Państwo Siegel?
Tak.
Wasz syn przeszedł operację. Żyje.
Żyje?
- Dzięki… - Przykro mi. Żyje,
ale jego mózg jest nieodwracalnie uszkodzony.
Co to, kurwa, znaczy?
Ciało Davida funkcjonuje,
ale nigdy nie będzie mówił, ruszał się, myślał.
Nigdy więcej.
Niełatwo o tym mówić,
ale dawstwo organów jest darem, który…
Opowiedzieć ci historię o prawej i lewej ręce?
Historię o dobru i złu?
N-I-E-N-A-W-I-Ś-Ć.
Właśnie tą lewą ręką
Kain zadał cios, którym powalił brata.
M-I-Ł-O-Ś-Ć.
Widzicie te palce?
Mają żyły, które prowadzą prosto do duszy człowieka.
Prawa ręka, przyjaciele. Ręka miłości.
Patrzcie. Pokażę wam historię życia.
Te palce, drodzy,
zawsze walczą i ścierają się ze sobą.
A teraz patrzcie.
Nienawiść walczy lewą ręką starszego brata
i miłość chyba przegrywa.
Ale czekajcie. Chwila.
No proszę, miłość wygrywa! O tak.
Miłość zwyciężyła.
A lewa ręka nienawiści została pokonana!
Dziś jest ważny dzień.
Nie mogłem spać. Wcześnie wstałem.
Czekam na telefon od Charlie.
Da mi znać, kiedy Byron Stallings wróci.
Czuję, że to będzie ważny dzień.
Ważny dzień.
Macie.
Moi chłopcy.
Hej, cipo.
Nadal nic od Carla?
Nic a nic.
To dziwne, nie? Lepiej, żeby nie leżał w jakimś motelu,
bo odetnę mu jaja i nakarmię nimi psy.
A co z Mossem?
Już jedzie.
Dobra. Cześć.
Cześć.
Hej. Stallings właśnie wrócił do domu.
Jedziesz tam teraz?
- Oczywiście, że tak. - Dobra, ale Sugar, on…
- Tak ją znajdę. - Jest bardzo niebezpieczny.
Ruby, nie martw się. Nic mi nie będzie.
Odłóż Candy Crush i się naradźmy.
Chcę wiedzieć, co z Dibenidettem.
No proszę.
Zmiana planów.
Wstawać, kurwa!
Hej, co mamy?
Señor Stallings, znani współpracownicy, dwa dobermany.
Ani śladu Olivii, choć i tak by jej nie pokazali.
Drzwi z obu stron, z tyłu schody. No i są uzbrojeni.
Dobra. Jeśli nie wrócę za dziesięć minut?
Oczywiście. Jak zawsze.
Jak zawsze.
Chodźcie.
Dobre pieski.
Olivia.
Nasz tajemniczy człowiek.
Prawie.
Na ratunek.
Nie mam broni.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Nie chcesz mnie skrzywdzić?
Nie chcę przemocy.
Pięć ciosów?
Po mojemu przemoc jest wtedy, kiedy Manny strzela ci w kolano,
a ja trzymam cię pod butem, żebyś się nie wiercił,
kiedy odcinam ci rękę.
To właśnie jest przemoc.
Rozumiem, że cię do niej ciągnie. Naprawdę.
Do tego poczucia mocy.
Ale nie chcę tego ani dla siebie, ani dla żadnego z was, jasne?
Chcę tylko odzyskać Olivię.
Chcę ją zawieźć do domu.
Jesteś dziwny, człowieku.
Przekonująco dziwny.
Ale jeśli chodzi o ciebie,
to zapadła już decyzja, co się teraz stanie.
Kto zadecydował? Jak to?
Tym razem Charlie cię chyba nie uratuje.
Co się dzieje?
Dzieje się to, że już po tobie.
- Manny. - Nie!
Powiedz mi tylko, gdzie jest.
Pozwolę wam się oddać w ręce policji.
Nieuzbrojony tajemniczy człowiek pozwoli nam się poddać.
- Dziękuję. - Albo to,
albo was zabiję.
Zastrzel go.
Co jest, kurde?
Cholera jasna!
Ktoś ci powiedział, że jadę. Kto?
SUGAR JEDZIE. UCIEKAJ
Nie.
Złe wieści, co?
O nie. Znam ten numer.
Złe wieści, co? Jebani ludzie.
Gdzie ona jest? Gdzie jest Olivia?
Spierdalaj.
Nie chciałem tego.
Gdzie jest Olivia?
Spierdalaj.
Gdzie ona jest?
Nie mam, kurwa…
Siema. Wróciłem, kochanie.
Twoich kumpli… już nie ma.
Pójdę sobie i nic nie powiem, przysięgam.
Dobra. Idź.
Czekaj.
Masz telefon, który mogę pożyczyć?
Mój nie jest już bezpieczny.
Dzięki.
- Przepraszamy… - Nie.
- …wybrany numer… - Znaleźli Charlie.
Melanie.
Nie zawsze jest jak w filmach.
Wiem o tym.
Czasem coś jest tylko czymś, co się stało.
Czymś jednorazowym. Nieporównywalnym.
A jednak nie mogę się powstrzymać, żeby nie myśleć o… Jaki to był tytuł?
Kim Basinger, Russell Crowe, lata 30.
Jaki to był tytuł?
No tak. Tajemnice Los Angeles.
To film o zdradzie.
David się postrzelił.
Wciąż żyje, ale…
lekarze mówią, że tak duży uraz…
uszkodzenie mózgu jest…
Nigdy już nie będzie sobą.
Za wiele, za wcześnie, za łatwo.
Urodził się z tym wszystkim, a potem dostawał więcej i więcej.
To nie tylko jego wina.
Przypomniałem sobie… kiedy pierwszy raz zabrałem go do Vegas.
To był zjazd dystrybutorów. Miał tylko 12 czy 13 lat.
Trzeba mieć co najmniej 18, żeby wejść do kasyna,
ale on był ze mną, był Siegelem, więc kierownicy przymknęli oko, no i…
Nie było żadnych zasad i poszliśmy zagrać w kości.
Pozwoliłem mu rzucać za mnie i mówię ci, rzucał aż miło.
Przez ponad godzinę nie wyrzucił siódemki.
Ludzie dookoła szaleli.
Zarobił ponad 40 tysięcy, zanim w końcu przegrał.
Potem zabrałem go na steka, żeby to uczcić.
No i…
Było bardzo miło. Bardzo. David był podekscytowany.
„Ale było fajnie. To pestka. Nie mogę się doczekać, aż znów zagram”.
Miałem wrażenie, że jako ojciec powinienem coś powiedzieć.
Jako ojciec. Że to był nietypowy wynik.
Że takie szczęście zdarza się rzadko.
Ale nie powiedziałem.
Nie powiedziałem nic, bo w tamtej chwili
David był szczęśliwy.
I dla mnie liczyło się tylko to.
Nie żebyś ty to zrozumiał.
Przepraszam. To nie fair.
Zrobiłeś, co mogłeś. Wszyscy zrobiliśmy.
To było po prostu za mało. Za mało.
Tak czy inaczej…
rozmawiałem z Margit
i pozwolimy Davy’emu odejść.
Chociaż tyle mogę zrobić.
Wiesz…
przepraszam, że cię tym męczę.
To mogło poczekać, ale…
O Boże.
To ja.
- Sugar. Co? - Zamknij drzwi.
Co się stało?
Jeśli możesz, idź do apteki za rogiem.
Weź taśmę, bandaże, jodynę.
Zestaw do szycia. Chirurgicznego.
- Jezu. - Wiem. Lepiej już idź.
Nie idę. Dzwonię po karetkę.
Nie, nie. Nic mi nie będzie, tylko…
Musimy gdzieś zadzwonić.
Nie. Żadnej karetki. Żadnego szpitala.
Nie jestem lekarką, Sugar. Nie wiem, co robić.
Nie, nie. Dobrze ci idzie.
Przyniesiesz moją torbę?
Możemy zadzwonić do jednej osoby.
- Na ten numer. To Henry. - Dobrze.
Mój przyjaciel. Będzie wiedział, co robić.
Dziękuję, że przyjechałaś.
Dobra. Daj mi to.
- Henry. - Johnny.
Zanieśmy go do łazienki.
Dobrze.
Złap go za nogi. Gotowa? Już.
Raz, dwa.
Nie było jej.
Zawsze znajdziesz kłopoty, co?
Idź do apteki po Betadine.
Teraz, proszę.
Dobra, John. W porządku?
John.
W porządku. Wyliżesz się z tego, przyjacielu.
Zaczynamy. Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Zostawiłem mu trochę ubrań. Dres, bieliznę i tak dalej.
Na pewno możesz z nim zostać?
Ja bym został, ale moja praca jest…
Oczywiście.
Musi naprawdę ci ufać.
Dobra. Nie może się ruszać ani nigdzie iść.
Ma tu leżeć.
Czemu nie mogę zabrać go do szpitala?
Bo to dla niego groźne.
Co to, kurwa, znaczy? Co się dzieje?
Miałem pytać o to samo. Przyjadę jutro.
Boli.
Zasłużyłem za to, co zrobiłem.
Długi dzień…
i jeszcze się nie skończył.
- Hej. - Hej. Dzwoniłam do ciebie.
Masz jakąś wodę?
Co się stało u Stallingsa?
Wiedział, że jadę.
Co się stało? Jesteś ranny?
- Nie, nic mi nie jest. - Dobrze.
- Przyniosę ci aspi… - Nie chcę aspiryny!
Mówiłam ci o tej sprawie.
Ostrzegłaś Stallingsa.
Widziałem wiadomość.
Napisałaś mu, że jadę.
Dlaczego?
- Nie mogę. - Dlaczego?
Dlaczego?
Nie mogę.
Taki człowiek?
Handlarz ludźmi? I ostrzegłaś go przede mną?
Nie, kazałam im wyjść. Nie zaatakować ciebie.
Nigdy bym nie chciała, żeby coś ci zrobił.
Gdzie jest Charlie? Nic jej nie jest?
Nie wiem.
Wierz mi, to nie były moje decyzje.
Jakie decyzje?
Powiedz mi.
Nie mogę.
Nie powiem ci.
Stallings porwał Olivię.
Nie dla siebie ani swoich typowych klientów,
Davych Siegelów tego świata.
Porwał ją dla kogoś innego.
Kogoś, kogo mam nie znaleźć. Kogo chronisz.
Kogo my chronimy.
Ru.
Cokolwiek się dzieje…
cierpisz. Widzę to.
Pomóż mi zrozumieć.
Musisz przestać jej szukać.
Tyle wolno mi powiedzieć.
Powiedz mi.
Chcą, żebyś przestał szukać.
Kto? No kto?
„Oni. My”.
A jeśli nie przestanę…
jak myślisz, co zrobią?
Nie wiem.
Musimy wierzyć, że to dla wyższego dobra.
Wszystko to… Wszystko jest dla misji.
Sugar.
Może wezmę teraz tę aspirynę.
Tak, oczywiście.
Chyba mam ją w…
Zostawiłam ją na górze.
Zaraz wrócę, dobrze?
Wybacz, że tak długo. Musiałam…
Cholera.
Nie kochasz mnie?
To jest w tym wszystkim najtrudniejsze, ale to minie.
Większość rzeczy z czasem mija.
No cóż.
Nie pierwszy raz mam złamane serce.
Powinienem był się domyślić. Dostrzec znaki.
Jesteś ranny. Coś ci przyniosę.
Nie, ale dziękuję.
Ale w tej sprawie zaszedłem za daleko. Tak jak mówili.
Już za późno. Idę dalej.
Niech mnie ścigają.
Nie zatrzymam się.
Może dzisiaj mogę sobie zrobić małą przerwę.
Naprawdę malutką.
Tylko na dzisiaj
wrócić do domu.
Wrócić do domu.
Napisy: Marzena Falkowska