieczór, zanim zniknęła?
Dlaczego tak myślisz?
- Wiem, że tu bywała. - Skąd?
Z zapisów GPS w jej aucie.
Skąd wiesz, że prowadziła? Że znajoma nie wzięła jej auta?
A było tak?
To chyba ta słynna skrytość, co?
Przejrzałem posty Olivii w serwisach społecznościowych
z ostatniego pół roku i większość jest normalna,
ale potem zaczęła spędzać więcej czasu z tobą
- i skupiła się na prawach kobiet. - Co w tym złego?
Zupełnie nic.
Chyba w końcu znalazła swoją pasję.
Ale wraz z Olivią zniknęła jej obecność online, a to niepokojące.
Zmianę zachowania uzależnionej łatwo wyjaśnić.
Prawdopodobnie znów bierze.
Pewnie wróci tu lada dzień,
na kacu i naćpana, gotowa, by wrócić na odwyk.
To ciekawe.
Twój były mąż powiedział mi to samo, prawie tymi samymi słowami.
Oczywiście. Zwierają szyki.
Zadzwonił do mnie po waszym śniadaniu.
Bernie był okropnym mężem, ale zawsze dobrym przyjacielem.
- Czyżby? - Tak.
- Ten gest z włosami to wskazówka. - Popatrz.
Powiedz mi, czy go widziałaś.
Jeśli masz kłopoty albo wiesz, że Olivia je ma,
mogę pomóc, ale powiedz, co się stało.
Nigdy w życiu go nie widziałam.
- Czemu to robisz? - Co?
To przedstawienie.
Wiem, że kłamiesz, tylko nie wiem dlaczego.
Może coś ukrywasz?
Na przykład?
Gdzie ona jest.
Albo gdzie jest jej ciało.
Wynoś się.
Wiem, że według ciebie jej pomagasz, ale tak naprawdę jej szkodzisz.
- Wynoś się stąd. - Powiem wprost.
Znajdę Olivię.
Na tym polega moja praca.
Jestem w niej świetny.
Już.
Hej, Charlie.
Myślę, że wie, gdzie jest i jutro nas do niej zabierze.
Przygotujmy van, dobra?
Do zobaczenia rano. Dobra, pa.
Myślę, ze filmy to konspiracja.
Naprawdę.
Są konspiracją, bo nas wrabiają, Florence.
Wrabiają nas już od dzieciństwa.
Wrabiają nas w to, żeby we wszystko wierzyć.
W ideały, siłę, dobrych ludzi oraz, oczywiście, miłość.
Ale w moim życiu nie ma Charlesa Boyera, Florence.
Nigdy nie spotkałam Clarka Gable’a ani Humphreya Bogarta.
Żadnego z nich.
Wiesz, o kim mówię.
Oni nie istnieją. Taka jest prawda.
Znowu to auto.
Ktoś mnie obserwuje.
Z przerwami, z dystansu.
Jest niezły, ale ja go widzę.
Carl?
Wiley.
Ktoś widział Carla?
- Wysoki blondyn. Ktoś go widział? - Nie.
- Carl! - Wynoś się stąd.
Przepraszamy.
- Wybrany numer... - Kurde.
- ...nie odpowiada. - Chodź tu.
No wchodź. Dobry piesek.
WYSZUKIWANIE LOKALIZACJI KONTAKTU...
Wiem.
Co mnie to obchodzi? Czy to moja sprawa?
Tak. Sam często się nad tym zastanawiam.
Dobrze.
Cholera, Carl.
Ktoś ty, kurwa?
Co mu dałeś?
Spierdalaj.
Nie lubię krzywdzić ludzi.
Naprawdę.
Nie było mnie tu.
Ale o tym właśnie mówię.
Przedawkowanie. Zdarza się codziennie.
Co mnie to obchodzi?
Czemu czuję złość? Czemu w ogóle cokolwiek czuję?
- Hej. - Cześć.
Przerywasz mi grę w brydża.
No tak. Wtorkowy brydż. Fajnie.
- Dobranoc, John. - Mogę wejść?
Coś pilnego w sprawie Siegelów?
Nie, nie do końca.
- Potrzebuje noclegu. - John.
To dom Mirembe.
Ma tylko jedną zasadę.
- Żadnych psów. - Tak.
O, szary volkswagen.
Co?
Śledził mnie dzisiaj. Masz pomysł, kto to może być?
Może Siegelowie chcą cię mieć na oku?
Nie, to raczej ktoś inny.
Zająłeś się naszym kolegą w bagażniku?
Zrób to.
Chodź, Wiley.
To duży błąd. Mogliby się zaprzyjaźnić.
Właśnie wyszedł. Mówi, że ktoś go śledzi. Nie. Na pewno go obserwują.
Ja pierdzielę.
Tyle w kwestii zwłok.
Ktoś mnie uprzedził.
Co to jest?
Magazyny o filmach, których nie znam.
Nikt ich nie zna.
A to co?
Listy od jego matki.
Proszę.
Wziąłeś go?
No co? Już go przeczytał.
- Następnym razem, Davy... - David.
Następnym razem, David, niech Kenny zrobi zdjęcia, jasne?
Dobra, a to co?
Zaproszenie.
Tak. Widzę, ale na co?
Nie wiem. Googlowałem to, ale nic nie znalazłem.
Nie ma nawet miejsca. Tylko data i godzina. Jutro wieczorem.
A pluskwa?
Nic z tego. Musiał ją znaleźć.
Posłuchaj mnie i czegoś się naucz. Traktuję swoje życie jak ekosystem.
- Wiesz, co to jest? - Tak.
To uważaj. W moim ekosystemie jestem ja, moja żona, moje dzieci
i moja firma produkcyjna.
Obchodzi mnie tylko mój ekosystem,
więc kiedy pojawia się ciało obce, zastanawiam się,
czy to siła pozytywna, czy negatywna.
A mogę to wiedzieć tylko wtedy, kiedy zrozumiem to ciało obce.
Ostatnie, czego nam trzeba, to żeby sprawdzał kogoś poza Olivią,
na przykład ciebie.
Dlatego dowiedz się wszystkiego o tym całym Johnie.
Dobra.
- Do jutra chcę mieć raport. - Jasne.
Clifford Carter i Carmen Vasquez.
GWAŁT I MORDERSTWO
Jaki mają związek z Olivią? Dlaczego go nie dostrzegam?
Nie powinienem się tak angażować.
Tylko obserwować i donosić.
Zapisywać.
Oto prawdziwa misja.
Przynajmniej w teorii.
To wciąż powtarza nam Ruby...
ale nie umiem inaczej.
Nie mogę przestać.
Zaangażowałem się.
Przypomina mi Djen.
Oby ta sprawa skończyła się inaczej, ale tak...
przypomina mi moją siostrę.
Znajdę ją.
Gdzieś tam jest.
Nie. Wracajcie do mieszkania.
Buenas noches.
Teresa, tak?
Ona zabierze dzieci do sypialni...
na telewizję.
Albo oddam je jemu.
Chodź, obejrzymy film.
Ándele.
Teresa, szukam mojego kolegi.
Clifford Carter. Ruchał twoją siostrę.
Nie znam go.
Nie okłamuj mnie.
Raz ci wybaczę,
ale jeśli znowu mnie okłamiesz, uderzę cię mocno w twarz.
Jasne?
Clifford to mój człowiek.
Wie rzeczy o mnie i moich klientach, których nikt inny nie może wiedzieć.
I trzyma to wszystko na swoim telefonie.
Ale nie odezwał się do mnie od ponad dwóch tygodni.
To mnie niepokoi.
Rozumiesz to?
Tak.
To jego ostatnia wiadomość, zanim zniknął.
JEBAĆ TĘ SUKĘ.
To twoja siostra Carmen.
Tak.
Dwa tygodnie trwało, zanim rozgryzłem, kto to.
W idealnym świecie pytalibyśmy Carmen,
co się z nim stało.
Niestety Carmen nie żyje.
Ale ciebie możemy spytać, prawda, Teresa?
- Tak. - Dobra.
To wiadomość, którą wysłał potem.
Wiesz może, kto to jest?
TA SUKA WYGLĄDA CI ZNAJOMO?
Dziękuję.
Ona wie.
Teraz pogadamy z nią.
Napisy: Marzena Falkowska