Są pewne zasady.
Zachowania, które pomagają nam zgrać się z otoczeniem.
Różnią się w zależności od planety i jej zwyczajów.
Ale jedna zasada…
pierwsza zasada…
nie zmienia się nigdy.
Nie zabijaj.
8 DNI WCZEŚNIEJ
Proszę wejść.
Miłego wieczoru.
Chwila.
Drukarka coś szwankuje.
Może musi się rozgrzać.
PERSONEL
DO UTYLIZACJI
WSTĘP TYLKO DLA PERSONELU
OCHRONA
WYJŚCIE EWAKUACYJNE
Kurwa.
Telefon?
Jezus rzekł:
„Pokój zostawiam wam,
pokój mój daję wam.
Nie tak jak daje świat.
Niech się nie lęka serce wasze”.
Nie bój się.
Uciekaj.
Wtedy zrozumiałem swój błąd.
To była pułapka. Wziął mnie tam, by mnie zabić.
Rozpętało się piekło. Krzyki, strzały.
Nawet nie wiedziałem, kto wchodzi. Dzięki Bogu, że to byliście wy.
Szczęście, że pan nie dostał.
- Tak. - Nie. Moi ludzie zawsze są ostrożni.
Choć przyznam, że kiedyś towarzyszył nam przy pracy pewien VIP.
Bierzemy czasem aktorów,
którzy szykują się do roli gliny czy coś tam.
Wie pan… Jak on się nazywał?
- Jude Law. - Tak.
Przypadkiem trafiliśmy na strzelaninę w Inglewood.
Strzały, ranny policjant, chaos.
Kule latały. Trafiały w radiowóz.
Wjechaliśmy z nim prosto w ten rozpierdol.
Wszystko skończyło się dobrze,
choć byłem pewien, że będą skargi, opieprz.
Ale gość zachował spokój pod ostrzałem.
Lubię Jude’a Lawa.
Tak, dobry jest.
Coś jeszcze? Czy kończymy?
Wszystko gra. Dziękujemy bardzo.
- Damy znać, jeśli… - Daj mi jeszcze chwilę, Pete.
- Dobra. - Dzięki.
Jak mnie rozpoznałeś?
Przez głos.
Głos? Z jednego nagrania?
Plus monitoring ze szpitala.
Widziałem, jak chodzisz.
Zerknąłeś na zegarek, na wnętrzu nadgarstka. Nawyk z woja?
Z piechoty morskiej.
No tak. Semper fi. Zawsze wierni.
Ji Moon widział, jak zabijasz w szpitalu Chuya Jaqueza.
Teraz musisz zabić Ji, żeby zatrzeć ślady.
Pech, ogólnie rzecz biorąc.
Ale rozumiem. Chuy musiał zginąć przez Wyprzedaż.
To o to właśnie chodzi. Tak?
W jakim sensie?
O te twoje machlojki. Interesy z Ez4, narkotyki…
To twój sekret.
Stąd ta desperacja.
Ktoś do mnie zadzwonił. Jakąś godzinę temu.
„Daj mu spokój”.
Miał na myśli ciebie.
Kto to był?
Kto wie?
Masz anioła stróża. Gratuluję.
Ale… twojemu chłopakowi nie gratuluję.
Jego mają w dupie.
- Ja nie. - Ale nie wiesz, gdzie jest.
- Ty też nie. - Wiem, gdzie będzie. Prędzej czy później.
To znaczy?
To znaczy, że to ćpun.
Z takimi kolesiami to tylko kwestia czasu.
Nic o tobie nie wiem, poruczniku.
Kim jesteś, czego chcesz. Ale będę robił swoje.
Jeśli będę wchodził ci w drogę, trudno.
Poza tym…
nie ma chyba o czym gadać.
Zgadzam się.
Składasz przysięgę, przypinasz odznakę.
Tak zaczynasz, ale gdzieś po drodze…
się zmieniasz.
Czasem się martwię, że ja też.
Nie ma nowych wiadomości.
- Tak. - Nie.
To Iain i Peter, moi koledzy albo współpracownicy…
Nie wiem kto.
To John, znajomy.
- Miło mi. - Co pijecie?
Ja Pinot Grigio, a ci pozerzy martini.
Zamówić ci coś?
Nie, dzięki.
Mogę o coś spytać? Byłaś w moim pokoju?
Co?
Weszłaś do niego.
Dajcie nam chwilę.
Zachowujesz się… Co się stało?
- Chyba wiesz, Charlotte od pajęczyny. - Nie wiem.
O co chodzi?
Nie wiem, czego oczekiwałem.
Raczej nie tego, ale to… dobre. Sprytne.
Pokazujesz się, flirtujesz. Nie za bardzo. Troszeczkę.
- Powoli się spoufalasz… - Sorry, ale nie…
Mam w pokoju kamery.
Kamery?
Dla bezpieczeństwa, ciekawości, tego.
Widziałem cię.
Grzebałaś mi w szufladach.
O Boże.
Wpuściła mnie pokojówka.
Chciałam zostawić ci notkę.
- Notkę? - Zalotny liścik.
Sprawdź, ty dupku.
Nie za wiele o nim wiadomo.
Nie ma przyjaciół ani rodziny. Mieszka sam w dobrym hotelu.
To nikt ważny. Odgrywa detektywa dla bogaczy.
Może. Ale jeśli wejdzie nam w paradę, komuś się to nie spodoba.
Co myślisz, szefie?
Że nie ma co się martwić.
Hannah McDaniels?
Tak.
Chciałbym porozmawiać chwilę o Ji Moonie. Możemy?
Nigdy nie był w szpitalu?
Nie.
Luann Baker twierdzi inaczej.
- Luann Baker? - Pani koleżanka z pracy. No, była.
Zwolniono ją przez kradzież narkotyków, do której tam doszło.
Powiedziała, że ktoś ukradł jej kartę i zyskał dostęp do leków.
Że ktoś ją wrobił.
Ojej.
Na szczęście zajmuję się gangami, nie narkotykami.
Nie obchodzi mnie taki rabunek.
Rozumiem. A co pana obchodzi?
Dobre pytanie.
Moi współpracownicy i ja myślimy,
że Ji mógł być świadkiem zabójstwa powiązanego z gangami.
Tak. Słyszałam o tym.
- Mówił, co widział? - Nie. Tylko że…
Słyszałam, że szukają go źli ludzie.
To prawda.
Dlatego chcemy go znaleźć. Żeby go ochronić.
Mówiąc mi, gdzie jest, wyświadczyłaby mu pani dużą przysługę.
Ji nie jest zły.
Jest dziki, ale nie zły.
Nic mu się nie stanie?
Zależy, kto znajdzie go pierwszy.
Poczekajmy, aż zadzwoni.
Dobra.
- Hej. - Hej, Val, gdzie jesteś?
Jadę za tą… jak jej tam? Hannah. A co?
- Nic. Tak tylko sprawdzam. - Na pewno?
Czuję po prostu… Nie wiem.
Jakby coś nam umykało.
To tylko lunch. Jeszcze nic pewnego.
Ja i Nestor Rodrigues? Wodzą mnie tylko za nos.
Może, ale umiesz walczyć.
Nie jestem ekspertem, ale masz dobrą pracę nóg.
Dobry lewy prosty. Jesteś twardy. Uwierz w siebie.
Co z tym, kurwa?
Mogę?
Znajdę go, jasne?
Ten…
Ten typ, z którym był Ji…
Tak?
Znam go.
Skąd?
Z pracy?
Danny. Jezu.
To Tyler Ko.
Mieszka z tatą na Mariposie.
- To było dwa dni temu. Czemu nie mówiłeś? - Nie wiem.
Po co kłamać? Już bym go miał.
- Mógłby tu z tobą być. - Może.
- Czemu mnie okłamałeś? - Co za różnica?
„Co za różnica?”
Posłuchaj. Bardzo niebezpieczny człowiek szuka Ji, i jeśli go znajdzie, to zabije.
On i tak się zabija!
I dobrze, kurwa. Mniej kłopotów dla mnie.
Jak mówiłem, rodzeństwo to komplikacje.
Dzień dobry. Szukam Tylera Ko.
Proszę.
Mogę z nim porozmawiać?
Zaraz powinni wrócić.
Jest z Ji.
Tak.
A oto i on! Jak tam, młody?
Patrz, kogo przyprowadziłem.
Nestor Rodrigues.
- Miło poznać. - Siema.
Jesteś sam? Bez agentów? Bez Teddy'ego?
Tak, jestem sam.
- Może pan tu poczekać. - Dziękuję.
Dostaniesz pełną gwarancję na tę sumę.
Ej, co jest?
Nic, gościu. Podpisz papiery.
Joao, nie bądź fiutem.
Chłopakowi nie gratuluję.
- Jego mają w dupie. - Ja nie.
- Co mu powiedziałeś? - Przestańcie.
Że twój brat był niezłym trenerem… jak na ćpuna.
Nie wiesz, gdzie jest.
Ty też nie.
Wiem, gdzie będzie.
To znaczy?
Wpakował się w kabałę.
Mieliśmy się potem spotkać, ale nie przyszedł.
Dostał bzika.
Szuka po omacku.
Ciśnie wszystkich, żeby cokolwiek znaleźć.
- Dzwoniła. Szykujcie się. - Do roboty.
- Podjeżdżamy pod galerię handlową. - Którą? Gdzie?
- Halo. - I jak? Jesteś blisko?
Tak. Siedzę jej, kurde, na ogonie.
Widzisz jakichś szeryfów?
- Szeryfów? - Kogoś, kto może być gliną?
Hannah spotyka się z Ji na transakcję i Vega o tym wie.
Nie. Nikogo nie widzę.
Czekaj.
- W porządku? - Kurde!
Kurwa, zgubiłam ją.
Dobra, prawie jestem.
- Gdzie jesteś, Hannah? - Na miejscu. A wy?
My też. Nawet jeśli nas nie widzisz.
- Dobra… - Na razie idzie ci świetnie.
Działaj zgodnie z planem.
Daj pieniądze, weź narkotyki i go puść.
Zajmiemy się resztą.
Walić to.
Dobra, bądźcie czujni.
Wchodzę.
Jestem za tobą.
Masz kasę?
Tak.
Przepraszam za te środki ostrożności. Szukają mnie jacyś porąbani ludzie.
Nie szkodzi. Wiem, że to nie twoja wina.
Fajne włosy.
- Zajebiste, nie? - Tak.
Widziałeś ich?
Nie.
- Tak! - Co się stało?
- Nie było was. - Nie, byliśmy.
To koniec, Hannah.
Dzięki. Świetnie ci poszło.
Sorry, to z pracy.
Myślałam, że SWAT wpierdoli się z bronią.
Nie. Za dużo tu ludzi.
Długo by wyjaśniać.
Zdjęcie.
Czekaj.
Co?
Zdjęcie. Muszę iść.
- Co jest? - Wiem, dokąd jedzie Ji.
Pilnuj telefonu.
Ji ci powiedział, że jedzie na pustynię, nie?
Póki sprawa nie przycichnie?
Skąd jest to wasze zdjęcie, które masz na lodówce?
Z rancza Teddy’ego na Mojave.
Czasem jeździliśmy tam trenować.
Dobra. Wyślij mi współrzędne.
- Dobra? - Jasne.
Co do chu…
Dobra. Spokojnie.
To kimś innym musisz się przejmować. Zapewniam, że tu jedzie.
Zanieśmy go do auta.
- No już. - Dobra.
Noż kurwa.
Czekaj.
Połóż go.
To on?
Schowaj się.
Szlag. Ji, obudź się.
- No już. - Nie ma czasu.
Ukryj się na pustyni. Czekaj, aż cię zawołam.
Jeśli nie usłyszysz mnie w ciągu 15 minut, uciekaj.
Idź.
- Idź. - Dobra.
Idziemy.
Młody?
- Skurwiel nie żyje? - Chyba przedawkował.
- To było łatwe. - Tak.
- Co? - Miał z kimś być.
Może zostawił go, żeby balować samemu.
Mamy z głowy problem z ciałem.
Sprawdźcie dom.
Pusto.
Trzy minuty.
Po przedawkowaniu zostają trzy minuty na pomoc.
Przepraszam.
Żeby kogoś ocucić i wskrzesić.
Co myślisz, szefie?
Weźcie kasę. Telefon. Lokalizator. Jedziemy.
Hej. Dawaj. No już.
No już. Dawaj!
Już dobrze.
Nic ci nie jest.
Napisy: Marzena Falkowska