Ji Moon zmarł.
Przedawkował i zmarł.
I tyle. Tragedia, ale nikogo nie powinna zbyt dziwić.
Tak to wyglądało.
Pominę fakt, że to ja go zabiłem.
I ożywiłem.
Ji Moon.
Jestem Esther. Witaj w Open Road.
Narkoman ścigany przez brudne gliny, które chcą go zabić.
Odwyk wydawał się pasować.
Garry jest dyskretny. Przywoziłem mu już klientów.
Ale ukrycie Ji to tylko jeden krok.
Nie wierzę.
Że go już nie ma.
Dobra. Pracuj nad tym dalej.
Moja partnerka cię odwiezie.
- Dzięki. - Spoko.
CENTRUM ODWYKOWE
Muszę działać szybko.
Im więcej osób zna sekret, tym szybciej się wyda.
Kolejny krok: sfałszować akt zgonu Ji.
Zawrót głowy Hitchcocka miał niezły motyw sfingowanej śmierci.
Oby moja wersja skończyła się spokojniej.
Sorry. Szef zabrał moje auto, więc musiałam wziąć jego.
Ale wszystko mam.
Tak jak mi podałeś.
„Niewydolność serca, fentanyl.
Zwłoki wysłane do Korei na prośbę rodziny”.
Dom pogrzebowy zgłasza to do rejestru?
Nie ma potrzeby. Płacisz za krótszą drogę.
Dziękuję, Tammy.
Moje kondolencje.
Żałoba to proces.
Mądrala.
Vega ma ograniczony ogląd.
Traktuje Ji jak ćpuna, a ćpuny ciągle padają trupem.
Ale nie jest głupi.
Muszę być dokładny.
Wczoraj się śpieszyłem.
Zostawiłem coś.
Już prawie koniec.
Jestem sentymentalny.
Za bardzo mi zależy.
Nie pierwszy by tak pomyślał.
Odegram oczekiwaną rolę.
Tylko jedna reakcja będzie przekonująca.
- Vega. - Gniew.
Hej, zostaw go.
Dobra, już dobra.
Zasłużyłem sobie.
- Puść go. - Idź.
Dobra, wracajcie do zabawy. No już.
Liczę, że cios wypadł wiarygodnie.
Dla mnie na pewno.
Ostatni przystanek.
Najlepszy.
Uspokoić Danny’ego co do Ji.
Choćby na trochę.
Flybjerg?
1827.
Naprzeciw. Czekaj tam.
Dziękuję.
Hej. Chwila.
Pieprzony Kuwejtczyk. Musi tylko wyjść z domku
i usiąść przy basenie obok naszych mikrofonów.
I nie chce?
No, kurwa, nie.
Czekamy już trzy dni.
Trzy?
Pokaż.
Może nie umie pływać.
Nie musi pływać.
Musi usiąść z kumplami, by omówić nielegalne zamiary.
Jasne, rozumiem. W końcu wyjdzie.
- Chodź tu. Chcesz coś? - Nie, dzięki.
- Sorry, że cię tu ściągnąłem. - Nie, nie. Jesteś zajęty. Dzięki.
To co tam?
Chodzi o tę moją sprawę. Mam nowe wieści.
Niech zgadnę. Dostała kopyt i kłów.
Kopyt, kłów
i odznaki.
Opowiadaj.
Wygląda jak Collins. Powaga.
- Podoba mi się, ale nie aż tak. - No nie wiem.
Jestem dość sexy.
AKT ZGONU PRZEDAWKOWANIE FENTANYLU
Kurwa, ale wstyd.
Większość szeryfów to dobre chłopaki. Ale gangusy z odznakami były zawsze.
Zaczyna się w pace, co? Biuro szeryfa nią zarządza.
To tam nawiązują kontakty.
Opowiedz o tym Vedze. Jaki ma cel?
Nie wiem. Cena fentanylu na terenie Ez4 spadła o 90%.
A to jego obszar.
- O kurde. - Właśnie.
Próbuje chyba pomóc komuś wykupić rynek, ale to bez sensu.
Wyprzedaż w Zamulandii.
Otóż to.
Ale najpierw Ji Moon.
Musi być bezpieczny, kiedy ja rozpracowuję Vegę.
- Dobra. Jaki masz pomysł? - Ochrona świadka.
Nie.
Czekaj.
Nie.
Twoja prośba…
W tej sytuacji gospodarczej
wydatek 200 000 $ za jedno zeznanie przeciw odznaczonemu policjantowi?
- Brudnemu policjantowi. - Ale policjantowi.
Dowody musiałyby być niezbite.
Świadek widział, jak Vega popełnia morderstwo w szpitalu.
No weź, to przecież…
Świadek był w trakcie popełniania przestępstwa.
Więc się nie liczy?
Zatrybiło.
Przyjąłem.
Miałeś rację. Basenik.
Słuchaj. Mówię tylko, że szanse są małe.
- Ale spytam w prokuraturze. - Dobra.
- Muszę wracać. - Jasne.
Ale wiesz, co mnie męczy?
Ten cały wykup rynku nie ma sensu.
Wiem. Zamulandia, Downtown, Westlake.
- Tak. - To rynek Siergieja.
Wiem.
Całe to miasto jest jego rynkiem.
Dobra. Spytam prokuratorkę i dam ci znać, co powie.
Dzięki.
Nie żyje. Na pewno.
Cóż, problem sam się rozwiązał.
Rozumiem. Tak, rozumiem.
Koniec kłopotów.
Vega się ucieszy,
że jest wolny od podejrzeń, ale będzie mnie dla pewności obserwował.
- Nie szkodzi. - Tu jest hala 17…
Niech obserwuje.
Kinomani mogą rozpoznać w niej dział czytania scenariuszy
z Bulwaru Zachodzącego Słońca Billy’ego Wildera.
„Pisałem, siedząc przy oknie”.
- Pan to zna. Prawdziwy kinoman. - Trochę.
Alfred Hitchcock był znany z niechęci do zasad.
Kiedy więc szefowie studia przenieśli jego biuro bliżej,
żeby mogli mieć go na oku przez wielkie okno panoramiczne…
A oto obszar Nowego Jorku,
który może poszczycić się własnymi Brooklynem, Greenwich Village, Soho…
Dokładnie tutaj kręcono Śniadanie u Tiffany’ego z Audrey Hepburn.
Ktoś lubi ten film?
- Ja go kocham. - Tak. Ja też.
No dobrze.
To już koniec.
Mam nadzieję, że się podobało.
- Dobrego dnia. - Miło było.
- Udanego lotu. - Pa.
- Wracajcie bezpiecznie. - Pa!
Wciąż przeżywam tę historię z Okna na podwórze.
Hitchcock dokopał się do piwnicy studia,
- żeby zbudować tam całą kamienicę? - Tak.
- Był szalony. - Ale się udało.
I to pięknie.
- Jeszcze raz? - Poproszę, Steff.
- Hej, Danny. - Siema.
Teddy cię woła.
Siadaj.
Wiem od Pankowa, co zaszło w tej chińskiej restauracji.
Japońskiej.
Czemu to zrobiłeś?
Miałeś to już w garści.
Powiedz czemu.
Koleś pieprzył bzdury, a ja… nie dam sobą pomiatać.
Wolisz sam sobą pomiatać?
Rezygnujesz z okazji, bo chcesz być, kurwa, jak swój brat?
Ji nie ma z tym nic wspólnego.
Gówno prawda!
Słuchaj, Teddy…
jestem ci wdzięczny za wszystko.
Ale jeśli jeszcze raz pojedziesz po moim bracie…
to dostaniesz w twarz.
To uczciwe.
Czekając, aż Tom dostanie wieści z prokuratury,
zająłem się moją drugą sprawą.
A konkretnie profesorem, który spotkał się z Pavichem.
Pomoże mi to rozgryźć.
Nawet jeśli jeszcze tego nie wie.
Co u licha?
Cześć.
Co u licha?
Ja też cię pytam.
Wybacz, malutki. Zapomniałem terminarza, miętówek.
- Monty, to ja. - Co u licha?
Tata zapomniał terminarza.
Za parę godzin wrócę. No weź.
Bądź grzeczny. Kiedy wrócę, obejrzymy The Bachelorette, okej?
Kocham cię.
Było blisko.
WIELKI ATLAS KAKTUSÓW I SUKULENTÓW
SYSTEMATYKA I UPRAWA
Dobry wieczór panu.
Dobry wieczór.
Wiesz, skąd to jest?
Oczywiście.
Piękne.
To prawda.
Stolik dla pana?
Nie dzisiaj. Dziękuję.
Nie ma nowych wiadomości.
Druga grupa, trzecia fala, Kalifornia. John Sugar.
Wciąż tu jestem, jakby co.
Miło byłoby z kimś porozmawiać.
Wciąż tu jestem, jakby co.
Druga grupa, trzecia fala, Kalifornia. John Sugar.
Miło byłoby…
z kimś porozmawiać.
Hej, Melanie.
Zadzwoniłem do Jonathana, żeby pogadać, i dał mi twój nowy numer.
Nie, nie. Nie odszedłem.
Zostałem.
Słyszałem, że jesteś w trasie. Jak tam?
Paryż? I co, miałem rację?
Nie byłaś w Paryżu?
Nie.
Nie? Tak.
Hej, a jak tam Wylie?
Jasne. Rozumiem.
Jesteś zajęta.
Zobaczymy się, jak wrócisz.
WADA UKRYTA
Czyli problemem jest brak dowodu?
Tak.
A może Chuy też taki miał?
Jego słowo przeciw słowu gliny. To za mało i on o tym wiedział.
- Co więc robić? - Słucham.
Zdobyć więcej dowodów, ale jak?
- Jest młody. Zetka, tak? - Tak.
Co jest dla niego jedynym uwiarygodnieniem?
- Filmik na telefonie. - Właśnie.
Dobra.
Szpital oddał pewnie jego rzeczy babci, więc poproś ją o jego telefon.
- Ja? - Tak.
Po co miałbym tam wracać? Dla mnie to zamknięta sprawa.
Poza tym to twój pomysł.
Dobra.
Dokąd idziesz w tym swetrze?
Wychodzę.
Tak, ale dokąd?
Na spotkanie.
Masz kupę tajemnic, gościu.
Ty też.
Co racja, to racja. Jadę po ten telefon.
- Daj mi znać, jak poszło. - Dobra.
W tej pracy nigdy nie lubiłem podstępów.
Na początku trudno mi się kłamało, ale muszę przyznać,
że z biegiem lat się polepszyłem.
I czasem, w szczytnym celu, jest to konieczne.
Naprawdę zaczynają kwitnąć.
Martwiłem się.
Przy tak skąpych opadach…
Czerwiec kaktusowy.
Wyglądają delikatnie.
Tak.
Ale takie nie są.
Tylko tak wyglądają.
Słucham?
Czerwiec kaktusowy. Opuntia cochenillifera.
Opuncje. Są…
Są mocniejsze, niż się wydają. Bardzo skutecznie magazynują wodę.
Mogę?
Żeby zakwitnąć, potrzebują tylko trochę słońca i czasu.
Bada pan kserofity?
Dopiero zacząłem.
Ale już się wciągnąłem.
A pan?
Tak, to…
To moje hobby.
Ja po prostu…
je podziwiam.
Naprawdę? W jakim sensie?
Nie tylko trwają, ale i rozkwitają przy minimum rezerw.
Piękno w obliczu wyzwań.
Coś w tym stylu. Rozumie pan?
Tak.
Nie ma filmiku?
Ani nawet telefonu. Jego babcia jest bardzo miła.
To prawda.
Pokazała mi rzeczy ze szpitala, ale nic nie było. A to niemożliwe.
Tak, to dziwne. Każdy ma telefon.
- Może ma go ten glina? - Może.
Wziął też telefon Ji z domku.
Cholera.
To był dobry pomysł.
Co teraz?
Co robimy?
Dalej próbujemy znaleźć dowody przeciw Vedze.
Może zmienia mi się smak.
To możliwe. Już się zdarzało.
Restauracja jest zamknięta.
Możemy przygotować coś prostego.
Może sałatkę albo talerz warzyw?
Wiesz…
Nigdy nie jadłem cheeseburgera.
Nie wyjechałaś?
Byłam pilnie w Londynie, ale wróciłam.
Cieszę się.
I przepraszam.
Przez tę pracę czasem…
Dziękuję za liścik.
Nocna przekąska?
Tak. To…cheeseburger.
Pani Fischer, wezmę to.
Jak to? Zwiedzanie studia?
Takie dla turystów?
Tak. To sensowne. Lubi filmy, więc zwiedza studio.
A ten gość w Echo Park?
Tak. Dr Stanley Onda… Ondaatje,
wykładowca na inżynierii.
To w ogóle do nas nie pasuje.
O to chodzi. Mamy spokój.
Nie haruj już. Idź do domu.
Hej, Christopher.
Idę do domu, kiedy mam ochotę.
Jasne?
Val miała dobry pomysł z telefonem.
Ale Vega znalazł go najpierw. A może coś mi umyka?
Jesus miał z nią jakiś kontakt?
Tak, bardzo się przyjaźnili.
Zwierzali się sobie.
Sandra.
Wróciłem tam, gdzie rozmawialiśmy, ale już jej nie było.
Pytałem. Szukałem.
W tunelach, przejściach podziemnych, obozach przy autostradach.
Trochę to zajęło.
Ale…
Znalazłem ją. W końcu.
Choć tego żałuję.
Przedawkowanie.
To miejsce… potrafi załamać.
Teddy chce pogadać.
Moon.
Hej. Co tam?
To, że musisz przeprosić mojego kumpla albo skopię ci dupę.
Twój kumpel to zjeb.
Ale ty byłeś wporzo.
Dałeś mi szansę, a ja ją spierdoliłem, więc…
ciebie przeproszę.
Sorry.
I tak ci dokopię.
W Las Vegas.
Co? Mówisz serio?
Walka jest aktualna?
Jasne.
Masz rację. Mój kumpel to kompletny zjeb.
I jeszcze nie podpisałeś kontraktu.
Gratuluję.
A teraz pochwal się reszcie.
Dajemy!
Tak, przedawkowanie.
Hipoksja.
Niedotlenienie mózgu, śpiączka, śmierć. Przedawkowanie.
Piąte dzisiaj.
Podobno liczba ofiar w mieście spadła, ale nie wiem. Ja widzę ich więcej.
Dziękuję.
Po co kolorowe etykiety?
KP. „Kogo powiadomić”.
Zielony znaczy, że zmarły ma krewnych.
Znanych i powiadomionych.
Czerwony, że krewni są…
- Znani, ale do powiadomienia. - A niebieski, że to N.N.
- Czyli bez ustalonej tożsamości? - Tak.
Nie ma komu powiedzieć, że nie żyją.
Dajcie znać, jak skończycie.
Chcę przejrzeć karty.
Dzięki, chłopaki.
Ta sprawa…
Im bardziej chcę ją opanować i związać, tym bardziej mnie gryzie.
Będzie gorzej, nim zrobi się lepiej.
Cześć.
- Naprawdę bardzo mi przykro. - I słusznie.
Wszyscy mają tajemnice.
I wszyscy chcą, żeby nimi zostały…
a w mojej pracy nie zawsze, ale często, je odkrywam.
Dlatego masz kamery.
Dlatego mam kamery. Choć to niczego nie usprawiedliwia.
Nie, ale dużo tłumaczy.
I jeśli mam być szczera,
i to boleśnie szczera, byłam trochę zbyt nachalna.
- Nie sądzę. - Tak, byłam.
Jeśli tak, to nie problem.
Chyba dlatego…
że to moje życie.
Podróże. Hotele. Hotelowe restauracje i bary.
Nie narzekam. Przez większość czasu to lubię.
Na świecie są świetne hotele. Świetne bary hotelowe.
I ten na pewno się do nich zalicza, ale…
Tak czy owak…
Bywa samotnie.
Znam taki jeden dowcip.
Kiepski, ale innych nie pamiętam.
- Tak? - Pani stolik jest gotowy.
Chwileczkę.
Opowiadaj.
Dobrze. Jaki… stan skupienia nigdy nie jest samotny?
- Jaki stan skupienia… - Nigdy nie jest samotny.
Poddajesz się?
Para?
Tak.
- O Boże. To tyle? - Mówiłem.
- Mówiłem, że jest kiepski. - Ale masz minę.
- Masz jeden dowcip i go spaliłam. - Tak.
- Smacznego. - Wzajemnie.
Znowu cheeseburger?
Może. Dobry był.
Może też sobie zamówię.
Usiądziemy razem?
Pewnie.
- Proszę. - Dziękuję.
- Przyniosę menu i sztućce. - Dziękuję.
Oglądanie odbić świateł budynków w rzece Huangpu z dachu Peace Hotel.
- Szanghaj jest super. - Tak.
Oglądałaś Damę z Szanghaju? Orson Welles, Rita Hayworth?
Boże, piąty raz przywołujesz film.
- Nie. - Co najmniej.
„To mi przypomina ten film”. „A to tamten”.
- Chyba kocham filmy. - O tak.
Menu śniadaniowe?
Szlag. Która godzina?
Muszę iść do pracy.
Muszę lecieć. Wybacz.
Charlotte.
Może pójdziemy kiedyś do kina?
Może tak.
Pójdziesz do piekła.
- Piekła nie ma. - Wiesz, o co mi chodzi.
Cheeseburgery, seks, morderstwo.
Tak działa asymilacja.
Jedno za drugim.
TYMCZASOWY POJEMNIK NA SKREMOWANE SZCZĄTKI
NAZWISKO NIEZNANE SKREMOWANY 04-13
Napisy: Marzena Falkowska