- Sprawdź go. - Gotowe.
Akcja.
To się teraz zdarza cały czas. Byłem w weekend na meczu baseballu
i siedziałem wśród tysięcy ludzi.
Z nikim nie czułem więzi.
Mam wrażenie, jakbym tak naprawdę...
Widzę cię. To mnie rozprasza.
Możesz nie patrzeć na...
Już.
- ...mnie? - Akcja.
To się zdarza cały czas.
Byłem na... Chyba, kurwa, żartujesz.
Cicho. Lecimy.
Ludzie, próbu... To jest...
- Kamery gotowe. - Muszę...
- Chwila. - Uprzedzisz, że się zbliżasz?
- Akcja. - Znajdzie mnie.
- Jakie to uczucie? - Było dobrze, nie?
- Akcja. - Znajdzie mnie.
To będzie przesada? Te łzy?
- Akcja. - Światło gra?
Znajdzie mnie.
O rany, to... Jest tu mój tata?
Kurwa. Jestem padnięty.
Co to? Co masz na sobie?
- To tweed. - Super.
Wyglądasz świetnie.
Wyślij mi swoje namiary, zanim skończymy, żeby... pogadać o interesach.
Potem. Dobrze?
Byłoby fajnie.
Nie mogę ostatnio pozbyć się myśli, że wróci...
i mnie znajdzie.
Nie wierzę w to.
- Nikt tego nigdy nie zobaczy. - To nieprawda.
- Ojciec się tym zajmie. - Nawet jeśli,
nie będę miał już pracy w tym mieście.
Musisz pamiętać o jednym.
Popatrz na mnie.
Jesteś ostatnim żyjącym potomkiem długiego rodu wspaniałych mężczyzn
i pewnego dnia odziedziczysz fortunę.
I wiesz, co możesz wtedy zrobić?
Co?
Możesz powiedzieć temu miastu, żeby się pierdoliło.
No tak.
Naprawdę, kochanie.
- Aha. - Niech się pierdoli.
Ty to powiedz.
Niech to miasto się pierdoli.
Mamo.
Powiedz to, Davy.
Niech to miasto się pierdoli.
Jestem nie w sosie,
nie tylko dlatego, że ludzie nie używają kierunkowskazów.
Muszę znaleźć Davy’ego Siegela i odkryć, co wie o Olivii.
Pan Sugar.
Hej, Carlos.
Co naprawdę wie.
Jak się masz?
Co to, świątynia?
Tak to właśnie wygląda.
Od jej śmierci zachował pokój w tym stanie.
Chyba żaden mężczyzna nie kochał bardziej kobiety niż pan Siegel Lorraine.
Tak.
- Co się dzieje? - Mam pytania
do Jonathana, ale...
Nic.
Oczywiście,
będą musiały zaczekać.
No dobrze. W międzyczasie mam inne pytania
do innych ludzi.
Hej, Kenny.
Czego chcesz?
Miałem pytać, czy jest Davy, ale widzę ciebie,
- więc już wiem. - Kenny.
Widziałeś Wystarczy być?
Peter Sellers? Jasne.
- Kto to? - Przepraszam.
Zawsze się pojawiam.
Melvyn Douglas. Pamiętasz go?
Zawsze nie w porę.
Wpływowy gość, zawsze chory. Teraz umiera.
Ale Melvyn Douglas mówi...
No cóż...
...„Nie pójdę do szpitala. Przynieście szpital do mnie”.
Pan Sugar.
- W czym mogę pomóc? - Szukam Davy’ego.
Davida.
À propos pieniędzy. Mój ojciec niedomaga,
więc chętnie zapłacę resztę.
Będziesz wolny, jeśli chcesz.
Dziękuję za ofertę, ale nie trzeba.
Jonathan mnie wynajął. Będę dociekał dalej.
„Dociekał dalej”? To bardzo dramatyczne.
Tak, przepraszam. Davida. Przyszedłem do Davida.
David się odzywał?
Może usiądzie pan w jadalni? Proszę się rozgościć.
- Co ci do tego? - Chcę z nim porozmawiać.
Pewnie widział pan wiadomości.
- Tak. - David przeżył ogromny szok.
Żadne z tych podłych kłamstw nie jest prawdą i możemy to udowodnić.
Davy jest bardzo przygnębiony. Powiedział mi:
„Mamo, ta biedna kobieta musi bardzo cierpieć,
skoro tak kłamie”.
Próbowała go zniszczyć,
a mimo to znalazł dla niej empatię.
Uwierzy pan mojemu słodkiemu chłopcu?
Nie.
Cóż.
Byłem wobec ciebie cierpliwy. Ale jeśli zbliżysz się do mojego syna...
Panie Sugar...
Jeśli tylko o nim pomyślisz...
...bardzo mi przykro, ale...
...moi prawnicy dobiorą ci się do dupy
i nawet twojej okrężnicy przyda się obrońca.
- Takie to śmieszne? - Nie, ale...
Rozumiem, że jako matka...
...chroni go pani. Ale jeśli...
...może pomóc mi znaleźć siostrę...
Przyrodnią.
Chyba wyraziłem się jasno,
że szukanie Olivii to próżny trud.
Czyli zasługiwała na to, co ją spotkało?
Nie. Tego nie mówię.
Szanuję ojca i się nie wtrącałem.
Najprawdopodobniej „spotkało” ją to,
że poznała dilera koki z ładnym sześciopakiem.
Nawet pani nie wierzy we własne słowa.
Kenny.
Carlos.
Wyprowadź go.
- Odprowadzisz pana? - Hej, Carlos.
Nie dasz rady tego zrobić.
Gwarantuję.
W porządku.
Davy, mówiłam ci, skarbie, że się tym zajmę.
- To moja sprawa. - Davy.
Możecie iść. Pogadam z nim.
- Davy, proszę. - Przestań, mamo.
- Davy, mogę... - Dość! Wyjdź stąd.
Chodź.
Dobrze.
Nie skrzywdzi... Spokojnie.
Cholera.
Po prostu mnie kocha, więc...
Kobiety zawsze były przy mnie dziwne. Nie dziwne, ale... sam nie wiem. Cholera.
Byłem sławnym dzieckiem ze sławną rodziną i się przy mnie kręciły.
No i nigdy nie wiedziałem, jak...
być przy nich normalny.
- Rozumiesz? - „Normalny”? To znaczy?
To znaczy taki, który im nie grozi, żeby zmusić je do seksu?
- O to ci chodzi? - No dobra...
Robiłem rzeczy, z których nie jestem dumny,
ale teraz świat wie, więc...
Kto ma Olivię?
„Gdzie ona jest?”
Nie odpuszczasz, kurwa. Ale to dobrze.
Nie powinieneś.
- Kto ma Olivię? - Dobra.
To dla mnie trudna rozmowa.
Byłem sławny, miałem sławną rodzinę.
Jak być normalnym? A one kręciły się wokół...
Nie umiałem...
Kto ma Olivię?
Jakiś czas temu... usłyszałem o facecie, który załatwia dziewczyny.
Niekoniecznie profesjonalistki albo prostytutki, ale...
Z handlu ludźmi. Kobiety, których...
nikt by nie szukał.
Nigdy nie widziałem złego traktowania. Jakiegokolwiek.
Wszystkie dziewczyny, które widziałem, wydawały się dość,
- no wiesz... - Jakie? Szczęśliwe?
Wiem, że to bardzo źle wygląda.
Poszedłeś do Byrona Stallingsa.
- Nigdy nie podałem tego nazwiska. - Poszedłeś do niego, David.
- Jezu. - Parę razy.
Więcej niż parę razy, jasne?
I po jakimś czasie
może nie zacząłem spotykać się z nim w klubie tenisowym,
bo jest prawdziwym psychopatą,
ale, no wiesz, stał się... moim znajomym.
No i powiedziałem mu o tym, co się dzieje,
że wszystkie te dziewczyny nagle zaczynają mnie atakować,
grożąc sądem, policją.
I tak dalej. No i pewnie gdzieś przy okazji...
wspomniałem coś o mojej przyrodniej siostrze Olivii.
Co wspomniałeś?
Co wspomniałem? To, co mi robiła.
Że rozmawiała z tamtą...
Mówiła tej kobiecie, żeby nie szła na ugodę
i opowiedziała o mnie w mediach.
Tuż przed premierą mojego filmu?
Proszę, uwierz mi. Proszę, wysłuchaj mnie.
Myślałem, że ją nastraszy.
Że każe jej się uspokoić.
Nigdy nie chciałem, żeby... O Boże, to straszne.
Czy Margit...
- Nie. - Czy twoja mama...
Nie. Wie o kobietach.
Nie o Olivii.
Adres Stallingsa.
- Gdzie mieszka? - Przy La Cienega.
Straszne miejsce, tuż przy polach naftowych.
Ale teraz go tam nie ma. Jest w TJ.
Wróci dopiero jutro.
Zawsze czułem, że Olivia mnie nie lubi.
Postanowiłem więc nie lubić jej.
Nie wiem.
To twoja siostra.
Powinieneś był się nią opiekować.
Tak.
Zrobimy dwa sety.
Dobra.
Wiem.
Ale weterynarz nam kazał.
Nasza suczka, poza tym, że ma pchły, infekcję ucha i oka,
zapalenie ścięgna w barku, urodziła się też z odwróconym sromem.
Nawet nie wiem, co to.
- Ja też, ale kosztuje 1500 $. - Przestań. Interes się kręci?
- Tak. - To dobrze.
- A jak trzeźwość? - Cztery dni.
- To świetnie, Mel. Brawo. - Dzięki.
- Ciągle nic w sprawie Olivii? - Szukamy jej razem.
Jak to?
Sugar. Nazywa się, kurwa, John Sugar.
Niesamowite, nie?
Jest świetny. Choć za wiele o nim nie wiem.
Jest tajemniczy. Nie mówi o sobie.
Wiesz, jak to jest.
Ale... sama nie wiem. Ufam mu.
Chce znaleźć Olivię prawie tak bardzo jak ja.
To najważniejsze.
To ten gość, którego zabrałaś parę dni temu do domu?
Tak, ale do niczego nie doszło.
- Jest atrakcyjny? - Tak i nie.
To nic romantycznego. Nic seksualnego.
Nie umiem tego wyjaśnić.
Przykro mi to mówić, ale twoje życie
wydaje się teraz znacznie ciekawsze niż moje.
Wagina twojej suczki brzmi ciekawie.
Tylko na siebie uważaj, Mel.
- Zawsze. - Tak.
Ruby.
Hej, Miller.
Chciałaś pogadać.
Wybacz, wiem, że jesteś zajęty.
Coś się dzieje z Sugarem?
Po prostu...
martwię się, że jego obecne zlecenie... ta sprawa...
może go na coś naprowadzić.
To tylko kwestia czasu, zanim zobaczy coś, co mu się nie spodoba.
Coś, co, szczerze mówiąc, mnie też się nie podoba.
- Te nowe metody. - Tylko obserwujemy, jak zawsze.
Nie, Miller. To coś nowego.
Ci ludzie...
Wiem. To prawda.
Ale ostatecznie to potrzebne.
Sugar tak nie uzna.
To nie daj mu się dowiedzieć.
Nie wiem, jak go powstrzymać. Próbowałam.
Za wszelką cenę.
To chyba topola, prawda?
- Tak sądzę. - Pięknie pachnie.
- Tak, to śliczne miejsce. - Naraz żyzne i martwe.
Możesz mi przypomnieć, jak nazywa się ta wnuczka?
Olivia. Olivia Siegel.
Hej. Ostatnio nam przeszkodzono.
Dlatego wracam do tematu, jak to mówią. Chcesz usiąść?
Ładny dom. O tutaj.
Wezmę telefon.
To bas, prawda?
Kontrabas.
W liceum grałem na gitarze elektrycznej.
Pewnie lepiej, żebyś się pośpieszył,
bo jedzie tu mój chłopak.
Jeśli zobaczy faceta, który we mnie celuje...
„Jedzie tu mój chłopak”.
Czemu zawsze, kiedy jakaś dziwka chce kogoś wystraszyć,
pojawia się mityczny chłopak,
który niby tu jedzie?
- Tak? - To ja.
Już tu jest.
Nieźle.
- Jedzenie. Ramen. - Dzięki.
Suka.
Jak idzie?
No... wyszła, spotkała się z koleżanką.
Właśnie wróciła. I tyle.
Co teraz?
- Gadałeś z Davidem Siegelem? - Tak.
No i?
Omówiliśmy dużo spraw, ale najważniejsze, że trzeba znaleźć Stallingsa.
Jest w Meksyku. Wróci dopiero jutro.
Chcę, żebyś rano do niego pojechała. Wyślę ci adres.
Czyli masz dziś wolne?
Może pójdę do kina.
Kiedy tylko go jutro zobaczysz, zadzwoń do mnie, dobra?
Jasne.
Idzie twój chłopak!
- Dzięki za jedzenie. - Nie ma za co.
Suka.
Gdzie on jest?
Cholera!
Przestań.
Sugar!
Nic ci nie jest?
Przepraszam.
Musimy pogadać ze Stallingsem.
- Jutro rano? - Tak.
- Co z nim zrobimy? - Puścimy go.
Może zacząć nowe życie w Barstow czy Boise.
Albo zostać i przeprosić szefa, że go zawiódł.
- Wszystko mi jedno. - A co z nią?
- Pogadam z nią. - Dobra.
Nie powinnaś tu dziś nocować, więc może pojedziesz do hotelu?
Spakuję się.
Obsługa hotelowa wciąż działa, jeśli jesteś głodna.
Daj mi chwilę.
Podobno mają dobrego okonia.
Niczego nie chcę.
Po tym, co się stało,
kto chciałby jeść okonia?
Oczywiście.
Chciał cię skrzywdzić.
No i... sam nie wiem.
Chciałeś skrzywdzić jego.
Wybacz, że cię wystraszyłem.
Co ty robisz?
Chciałem wziąć prysznic.
Prze... Będę spał na kanapie.
- Możecie wziąć z Wileyem łóżko. - Nie.
Jestem byłą ćpunką i rockmenką.
Myślę, że przeżyję noc na wygodnej kanapie hotelowej.
Dobra.
Trochę rzeczy.
- Dzięki. - Proszę.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobry wieczór. Chodźcie.
Chodźcie, proszę.
Idźcie dalej. Wkrótce dotrzemy do granicy.
Wszystko gra, no już.
Trochę szybciej, proszę. Chodźcie.
Wszystko dobrze.
Chcemy tylko wprowadzić parę zmian.
Mężczyzn prosimy tam, a kobiety tam.
Proszę, rozdzielcie się. Wszystko gra.
Wkrótce przekroczymy granicę.
Dobrze, ty... pójdziesz ze mną.
Ty.
Ty też.
Ty i ty.
Wy pojedziecie vanem.
Wszystko w porządku.
Wasi rodzice pojadą za wami ciężarówką.
- Ona nie chce jechać. - W czym problem?
Rozdzielają dziewczęta, więc pojedzie ze mną.
Spokojnie.
To mi się nie podoba.
Chodź ze mną. Wyjaśnię ci.
Proszę mnie zrozumieć.
Wsiadaj do vana.
Do vana.
Nie rozumiecie.
Wsiadajcie.
Dziękuję.
Kiedy rozmawialiśmy... To była trudna scena, pamiętasz?
O Boże. Tak, pamiętam.
Trudna technicznie. Nie tylko aktorsko.
Musiałem wejść do prawnika z papierami.
I było ilu, 30 statystów?
Co najmniej. Dużo.
Musiałem tak to czasowo zaplanować, żeby wypowiedzieć ostatnią kwestię
i przekazać dokumenty testamentu Wilfordowi Brimleyowi
dokładnie wtedy, kiedy docieramy do jego biura.
- Ciężka scena. - Nie mogłem.
Ujęcie po ujęciu. Nie mogłem.
„Cięcie, od początku. Cięcie, od początku”.
Ciągle zawalałem.
Albo przez złe wyczucie czasu,
albo przez te dokumenty, albo przez to, że zapominałem kwestii.
Byłeś tylko dzieckiem. I w końcu ci się udało.
Wiem.
A ta scena w sądzie. O rany.
Wszyscy na widowni płakali.
Tak, to było super.
Żebyś wiedział, że było.
Byłeś super. Jesteś super.
Dobrze. Jeszcze wina?
Nie, dzięki.
Pierdolę to miasto.
Halo?
Tutaj!
- Gdzie jesteś? - Tutaj!
O nie.
Nie, nie, nie.
Zrób coś.
Zrób coś!
Ostrożnie z nim.
Ktoś kiedyś powiedział:
„Przechyl świat, a wszystko, co luźne, trafi do Los Angeles”.
Czy to się właśnie dzieje?
Czy po całym tym czasie
to miejsce zaczyna przewracać mnie do góry nogami?
Ten facet u Melanie dzisiaj...
To, co mu zrobiłem? Mógłbym powiedzieć, że to nie ja.
Że taki nie jestem.
- Ale ostatnio nie jestem już taki pewien. - Kochana.
- Hej. Tęskniłam. Chodź tu. - Może za długo tu jestem.
Na dzisiaj wystarczy.
Jutro dorwę Stallingsa. Spiszę się lepiej.
Co się dzieje?
Mam pewien sekret.
Powiedz mi.
Nie mogę.
Napisy: Marzena Falkowska