แม่จ๋า
แม่จ๋า อยู่ไหน?
แม่จ๋า
ซุซุเมะ ตื่นรึยัง
ตื่นแล้วค่ะ
แรงกดอากาศสูงเหนือคิวชู
-คาดว่าท้องฟ้าสดใส... -น่ากินจัง!
อย่าลืมกล่องข้าวเที่ยงนะ
ค่ะ
อ้อ แล้วก็ซุซุเมะ...
น้าจะกลับดึกนะคืนนี้
เย็นหาอะไรกินเองนะ
จะไปเดตเหรอคะ น้าทามากิ
ไปทั้งคืนเลยก็ได้
ทำงานจ้ะ
เตรียมงาน "เปิดประสบการณ์ชาวประมง"
แล้วเจอกันนะ
สวยจัง
นี่...
เธอน่ะ
รู้มั้ยแถวนี้มีที่พังๆ อยู่ตรงไหน
ที่พังๆ?
ฉันกำลังหาประตูบานนึง
มีเมืองร้างเมืองเล็กๆ
ข้ามภูเขาลูกนั้นไป
อ้อ
ขอบใจนะ
เหอ?
เธอดูไลฟ์เมื่อวานรึเปล่า
สนุกมาก
ซุซุเมะ!
อรุณสวัสดิ์
อายะ หวัดดีจ้ะ
ทำไมเธอหน้าแดงงั้นล่ะ
หน้าแดง! จริงเหรอ?
ใช่
มีอะไรเหรอ
ฉันลืมของน่ะ
อะไร? เดี๋ยวไปเรียนสายนะ
ทำไมนะ...
นี่ฉัน...?
(ข้อมูลเพื่อนักท่องเที่ยว โทนามิ รีสอร์ต)
(ห้ามเข้า)
ที่นี่ใช่มั้ยนะ
คิดไม่ออก ที่พังๆ ที่ไหนอีกนะ
ขอโทษค่ะ
สวัสดีค่ะ
นี่คุณ!
ฉันรู้สึกเหมือน...
เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน
ฉันสะกดรอยตามเขาเหรอเนี่ย
กลับดีกว่า
เขาพูดบางอย่างเกี่ยวกับประตู
เหอ?
นี่คืออะไรนะ
อะไรน่ะ!
ทำไม?
เอ๊ะ?
อะไรนะ?
เย็นเฉียบเลย
นี่มันอะไรกันนะ?
น่ากลัว!
เธอมาแล้ว
ทำไมถึงมาได้ล่ะเนี่ย
ข้าวกล่องที่น้าเธอทำเหรอ
แค่เห็นก็รู้เลยว่ารัก
ใช่...
เธอรู้จักที่ร้างแถวคามิโนอุระมั้ย
ที่เป็นห้องอาบน้ำเก่า
จริงเหรอ
ฉันจำได้ว่ามันอยู่ในภูเขา
มีอะไรเหรอ
มีประตูบานนึง...
ช่างเถอะ
อ้าวซะงั้น!
-พูดให้อยากรู้! -บอกมาเลย!
เอ๊ะ นั่นไฟไหม้เหรอ
ที่ไหน
ที่ภูเขาน่ะ
หืม? ที่ไหน?
ดูควันไฟตรงนั้น!
เธอพูดถึงอะไรน่ะ?
เธอเห็นอะไรมั้ย อายะ
ไม่
แต่...
มันมาจากทุ่งหญ้ารึเปล่า
ก็อยู่ตรงนั้นนี่
อะไร?
(เตือนแผ่นดินไหว)
แผ่นดินไหว?
รุนแรง 4.0
รู้สึกมั้ย
ใช่ มันคือ...
เอ๊ะ พื้นสั่น
นี่ แผ่นดินไหวนะ!
จริงเหรอ
ฉันว่างอยู่!
มาเลย!
นั่นอะไร
คิดว่าเราปลอดภัยแล้ว
มันหยุดแล้วใช่มั้ย
ไม่มีอะไรหรอก
น่ากลัวเหมือนกันนะ
แจ้งเตือนซะเป็นเรื่องใหญ่
เอ๊ะ
ดูสิ
ทางนั้น
เธอพูดถึงอะไรเนี่ย
ซุซุเมะ เธอเป็นอะไรรึเปล่า
คนอื่นไม่เห็น...
เฮ้ ซุซุเมะ
พ่อ!
ทำไมคนอื่นไม่เห็น
สิ้งนั้นคืออะไร
อย่าบอกนะว่า...
ไม่จริงหรอก!
ไม่มีทาง!
ประตูบานนั้น!
ผู้ชายคนนั้น!
เธอมาทำอะไร?
ไปซะจากที่นี่
เธอเป็นอะไรรึเปล่า
อะไรอีก?
แบบนี้...
ไม่ดีแน่
(เตือนแผ่นดินไหว) -บ้าจริง!
ระวัง!
ไปจากที่นี่ซะ!
บ้าจริง...
(เตือนแผ่นดินไหว)
ทำไม...?
คุณต้องปิดประตูนี่ ใช่มั้ย
พระเจ้าผู้สถิตอยู่ใต้ดินแดนแห่งนี้
ท่านปกป้องคุ้มครองพวกเรามาหลายชั่วอายุคน
ภูเขาและแม่น้ำของท่าน
-ที่เรายึดเป็นของเรามาแสนนาน... -(คุณพ่อ เร็วๆ เข้า!)
-ที่เรายึดเป็นของเรามาแสนนาน... -(ทางนี้!)
อะไร...?
(ไม่ได้มาห้องอาบน้ำซะนานเลย)
(แม่ มาอาบน้ำกันอีกนะ)
(ที่รัก จะดื่มอีกสักถ้วยมั้ย)
(ปีหน้าบ้านเรามาเที่ยวกันอีกนะ)
ประตูปิดแล้ว!
จงส่งมันกลับไป!
มันคืออะไรเหรอ
หลักศิลาควรจะปิดตายสถานที่นี้
ทำไมเธอถึงมาที่นี่
เธอเห็นหนอนได้ยังไง
หลักศิลาอยู่ที่ไหน
หนอนเหรอ
ศิลาอะไร
เธอพูดอะไรเนี่ย
สถานที่นี้กลายเป็นประตู
หนอนข้ามออกจากประตูได้
ขอบใจที่ช่วยฉันนะ
เอาละ ลืมทุกอย่างที่เธอเห็นแล้วกลับบ้าน
แต่ว่า...
เดี๋ยวสิ แขนเธอน่ะ!
(มิยาซากิ ถ่ายทอดสด)
แผ่นดินไหวแรงเลย
ดูสิกระเบื้องพวกนี้สิ
ฉันว่าเราโดนน้อยแล้วนะ
ขึ้นไปข้างบนนะ
ฉันจะหยิบอุปกรณ์ทำแผล
ไม่ต้องหรอก...
ถ้าไม่ไปโรงพยาบาล
ก็ต้องให้ฉันทำแผลนะ
ทำเป็นเด็กงอแงไปได้
(คู่มือการเป็นพยาบาล)
เก้าอี้เด็ก
ประมาณ 13.20 น. บ่ายวันนี้
เกิดแผ่นดินไหวในมิยาซากิ
ขนาดความสั่นสะเทือนวัดได้ 6.3
ครั้งนี้ไม่มีความเสี่ยงว่าจะเกิดสึนามิ
เราไม่ได้รับรายงานผู้บาดเจ็บ...
เธอทำเป็นจริงๆ ด้วย
แม่ฉันเคยเป็นพยาบาล
แต่ก่อนอื่น...
ฉันมีเรื่องจะถามเป็นกระบุงเลย
นึกแล้วเชียว
เธอพูดถึง "หนอน" มันคืออะไร
หนอนหมายถึงพลังขนาดใหญ่ใต้เกาะญี่ปุ่น
ไม่มีคำอธิบายเหตุผล
แต่เมื่อถูกรบกวนมันจะโกรธและเขย่าผืนดิน
แต่เธอชนะมันแล้วใช่มั้ย
ฉันแค่ปิดมันได้ชั่วคราว
ถ้าไม่ตอกปิดด้วยหลักศิลา มันจะกลับมาอีก
แปลว่าจะมีแผ่นดินไหวอีกเหรอ
ฉันมีหน้าที่หยุดไม่ให้มันเกิดขึ้น
หน้าที่เธอ...
แล้วเธอเป็นใครล่ะ
ขอบคุณที่ช่วยทำแผลให้
ฉันชื่อโซตะ มุนาคาตะ โซตะ
ฉันซุซุเมะ อิวาโตะ
แมวเหรอ
อุ๊ย ลูกแมวผอมตัวนิดเดียว
รอเดี๋ยวนะ
แกหิวมากล่ะซี
แผ่นดิวไหวน่ากลัวใช่มั้ย
น่ารักจัง
มาเป็นแมวของฉันมั้ย
ฮื่อ
ซุซุเมะ...ใจดีนะ
ฉันชอบเธอ
ส่วนนายน่ะ...ตัวยุ่ง
อะไร?
โซตะ? อยู่ไหน?
มันเกิด...
...อะไรขึ้น?
เหอ?
ซ-โซตะ?
ซุซุเมะ
เกิดอะไรขึ้น
แกทำใช่มั้ย!
กลับมานี่นะ
บ้าจริง!
อะไรกัน?
มันไม่ใช่เรื่องจริงหรอก!
ไม่ๆๆๆ
โอ้ ซุซุเมะ
น้าทามากิ
ขอโทษ หลบหน่อยค่ะ!
นี่จะไปไหน
น้ารีบกลับบ้าน เป็นห่วงหลานนะ
แผ่นดินไหว
หลานไม่รับโทรศัพท์
ขอโทษด้วยนะคะ
แต่หนูไม่เป็นไร
นี่ๆ
ซุซุเมะ ตอบน้าก่อน
เอ๊ะ ลูกแมว
อะไรน่ะ?
ขอโทษค่ะ
โธ่ นี่มันอะไรกันนะ!
นี่ ซุซุเมะ!
นี่!
นี่...
จะไปไหนนะ?
อะไรเนี่ย?
โธ่เอ๊ย!
ขอโทษจริงๆ นะคะ!
ขอบคุณท่านผู้โดยสารที่อดทนรอ
เรากำลังจะนำเรือออกจากท่า
เริ่มเดินทางแล้วค่ะ
นี่ เห็นมั้ยน่ะ?
-ใช่ เห็น -มันคืออะไร
ของเล่น?
(ห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้ามา) เห็นเก้าอี้มั้ย
(ห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้ามา) น่าทึ่งมาก
อยู่ไหนนะ...
ไปไหนแล้ว
บ้าจัง
ทำไมต้องหนี?
แกทำอะไรฉัน?
แกเป็นอะไร?
ตอบฉันมา!
ไม่นะ
ซุซุเมะ
เจอกันนะ
หา?
ใช่แล้วค่ะ
หนูจะนอนค้างบ้านอายะ
ขอโทษนะคะ
หนูจะกลับบ้านพรุ่งนี้
เดี๋ยวก่อนนะ ซุซุเมะ
หลานนอนค้างที่นั่นได้
แต่ทำไมมีอุปกรณ์ทำแผลในห้องหลาน?
หลานพาใครมาบ้านเหรอ
น้าไม่อยากคิดอย่างนั้น แต่ว่า...
หลานกำลังคบผู้ชายนักเลง?
เปล่า
ไม่มีผู้ชาย! แค่นี้นะคะ!
เธอเห็นเก้าอี้วิ่งได้มั้ย สาวน้อย
ไม่ค่ะ
โซตะ
เรือจะถึงเอะฮิเมะพรุ่งนี้เช้า
ดูเหมือนเรือของแมวตัวนั้นก็จะไปที่นั่น
เข้าใจล่ะ
ฉันเอาขนมปังมาให้
ขอบใจนะ
แต่ฉันไม่หิว
โอเค
ทำไมเธอเป็นเก้าอี้ล่ะ
แมวตัวนั้นสาปฉัน
สาปเหรอ
เธอเป็นไรรึเปล่า
เจ็บมั้ย
ฉันไม่เป็นไร
ตัวเธออุ่น
ฉันจะคิดหาทางออกเรื่องนี้
โซตะ มีบางอย่างรบกวนจิตใจฉัน
เครื่องรางในที่ร้าง?
นั่นคือหลักศิลา
เธอยกมันออกเหรอ
ยกออกเหรอ
ใช่แน่
แมวตัวนั้นคือหลักศิลา
มันกล้าทิ้งจุดประจำการ
หมายความว่าไงน่ะ
เธอปล่อยหลักศิลาออกมา และมันสาปฉัน
ไม่นะ
ฉันขอโทษจริงๆ ฉัน...
ฉันทำไงดี
ไม่
ฉันผิดเองที่ไม่หาประตูเจอเร็วกว่านี้
เธอไม่เกี่ยวหรอก
แต่ว่า...
ซุซุเมะ ฉันเป็นผู้ปิดประตู
ผู้ปิดประตู?
ฉันปิดประตูเพื่อไม่ให้หายนะออกมา
ฉันเดินทางไปทั่วญี่ปุ่น
มันคือหน้าที่ของผู้ปิดประตู
เธอหิวแล้วใช่มั้ย
กินเถอะ
เราต้องคืนร่างหลักศิลาและขับไล่หนอน
หลังจากนั้นฉันจะคืนร่างเดิม
เพราะฉะนั้น ไม่ต้องคิดมากนะ
พรุ่งนี้ เธอจะกลับบ้าน
แม่จ๋า
อยู่ไหน?
โซตะ
หลับสนิทแบบนี้เลยิเหรอ
หัวใจฉันเต้นแรง
ขอบคุณที่ใช้บริการชิโกะคุ ออเรนจ์ เฟอรี่
-โอยร้อนจัง -มาถึงซะที
-จะไปโอซาก้าเหรอ -สักพักแล้วล่ะ
ใช่ แต่จะไปที่อื่นสักคืน
เราหวังว่าจะได้บริการท่านในโอกาสหน้า
ซุซุเมะ?
ตื่นแล้วซินะ
เธอเหมือนจะไม่ยอมตื่น
จนฉันเริ่มคิดว่าตัวเองฝันไปรึเปล่า
ฉันหลับไม่ยอมตื่นเหรอ
ช่างเถอะ
เราจะตามหาแมวตัวนั้นยังไง
เริ่มจากถามคนแถวท่าเรือดีมั้ย
แต่เราอยู่ตรงไหนเนี่ย
นี่เธอ!
ดูเหมือนจะเป็น...
ริมฝั่งเอะฮิเมะ
โอ้โห เรามาไกลมาก
ขึ้นเรือเที่ยวต่อไปเธอจะถึงบ้านคืนนี้
-เธอควรจะ... -ไม่
อะไรเหรอ
(โอย! รู้สึกเหมือนอยู่ใน Whisper of the Heart)
เฮ้ g0hkแมวขาว
น่ารักจัง!
ลูกแมวเหรอ
แกชื่ออะไร
แกเป็นใคร
แล้วแกล่ะ?
หรือจะชื่อ "ไดจิน"?
ไดจิน?
แกนี่มันขี้เล่นจริงนะ
(น่ารักจังเลย... นั่งอยู่ข้างฉัน) (#อยู่กับไดจิน)
(โพสต์)
(ทวีต)
(อัปโหลดโพสต์)
นี่คือแมวตัวนั้นใช่มั้ย
เป็นไปได้ไง
(ดูสิฉันเจอใคร)
(ลงรถไฟ)
(ตรวจตั๋ว)
(กินขนม)
(อินสตาแกรม)
(มาดเท่…!) ไดจิน?
มันทำเหมือนกับว่า...
มันขึ้นรถไฟไป
ฉันต้องตามจับมัน
ขอบใจสำหรับทุกอย่างนะ ซุซุเมะ
ลากันตรงนี้นะ
กลับบ้านดีๆ นะ
เอ่อ...
ที่บ้านเธอจะเป็นห่วง ถ้าเธอไม่กลับไป
ไม่เป็นไร พวกเขาให้ฉันตัดสินใจเอง
นี่มันอันตรายมากนะ
ไม่ปลอดภัยที่เธอจะตามฉันไปทุกที่
เธอมีปัญหาใหญ่กว่านั้นแล้วล่ะ
ดูสิ (ฉันเพิ่งเห็นเรื่องประหลาด!)
(ฉันก็เห็น)
(เด็กสาวปริศนากับเก้าอี้เดินได้)
(หุ่นยนต์จากบอสตันไดนามิคส์…!?)
(เล่ามาๆ)
แย่แล้ว...
มันเสี่ยงที่เธอจะเดินให้คนอื่นเห็น
คนเขาจะจับเธอก่อนที่เธอจะจับแมวนั่น
ฉันไม่มีทางเลือกแล้วสิ
ซุซุเมะ
จนกว่าเราจะหาหลักศิลาเจอ
ต้องให้เธอช่วยล่ะนะ
ด้วยความยินดี
("ไดจิน" โชว์ตัวที่สวนส้ม #อยู่กับไดจิน)
โซตะ
โอ๊ะ แย่แล้ว!
เหวอ!
ยกด้านนั้นขึ้น
เอ่อ ได้
ไม่มีทาง...
เธอช่วยชีวิตจริงๆ เลย
ขอบคุณมากนะ
ไม่เป็นไรๆ
เธอเหมือนผู้วิเศษเลย
ทำได้ไงน่ะ?
ฉันทำไปโดยไม่ได้คิดอะไรน่ะ
มันก็เหลือเชื่ออยู่ดี
ฉันชื่อชิกะ เรียนชั้นมัธยมต้น
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันชื่อซุซุเมะ
ดูจากชุดนักเรียน... เธอไม่ใช่คนแถวนี้ใช่มั้ย
อ๋อใช่
เธอมาจากคิวชูเพื่อตามหาแมวเหรอ
ใช่
แมวของเธอเหรอ
ก็ไม่เชิงหรอก
นี่ ดูรูปนี้...
ฉันว่ามันคงอยู่ใกล้ๆ ที่นี่
มีอะไรเหรอ
ซุซุเมะ
ขอโทษนะ ฉันนึกอะไรได้บางอย่าง
เอ๊ะ แปลว่าอะไรเหรอ
ซุซุเมะ
หนอนปรากฎตัวที่ไหนก็ได้ใช่มั้ย
ประตูละแวกนี้คงเปิดอยู่
เราต้องปิดมันโดยเร็ว
วิ่งไปอย่างนี้ไม่ทันแน่
ไม่นะ!
นี่!
ซุซุเมะ
ชิกะ
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรีบมากใช่มั้ย
ขึ้นมาเลย!
แน่ใจเหรอว่าทางนี้?
ดินถล่มเมื่อสองสามปีก่อน
ไม่มีใครมาที่นี่หรอก
ที่ถูกทิ้งร้าง?
งั้นใช่เลย รีบไปเร็วๆ
จะมีแผ่นดินไหวอีกมั้ย
เราต้องปิดประตูก่อนที่หนอนจะตกลงสู่โลก
ไม่งั้นล่ะก็…!
(ห้ามเข้า)
ตรงนี้ก็พอ
ชิกะ ขอบใจมากนะ!
เหอ นี่ ซุซุเมะ!
ซุซุเมะ เธอลำบากพอแล้วล่ะ
นี่เดี๋ยวสิ โซตะ!
มันอันตรายเกินไป
กลับไปกับชิกะ
เธอไปในสภาพนั้นไม่ได้
มันจำเป็น
(โรงเรียนมัธยมคาซูงะ)
โรงเรียนกลายเป็นประตู
บ้าจริง!
ฉันทำไม่ได้...
ไม่นะ!
มันกำลังตกลงมา
โซตะ
ซุซุเมะ
เธอไม่กลัวตายรึไง
ฉันไม่กลัว
ซุซุเมะ
ล็อกประตูซะ
หลับตาและนึกถึงคนที่เคยอยู่ที่นี่
รูกุญแจจะปรากฎ
เพิ่งมาบอกตอนนี้?
ได้โปรด ฉันทำเองไม่ได้
หลับตา
นึกถึงความรู้สึกของทุกคนที่เคยอยู่ที่นี่
ฟังเสียงของพวกเขา
(อรุณสวัสดิ์)
(ฉันมีสอบพรุ่งนี้)
(โอย ร้อนจัง)
(นัดต่อไปเราแพ้ไม่ได้)
(เรียนจบแล้วมาสังสรรค์กันนะ)
พระเจ้าผู้สถิตอยู่ใต้ดินแดนแห่งนี้
ปกป้องคุ้มครองพวกเรามาหลายชั่วอายุคน
ภูเขาและแม่น้ำของท่าน
ที่เรายึดเป็นของเรามาแสนนาน...
เอาละ!
จงส่งมันกลับไป!
เราทำสำเร็จ ซุซุเมะ
เธอป้องกันแผ่นดินไหวสำเร็จ
จริงเหรอ
ไม่อยากเชื่อเลย
ฉันทำสำเร็จ
เราเป็นทีมที่ยอดเยี่ยม
ซุซุเมะ เธอเก่งมาก
ประตูอีกบานจะเปิดแล้วนะ
เจ้าหลักศิลา
เดี๋ยวสิ!
เขาเพิ่งเปิดประตูอีกบาน
หลานอยู่เอะฮิเมะเหรอ
ซุซุเมะ ไหนบอกว่าเมื่อคืนค้างที่บ้านอายะไง
ไปเที่ยวนิดหน่อย
ไม่ตลกเลยนะ
พรุ่งนี้น้าต้องเห็นเธอที่บ้านนะ
-คืนนี้จะนอนที่ไหน -มิโนรุ ได้โต๊ะแล้ว
ไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไป
ฉันจะชวนทามากิไปด้วย
น้าไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นนะ
แล้วไม่ไปเรียนเหรอ
ซุซุเมะถึงวัยขบถแล้วเหรอ
ยังไงก็เถอะ
บอกน้าสิคืนนี้นอนที่ไหน
หวังว่าเธอจะนอนคนเดียวนะ แม่ตัวดี
มิโนรุ
มีอะไรบนหน้าฉันเหรอ
อ๋อ ชิเงะจองโต๊ะแล้ว
ที่ไหนนะ...
พูดจริงๆ นะ
(ขอโทษที่วางสาย)
(หนูสบายดี)
(หนูสัญญาว่าจะกลับบ้าน)
(ไม่ต้องห่วงนะ)
(ก้มหัว)
(อ่านแล้ว)
ว่าไง
เอาอาหารเย็นมาให้
ว้าว ขอบคุณนะ
ซุซุเมะ จะรังเกียจมั้ยถ้าฉันขอกินด้วย
ไม่รังเกียจเลย
ขอเวลาแป๊บนึงนะ
ทำไงดี
เธอสองคนกินไปเถอะ
อยู่ในร่างนี้ไม่หิวเลย
(โรงแรมอามาเบะ)
กินกันเลยนะ!
อร่อยจัง
เธอร้องไห้เหรอ
อร่อยจนน้ำตาไหลน่ะ
เพราะหิวมากล่ะสิ
ไม่รู้ทำไมวันนี้ลูกค้าแน่นร้านเลย
ขอโทษที่ทำให้ต้องรอ
ไม่เป็นไร
เธอช่วยเหลือให้ที่พักฉัน
ให้อาบน้ำ ให้ชุดยูกาตะ และอาหาร
(ข้อความใหม่)
ว้า
ใครเหรอ
น้าของฉัน
ว้า...
น้าต้องหาแฟนจริงๆ แล้วนะ
น้าเธอโสดเหรอ
อายุเท่าไหร่ล่ะ
สี่สิบได้แล้วล่ะ
น้าเป็นคนสวยนะ
เรามีกันอยู่สองคน
น้าเป็นผู้ปกครองของฉัน
ฟังดูซับซ้อนอยู่นะ
ไม่หรอก
แต่บางครั้ง...
ฉันรู้สึกเหมือนน้าเสียเวลาหลายปีที่มีค่าให้ฉัน
โดยเฉพาะช่วงหลังๆ
เธอพูดยังกับเป็นแฟนเก่าน้าเธอ
อุ๊ยอะไรกัน!
ฉันอยากให้น้ามีใครกับเขาบ้าง
พูดถึงแฟนเก่า...
ซุซุเมะ เธอเคยมีแฟนมั้ย
ฉันเหรอ ไม่มี
อืม ดีที่สุดเลย
มีแฟนไม่มีอะไรดีสักอย่าง
เธอเคยมีแฟนเหรอ ชิกะ
อยากฟังมั้ย
-ไม่ฟังแล้วนะ -ไม่ฟังแล้วนะ
สองคนไปช่วยกันล้างห้องน้ำนะ
ห้ะ พูดเป็นเล่น!
เขาไม่ได้…!
อ๋อ จริงๆ
ไม่ใช่แค่นั้น
อะไร? จริงเหรอ?
ใช่มั้ย ผู้ชายซื่อบื้อออก
ฉันได้ไปที่นั่นอีก ต้องขอบใจเธอนะ
โรงเรียนเก่าของฉันอยู่ที่นั่น
หลังดินถล่มเมื่อสองสามปีก่อน แถวนั้นถูกทิ้งร้างทั้งหมด
นี่ซุซุเมะ
เธอไปทำอะไรที่นั่นล่ะ
ตัวเลอะดินโคลนไปหมด
แล้วเก้าอี้ตัวนั้นทำไมเหรอ
เธอเป็นใครกันแน่
เก้าอี้...เป็นของที่ระลึกจากแม่ฉัน
แต่ตอนนี้...
ขอโทษนะ มันอธิบายยาก
ซุซุเมะเหมือนผู้วิเศษเลย
เป็นคนมีความลับ
แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือน...
เธอกำลังทำสิ่งที่สำคัญมาก
ขอบใจนะ ชิกะ
ใช่ ฉันก็คิดว่าฉันกำลังทำสิ่งที่สำคัญมาก
ถ่อมตัวไปแล้วมั้ง
คนบางคนก็ไม่ยอมตื่นเลยนะ
ใคร แฟนเธอเหรอ
ฉันไม่มีแฟน
ฉันพูดทั่วๆ ไป
ถ้าเขาไม่ยอมตื่น
ก็จูบเขาสิ
อุ้ย!
ได้ยินว่าหนูจะกลับบ้านแล้วเหรอ
ค่ะ
ขอบคุณที่ช่วยเหลือหนูทุกอย่าง
ยินดีต้อนรับเสมอนะ
ขอบคุณค่ะ
นี่ มาดูนี่สิ
เจ้านี่เจ๋งจริงๆ
ไม่มีใครรู้ว่าแมวตัวนี้มาจากไหน
แต่มันกำลังเดินบนสายเคเบิลสะพานแขวน
เอ๋...
มันร้ายนะเจ้านี่
นี่โซตะ!
ตื่นได้แล้วนะ
โธ่
เดี๋ยวก่อนนะ
ปากเธออยู่ตรงไหนนะ
ซุซุเมะ
อรุณสวัสดิ์
มีอะไร
อย่ามาถามว่ามีอะไร
-ดูสิ เจ้าไดจิน -แมวสร้างกระแสไวรัล...
-มันคิดจะทำอะไรนะ -แมวสร้างกระแสไวรัล...
พระเจ้าทำตามประสงค์ของตนเองเท่านั้น
พระเจ้าเหรอ
สะพานนั้นข้ามไปโกเบ
เราควรจะ…!
ซุซุเมะ
เธอจะไปแล้วใช่มั้ย
ใช่ กำลังแต่งตัวน่ะ
งั้นก็ดีเลย
ชุดนี้นะ เอามั้ย
ใช่ เหมาะกับเธอมากว่า
เธอดูสะดุดตาถ้าใส่ชุดนักเรียนอุ้มเก้าอี้
ชิกะ
ฉันจะตอบแทนเธอยังไงนะ
ไม่ต้องคิดมาก
แวะมาเยี่ยมกันบ้างนะ
ได้
ฉันสัญญา
(ไปโกเบ)
ซุซุเมะ
เธอต้องแสดงท่าทางชัดๆ
ยกแขนโบกรถหรืออะไรสักอย่าง
เธอโบกสิ คนขับจะได้ตกใจ จอดเลย
เก้าอี้เคลื่อนไหวได้ซะที่ไหน
ดีจังเลย
เธอเข้าใจแล้วนะ
เราไปรถเมล์ได้มั้ย
รถเที่ยวต่อไป รอหกชั่วโมง
ซุซุเมะ
เธอบอกว่าเก้าอี้ตัวนี้เป็นที่ระลึกจากแม่
ใช่
ทำไมมันมีแค่สามขา
เมื่อก่อนฉันเด็กมาก จำไม่ได้น่ะ
แต่ฉันเคยทำเก้าอี้หาย
เจอมันอีกที ขาก็หายไปแล้ว
หนูจะไปไหนเหรอ
คงต้องรอรถเมล์อีกนาน
น่าสนุกนะ
ค้นหาตัวเองเหรอ
จะไปกลางเมืองโกเบ
ได้ก็ดีเลยค่ะ
ได้
เรามาเยี่ยมคุณยาย กำลังจะกลับบ้านที่โกเบ
เธอโชคดีมาก
-แม่ฮะ ดูนี่สิ -อะไรน่ะ
อย่ายุ่งกับของคนอื่นนะ
ครับ
ขอโทษนะ
ไม่เป็นไรค่ะ
ทำไมเด็กๆ รุมจ้องเก้าอี้เธอ
มันเป็นแค่เก้าอี้ค่ะ
อ้อ นั่นสิ
ยังจ้องอยู่เลย
(เอะฮิเมะ)
(โทกูชิมะ)
(โกเบ)
ระวัง!
อย่าทำหกนะ
อย่าทำเก้าอี้เลอะ
-หนูรู้ -ได้เลย!
รู้มั้ยมองจากตรงนี้จะเห็น...
สวนสนุก
สวนสนุกเหรอคะ
ทางด้านโน้น บนภูเขา
พ่อแม่เคยพาฉันไปตอนเด็กๆ
แต่ธุรกิจปิดตัวลง
พวกเขาไม่มีเงินรื้อถอนด้วยซ้ำ
มีสถานที่ร้างเยอะเลยสมัยนี้
ไม่อยากเชื่อเลย
สถานรับเลี้ยงเด็กส่งข้อความมา
บอกว่าวันนี้ปิด
นี่ ไม่เล่นนะ!
ฉันต้องรีบไปเปิดร้านซะด้วย
ต้องหาใครสักคน...
อ้อ!
หืม?
เหอ?
(แหล่งรวมร้านค้า คิวโนมิยะซูจิ)
เอ่อ...
เล่นอะไรกันดีล่ะ
บ้าน!
มาทำแกงกัน!
พร้อมนะ
เริ่ม!
หา?
อย่ากินนะ!
ใครดึงหมดก่อนชนะ
พร้อม...เริ่ม!
หยุดนะ
พี่เป็นภูเขาฟูจินะ
พร้อม...เริ่ม!
ฉันว่า...
ฉันไม่ได้เหมาะกับเด็กเลย
ต้องช่วยแล้วสิ
อะไรเนี่ย
นี่...ยอดเลยมั้ยล่ะ
ของเล่นเจ๋งเลยเนอะ
(บาร์ฮาร์เบอร์) โว้ว!
ขอเล่นมั่ง ขอเล่นมั่ง
พี่เล่นมั่งนะ
เธอนั่งไม่ได้นะ!
มันพูดได้!
เจ๋งมั้ยล่ะ
เก้าอี้หุ่นยนต์บังคับด้วยสมองกลเอไอ
มันชื่ออะไรเหรอ
โซตะ
โซตะ พรุ่งนี้ฝนจะตกมั้ย
โซตะ เปิดเพลงหน่อย
โซตะ เล่นเกมคำศัพท์
โซตะ วันนี้หุ้นจะขึ้นมั้ย
โซตะไม่ฉลาดขนาดนั้น...
ว่ายังไงนะ ซุซุเมะ!
มันพูดอีกแล้ว
หนีออกจากบ้านเหรอ
ผมหมายถึง ผมก็เคยทำนะ
ตอนเราวัยรุ่น...
เมืองเดิม ๆ พ่อแม่ อึดอัดไปหมด
เพราะงั้น...
เราไม่ได้กำลังพูดถึงคุณ
อ้อ จริงด้วย
ไปไหนของเค้านะ
ฉันทำอะไรผิด
หลานถึงผลักไสฉัน
ไม่บอกด้วยซ้ำว่าคืนนี้จะนอนที่ไหน
ดูจาก GPS มือถือเธอไม่ได้เหรอ
เธอไม่ให้ฉันติดตาม
แล้วบัญชีธนาคารเธอล่ะ
มันเชื่อมต่อกับมือถือเธอ
เธออยู่ที่ไหน
เธออยู่ในโกเบ
โกเบ?
(ประวัติการทำรายการ) ไกลบ้านมากเลย
ฉันปล่อยหลานอยู่ตามลำพังไม่ได้
เอ่อ ทามากิ
ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ล่ะก็
มิโนรุ
ฉันจะขอลางานพรุ่งนี้นะ
อะไรนะ
งั้นผมจะลางานด้วย
ทำไมล่ะ คุณต้องทำงานนะ
มันก็ใช่...
ซุซุเมะ
ลงมาข้างล่างหน่อย
ค่ะ
โอ้โห
คุณรูมิ สวยจังเลย
เหมือนคนละคนเลยใช่มั้ย
เด็กๆ เรียบร้อยดีนะ
ค่ะ หลับไปแล้ว
งั้นเธอลงมาช่วยงานฉันนะ
ลูกค้าไม่เคยเยอะขนาดนี้
คุณครับ
เธอมาช่วยงานเหรอ
ใช่
อะไร?
ยินดีต้อนรับค่ะ
เธอไม่ต้องทำงานหน้าร้าน
ค่ะ
-ล้างเร็วๆ นะ -ค่ะ
-ขอน้ำแข็ง -มาแล้วค่ะ
-แก้วไวน์สอง -เหอ?
-ผิด แก้วใบข้างๆ น่ะ -ค่ะ
(รับสมัครโฮสเตสหญิง) ยินดีต้อนรับค่ะ
ซุซุเมะ ผ้าร้อนสาม
ได้ค่ะ
โอ๊ย!
ขวดอยู่ไหนล่ะ?
-"ซาซากิ" -ค่ะ
♪ ฉันดื่มเหล้าเมามาย นั่นก็เพราะเธอ
♪ ช่างน่ารักจริงมาจากผู้หญิงที่อ่อนโยน
เธอเด็กมากเลยใช่มั้ยเนี่ย
มาดื่มกับผู้หญิงแก่ๆ
เรามาร้องเพลงคู่กับพี่มั้ย
อ้อเหรอ แกชอบเด็กๆ เหรอไอ้เฒ่า
ขอบคุณนะคะ
มิกิ เยี่ยมไปเลย
เอาเหอะ
เอาเหอะอะไรกัน
เฮ้ ไดจิน!
ชนอีกแก้ว!
ห้ะ?
ไดจิน สปอนเซอร์ใหญ่
ยอดเลย!
ไม่จริงใช่มั้ย
เอ่อ... เก้าอี้ตรงโน้น
อ๋อ เขาเป็นลูกค้ามาครั้งแรก
ลูกค้าเหรอ
เขาเงียบๆ แต่เข้ากับลูกค้าประจำได้
เอ่อ แต่เขาไม่ดูเหมือน...
...แมวเหรอ?
ว่างั้นมั้ยล่ะ
ฉันว่าก็ไม่เสียหายนะ
จริงเหรอ
ยินดีต้อนรับค่ะ
ขอโทษ แต่ฉันต้องไปแล้วค่ะ
โซตะ!
เจอไดจินแล้ว
นี่แก ทำอะไรน่ะ
ซุซุเมะ เป็นไงมั่ง?
ห้ะ?
ดูสิ
ทางนั้น
หนอน
ไดจิน!
ซุซุเมะ
ไปเร็ว
ใช่
นี่แผ่นดินไหวเหรอ
จริงเหรอ
คุณมิกิ ซุซุเมะไปไหนล่ะ
ที่สวนสนุก
(ประกาศยึดทรัพย์)
(ขอบคุณ 40 ปีที่แสนสุข)
ชิงช้าสวรรค์!
มันกลายเป็นประตู
โซตะ ดูสิ
ไดจิน
ฉันจะจับไดจิน และเปลี่ยนเขาเป็นหลักศิลา
ระหว่างนั้นเธอก็...
ได้
ปิดประตูและล็อกเลย
ฉันทำได้
จัดการประตูนะ
ได้
ฉันทำได้!
ร่างนี้...
เคลื่อนไหวได้จริงๆ
ฉันเริ่มชินกับมันแล้ว
ฉันจะไม่พลาดอีก
ซุซุเมะ
เธอเก่ง!
ไดจิน
แกจะต้องคืนร่างให้ฉันวันนี้!
ดูสิ ไฟติด
ทำไมล่ะ?
มันเป็นที่ร้างไม่ใช่เหรอ
อะไรกัน?
เหวอๆ
เดี๋ยวสิ
เอาจริงเหรอ
แม่...
กลายเป็นหลักศิลา และปิดกั้นหนอน!
แค่เสาตะวันออกต้านไม่อยู่หรอก
ไม่ได้
ทำไมล่ะ
ฉันเคยไว้ใจให้นายทำงานนี้
หมายความว่ายังไง
นายไปซะ
ไดจินจะเล่นกับซุซุเมะ
กับซุซุเมะเหรอ
ซุซุเมะ
เกิดอะไรขึ้น ซุซุเมะ
เกิดอะไรขึ้น
เธอเห็นอะไร
ซุซุเมะ กลับมา
เธออย่าเข้าไปนะ
ซุซุเมะ!
ซุซุเมะ เธออยู่ในชิงช้าสวรรค์!
ตื่นสิ เธอจะตกลงไป!
บ้าจริง
พระเจ้าผู้สถิตอยู่ใต้ดินแดนแห่งนี้
ปกป้องคุ้มครองพวกเรามาหลายชั่วอายุคน
ภูเขาและแม่น้ำของท่าน
ที่เรายึดเป็นของเรามาแสนนาน...
-(โว้ว ขึ้นมาสูงมาก!) -ที่เรายึดเป็นของเรามาแสนนาน...
-(เจ๋ง) -ที่เรายึดเป็นของเรามาแสนนาน...
(อย่าสนุกจนเกินไปล่ะ)
(ไว้เรามาที่นี่อีกนะ มาด้วยกัน)
(นี่เป็นวันครบรอบของเรา กลับมากันอีกนะ)
(เดตครั้งแรกมาเที่ยวสนุกเชยบรมเลย)
(พ่อคะ แล้วเรามากันอีกนะ)
ซุซุเมะ มา!
โซตะ
พระเจ้าผู้สถิตอยู่ใต้ดินแดนแห่งนี้
ปกป้องคุ้มครองพวกเรามาหลายชั่วอายุคน
ภูเขาและแม่น้ำของท่าน
ที่เรายึดเป็นของเรามาแสนนาน...
เอา!
จงส่งมันกลับไป!
ไดจินอยู่ไหน
หายไปอีกแล้ว
เข้าไปกัน
เป็นอะไร
ฉันกลัวมากเลย
เธอยอดเยี่ยมมาก
ขอบใจนะ
ซุซุเมะ
ตอนนั้นเธอมองอะไร ที่พ้นประตูนั้นไป
ท้องฟ้ากลางคืนสว่างด้วยดวงดาวและทุ่งหญ้า...
ดินแดนนิรันดร์
แปลว่าเธอมองเห็นมันเหรอ
นิรันดร์?
เป็นอีกครึ่งของโลก หนอนอยู่ที่นั่น
และทุกกาลเวลาอยู่ในขณะเดียวกัน
ฉันมองเห็น แต่เข้าไปไม่ได้
ดินแดนนิรันดร์ คือสถานที่พักของดวงวิญญาณ
มันไม่ใช่ที่ที่เราจะไปได้
เราไม่ควรไปหรอก
ตัวปัญหากลับมาแล้ว
ซุซุเมะ หายไปไหนมา
ขอโทษค่ะ
ห่วงแทบแย่ วิ่งหายไปตอนดึกอย่างนี้
ก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ
แต่ว่า...
เราเคยหนีออกจากบ้านกี่ครั้งแล้วล่ะ
ทำไมเราไม่มาหาอะไรกินล่ะ
ขอโทษนะคะ
อุด้งผัดดีมั้ย
ได้ เอาไข่ดาวโปะหน้า
และมายองเนสทูน่า
ได้
เธอล่ะ ซุซุเมะ
เราใส่สลัดมันฝรั่งด้วย
-อะไรนะ? -อุด้งผัดเนี่ยนะ?
โอย ตายแล้ว
นับแคลอรี่ไม่ถูกเลย
หิวจังเลย
ขอบคุณสำหรับอาหาร!
อร่อย!
ฉันน้ำหนักขึ้นแน่
ต้องเบียร์ซะหน่อย
จะดีเหรอ
ดื่มมาทั้งคืนแล้ว
ได้น่า ทำไมล่ะ
มาร่วมโต๊ะกับเราสิ โซตะ
ไม่คิดว่าจะมีสลัดมันฝรั่ง
-เฮ้ -ฉันจะทำแบบนี้ให้แฟนกิน
แฟนที่ไหน?
เดี๋ยวก็มีสักคนแหละ
เก้าอี้นั่นทำไมเหรอ
น่ารักดีนะ
เก้าอี้เด็กเหรอ
ทำไมเธอเอามานั่งล่ะ
ของที่ระลึกจากโกเบ
ไร้สาระจริงๆ เลย
พวกนั้นคงคิดว่าเธอพิลึก
จริงเหรอ
เธอเดินทางอย่างนี้ตลอดเวลาเหรอ
ไม่หรอก
ฉันมีแฟลตที่พักในโตเกียว
หลังเรียนจบมหาลัย ฉันคิดว่าจะเป็นครู
อะไร? เธอเรียนมหาลัยแล้วเหรอ
ใช่
แล้วงานล่ะ
งานนี้น่ะ?
หน้าที่ผู้ปิดประตูเป็นของครอบครัวฉันมาหลายชั่วคน
ฉันจะทำต่อไป
แต่มันไม่ได้เงินเลี้ยงปากท้อง
เข้าใจล่ะ
แต่มันเป็นงานสำคัญ
งานสำคัญส่วนใหญ่ คนไม่ควรจะเห็น
ฉันต้องกลับคืนร่างเดิม
ฉันจะได้ทำงานนี้ต่อไป และเป็นครู
แต่...ฉันกลายเป็น...
บางทีฉัน...
กลายเป็น...
ห่างไกลออกไป
แสงเริ่มมืดลง
เช่นเดียวกับเสียงเหล่านั้น
ร่างกายฉัน...
จิตใจฉัน...
มันช่าง...
หนาว
หนาวเหลือเกิน
หนาว...
นี่ฉัน...
นี่คือที่ๆ...
ฉันพบจุดจบเหรอ
โซตะ
อรุณสวัสดิ์
หลับไปนานเลย
เฮ้ มีไดจินรูปใหม่แล้ว
เห็นมั้ย
ซุซุเมะ
นี่...
เมื่อกี้เธอทำอะไรฉันรึเปล่า
เปล่านี่
-ทางด่วนชูโกคุสายใต้มุ่งไปโอกายาม่า... -ฉันอยากให้เธอช่วยงานที่บาร์คืนนี้
เอาละ ใส่ไว้นะ
เหมือนเด็กหนีออกจากบ้านเข้าไปอีก
คุณรูมิ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ
อื้ม
อย่าลืมส่งข่าวให้ผู้ปกครองเธอนะ
ค่ะ
โอยตายแล้ว
ลืมน้าทามากิไปเลย
ไม่ได้อ่าน 55 ข้อความ
น้ากำลังมาตามฉันเหรอ
ซุซุเมะ เธอขึ้นรถไฟเที่ยวต่อไปได้
ซื้อตั๋ว เร็วๆ เลย
รถไฟหัวกระสุนเหรอ
เรารู้ว่าไดจินอยู่ที่ไหนเพราะฉะนั้น...
นี่คือวิธีที่เร็วที่สุด
ไปโตเกียว
เงินเก็บฉันหมดแน่เลย
เธอต้องใช้เงินคืนฉันนะ เด็กมหาลัย
ได้เลย
โซตะ ดูนั่น
อะไรเหรอ
รถไฟวิ่งเร็วมากเลย
สุดยอด!
ใช่ เร็วมาก
เรากำลังจะถึงอาตามิ ประตูจะเปิด...
โซตะ นี่เราเพิ่ง...
มีอะไร
เราพลาดภูเขาฟูจิเหรอ
ดูสิ
ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลยล่ะ
อาห์ จริงด้วย
ฉันอยากจะเห็นมัน
ขอโทษทีนะ
เรากำลังจะถึงโตเกียว
โตเกียว สิ้นสุดเส้นทางที่นี่
ทางนั้น ซุซุเมะ
โอเค
ขวา
ซ้าย
ขึ้นบันได
รถไฟขบวนซ้าย
วิ่ง!
ลงสถานีหน้า
เหอ?
ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเป็นม้าของเธอเลย
ก่อนมีไดจิน...มีสถานที่หนึ่งที่ฉันอยากไป
เธอช่วยโทรให้หน่อยได้มั้ย
สวัสดีค่ะ
ฉันชื่ออิวาโตะ
ฉันโทรศัพท์มา...
อ๋อ ใช่ๆ
ญาติของโซตะ
ฉันรับเรื่องของเธอไว้แล้ว
นี่จ้ะกุญแจห้องเขา
ห้อง 301 นะจ๊ะ
ไม่ต้องรีบนะ
เธอเป็นคนมีเรตติ้งใช่มั้ย โซตะ
เมื่อไหร่เขาจะกลับจากท่องเที่ยวล่ะ
เขาไม่อยู่มันเหงาๆ นะ
เขาอ่อนโยน น่ารัก
หล่อด้วยนะ
อย่าฟังคำพูดพวกเธอเลยนะ
เหรอ
ยินดีต้อนรับ
ขอโทษด้วยนะคะ
ฉันมาหาอะไรบางอย่าง
เห็นกล่องกระดาษแข็งบนชั้นหนังสือมั้ย
หยิบให้ฉันหน่อย
ได้
อ๊ะ...
โซตะ ฉันย่ำบนตัวเธอได้มั้ย
ขอกันก่อนทำได้มั้ย
(ศาสตร์ของผู้ปิดประตู เล่ม 1)
นี่คือ...
หนอนเหรอ
ใช่
และนี่คือหลักศิลา
เสาตะวันตก
และเสาตะวันออก
อย่างนั้นก็แปลว่า...
มีหลักศิลาสองแท่ง
การปิดประตูไม่สามารถควบคุมภัยพิบัติได้
มันจะต้องปิดถาวรด้วยการใช้หลักศิลา
ดังนั้น...
ที่ตั้งมันจะเปลี่ยนในแต่ละยุค
ไดจิน หลักศิลาจากคิวชูกำลังวิ่งไปทั่ว
ใช่
หลักศิลาอีกแท่งหนึ่งอยู่นี่
ในโตเกียว
การที่จะหยุดหนอนได้
ฉันต้องรู้สถานที่แน่นอนว่า
มันอยู่ที่ไหนในโตเกียว
เห็นชัดว่ามีประตูใหญ่มากที่นั่น
มันเปิด 100 ปีก่อน และทำเอาเขตคันโตพินาศ
และถูกปิดโดยผู้ปิดประตูในช่วงเวลานั้น
ประตูโตเกียว
(บันทึกผู้ปิดประตู)
บางทีไดจินอาจจะพยายามเปิดประตูอีกครั้ง
ไม่มีประโยชน์
ข้อความถูกบดบังไว้
ทำไม
สถานที่เป็นความลับเหรอ
ฉันต้องถามคุณปู่
คุณปู่เหรอ
เขาเป็นคนเลี้ยงฉันมา
เขาอยู่โรงพยาบาลไม่ไกลจากที่นี่
ฉันไม่อยากทำให้ปู่ผิดหวัง
เห็นฉันในสภาพนี้
โซตะ อยู่ในนั้นใช่มั้ย
รู้นะว่าใช่
-หน้าต่างเปิด -เซริซาวะ
ดันมาตอนนี้...
ใครเหรอ
คนที่ฉันรู้จัก
หาวิธีให้เขาไปซะ
โซตะ ฉันจะเปิดเข้าไป
เข้าไปล่ะ
เตือนแล้วนะ
เขาเป็นคนดี
สวัสดีค่ะ
เอ่อ เธอคือ?
น้องสาวของเขา
เขามีน้องสาวเหรอ
เป็นญาติคล้ายๆ กับน้องสาว
หา?
คือว่า...
คุณเซริซาวะใช่มั้ยคะ
สอบบรรจุครูเหรอ
ใช่
เมื่อวานมีสอบรอบสอง แต่เขาไม่ไป
เมื่อวานเขามีสอบเหรอ
โง่จริงๆ เลย
(คู่มือสอบบรรจุครู) เสียเวลาสี่ปีเปล่าๆ
ฉันหงุดหงิดจนไม่มีสมาธิทำข้อสอบ
แล้วนี่เธอ...
ซุซุเมะใช่มั้ย
ถ้าเจอโซตะ
บอกเขาว่าฉันโมโหมาก ฉันเอาตายแน่
อ๊ะเดี๋ยวนะ
เขาติดเงินฉันสองหมื่นเยน
เอามาคืนก่อนเลย
ได้ยินว่าธุรกิจที่บ้านเขามีปัญหา
แต่เขาไม่ดูแลตัวเองดีๆ
มันน่าโมโห
เจอกันนะ
(เตือนแผ่นดินไหว)
จะมีแผ่นดินไหวอีกแล้ว?
เอ๊ะ นี่เธอจะ...
หยุดแล้วนี่
เธอโอเคมั้ย
ใกล้มาก
โว้ว นกบินมาเพียบ
ไปกันเร็ว
ได้
เฮ้ เธอจะไปไหน
ฉันไม่รู้เลยนะ
ว่าเธอมีสอบ!
เราจะทำไง
ไม่ใช่ความผิดเธอ
แต่เพราะฉันปล่อยหลักศิลาไป
เราจะจบทุกอย่างวันนี้
เราจะเปลี่ยนแมวเป็นหลักศิลา และฉันจะกลับเป็นมนุษย์
เกิดอะไรขึ้น
นกเยอะเลย
เพราะแผ่นดินไหวเหรอ
ประตูอยู่ไหนล่ะ
นั่นสิ
ดูเหมือนมันจะอยู่ปลายแม่น้ำ
อุ๊ยตายแล้ว
แมวเหรอ
ซุซุเมะ!
มาเล่นกัน
ไดจิน!
เฮ้!
อะไรน่ะ?
เก้าอี้เหรอ
-เห็นนั่นมั้ย -อะไรน่ะ?
อะไร?
ไดจิน
คืนร่างเป็นหลักศิลา
เสาแท่งเดียวมันไม่พอ!
ไม่
ทำไม?
นี่ยังไม่เข้าใจเหรอ
แกไปไหนแล้ว?
โซตะ
ประตูโตเกียวอยู่...
...ใต้นั้น
เราจะไปที่นั่นได้ยังไง
หยุดแล้ว?
ไม่
อะไรน่ะ?
ไม่มีประโยชน์
(เตือนแผ่นดินไหว)
สัญญาณหยุดแล้ว
เกิดอะไรขึ้น
หลักศิลาที่สอง...
ต้านทานมันไม่อยู่
ตัวมันกำลังจะออกมา!
ไดจิน!
เราจะป้องกันแผ่นดินไหวครั้งใหญ่
ซุซุเมะ
ฉันต้องไป!
ไม่จริงใช่มั้ย!
โซตะ!
เฮ้ นั่น...?
เดี๋ยว!
อะไร?
ซุซุเมะ
เกิดอะไรขึ้น
นั่นอะไร
ประหลาดแฮะ
เธอบ้าไปแล้วเหรอ
แต่ว่า...
ซุซุเมะ!!
ฉันมาแล้ว!
โซตะ
พื้นดินยังไม่มั่นคง
อย่าปล่อยนะ
ได้
(ศูนย์กลางแผ่นดินไหว 23 เขต)
หนอน...
ครอบคลุมทั่วเมืองแล้ว
โซตะ!
ฉันรู้!
เราต้องปักมันด้วยหลักศิลา
ด้วยไดจิน
ซุซุเมะ
เมื่อหนอนตก...
โลกจะแตก
ไดจิน!
โซตะ
เป็นอะไรไป?
ผู้คนมากมาย...
กำลังจะตาย
ทำไมปล่อยให้เป็นอย่างนั้น?
กลายร่างเป็นหลักศิลาสิ
ไม่ได้
ฉันไม่ใช่หลักศิลาอีกแล้ว
แกเป็นหลักศิลา
เฮ้!
เราจะทำไงดี โซตะ
โซตะ
ซุซุเมะ...ฉันขอโทษ
ในที่สุดฉันก็เข้าใจ
ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้
หรือไม่อยากจะคิด...
เอ่อ โซตะ
ร่างกายเธอ...
ตอนนี้...
เย็นเป็นน้ำแข็ง!
ฉันคือ...
หลักศิลา
ทันทีที่ฉันกลายเป็นเก้าอี้
หน้าที่ของหลักศิลาถูกส่งผ่านมาให้ฉัน
ไม่จริง...
นี่คือที่ๆ...
ฉันพบจุดจบเหรอ
โซตะ
แต่ฉันได้รู้จักเธอ
โซตะ? โซตะ?
เฮ้! โซตะ!
โซตะ
นั่นไม่ใช่โซตะแล้วล่ะ
ไดจิน...
กล้าดียังไง
เธอไม่เจาะมันเข้ากับหนอนเหรอ
ได้ไงกัน!
หนอนจะตกแล้วนะ
แล้วโลกก็จะแตก
มันกำลังตกลงมา...
โซตะ
ได้โปรด ตื่นเถอะ
โซตะ
นั่นไม่ใช่โซตะแล้ว
โซตะ ตื่นเถอะ
ฉันต้องทำยังไง
โซตะ
โซตะ!
ผู้คนมากมายกำลังจะตาย
ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย
ฉันไม่...
ฉันไม่ต้องการอย่างนี้
จะทำได้ยังไงกัน?
เฮ้ ดูนั่นสิ
ว้าว?
แสงออโรร่า
สายรุ้งตอนกลางคืน
สวยงาม...
แม่จ๋า
เสร็จหรือยัง
ยังๆ ยังไม่เสร็จ
เสร็จยัง?
ยังจ้ะ ยัง
เสร็จยัง?
อืม...ใกล้แล้วล่ะ
เสร็จยัง?
ไหนดูซิ
เสร็จแล้วจ้ะ
สุขสันต์วันเกิดซุซุเมะ
โอ้โห
นี่หน้าของมันเหรอคะ
หืม?
นี่เป็นเก้าอี้นะ
ทำให้หนูไง
นี่เป็นไง?
เก้าอี้ของหนู!
แม่คะ ขอบคุณค่ะ
หนูจะเก็บมันไว้
ตลอดไปเลยค่ะ
ตลอดไปเหรอ
ก็ดีสิ แม่ทำให้หนูนี่นะ
(24 พค. วันนี้แม่ทำเก้าอี้ให้ฉัน...)
นานแค่ไหนนะ...
ที่ฉันใส่ใจมัน
นี่ที่ไหน...
...กันนะ?
โซตะ
นี่คือ...
ประตูโตเกียว?
โซตะ
ฉันเข้าไปไม่ได้
เขาอยู่ในดินแดนนิรันดร์
โซตะ
โซตะ!
ซุซุเมะ
เหลือแค่เราสองคนซะที
นี่เป็นความผิดแก!
คืนโซตะให้ฉันนะ
ไม่ได้
ทำไม
เขาไม่ได้เป็นมนุษย์แล้ว
งั้นทำให้โซตะเป็นมนุษย์
ซุซุเมะ ฉันเจ็บนะ
พาเขากลับมา
ฉันบอกว่าเจ็บ
แกน่ะ…!
เธอไม่รักฉันเหรอ
นี่ฉันจะ…?
เธอรักฉันใช่มั้ย
ฉันเกลียด…!
ไปให้พ้น
ไม่ต้องพูดกับฉันอีกนะ
ซุซุเมะไม่รักฉัน
ฉันสัญญา ฉันจะมาช่วยเธอ
ฉันจะส่งมันกลับไป
อะไร?
เฮ้ ดูผู้หญิงคนนั้น
ไม่ใส่รองเท้า
จริงด้วย
ดูเสื้อผ้าเธอสิ
ผู้หญิงคนนั้น
เดินเท้าเปล่า
จริงเหรอ
อาการคุณมุนาคาตะปลอดภัยแล้ว
ใช่ เมื่อวานนี้แย่มากเลย
(ฮิตซูจิโร่ มุนาคาตะ) ของโซตะ...
โซตะทำพลาดใช่มั้ย
ขอโทษค่ะที่หนูบุกเข้ามา
โซตะบอกว่าคุณปู่อยู่ในโรงพยาบาล
เขาดึงเธอเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้?
หลานชายฉันเป็นยังไงบ้าง
เขากลายเป็นหลักศิลา และไปดินแดนนิรันดร์
นั่นสินะ
ฉันเห็นหนอนผ่านทางหน้าต่างเมื่อวานนี้
ฉันอยากไปจัดการมันด้วยตัวเอง
แต่สังขารแก่ชราของฉันไม่เชื่อฟัง
หนูถึงอยากรู้ว่าจะไปดินแดนนิรันดร์ยังไง
เพื่ออะไร?
เหอ? ก็เพื่อ...เพื่อช่วยโซตะ!
นั่นไม่จำเป็นหรอก
ห้ะ?
หลายทศวรรษจากนี้โซตะจะ...
เป็นหลักศิลาบ้านพระเจ้า
เขาไม่ได้อยู่ในโลกมนุษย์ของเราแล้ว
ได้ไงกัน
แต่ว่ามันต้องมีวิธี...
เธอจะทำลายความเสียสละของหลานฉันเหรอ
เหอ?
ใครเป็นคนเจาะหนอน?
เป็นเธอ หรือว่าโซตะ?
แต่ว่า...
ตอบฉันสิ!
ฉันค่ะ
เข้าใจล่ะ
งั้นก็ดีแล้ว
ถ้าเธอไม่ทำ คงมีหลายล้านคนตายไปแล้ว
เก็บความภาคภูมิใจ และหุบปากไว้
กลับไปในที่ที่เธอมา!
โลกนี้ไม่มีที่สำหรับคนธรรมดา
ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ฉันจะลืมได้ยังไง
ฉันจะเปิดประตูใต้ดินอีกครั้ง
ห้ะ? เธอว่าอะไรนะ?
ฉันต้องเข้าไป
เป็นไปไม่ได้
เธอเข้าไปที่นั่นไม่ได้
เธอต้องไม่เปิดประตู
เดี๋ยวสิ
ดินแดนนิรันดร์นั้นสวยงาม
แต่มันเป็นอาณาเขตของคนตาย
มันไม่ทำให้เธอกลัวเหรอ
ฉันไม่กลัวหรอก
คนเราจะอยู่หรือตายขึ้นกับดวงชะตา
ฉันรู้สึกอย่างนั้นมาตลอด
แต่ว่า...
ฉันกลัวโลกที่ไม่มีโซตะต่างหากล่ะ
มีประตูหนึ่งที่คนอาจเข้าไปสักครั้งในชีวิต
เธอเคยไปดินแดนนิรันดร์ใช่มั้ย
เธอเห็นอะไรในนั้น
ฉันเห็น...
ตัวฉันเองตอนเป็นเด็ก
และแม่ของฉัน...ที่ตายไปแล้ว
เธออาจเคยหลงอยู่ในดินแดนนิรันดร์ตอนเด็ก
เธอต้องตามหาประตูบานนั้น
มันนานเกินไปแล้ว
ฉันเห็นแล้วในที่สุดแกก็หลุดพ้น
แกอยากตามเธอไปใช่มั้ย
ฉันไว้ใจแกทุกอย่าง
ขอยืมรองเท้าหน่อยนะ โซตะ
นี่!
นี่เธอ!
ซุซุเมะ
คุณเซริซาวะ
เธอจะไปไหนเหรอ
ตามหาโซตะเหรอ
ตามหาประตู
อะไรนะ
ขอโทษนะ ฉันรีบ
เฮ้ ฉันออกตามหาเธอทุกที่เลย
อะไรกัน?
เธอโกหกว่าเป็นญาติใช่มั้ย
มันสำคัญตรงไหนล่ะ
-ขึ้นรถ -ห้ะ?
เธอจะตามหาโซตะใช่มั้ย
งั้นฉันจะพาเธอไป
ทำไมถึงจะช่วย?
ฉันก็เป็นห่วงเพื่อนฉัน
-อะไรกัน -ทะเลาะกันเหรอ
อยู่นั่นเอง!
ซุซุเมะ!
น้าทามากิ
รู้มั้ยน้าเป็นห่วงแค่ไหน
นี่คุณ...อยู่ห่างๆ หลานฉันนะ
ไม่งั้นฉันโทรเรียกตำรวจ
คุณเป็นใคร
นี่ผู้ชายที่มาบ้านเราใช่มั้ย
อย่าหลงเชื่อเขานะ
เรากลับกันเถอะ
ขอโทษค่ะ หนูยังไม่กลับ
ซุซุเมะ!
เซริซาวะ ออกรถ
โอเค
เฮ้!
ซุซุเมะ
คุณทำอะไรของคุณเนี่ย
น้าปล่อยเธอไปคนเดียวไม่ได้
-น้าทามากิ ออกไป -มานี่ ซุซุเมะ
รถมีประตูนะ รู้มั้ย
เขาคบซ้อนเหรอ
ผู้ชายเจ้าชู้
-ใช่ และคุณไม่สนเลย -ทุกคนใจเย็นๆ
นี่...
จบรึยัง
-ไดจิน -แมวพูดได้!?
อะไรกัน ไม่ใช่หรอก
ใช่ เธอพูดถูก
ใช่ แมวพูดไม่ได้
ที่สำคัญกว่านั้น...
(ยืนยันจุดหมายปลายทาง) -คุณเซริซาวะ พาเราไปที่นี่นะคะ
มันไกลนะ
ซุซุเมะ นี่มัน...
คุณบอกว่าจะพาฉันไปไม่ใช่เหรอ
ได้โปรด ฉันต้องไปที่นั่น
เอาจริงสินะ
คืนนี้เราไม่ได้กลับมาแล้วล่ะ
แกพยายามจะทำอะไรนะ?
♪ เพื่อที่จะเจอแม่เขา
♪ ฉันขึ้นรถไฟมาคนเดียว
♪ ภาพเมืองใหญ่ยามเย็น รถยนต์แล่นผ่าน
♪ ฉันมองเห็นจากปลายหางตา
ขอโทษนะคุณ
อะไร? เพลงนี้ควรฟังตอนขับรถทางไกล
และเรามีแมว...
ซุซุเมะไม่ฟังหรอก
เธอหลับไปแล้ว
เฮ้ นั่นแมวของเธอเหรอ
เราไม่ได้เลี้ยงแมว
เซริซาวะ...
คุณเป็นครูฝึกหัดเหรอ
ใช่
ผมอยากเป็นครู
รถใช้ได้รึเปล่าเนี่ย
รถใช้แล้ว ผมซื้อมาถูกมาก
เจ๋งมั้ยล่ะ
คุณแน่ใจเหรอว่าอยากขับไป
ขับเกินเจ็ดชั่วโมงเชียวนะ
ลูกสาวคุณไม่ใช่คนเดียวที่ตามหาโซตะ
เธอไม่ใช่ลูกสาวฉัน
เธอเป็นหลานสาว
พี่สาวฉันตายแล้ว ฉันรับเลี้ยงเธอมา
พี่ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
อ้อ
ตอนนั้นซุซุเมะอายุสี่ขวบ
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแม่หายตัวไป
เธอหลงทาง พยายามจะตามหาแม่
ซุซุเมะ!
ซุซุเมะ อยู่ไหน?
ซุซุเมะ!
-น้า -ไม่มีอะไรแล้วนะ
น้าขอโทษ ตั้งนานกว่าจะตามเจอหลาน
ตั้งแต่นี้ไป หลานเป็นลูกสาวน้านะ
จากวันนั้น 12 ปีแล้ว
ฉันพาเธอไปคิวชู เราอยู่กันมาตั้งแต่นั้น
คุณรังเกียจควันบุหรี่เหรอ
ก็มันเป็นรถคุณ
แปลว่าเราจะไปบ้านเกิดของซุซุเมะ
โซตะจะไปที่นั่นจริงๆ เหรอ
ฉันไม่รู้
แต่ที่นั่นไม่มีอะไรเหลือเลย
ทำไมเราไม่พาเธอกลับโตเกียว?
นั่นจะทำให้เธอล้มเลิกความคิด
โซตะติดเงินผม และผมต้องการเงินคืน
คุณเป็นเจ้าหนี้หน้าเลือดงั้นสินะ
♪ และเธอจะโกรธคุณมากนะที่รัก
(ดินปนเปื้อน)
(มีเขตอพยพข้างหน้า)
♪ เป็นความเจ็บปวดที่นำความทรงจำเหล่านั้นกลับมา
♪ ทุกความทรงจำที่ฉันคิดว่าสูญหายไปแล้ว
รู้สึกมั้ยว่ามีแรงสะเทือน
อ้อ ดูสิมีใครตื่นมาคุย
ตอนนี้น้าเธอหลับไปแล้ว
ครอบครัวเธอนอนไม่เก่งเลยนะ
(เตือนแผ่นดินไหว ความรุนแรง 3.0)
จริงด้วย ฉันไม่รู้สึกเลย
หยุดรถ
เฮ้ เดี๋ยว
ซุซุเมะ
มันไม่ได้ปรากฏขึ้นมา
โซตะต้องกำลังควบคุมมัน
ไดจิน
แกพยายามจะทำอะไร
ทำไมไม่พูดอะไรเลย
นี่ คนอื่นสามารถ...
กลายเป็นหลักศิลาได้มั้ย
ถ้าไม่ใช่ผู้ปิดประตู?
นี่!
ซุซุเมะ
เธอเป็นอะไรเนี่ย
ขอโทษค่ะ ไม่มีอะไร
ต้องรีบไปค่ะ
เรามาเกือบถึงครึ่งทางแล้ว
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าที่นี่สวยอย่างนี้
ที่นี่...สวยเหรอ
ขอโทษ เราต้องไปแล้วล่ะ
นี่
นี่แก
เจ้าแมว
บ้าจริง
แกเป็นครอบครัวมีปัญหาสินะ
♪ เธอกำลังค้นหาอะไร
♪ บางสิ่งที่ยากจะเจอ
♪ ในกระเป๋า ในโต๊ะเขียนหนังสือ
♪ มองหาจนทั่วแต่ไม่เจอ
♪ เธอยังอยากจะหาต่อไปเหรอ
♪ ทำไมไม่มาเต้นรำกับฉันล่ะ
♪ ในฝันของเรา ในฝันของเรา
♪ เธอไม่อยากตะลอนไปเหรอ
ฝนตก
อ้าวจริงดิ?
ไม่ไหวเลย
ทำไม? รถมีหลังคาไม่ใช่เหรอ
ปิดประทุนสิ
ก็ลองดูนะ
เฮ้...
ใช่ มันพัง
ฮ่าฮ่า
อย่ามาฮ่าฮ่านะ
แล้วจะซ่อมยังไงล่ะ
ไม่ต้องห่วง
เราใกล้จะถึงจุดพักรถแล้ว
40 กิโลเมตรถึงที่หมาย เวลาประมาณ 35 นาที
ใกล้ถึงบ้านคุณแน่ะ
(โอยา ไคกัง - จุดพักรถ) ขณะนี้เวลา 15.30 น.
ขอบคุณสำหรับอาหาร!
อะไร?
คุณอยู่กับผู้ชายเพลย์บอยเหรอ
เหมือนนักต้มตุ๋นกิ๊กก๊อกซะมากกว่า
แต่ฉันไม่คิดว่าเขามีแผนร้ายอะไร
นั่นยิ่งอันตรายทวีคูณ
ผู้หญิงสองคน
ในรถปิดล็อกอันตรายมาก!
มันเป็นรถเปิดประทุน
นั่นยิ่งหนักเข้าไปใหญ่
-ทามากิ คุณอยู่ส่วนไหนของมิยากิ -ทามากิอีกแล้ว?
-เดี๋ยวนะ -มิโนรุไม่ยอมแพ้ใช่มั้ย
ที่จุดพักรถมีรถบัสกลับโตเกียว
มีที่ว่างพอดีเลย
ผมจะจองเดี๋ยวนี้
เดี๋ยวก่อนนะ มิโนรุ
เรามาไกลขนาดนี้แล้ว
ฉันไม่คิดว่า...
(เตือนแผ่นดินไหว ความรุนแรง 3.0)
โซตะ
ซุซุเมะ แผ่นดินไหวอีกแล้วเหรอ
ช่วงนี้แผ่นดินไหวหลายครั้งแล้ว
แล้วนี่จะไม่กินอะไรเลยเหรอ
ค่ะ
ซุซุเมะ
บอกน้าหน่อยได้มั้ย
อะไรคะ
ทำไมหลานถึงดื้อรั้นไม่กลับบ้าน
ประตู...
ขอโทษค่ะ มันอธิบายยาก
หมายความว่าไงกัน
ก่อปัญหาซะขนาดนี้แล้วน่ะ
ปัญหาเหรอ
น้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี น้าทามากิ
พอกันที เราจะขึ้นรถสาธารณะกลับ
เมื่อไม่ยอมพูดอะไรล่ะก็
หลานดูหดหู่
ไม่กินอะไรเลย
ปล่อยหนูนะ
ซุซุเมะ
น้าทามากิกลับบ้านไปเถอะ
หนูไม่ได้ขอให้น้ามาตามหนู
เธอรู้บ้างหรือเปล่า
น้าเป็นห่วงแทบตายนะ
นั่นแหละที่ทำให้หนูอึดอัด
จะไม่ขอทนอีกแล้ว
น้ารับเธอมาเลี้ยง
สละเวลา 10 ปีให้เธอ
น้ามันโง่...
ทุกวันน้าต้องระวังตัว
เด็กหญิงกำพร้าแม่
น้าไม่มีใครเลยก็เพราะเธอ
ใครจะแต่งงานกับผู้หญิงที่มีเด็กติดมาด้วย
แม้แต่เงินแม่เธอ มันก็เทียบกันไม่ได้หรอก
นั่นมัน...
แต่มันก็ไม่ใช่ว่าหนู...
"ขอโทษนะ ตั้งนานกว่าน้าจะ..."
จะมีทางเลือก
"หนูเป็นลูกสาวของน้า"
น้าเป็นคนพูดว่า "หนูเป็นลูกสาวของน้า"
ฉันจำไม่ได้ว่าพูดอย่างนั้น
ออกไปจากบ้านฉัน
เอาชีวิตฉันคืนมา!
นี่คุณ...เป็นใคร?
ซาไดจิน
ซาไดจิน?
น้าทามากิ
เกิดอะไรขึ้น
น้าเป็นอะไรรึเปล่า
นี่น้า....?
ขอโทษนะ น้าต้อง...
เซริซาวะ
ครับ
ฉันคิดว่าฉันเสียสติไปแล้ว
ทำไมฉันพูดอะไรอย่างนั้น
เอ่อ...
นี่ นี่ นี่!
คุณโอเครึเปล่า
ใช่ ครอบครัวมีปัญหาจริงๆ
♪ ฉันติดกระดุมเครื่องแบบของฉัน
ไม่
♪ จูบวันวาเลนไทน์
ไม่เอา
(หยุดต่อสู้กัน)
เพลงนี้แหละ
♪ โปรดหยุดต่อสู้กัน
♪ ฉันอยากให้เธอสองคน ต่อสู้แย่งฉัน
ขับรถอาบแดดก็ดีนะ
ปิดเพลงได้มั้ย
เหอ?
ผมเลือกเพลงเหมาะกับผู้ฟังนะ
ซุซุเมะ เธอชอบเพลงเก่ามั้ยล่ะ
สงสัยฝนยังตกไม่เลิก
ใช่มั้ย เจ้าเด็กใหม่
เรารับแมวจรมาอีกตัวได้ไง
ตัวใหญ่ซะด้วย
อ๊ะ รุ้งกินน้ำ
เป็นลางดีนะ
ฮ้า
เอาใจยาก
ซุซุเมะ แมวไม่ตามคนโดยไม่มีเหตุผลหรอก
ไม่เหมือนหมา
เจ้าแมวดำแมวขาว
มันต้องการอะไรบางอย่างจากเธอ
ใช่แล้วล่ะ
ห้ะ?
คืนทุกอย่างให้เหมือนเดิม ด้วยมือมนุษย์
มันพูดได้!
อ๊าๆๆๆ
ล้อกันเล่นใช่มั้ย
อ๊ะ ซ่อมได้แล้ว
โธ่ ไม่เอาน่า
เราอาจจะตายก็ได้นะ
เออช่างเถอะ แต่แมวพวกนั้นพูดได้?
พวกมันพูดได้จริงๆ
คืออะไร?
เรื่องเหนือธรรมชาติเหรอ
ไม่ เป็นไปไม่ได้
ขอโทษค่ะ!
พวกเขาไม่ยอมจอด!
เซริซาวะ
เราเหลืออีก 10 กิโลเมตรใช่มั้ย
ห่างจากจุดหมาย 20 กิโลเมตร
อีก 20 กิโลเมตร
มันยังอีกไกลเลยนะ
กลับสู่เส้นทางที่เลือก
ฉันรู้แล้วน่า!
ฉันจะวิ่งต่อไปเอง
ขอบคุณมาก คุณเซริซาวะ
น้าทามากิด้วย
ฉันจะไปด้วย
ขอบคุณที่พาเรามาถึงที่นี่
ฉันคิดว่าคุณจะต้องเป็นครูที่ดีมาก
นี่ นี่พวกคุณ...
มันเรื่องอะไรกันนะ?
ให้ตายสิ ฉันอิจฉาแกนะ โซตะ
น้าทามากิ
น้ายอมแพ้
หลานกำลังไล่ตามคนรักอยู่ใช่มั้ย
ไม่ เอ่อ ไม่ใช่เรื่องรักนะ
นี่ซุซุเมะ
เจ้าพวกนี้เป็นใคร
พวกเขาคงจะเป็นพระเจ้า
พระเจ้าเหรอ
เรื่องที่น้าพูดในลานจอดรถน่ะ
แน่นอน น้ารู้สึกอย่างนั้นเวลานั้น
แต่นั่นก็ไม่ใช่อย่างเดียวที่น้ารู้สึกนะ
ค่ะ
หนูเข้าใจนะว่ามันไม่ใช่อย่างเดียวที่รู้สึก...
หนูก็เหมือนกัน
หนูขอโทษนะ น้าทามากิ
การกลับบ้านครั้งแรกในรอบ 12 ปี
หนูกลับมาแล้ว แม่คะ!
หนูกลับมาแล้ว แม่คะ
ดูสิเธอโตแล้วนะคะพี่
ฉันไม่รู้เลยว่าเธอกำลังจะทำอะไร
เจอแล้ว
(ของสำคัญของซุซุเมะ)
ไดอารีเหรอ
ใช่
ฉันจำไม่ได้ชัดเจนว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น
แต่ฉันจำได้ว่าเดินเข้าประตูมา...
(11 มีนาคม)
(เตือนสึนามิ)
ผู้ที่อยู่ใกล้มหาสมุทร โปรดอพยพขึ้นที่สูง
เห็นแม่ของหนูมั้ย
-หนูมาคนเดียวเหรอ -เธอทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล
เห็นแม่ของหนูมั้ย
-พวกเขาไม่เจอสึบาเมะเหรอ -เด็กคนนั้นยังหาอยู่นะวันนี้
รู้มั้ยว่าแม่หนูอยู่ไหน
-เธอเพิ่งสี่ขวบ -แม่ของเธออาจจะ...
-น่าสงสาร -เห็นแม่ของหนูมั้ย
เธอตัวคนเดียว
-เสียใจด้วยนะ ซุซุเมะ -แม่ของหนู…!
เสียใจด้วย
แม่จ๋า!
อยู่ไหน?
มันไม่ใช่ความฝัน
ใช่แล้ว จันทร์เต็มดวงคืนนั้น
ที่ข้างเสาโทรศัพท์
อะไรนะ
เธอมาหาประตูบานนี้ใช่มั้ย
เฮ้ ซุซุเมะ
12 ปี หินนั้นอาจจะหายไปแล้ว
อยู่ไหน?
ซุซุเมะ
ไดจิน
เฮ้ อะไรกัน
ไดจิน นี่แก...
แกตั้งใจพาเรามาเปิดประตูใช่มั้ย
ตั้งแต่แรกแล้ว
โว่ว!
ขอบใจมากนะ ไดจิน
ไปเถอะ ซุซุเมะ
ซุซุเมะ!
น้าทามากิ
หนูจะไปนะ
จะไปไหน?
ไปหาคนที่หนูรัก
ซุซุเมะ
บนพื้นดินไฟไหม้
นั่น...
เจ้าหนอน!
มันกำลังจะไปที่ประตู
ซาไดจิน
นั่นใช่...
โซตะมั้ย?
ไดจิน แก...
ซุซุเมะ เธอเป็นไรมั้ย
นี่คือที่ไหน
ดินแดนนิรันดร์เหรอ
นั่นโซตะ
โซตะ
โซตะ!
ซุซุเมะ
ถ้าเธอเอาหลักศิลาออก
หนอนจะหนีได้นะ
ฉันจะขอเป็นหลักศิลาเอง
เพราะฉะนั้นได้โปรด
ตื่นเถอะนะ โซตะ
นี่แก...
โซตะ
ฉันมาถึงขนาดนี้แล้ว
ได้โปรดตอบฉัน
โซตะ
ขอให้ฉันได้ยินเสียงเธอ
โซตะ
นี่เธอ...
รู้มั้ยแถวนี้มีที่พังๆ อยู่ตรงไหน
ที่พังๆ เหรอ
เธอไม่กลัวตายรึไง
ฉันไม่กลัว
เราเป็นทีมที่ยอดเยี่ยม
ฉันคิดว่าฉันกำลังทำสิ่งที่สำคัญมาก
มาช่วยกันนะ
เธอเป็นคนมีเรตติ้งใช่มั้ย โซตะ
เดี๋ยวสิ
นี่คือ...?
ใช่
นี่คือที่ๆ...
ฉันพบจุดจบเหรอ
ความทรงจำของโซตะ
-โซตะ -แต่ว่าฉันได้มาเจอเธอ
นี่ โซตะ!
ในที่สุดก็ได้เจอเธอ
โซตะ!
ฉันไม่อยากหายไป
ฉันอยากมีชีวิต
ฉันอยากมีชีวิตต่อไป
ฉันกลัวตาย
ฉันอยากมีชีวิต
มีชีวิต
มากกว่านี้
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันอยากมีชีวิตมากกว่านี้
ฉันอยากได้ยินเสียงเธอ
ฉันไม่อยากอยู่ตัวคนเดียว
ฉันกลัวตาย
โซตะ...
โซตะ
ซุซุเมะ
ฉันเป็นอะไร?
ไดจิน
แกเป็นอะไร
แกโอเคมั้ย
ฉัน...
เป็นแมวของซุซุเมะไม่ได้แล้ว
คืนฉันกลับไป...
ด้วยมือของเธอ
ไดจิน...
หลักศิลาที่สอง
หนอนกำลังจะหนีออกจากประตู!
ซุซุเมะ
ฉันไม่เป็นไร
ทำไงดี
คอยฟังเสียง พวกเขาจะบอกเรา
ตามฉันมา
พระเจ้าผู้สถิตอยู่ใต้ดินแดนแห่งนี้
ปกป้องคุ้มครองพวกเรามาหลายชั่วอายุคน
ภูเขาและแม่น้ำที่เรายึดเป็นของเรามาแสนนาน
เราจะขอคืนทุกสิ่งกลับคืนไป
อรุณสวัสดิ์
กินให้อร่อยนะ
ขอบคุณสำหรับอาหาร
แล้วเจอกันนะ
เจอกัน
กลับบ้านเร็วๆ
-แล้วเจอกัน -กลับบ้านเร็วๆ
-เจอกันนะ -เจอกันนะ
-ไปก่อนล่ะ -โชคดีนะ
-แล้วเจอกัน -กลับบ้านเร็วๆ
-อย่าสายล่ะ -ฉันจะรีบไปหา
-โชคดีนะ -เจอกันนะ
แล้วเจอกันนะ
ข้ารู้ว่าชีวิตมีอยู่เพียงชั่วขณะ
เรามีชีวิตเคียงขนานกับความตาย
แม้กระนั้น..
อีกสักครั้ง
แม้ว่าจะขอเพียงหนึ่งนาที
เราก็อยากมีชีวิต!
ขอพระเจ้าผู้สูงส่ง
ได้โปรด ได้โปรด
ข้าขอร้องพระองค์
อย่ากลัว
ขอให้เธอเชื่อใจตนเอง
จงคืนมันกลับไป!
ซุซุเมะ
ซุซุเมะ มีใครมาแน่ะ
เอ๊ะเด็กเหรอ
เด็กคนนั้น
ฉันต้องไป
ซุซุเมะ
เข้าใจล่ะ
ใช่แล้วสินะ
ในที่สุดฉันก็เข้าใจ
ซุซุเมะ
แม่จ๋า!
ไม่ใช่
คุณรู้มั้ยว่าแม่ของหนูอยู่ไหน
หนูรู้ว่าแม่กำลังตามหาหนู
และแม่ต้องเป็นห่วงมากเลย
หนูต้องไปหาว่าแม่อยู่ไหน
ซุซุเมะ เธอ...
แม่หนูทำงานที่โรงพยาบาล
แม่หนูทำกับข้าวและงานไม้เก่งมาก
แม่ทำอะไรก็ได้นะคะ
ซุซุเมะ
และบ้านของหนู
มันหายไปแล้ว
แม่จ๋า
แม่ไม่รู้ว่าจะตามหาหนูที่ไหน เพราะงั้น...
พอได้แล้วนะ!
ลึกๆ ในใจฉันก็รู้อยู่แล้ว
ทำไมล่ะ
แม่ยังอยู่ข้างนอกนะ แม่ตามหาหนู
ซุซุเมะ
แม่จ๋า อยู่ไหน?
แม่จ๋า!
แม่จ๋า
ฉันควรจะทำยังไง
ซุซุเมะ ดูสิ
เห็นมั้ย
เก้าอี้ของหนู
ใช่มั้ย
จะพูดยังไงดีนะ
เออนี่แน่ะ ซุซุเมะ
ถึงตอนนี้เธอเศร้าโศกแค่ไหน
อีกหน่อยเธอก็จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่
เพราะอย่างนั้นอย่าห่วงไปเลย
อนาคตไม่ได้น่ากลัวหรอกนะ
เธอจะได้พบกับผู้คนมากมายที่เธอห่วงใย
และเธอจะได้พบผู้คนมากมายที่ห่วงใยเธอ
กลางคืนดูเหมือนจะยาวนานไม่รู้จบตอนนี้
แต่วันหนึ่ง เช้าวันใหม่จะต้องมาถึง
เธอจะเติบโตอบอุ่นด้วยแสงสว่างนั้น
ฉันแน่ใจมากเลย
มันเขียนไว้ในหมู่ดาว
พี่คะ
พี่เป็นใคร
ฉันคือ...
วันพรุ่งนี้ของเธอ
ฉันลืมไปเลย
ฉันได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่สำคัญมานานมากแล้ว
ฉันไปล่ะนะ
♪ ความหมายของรัก การสัมผัส
♪ ทฤษฎีของความสัมพันธ์
♪ ทุกอย่างดูเหมือนไม่จริง
-ซุซุเมะ! ♪ เหมือนความฝันในใจฉัน
-น้า! ♪ เหมือนความฝันในใจฉัน
-ทามากิ! ♪ เหมือนความฝันในใจฉัน
-เซริซาวะ? ♪ เหมือนความฝันในใจฉัน
♪ เวลาผ่านไป ฉันเติบโตขึ้น
-แปลว่าคุณได้เงินคืนจากโซตะแล้ว ♪ เราจะได้พบกันมั้ย
อ๋อ...ผมโกหกน่ะ
-จริงๆ ผมเป็นหนี้โซตะ ♪ ถึงเวลานั้น ฉันจะรู้ความหมายของ...
ดูเหมือนเขาจะลืมไปแล้ว
-คุณเก็บเป็นความลับได้มั้ย ♪ เพลงรักนับพันเพลง
คุณนี่ไม่ไหวเลยนะ
♪ แต่รักไม่ใช่การปฏิวัติ ความสับสน หรือภัยอันตราย
ทำไมไม่กลับไปกับเราล่ะ
-ความรู้สึกของผู้คนคือสิ่งที่ปลอบประโลมผืนดิน ♪ รักคือเธอ
มีอีกหลายที่ที่หายไป มันจะทำให้ประตูเปิด
ฉันจะปิดมันเมื่อฉันกลับไปโตเกียว
♪ ท่าทางที่เธอหัวเราะคล้ายกับความเหงา
โซตะ คือว่า...
♪ เธอร้องเพลงทำให้ฉันนึกถึงแสงยามเช้า
-ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน ♪ มากกว่าที่มนุษย์กระทำหลายพันปีจากนี้
-ฉันจะกลับมาหาเธอ ฉันสัญญา ♪ มากกว่าที่มนุษย์กระทำหลายพันปีจากนี้
♪ ฉันอยากเห็นเธอหัวเราะด้วยใบหน้าที่ไม่เคยมีใครเห็น
♪ สิ่งที่ฉันไม่มี สิ่งที่ฉันไม่มีคือสิ่งที่เธอเป็น
♪ เธอทำให้ฉันเป็นฉันอย่างเช่นวันนี้
♪ เธอจะหัวเราะเมื่อฉันพูดคำนี้ใช่มั้ย
♪ ฉันอยากเห็นใบหน้านั้น
♪ สิ่งที่ฉันไม่มี สิ่งที่ฉันไม่มีคือสิ่งที่เธอเป็น
และโลกจะร่ำร้องชื่นชมใคร
ถ้าเพียงเธออยู่ตรงนี้
(คู่มือการเป็นพยาบาล) ถ้าเพียงเธออยู่ตรงนี้
♪ ไม่ว่าคำพูดร้ายกาจที่ตามมาจะเป็นยังไง
♪ ฉันจะโอบรับคำเหล่านั้นในอ้อมแขน
♪ ความสิ้นหวังเมื่ออยู่กับเธอจะสว่างสดใส มากกว่าความหวังเมื่อไม่มีเธอ
ยินดีต้อนรับนะ
♪ ท่าทางที่เธอหัวเราะคล้ายกับความอ่อนโยน
♪ เธอร้องเพลงคล้ายกับเสียงฝนค่ำคืนนี้
♪ มากกว่าที่มนุษย์กระทำหลายพันปีจากนี้
♪ ฉันอยากเห็นเธอหัวเราะด้วยใบหน้าที่ไม่เคยมีใครเห็น
♪ สิ่งที่ฉันไม่มี สิ่งที่ฉันไม่มีคือสิ่งที่เธอเป็น
♪ เธอทำให้ฉันเป็นฉันอย่างเช่นวันนี้
♪ ถ้าฉันตะโกนชื่อเธอจนเสียงแห้งหาย
♪ และหากมันไปถึงเธอ ฉันจะตะโกนเดี๋ยวนี้
เส้นสีแดง เส้นสีฟ้า เธอเก็บไว้ข้างใน
สองสิ่งนั้นจะมาพบกันที่กลางใจเธอ
ในเสียงหวีดหวิว ฝ่าสายลมต้านทาน
ฉันคิดสรรถ้อยคำที่จะเอ่ยออกไป
เวลานอนหลับใหล ลมพัดแผ่วโลมไล้
ดวงดาวคือเปลขับกล่อม ผู้คนคือภาพลวงตา
หากน้ำตานี้คือคำตอบของคำถามว่าทำไมฉันร้องไห้
มันไม่ได้ใกล้เคียงความหมายที่เราตามหากันและกัน
มันคือเสียงตะโกนที่ร่างกายนี้ไม่มีวันพอ
รู้สึกถึงหัวใจสั่นไหวเพียงเมื่อฉันสัมผัสมือเธอ
มากมายกี่ความหมายที่เราต้องเข้าใจ เพื่อจะไปที่นั้น
อาจเป็นความโง่ อาจเป็นความน่าชัง
นอกเหนือสิ่งที่ถูกต้อง ฉันอยากจับมือกับเธอ
ความทรงจำล้ำค่าที่ไม่อาจเรียกคืน
ความคิดที่ไม่อาจเปลี่ยนเป็นคำพูด
บางทีนะ เพียงบางที
นั่นคือทั้งหมดของหัวใจดวงนี้
บางทีนะ เพียงบางที
มันยังกระหน่ำตีหัวใจเธอ
อยากให้เธอสังเกตเห็นฉัน
หากน้ำตานี้คือคำตอบของคำถามว่าทำไมฉันร้องไห้
มันไม่ได้ใกล้เคียงความหมายที่เราตามหากันและกัน
มันคือเสียงตะโกนที่ร่างกายนี้ไม่มีวันพอ
รู้สึกถึงหัวใจสั่นไหวเพียงเมื่อฉันสัมผัสมือเธอ
มากมายกี่ความหมายที่เราต้องเข้าใจ เพื่อจะไปที่นั้น
อาจเป็นความโง่ อาจเป็นความน่าชัง
นอกเหนือสิ่งที่ถูกต้อง ฉันอยากอยู่กับเธอ