‪ฉันทนไม่ไหวแล้วพี่ หายใจไม่ออกแล้ว
‪เป็นอะไรไป เชอรีล ใจเย็นๆ ก่อน
‪ไม่!
‪ไม่ พวกนั้นมองเหมือนเราไร้ค่า
‪ปล่อยให้เรายืนรอ
‪เหมือนเด็กรอโดนทําโทษอะไรสักอย่าง
‪เหมือนเขาเดินไปเหยียบขี้หมาติดรองเท้า
‪ใครปล่อยให้รอ ‪เธอพูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่องเลย
‪เธอจิตตกอีกแล้วรึเปล่า
‪สํานักงานการเคหะ
‪ฉันไปติดต่อขอให้ช่วยเรื่องค่าเช่าห้อง
‪แต่เธอมีงานทํานะ
‪เธอกับไมเคิลต้องเลิกใช้บัตรเครดิต ‪สร้างชีวิตทําตัวอู้ฟู่ได้แล้ว
‪ฉันเคยได้รางวัลยอดนักขายแห่งปี ‪สามปีซ้อน
‪ฉันไม่ควรจมอยู่ในที่แบบนี้!
‪คาร์ล ไปดูน้องหน่อย
‪ฉันอยากมีมากกว่านี้ ‪อยากได้มากกว่านี้มันผิดตรงไหน
‪เราทุกคนอยากได้มากกว่าที่มี เชอรีล
‪แต่เรายอมต้องรับสภาพอย่างที่เป็น
‪เราแค่ต้องพอใจกับสิ่งที่มีให้ได้มากที่สุด
‪เอางี้ เดี๋ยวเธอแวะมาที่นี่ดีไหม
‪ใช่ พี่พูดถูก
‪พอใจให้ได้มากที่สุด
‪วันนี้แค่จิตตกน่ะ
‪หดหู่นิดหน่อย
‪เดี๋ยวสักห้าโมงไปหานะ
‪(ไมเคิล)
‪สวัสดีค่ะ ขณะนี้ไม่มีผู้รับสาย
‪โปรดฝากข้อความหลังจากได้ยินเสียงสัญญาณ
‪สวัสดีค่ะ ขณะนี้ไม่มีผู้รับสาย
‪โปรดฝากข้อความหลังจากได้ยินเสียงสัญญาณ
‪เชอรีล เธออยู่ไหน
‪รับสายสิวะ
‪(คนหลงทาง)
‪(หลายปีต่อมา)
‪(นีฟ)
‪เช้านี้อากาศดีจริงนะคะ
‪ใช่ไหมล่ะคะ
‪แล้วคุณก็ดูงามเลิศเหมือนเดิมเลย
‪แหม ช่างพูด
‪คุณจะมางานกาล่าการกุศลของฉันศุกร์นี้ไหมคะ
‪- เราจะเปิดบ้านต้อนรับ ‪- อุ๊ย น่าตื่นเต้น
‪- เพื่อคนพิการในแกมเบีย ‪- ดีงามจังค่ะ
‪ฉันใส่ชื่อคุณบริจาคสักห้าร้อยดีไหม
‪- ปอนด์เหรอ ‪- ใช่ค่ะ เว้นแต่...
‪เปล่าค่ะ ได้แน่นอน เอาไป 550 เลย ‪ยินดีที่ได้ช่วย
‪ใจดีมากค่ะ
‪อ้าว เพิ่มอีกไม่ได้เหรอคะ ‪อยากให้คนมาเต็มบ้าน
‪ผมทํางานงานประกันภัยนะที่รัก ‪ไม่ใช่วงการโรงแรม
‪แต่นี่เรื่องสําคัญนะเอียน
‪เรื่องพวกนี้คนในชุมชนเขามองว่าสําคัญมาก
‪เราพยายามทําเรื่องนี้กันมาตั้งนาน
‪โอเค
‪โอเค ผมจะจัดการให้
‪อย่าลืมสั่งกุ้งล็องกูสทีนด้วยนะ
‪(ร้านไอศกรีมเบ็ตตี้)
‪สวัสดีจ้ะ นีฟ
‪- น้องทํางานเป็นยังไงบ้างคะ ‪- เก่งมากค่ะ
‪ขยันขันแข็งเหมือนผึ้งน้อย
‪ใช่ไหมคะ ทําไมผมเป็นอย่างนั้นล่ะลูก
‪- เป็นสไตล์น่ะแม่ ‪- อ้อ
‪ทรงผมฮิตก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เนอะ
‪จริงด้วยค่ะ
‪คุณจะอยากได้อะไรไปเสิร์ฟในงานไหม
‪แมรี่เล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว ‪วงประสานเสียงภาษามือเชียวเหรอ
‪อ๋อ ใช่ค่ะ "ฝันแห่งเกอโรนตีอัส" ของเอลการ์
‪การเดินทางของวิญญาณผู้ล่วงลับ
‪ฟังดูวิเศษมาก
‪เดี๋ยวแม่จะไปซื้อแชมพูแพงๆ ‪แล้วเปิดน้ําในอ่างรอนะจ๊ะ
‪ปาร์ตี้ประทินผิวกันหน่อย
‪ตอนคุณเพิ่งมาถึง ‪คุณไม่รู้ด้วยซ้ําว่างานประจําปีที่นี่คืออะไร
‪แต่ตอนนี้ดูคุณสิ จะจัดงานกาล่าเองแล้ว
‪- แหม คุณคงเป็นแรงบันดาลใจให้ฉัน ‪- คิดว่าไม่ใช่นะ
‪เราทุกคนภูมิใจมาก
‪คุณเป็นตัวอย่างที่แท้จริงของความมุ่งมั่น นีฟ
‪ฉันเข้าใจที่คุณอยากคืนประโยชน์ให้สังคม
‪ไม่ใช่แค่คืนสังคม
‪มันเป็นการสรุปรวมทุกอย่าง ‪จากช่วงเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่
‪เหมือนเป็นงานจบการศึกษา
‪และเป็นโอกาสอวดครัวใหม่ด้วยใช่ไหม
‪แหม นั่นก็ด้วยค่ะ เห็นๆ อยู่
‪นีฟ แต่พูดจริงนะ ‪คุณไม่ต้องพิสูจน์อะไรทั้งนั้น
‪คุณเป็นพวกเดียวกับเราแล้ว
‪- ก็เรียกงั้นได้ ‪- รู้นี่ว่าฉันหมายถึงอะไร
‪แถมคุณยังสวยสง่าที่สุด ไม่ได้แก่ลงเลยสักนิด
‪ที่จริงมันน่าโมโหมากนะ
‪- ฉันจ่ายเองค่ะ ‪- ขออภัยค่ะ
‪ขอบคุณมากจ้ะ ‪ขอโทษนะ ขอไปห้องน้ําก่อน
‪ไม่จ่ายเซอร์วิสชาร์จนะ ขอบคุณ
‪ให้ช่วยอะไรไหมจ้ะลูกแม่
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ทุกคนไม่เชื่อแน่ๆ ว่าวันนี้ ‪เกิดอะไรขึ้นกับแม่ตอนขับรถ
‪มีใครเห็นโปสเตอร์ผมไหม
‪โปสเตอร์อะไร เอียนคะ
‪โปสเตอร์ลิล เวย์น ในฟิตเนส
‪- แม่เขากําลังเล่าเรื่อง ‪- มันหายไปเฉยๆ งั้นเหรอ
‪ใช่แล้ว แม่เพิ่งจิบชากับอแมนดา แล้วแม่...
‪- ห้ามเล่นมือถือบนโต๊ะอาหาร แมรี่ ‪- ขอโทษค่ะ
‪แม่ก็ขับไปเรื่อย ‪จนเห็นคนท่าทางไม่น่าไว้ใจ ไม่ใช่คนแถวนี้
‪แล้วทุกคนต้องไม่เชื่อแน่ๆ
‪แต่ขับพุ่งเข้าไปชนท้ายรถของโซเนีย ‪ทํากันชนหลุดแทบทั้งอัน
‪- ส่งมาหาผมสิ ‪- จะจัดการให้เหรอคะ
‪- แน่นอน ‪- ขอบคุณค่ะที่รัก
‪- น่ารัก ‪- น้ําเน่า
‪เราก็เพิ่งจ้างเด็กใหม่จากนอกเมือง
‪จริงเหรอ เด็กที่ไหนคะ
‪เด็กผิวดําน่ารักเชียว
‪ผิวดําเหรอ
‪- เราก็ดํา ‪- ใช่
‪เธอชื่ออะไรคะ สาวน้อยคนนี้
‪อาบิเกล แล้วก็น่ารักมากจริงๆ
‪ทักษะที่ซ่อนไว้นะ
‪ฉันเคยบอกแล้วไง
‪ฉันเคยทําเป็นงานเสริมตอนอายุ 15
‪ตอนอยู่แคทฟอร์ดน่ะเหรอ
‪- ที่ฟูลแฮมต่างหาก ‪- จริงเหรอ
‪"จริงเหรอ" จริงสิ
‪คิดว่าเซบาสเตียนโอเครึเปล่า
‪ทําไมถึงจะไม่โอเค
‪เราให้พื้นที่กับลูกพอที่จะ... ไม่รู้สิ
‪- อะไร ‪- แสดงความเป็นตัวของตัวเอง
‪เซบาสเตียนมีพร้อมทุกอย่าง
‪จะว่าไป ฉันเพิ่งพรีออเดอร์ ‪เอ็กซ์บ็อกซ์รุ่นใหม่เตรียมให้วันเกิดเขา
‪เครื่องเก่าที่มีใช้ไม่ได้แล้วเหรอ
‪ที่จริงไม่ต้องปิดก็ได้นะ
‪ฉันรู้ค่ะว่าไม่ต้องปิด
‪ผมชอบทรงเดิมของคุณนะ
‪ขอบคุณที่บอกความรู้สึกให้รู้
‪ไม่เอาน่ะ คุณรู้ว่าผมหมายถึงอะไร
‪แค่ถอดมาดูแล แค่นั้นเองค่ะ
‪ไปนอนกันดีกว่านะคะ
‪เดี๋ยวฉันตามไป
‪เซบาส มาวาดอะไรในกระจกเล่นเหรอ
‪อะไรนะ เปล่าอยู่แล้ว
‪(โรงเรียนเอกชน)
‪ระวังตัวด้วยนะ
‪อรุณสวัสดิ์ครับครูวิลเลียมส์
‪อีกครั้งแล้วที่โรงเรียนคาสเซิล คูมบ์
‪เอาชนะโรงเรียนเอกชนทุกแห่งทั่วประเทศ
‪และเป็นเวลาห้าปีติดต่อกัน
‪ที่รองครูใหญ่และ ‪หัวหน้าวิชาศาสนาวิทยา ครูวิลเลียมส์
‪ได้ผลงานดีกว่าเราทุกคน ‪เพราะมีนักเรียนได้เอมากที่สุดในชั้นปีสุดท้าย
‪ถึงแม้เธอจะยังไม่ยอมส่งหลักฐานอ้างอิงงานเก่า
‪แหม ก็อยากรับเหรียญเพิ่ม ‪แต่ตอนนี้ไม่มีผนังจะโชว์แล้วค่ะ
‪เข้าห้องเรียนได้
‪อย่ามาคุยโอ้เอ้บนทางเดิน
‪ไปเร็ว
‪ไปได้แล้วสาวๆ ไม่ใช่เวลาถ่ายรูปนะ ‪รีบเข้าห้องเรียนเลย
‪เร็วๆ เข้า
‪เซบาส เซบาสเตียน!
‪- อะไรฮะ ‪- อะไร
‪- ไม่ต้องเข้าห้องเรียนเหรอ ‪- เข้า ก็กําลังจะไป
‪ก็รีบไปสิ แทนที่จะยืนคุยกับคนแปลกหน้า
‪คนแปลกหน้าที่ไหน
‪- พกมือถืออยู่รึเปล่า ‪- อาจจะ
‪เปิดไว้นะ เผื่อแม่ต้องติดต่อ
‪ทีนี้ เริ่มใช้เสียง
‪ดีมาก เพราะจ้ะ
‪ใครเอามาให้
‪- เขาอยู่ไหน ‪- ใคร
‪ใครเหรอ นี่จะเล่นเกมอะไรกับแม่
‪- ผมซื้อเอง ‪- อย่าทําเหมือนแม่โง่ได้ไหม
‪แม่สั่งพักการเรียนได้นะ อย่าลืม
‪ฉันเป็นทั้งแม่และทั้งครูใหญ่
‪- รอง ‪- กลับเข้าโรงเรียนเดี๋ยวนี้
‪แล้วจะต้องคุยกันทีหลัง
‪- พี่เขาไปไหน ‪- วันนี้วันอังคาร
‪- แล้ว ‪- มีแข่งบาส
‪บาสเกตบอล อ้อ แน่สินะ บาสเกตบอล
‪แม่! ระวัง!
‪- ถึงแล้ว ‪- อะไร
‪บ้านเอมิลี่
‪แม่เป็นอะไรรึเปล่า
‪จ้ะ ไม่เป็นไร
‪- แล้วเจอกันนะคะ ‪- เจสซี่จะไปส่งที่บ้านใช่ไหม
‪ใช่ค่ะแม่ รักนะ บาย
‪รักจ้ะ บาย
‪อ้าว เป็นไงบ้าง
‪- สวัสดีจ้ะ ขอโทษที่มาช้า ‪- ไม่ต้องห่วง
‪- แบร์รี่มัวแต่ทําผมอีกแล้ว ‪- ขําละ
‪โห เครื่องเทศถึงรส อร่อยมาก
‪ไม่รู้ว่าคุณทําได้ยังไงนะ นีฟ
‪แบร์รี่บ่นตลอดว่าไก่ฉันไม่อร่อย
‪- เหรอคะ ‪- คุณต้องสอนฉันบ้าง
‪สอนสูตรเครื่องปรุงลับของคุณให้ฉันสักจาน
‪- นัดเวลากันสักคืนก็ได้นะ ‪- ได้ค่ะ
‪เอาเลยไหม
‪เขาเป็นนักคิดอิสระ
‪เขาพูดถึงเรื่องที่
‪พวกสื่อกระแสหลักกลัวไม่กล้าจะแตะต้อง
‪แล้วเขาก็พูดโดนใจคน
‪"คนขาวอพยพ"
‪เขาใช้คํานั้นในพอดแคสต์
‪- หมายความว่ายังไง ‪- คุยเรื่องอื่นแทนได้ไหม
‪แปลว่าเวลาที่คนขาว ‪หนีจากเขตกลางเมืองมาอยู่ชานเมือง
‪- แล้วทําไมถึงต้องหนี ‪- เพราะที่นั่นไร้วัฒนธรรม
‪มันไม่เกี่ยวอะไรกับวัฒนธรรมเลย
‪นั่นอะไร ที่นอกหน้าต่าง
‪- ที่รัก ‪- นอกหน้าต่างน่ะ
‪ผมไม่เห็นมีอะไรเลย
‪มีอะไรจะเข้ามา มีคนยืนอยู่ ไม่เห็นเหรอ
‪- อะไร ‪- มีคนจะเข้ามา!
‪ดีค่ะ
‪- อ้าว ‪- ไงจ๊ะ
‪โอ้โฮ ดูหนูสิ ชอบผมทรงนี้มากเลย
‪มันช่าง...
‪พื้นถิ่น
‪- แบร์รี่ เอาจริง ‪- อะไรล่ะ
‪เข้ากับลูกดีนะ
‪คิดงั้นไหม นีฟ
‪ค่ะ
‪ใครถักผมให้ลูกแบบนี้
‪เอมิลี่
‪- พี่เขาไปไหนน่ะ ‪- แข่งบาส
‪ผมว่าเราควรกลับกันแล้ว อาหารอร่อยมาก
‪ใช่ เราไม่อยากอยู่จนเจ้าของบ้านเอือม
‪เตรียมตัวนอนเลยจ้ะ
‪ราตรีสวัสดิ์ ลูกรัก
‪ราตรีสวัสดิ์
‪ขอบคุณที่มานะคะ
‪บาสเกตบอลเล่นเสร็จกี่โมงคะ
‪เขาไปแข่งบาสจริงๆ เล่นได้ดีด้วยนะเห็นว่า
‪คนอื่นๆ ไปกินอะไรกันต่อเพื่อฉลองชัยชนะ
‪แต่เซบาสเตียนไม่ได้ไป
‪นั่นตอนกี่โมง
‪เมื่อสามชั่วโมงก่อน
‪เห็นไหม
‪มีคนจ้องจะทําร้ายเรา ‪จ้องจะใช้ความรุนแรงกับเรา
‪ใครจะใช้ความรุนแรงกับเรา ‪คืนนี้คุณเป็นอะไรน่ะ ถามจริง
‪นีฟ ใจเย็นก่อน
‪คุณก็รู้ว่ามันเป็นยังไง
‪หนุ่มๆ ไปเจอสาวหลังแข่งกีฬาสนุกๆ ‪แอบไปเงียบๆ
‪ใช่ไหมเอียน ไม่อยากให้ใครขัดจังหวะ
‪ใช่ๆ ว่างั้นก็ได้
‪เอางี้ เดี๋ยวผมขับออกไปวนดูให้ทั่วเมืองอีกรอบ
‪- มั่นใจว่าเดี๋ยวเขาก็มา ‪- ขอบคุณมาก เคน
‪ฉันยินดีมากที่บ้านไร่ตกแต่งใหม่หลังนี้
‪ห่างจากซานตามาเรียเดอเนียวา ‪เพียงสิบนาที
‪และยังไม่มีผู้ใดจับจอง
‪แล้วคุณก็ท้าให้ฉันหาเรือนเล็กต่อมาอีกหลัง
‪เราจึงขับมาตามหุบเขาสิบนาทีจากที่อยู่เมื่อกี้
‪แล้วก็ได้เรือนเล็กอีกหลัง
‪ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา
‪- ไปข้างนอกไง ‪- ข้างนอกเหรอ
‪ข้างนอก ไม่โทรมาบอก ไม่ฝากข้อความ
‪พวกเราเป็นห่วงแทบแย่!
‪อ้อ แต่ตอนนี้กลับมาแล้ว ใจเย็นน่า
‪ใจเย็นเหรอ
‪แม่ ทําอะไรน่ะ
‪นีฟ!
‪ขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้!
‪อะไรวะ
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์...
‪เป็นคําเตือน ใช่ค่ะ
‪ถ้าให้ดี คุณควรจะให้เขาออก
‪ที่จริง ให้เขาออกเถอะ
‪คุณเห็นเขาเอาบุหรี่ให้เซบาสเตียนจริงๆ เหรอ
‪ค่ะ
‪ไม่งั้นเขาจะไปเอามาจากที่ไหน
‪ผมแค่ถามเฉยๆ
‪เราต้องเข้าตามตรอกออกตามประตู
‪ไม่อย่างนั้นจะดูเหมือนว่าผม... เหมือนว่าเรา...
‪อะไร มีอะไรก็พูดมาสิ
‪เหยียดสีผิว
‪เข้าใจละ
‪งั้นคําเตือนอย่างเป็นทางการก็พอ
‪มิได้เรียกจากลมหายใจที่อ่อนล้า
‪ฤๅความยะเยียบกลางใจ
‪เหงื่อที่ชุ่มบนคิ้ว
‪โอเค ทุกคนรู้งาน ไม่ต้องตกใจ ‪แมรี่ ตั้งแถวจ้ะ
‪ดีมาก เดินเร็วๆ
‪เร็วเลยทุกคน หยิบของ
‪ดีมาก
‪ค่อยๆ เดิน มาเร็วๆ ไปกันเลย
‪เดินแถวเรียงเดี่ยวไปทางนี้
‪ทุกคนไปกันก่อน ตรงไปจนถึงข้างนอกนะคะ
‪ครูจะไปตรวจดูในห้องน้ํา
‪แมรี่ ไปเลย
‪สวัสดีค่ะ
‪พยายามจะให้ผมโดนไล่ออกเหรอ
‪เปล่า
‪- อยากให้ผมไปเหรอ ‪- ขอร้อง นี่ไม่ใช่อย่างที่คิด
‪ลบตัวตนผมทิ้งยังไม่พอ
‪ทั้งผมและดิออน
‪ลบตัวตนเรา! เรานึกว่าคุณตายไปแล้ว!
‪ไม่ใช่ฉัน! ฉันไม่ใช่เขา!
‪ดีใจจังที่เจอทั้งสองคน ขอบคุณที่มา
‪โซเนีย เจสซี่
‪ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ ที่มากัน
‪แน่นอน ยินดีมาก
‪- ไงคะ ที่รัก ‪- ขอตัวเดี๋ยว พร้อมขึ้นพูดไหม
‪ค่ะ อีกสองนาที
‪- โอเคไหมคะ ‪- ค่ะ โชคดีนะ
‪- สวัสดีค่ะ ทุกคนดูดีมากเลย ‪- สวัสดี
‪- ทุกอย่างวิเศษมาก ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- เค้กดูน่าอร่อยมาก ‪- ขอบคุณ
‪ขอบคุณที่มานะคะ
‪เช็กไมค์ค่ะ หนึ่งสอง หนึ่งสอง
‪ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา
‪ขอขอบคุณทุกคนมากค่ะ ‪ที่ช่วยกันบริจาคอย่างล้นหลาม
‪วันนี้เราจะอุทิศเวลาให้กับผู้ด้อยโอกาส
‪เกิดมาในท้องที่ทุรกันดาร
‪ที่แม้แต่การเข้าถึงปัจจัยพื้นฐาน ‪ยังต้องดิ้นรนอย่างหนัก
‪ที่ซึ่งเพียงการติดเชื้อที่ตาหรือหู
‪อาจนําไปสู่การตาบอดหรือหูหนวกได้
‪ที่ซึ่งเพียงยาปฏิชีวนะง่ายๆ
‪อาจทําให้เด็กคนนั้นมีชีวิตได้เห็นยามตะวันขึ้น
‪และได้ยินเสียงนกร้อง
‪ในตอนเช้า
‪และเพื่อขับขานทํานองเพลง ‪ให้กับผู้ด้อยโอกาสเหล่านั้น
‪วงประสานเสียงของเราจะแสดง ‪"ฝันแห่งเกอโรนตีอัส" ด้วยภาษามือ
‪การเดินทางแห่งจิตวิญญาณผู้ล่วงลับ
‪เชิญเลยจ้ะเด็กๆ
‪เยซู มารีอา ข้าใกล้มรณา
‪พระองค์ทรงส่งเสียงเพรียกข้า
‪ข้ารู้แน่แก่ใจ
‪เยซู มารีอา ข้าใกล้มรณา
‪พระองค์ทรงส่งเสียงเพรียกข้า
‪ข้ารู้แน่แก่ใจ
‪มิได้เรียกจากลมหายใจที่อ่อนล้า
‪ฤๅความยะเยียบกลางใจ
‪เหงื่อที่ชุ่มบนคิ้ว
‪เยซู โปรดปรานี!
‪ใคร ใครเชิญมา
‪นี่เล่นเกมบิดเบี้ยวเพี้ยนอะไรกันแน่
‪จู่ๆ ก็โผล่มาไม่บอกไม่กล่าว ‪สร้างสิ่งแวดล้อมที่เป็นพิษ
‪- หยุดเถอะแม่ ‪- นีฟ ปล่อย...
‪ไม่!
‪ไม่ เราจะไม่ยอมเต้นตาม ‪เกมบิดเบี้ยวอะไรของพวกแกแล้ว
‪- เห็นความตั้งใจชัดๆ อยู่ ‪- แม่
‪เราจะไม่ยอมทน...
‪คุณแม่!
‪(ห้าวันก่อนหน้านั้น)
‪(คาร์ลกับดิออน)
‪- เดินทางปลอดภัยนะครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪สวัสดี
‪สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยไหม
‪ขอห้องหนึ่งห้อง
‪ผมก็ยังมีตุ๊กตาหมีตัวแรกเหมือนกัน
‪เตียงเดี่ยวสองเตียง ถ้ามีห้อง
‪จะอยู่นานแค่ไหน
‪หนึ่งสัปดาห์
‪พี่ต้องรีดนะ เอาให้ดูดี
‪อย่าหวังให้มากนัก
‪คุณนายจอห์น คิว. พับลิกพบว่างานบ้าน...
‪- ดูอะไรอยู่ ‪- เปล่า
‪อุปกรณ์ช่วยทุ่นแรงจํานวนมาก
‪รวมทั้งสามีของเธอด้วย
‪เราน่าจะมีของฝากติดมือมาด้วย
‪เอามาแล้ว เอาตัวพวกเรามาไง
‪ที่รัก!
‪แทบรอให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ไหว
‪รอไม่ไหว
‪อุ๊ยตาย! ฮานเซล ดูสิ!
‪ว้าว อะไรน่ะ
‪สวยจัง
‪เข้าไปดูใกล้ๆ กันเถอะ
‪ดูเหมือนขนมเลย
‪- ฉันจะลองกิน ‪- ลองด้วย
‪อุ๊ย สวัสดีจ้ะ หนูๆ ทั้งหลาย
‪ขอต้อนรับสู่บ้านของฉัน
‪นั่นคือพวกเขาสินะ
‪นั่นแหละครอบครัวของเรา
‪(งานประจําปีสุดเจิดจ้าของวิลท์เชอร์)
‪ไม่ใช่แค่คืนสังคม
‪มันเป็นการสรุปรวมทุกอย่าง ‪จากช่วงเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่
‪เหมือนเป็นงานจบการศึกษา
‪และเป็นโอกาสอวดครัวใหม่ด้วยใช่ไหม
‪แหม นั่นก็ด้วยค่ะ เห็นๆ อยู่
‪ไหน เธอมีประสบการณ์อะไรบ้าง
‪ฉันไม่ได้ไปลอนดอนมาสักพักละ
‪เจอเผ่าของฉันแล้วสิ
‪เผ่าเหรอ ตลกดี
‪เธอทําให้ฉันนึกถึงเขา ภรรยาฉันน่ะ
‪จมูกทรงเดียวกัน
‪โรงเรียนนี้มีประวัติยาวนาน
‪พระราชินีนาถวิคตอเรียทรงรับสั่งให้ก่อตั้ง
‪ดีครับ
‪ผมเคยทํางานตึกเก่าหลายแห่งตอนอยู่เมืองนอก
‪เดินทางไปไกลไหม
‪ผมย้ายมาหลายที่
‪เดนมาร์ก บรัสเซลส์
‪ลิเวอร์พูล
‪เหรอ ดูบอลด้วยรึเปล่า
‪วันที่ดีสุดในชีวิตบางวัน ‪คือได้นั่งยอดดอยสนามเดอะคอป
‪คน 20,000 คน ‪เชียร์จนเหมือนดูดบอลเข้าตาข่าย
‪ดีมาก
‪นี่ สีเดียวที่มีความหมายคือสีประจําทีม
‪ใช่เลย
‪(ร้านไอศกรีมเบ็ตตี้)
‪หวัดดีจ้ะ
‪ลูกสาวของเอียนใช่ไหม
‪ใช่ เธอรู้ได้ไง...
‪เห็นภาพถ่าย
‪ในสํานักงาน ‪ฉันทํางานที่นั่นจนกว่าจะตั้งตัวได้
‪โอเค
‪โลกหรูหราของวงการประกันภัย
‪- พ่อฉันคิดแบบนั้นแหละ ‪- ฉันชอบผมเธอจัง
‪- ชอบเหรอ ‪- ใช่
‪บางทีฉันก็ทําผมแบบนั้นเหมือนกัน
‪ทําแล้วหนุ่มๆ คลั่งเลย
‪ดีจัง ฉันก็ยังหัดอยู่ แต่ใช่
‪ฉันก็ชอบผมเธอนะ
‪ใช้น้ํามันมะพร้าว
‪เราน่าจะไปเล่นด้วยกันบ้าง
‪- แลกวิธีทําผม ‪- ได้สิ
‪ดีเลย
‪ฉันจะแอดเฟซไปนะ ใช้ชื่อปลอมรึเปล่า
‪ไม่ใช่ชื่อปลอมหรอก แค่แมรี่ วิลเลียมส์
‪ติดแฮชแท็กตอนท้าย ‪เพราะงั้นจะเรียกงั้นก็ได้มั้ง
‪ฉันชื่ออาบิเกล
‪แต่เธอเรียกฉันว่าแอ๊บบี้ก็ได้
‪ไว้เจอกัน
‪ผมฟูมากๆ...
‪ใบสั่งจอดรถผิดที่ ใช่ครับ
‪รถคันนั้นจดทะเบียนไว้ที่บ้านไหน
‪ผมใช้รถร่วมกับภรรยา เราเพิ่งเลิกกันน่ะ
‪ขอบคุณมาก
‪นั่นคือที่อยู่เดิม
‪งั้นผมฉีกใบสั่งทิ้งเลย ขอบคุณครับ
‪ได้ที่อยู่มาแล้ว
‪- เขายังไม่รับที่แอดไปเลย ‪- รอหน่อย
‪ฉันจะดูรูปไม่ได้ถ้าเขาไม่รับแอด
‪เป็นเพื่อนกันแล้ว
‪อย่าลืมว่าเรามาที่นี่ทําไม เข้าใจไหม
‪- ใจร้าย ‪- อะไรล่ะ
‪ใจร้าย!
‪ใช่แล้ว แม่เพิ่งจิบชากับอแมนดา แล้วแม่...
‪ห้ามเล่นมือถือบนโต๊ะอาหาร แมรี่
‪(แบล็กบิวตี้)
‪แม่ไปไหนล่ะ ฉันอุตส่าห์ฝันถึง
‪ไสหัวไป
‪พร้อมจะแมนเมื่อไหร่บอกละกัน ไอ้ตัวประหลาด
‪- เข้าห้องเรียนไป เร็วๆ ‪- ไอ้พวกข้ามพันธุ์
‪แถวนี้คนแอนตี้เยอะเนอะ
‪ใช่ พวกแอนตี้
‪เวลาเราไม่เหมือนคนอื่นก็เป็นงี้แหละ
‪เซบาส
‪เซบาสเตียน!
‪มันยิ่งห่วยเวลาแม่เป็นรองครูใหญ่
‪- มาร์วิน ‪- เซบาสเตียน
‪แล้วคุยกันทีหลัง เซบาส
‪ได้เลย
‪ไม่ควรให้ใครทํากับนายแบบนั้น
‪ตรงนี้ก็ได้
‪มีไฟรึเปล่า
‪- ฉันไม่คิดว่า... ‪- ล้อเล่น
‪โอเค ดี
‪ตอนนี้ห่อมีแต่ป้ายขาวละ ไม่มีภาพแหยะ
‪อย่างกับทํางั้นจะหยุดเราได้
‪ไม่ได้อยู่ละ
‪ดูดควันเข้าไปด้วยสิ แบบนี้
‪นายลองบ้าง
‪ดี นั่นแหละ
‪นั่นแหละโคตรแมน
‪ใครเอามาให้
‪- เขาอยู่ไหน ‪- ใคร
‪ใครเหรอ นี่จะเล่นเกมอะไรกับแม่
‪- ผมซื้อเอง ‪- อย่าทําเหมือนแม่โง่ได้ไหม
‪บราเธอร์ลี่ โคฟเวอร์ค่ะ มีอะไรให้ช่วยคะ
‪โอเค
‪ค่ะ
‪ชนจนหลุดเลยรึเปล่าคะ
‪- แล้วเจอกันนะคะ ‪- เจสซี่จะไปส่งที่บ้านใช่ไหม
‪ใช่ค่ะแม่ ค่ะ
‪- รักนะ บาย ‪- บาย
‪- ไง ‪- เป็นไงบ้าง
‪ดีจ้ะ เธอล่ะเป็นไง
‪ดีจ้ะ ดีเลย ตื่นเต้นที่จะได้เล่นกัน
‪(เหย้า - เยือน)
‪โห เหมือนทุกอย่างมันลงตัว
‪นายเล่นเก่งนะ ทําได้ดี
‪ขอบใจมาก
‪ตอนนายผิวปากเชียร์ ฉันว่าเทพมาก
‪ดูดปุ๊นมะ
‪ทุกอย่างต้องมีครั้งแรก ไม่เห็นน่าอาย
‪ไปหาจุดเงียบๆ กัน
‪สาบานเลย...
‪โหย นี่มันธีมอลิซในแดนมหัศจรรย์ชัดๆ
‪ไหนดูสิในนี้มีอะไร
‪เลือกอะไรก็ได้ ลองเลย
‪นี่ปาร์ตี้!
‪ดูเค้กพวกนี้สิ เราเหมือน...
‪พวกคุณนายจิบชา
‪ฉันเวียนหัวนิดๆ ละ
‪ชุดเหลือง
‪เวอร์ซาเช่
‪- เธอใส่แล้วต้องปังมาก ‪- ฉันจะใส่ไปงานพรอม
‪พรอมเหรอ พรอมแบบในหนังน่ะเหรอ
‪ใช่ ไม่เคยไปเหรอ
‪ฉัน...
‪- เราไม่ได้... ‪- แม่กําลังจะจัดงานกาล่า
‪เธอน่าจะมาด้วยนะ
‪ต้องแต่งหรูวุ่นวายหน่อย ‪แต่จะมีอาหารเครื่องดื่มฟรีเพียบเลย
‪นี่เจ๋งแจ๋ว
‪คิดว่าไงเพื่อน
‪เธอคือคนโปรด
‪เธอต้องเป็นคนโปรดมาตลอดแน่ๆ
‪- ใช่มะ ‪- ไม่เชิง
‪แม่ห่มผ้ากล่อมเธอเข้านอน
‪และร้องเพลงกล่อมจนหลับ ใช่มั้ยล่ะ
‪เดี๋ยว พูดถึงใคร
‪นั่นทําให้ทุกอย่างโอเค ‪เวลามีคนใจร้ายอยู่ข้างนอก
‪หุบปากเลย
‪อยากให้เรื่องนี้เฉลยเสียที
‪เธอเป็นอะไรรึเปล่า แอบบี้
‪ฮื่อ แค่ต้องไปเข้าห้องน้ํา
‪ทําไมถึงมาที่คูมบ์
‪คิดว่าจะมาเติมสีสันให้ที่นี่หน่อย
‪ใช่ แถวนี้ไม่มีคนดําคนอื่นเลย
‪ไม่นะ คิดว่าฉันก็เป็นเหมือน...
‪- ฮื่อ ‪- แม่ฉัน
‪ไม่เคยได้เจอพ่อแม่
‪เขาเป็นคนยังไง
‪ใคร
‪แม่นาย
‪คิดว่าตัวเองขาว ไม่เคยเล่าเรื่องอดีตใดๆ
‪อะไรวะ
‪พูดอะไรเกี่ยวกับคนดําจะล้ําเส้น
‪ให้ตาย ปุ๊นนี่แรง
‪ไปเอามาจากไหนน่ะ
‪คิดว่าถ้าตกไปจะรอดมั้ย
‪คิดว่าจะรอดรึเปล่า
‪ลองสิ
‪อะไร
‪มาลองดู
‪โน้มตัวที่ขอบตึกแล้วลองดู
‪- ทําไม ‪- ไหนว่าอยากทําตัวแมน
‪ยืนขึ้น
‪มองตามขอบตึกลงไป เดี๋ยวนี้
‪นี่เป็นคําสั่ง
‪ดีแล้ว
‪เก่งมาก ไอ้น้อง
‪เก่งมาก
‪ผ่านการทดสอบ
‪พร้อมจะไปขั้นต่อไปมั้ย
‪ใครน่ะ
‪เซบาสเหรอ
‪มึงต้องหยุดแกล้งน้องกู
‪จัดเลย เซบาส ทําเดี๋ยวนี้!
‪รออะไรอยู่วะ จัดมันเลยสิ!
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪นางได้ทุกอย่าง
‪ไม่ขาดอะไรเลย
‪- ใคร ‪- เรามาปาร์ตี้กันที่นี่
‪ฉันกับแมรี่ ลูกคนโปรด
‪พาเขามาที่นี่เหรอ
‪เป็นบ้าอะไรน่ะ
‪- นั่นไม่ได้อยู่ในแผน ‪- ไม่ได้เป็น
‪ฉันไม่ได้ผิดปกติอะไร โอเคนะ ‪ฉันไม่อยากเสแสร้งแล้ว
‪เราไปกันเถอะ
‪เก็บของไปกันเดี๋ยวนี้
‪เราไม่เป็นที่ต้องการ
‪เราได้รับเชิญไปงานกาล่า
‪แล้วไง
‪แล้ว...
‪ฉันไม่เคยได้ไปงานพรอม
‪แน่ใจนะว่าอยากไป
‪แน่สิ
‪ฉันมีความสุขมาก
‪ขออย่างเดียวไม่ได้เหรอ
‪แค่พรอมของหนู
‪ยังไม่ยอมให้เลย!
‪ทุกอย่างมีแต่ตัวเอง คิดแต่ตัวเอง
‪อย่ามาจับ! เห็นแก่ตัว
‪ไม่! ทําไม
‪ไม่ได้ ขอแค่วันเดียวก็ไม่ได้!
‪อย่ามาจับ!
‪วันเดียว!
‪ไม่!
‪(เชอรีล)
‪จริงรึเปล่า
‪จริง
‪แต่ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด
‪งั้นมันยังไง นีฟ
‪เพราะดูแล้วเหมือนจู่ๆ ‪คุณก็มีลูกผิวดําสองคนงอกขึ้นมา
‪- เห็นมั้ย ‪- "เห็น" เหรอ
‪เห็นอะไร พูดอย่างกับนี่เป็นความผิดผม
‪คุณต้องอธิบาย...
‪- ทําไมถึงไม่บอกเรา ‪- พวกนั้นโตมากับพ่อ
‪เขาเป็นคนไม่ดี
‪ฉันต้องหนีออกมา ก็เลย...
‪มาเฉยๆ
‪คุณทิ้งลูกมาเฉยๆ แบบนั้น
‪- คุณเป็นใครกันแน่ ‪- ฉัน...
‪แม่งโคตรบ้า บ้าฉิบหาย
‪ฟังคําอธิบายก่อน แม่ เล่ามา
‪อย่ามาพูดเหมือนคุณจะโอเคกับการเลี้ยง
‪เด็กผิวดําสองคนที่ไม่ใช่ลูกคุณ เอียน
‪- คุณไม่เคยถาม ‪- คุณก็ไม่เคยถามเหมือนกัน
‪ไม่ พูดแบบนี้ไม่แฟร์
‪ผมอาจยอม ไม่แน่
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪ใช่เลย เอียน
‪โลกสองฝั่งมันเข้ากันไม่ได้
‪และฉัน...
‪ฉันทําสิ่งที่จําเป็นต้องทํา
‪สิ่งที่พวกพ่อเด็กทํากันประจํา
‪พวกเขาต้องการอะไร
‪พวกเขาไม่ได้ทําเรื่องนี้แบบคนทั่วไป
‪คุณจําลูกไม่ได้เลยจริงเหรอ
‪มันตั้ง 16 หรือ 17 ปีมาแล้ว
‪แม่งเอ๊ย
‪- ให้ตายแม่ง ‪- พอเลย
‪- พอแล้ว ‪- ขอที
‪มีเรื่องที่แม่ต้องไปทํา
‪แล้วหลังจากนั้นจะอธิบายทุกอย่าง
‪ดีค่ะ รับอะไรไหมคะ
‪- เรารอคนอยู่ ‪- ได้เลย
‪ถ้าคนที่สามมาถึงเมื่อไหร่บอกแล้วกันนะ
‪สวัสดีจ้ะ
‪ขอโทษนะที่ฉัน...
‪สั่งอะไรหรือยัง อยากกินอะไรหรือเปล่า
‪นั่งสิ
‪ขอบใจ
‪- ขอบใจที่ยอมมาพบฉัน ‪- ดีค่ะทุกคน
‪จานพิเศษอยู่ท้ายเมนู ‪รับเครื่องดื่มอะไรก่อนไหมคะ
‪วอดก้า
‪วอด...
‪- ที่นี่ไม่มีของมึนเมา ‪- ขอชาหน่อยก็แล้วกันค่ะ
‪ได้มั้ย ชาเนอะ
‪อะไรก็ได้
‪เยี่ยม ขอทั้งกาเลยค่ะ
‪ว้าว
‪ดูทั้งสองคนสิ เกือบจําไม่ได้เลย
‪- ทําไมใช้สําเนียงแบบนั้น ‪- เกลียดการเป็นคนดํานักเหรอ
‪เปล่า
‪พี่บอกอย่างนั้น
‪ไม่ๆ แม่ภูมิใจที่เป็นผู้หญิงผิวดํา
‪ภูมิใจ
‪คืองี้ อย่างแรก
‪ขอให้แม่ได้ขอโทษ
‪ขอโทษจริงๆ ที่ระเบิดอารมณ์ในงาน
‪ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรเข้าสิง
‪ช่วงนี้ต้องเจอความเครียดหนักมาก...
‪แม่... อยากจะขอโทษ
‪ใช่เลยจ้ะ
‪ใช่แล้ว ดิออน
‪แม่มาเพราะจะทําแบบนั้น
‪ที่ผ่านมาก็ไม่ง่ายเลย
‪มีหลายเรื่องที่เกิดขึ้นซึ่ง...
‪มัดมือชก...
‪แม่ไม่เคยติดต่อมาเลย
‪บอกว่าจะไปทําผมเมื่อ 18 ปีก่อน
‪- พ่อของลูกเป็นคนอันตรายมาก ‪- แม่ก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ
‪ลูกจําได้ไหมว่ามันเป็นยังไง ‪บ้านที่โคลด์ฮาร์เบอร์น่ะ
‪- นั่นหลอกถามเหรอ ‪- เปล่า แม่...
‪ทําไม ทําไมไม่พาเราไปด้วย
‪แม่ฝากไว้กับป้าไง
‪ป้าก็ยกเราให้คนอื่น ไม่ได้อยากเลี้ยง
‪ระวังนะคะ ชาร้อนมาก ‪ไม่อยากให้ใครโดนลวกปาก
‪ไสหัวไปเสียที
‪ได้ค่ะ
‪ทั้งคู่พูดถูก
‪เรื่องนี้ยอมรับไม่ได้
‪แม่ควรเขียนจดหมายหา ควรจะติดต่อไป
‪มีคําว่า "ควรจะ" เยอะแยะไปหมด
‪จินตนาการไม่ออกเลยว่าลูกจะมองแม่เป็นยังไง
‪แม่เองยังพยายามทําความเข้าใจอยู่
‪จะให้เราย้ายไปอยู่ด้วยไหม
‪ในบ้านใหญ่หลังนั้น
‪นั่น...
‪นั่นเป็นคําถามสําคัญมาก
‪แม่ก็คิดมาตลอดว่าจะแก้ไขเรื่องนี้ยังไง
‪แต่ก็คิดได้ว่าในตอนนี้
‪เรื่องสําคัญที่สุดคือ ‪ทั้งสองคนต้องยืนด้วยลําแข้งตัวเองให้ได้
‪ก็อยากให้ได้มากกว่านี้นะ
‪หรืออาจจะให้ได้อีก ในอนาคต
‪แต่นี่คือเช็ค 20,000 ปอนด์
‪- เขียนเช็คให้เหรอ ‪- ใช่
‪ถ้ากลับไปที่ลอนดอน
‪นี่จะเปิดโอกาสให้ลุกขึ้นมายืนเองได้
‪จนกว่า...
‪เราจะคุยปรับแก้ปัญหาได้สินะ
‪ใช่เลยจ้ะ
‪ใช่เลย ดิออน
‪จนกว่าเราจะหาทางปรับแก้ปัญหาได้
‪ดูทั้งสองคนสิ
‪โตกันหมดแล้ว
‪แม่เซ็นแยกไว้เป็นเช็คสองใบ
‪จะได้ไม่ต้องเถียงกัน
‪ขอบคุณนะแม่
‪พฤติกรรมนี้ไม่อาจแก้ตัวใดๆ
‪แม่... จิตใจบอบช้ํามาก
‪หลังจากคลอดลูกคนที่สอง
‪ไม่ได้อยากมีลูกตั้งแต่ต้น
‪ดิออนน่ะ
‪แต่ถูกบังคับ
‪ไม่รู้เลยว่าถ้าอยู่ต่อจะเกิดอะไรขึ้น
‪จะได้มาอยู่ตรงนี้หรือเปล่า
‪ทุกคนจะได้มาอยู่ตรงนี้ไหม
‪แม่เลยหนีมา
‪หนีออกมา
‪ไม่ได้วางแผนเอาไว้
‪แค่เห็นโอกาสก็คว้าไว้เลย
‪เรื่องทั้งหมดนี้ ‪เป็นแค่ความอยากรู้อยากเห็นบุ่มบ่าม
‪คนเราอยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร
‪มาจากไหน เหมือนในรายการทีวีน่ะ
‪แต่ไม่ได้เปลี่ยนอะไรตรงนี้เลย
‪พวกเขากลับไปแล้ว ในตอนนี้
‪กลับไปที่ลอนดอน
‪กลับไปง่ายๆ งั้นเลย
‪พวกเขาตัดสินใจว่าจะกลับ
‪แล้วเราจะได้เจอพวกเขาอีกไหม
‪แม่ไม่อยากเจออีกเลยเหรอ
‪อยากเมื่อถึงเวลาจ้ะ
‪ตอนนี้เราต้องเยียวยาใจกันก่อน ไม่ใช่เหรอ
‪ก่อนที่จะโดดเข้าไปทําอะไรแบบนั้น
‪ตอนนี้เรื่องสําคัญคือ ‪ต้องซ่อมสร้างปกป้องใจของเราขึ้นใหม่
‪และจําไว้ว่าเรารักกัน
‪และนี่เป็นเรื่องจริงแท้
‪แม่เป็นตัวจริง
‪แม่ของลูกพูดถูก
‪เราเป็นครอบครัว
‪เหตุการณ์ในอดีตไม่เปลี่ยนแปลงเรื่องนั้น
‪เราจะต้องคุยอะไรกันอีกเยอะ
‪เชื่อได้เลย
‪แต่ตอนนี้...
‪เราต้องอยู่ด้วยกัน
‪แมรี่
‪ลูก
‪(ครอบครัวพร้อมหน้า)
‪เมื่ออยู่เป็นฝูง พวกมันจะรักษาอาณาเขตได้ดีกว่า
‪แต่นี่คือ... โอ้โฮ นี่มัน...
‪แหวนวงนี้สุดยอดมาก
‪เป็นหนึ่งในวงสวยที่สุด...
‪ตายแล้ว ดูแหวนวงนี้สิ
‪สามส่วนสี่กะรัต
‪หวัดดี เซบาส
‪คิดว่าจะอาบน้ํามั่ง
‪มีผ้าเช็ดตัวสะอาดๆ หรือยัง
‪หาไม่เจอเลย
‪ทําอะไรน่ะ มาอาบน้ําอะไรตอนนี้
‪พวกเขาอยู่ข้างล่าง
‪รู้ไหมเขาเก็บผ้าเช็ดตัวสะอาดๆ ที่ไหน
‪หาดูในตู้แล้ว แต่หาผ้าสะอาดไม่เจอเลย
‪ได้ โอเค ไม่เห็นบอกว่าจะมา
‪วันนี้วันเกิดอาบิเกล
‪เรานึกว่าถ้าได้อยู่กันพร้อมหน้าก็น่าจะดี
‪เผื่อจะสั่งอาหารจีนมากิน
‪หนูชอบอาหารจีน
‪เซบาส ว่าไงไอ้น้อง ไม่ได้ตั้งใจปลุกให้ตื่นนะ
‪ไงเอ็ม
‪ชอบชุดนอนจัง
‪หวัดดีเอียน รู้อะไรไหม
‪วันนี้วันเกิดหนู!
‪- แม่รู้ว่าลูกรู้สึกยังไง... ‪- เก็บผ้าเช็ดตัวกันที่ไหนเหรอ
‪หรือวันนี้วันซักผ้า แม่
‪เอียน วันนี้วันซักผ้าเหรอ
‪- แม่รู้ว่าลูกโกรธ... ‪- น้อง
‪ส่งเมนูมาซิ
‪เราจะสั่งมาอย่างนั้นแหละ ผมเลี้ยงเอง
‪วันนี้ต้องฉลอง
‪แม่!
‪ชอบผมแม่นะ ย้อนยุคกลับไป 90 เหรอ
‪ใจเย็น
‪ไม่งั้นเดี๋ยวได้เห็นดี
‪ใจเย็น
‪ผมจะสั่งบะหมี่สิงคโปร์กับไก่เปรี้ยวหวาน
‪แบบปักกิ่ง
‪แมรี่ ไปเอาโทรศัพท์บ้านมาโทรสั่ง
‪แอ็บส์ล่ะ เจ้าของวันเกิด
‪ซี่โครงหมู
‪เยี่ยม
‪เยี่ยมมาก
‪- กับ ‪- เฉาเมี่ยน บะหมี่ไก่ผัด
‪ใครเป็นคนจด แมรี่ จําได้นะ
‪เดี๋ยว ฉันไม่รู้จริงๆ ว่านีฟมีเรื่องอะไรในอดีต...
‪พูดถึงเชอรีล
‪ไม่รู้กันเหรอ
‪คือมันเป็นความเข้าใจผิดครั้งใหญ่
‪ทุกอย่างแค่เป็นความสับสน คือว่า...
‪เราไม่ได้เห็นชอบกับสิ่งที่เขาทํา
‪เราก็อยากได้คําตอบเหมือนกัน ‪เหมือนพวกเธอสองคน
‪แล้วนายล่ะเซบาส เห็นตอนอยู่ในสนาม ‪มีความกระหายอยากไม่ใช่น้อย
‪- ถ้าเราจะคุยกันดีๆ... ‪- เซบาส
‪เอาอะไร ไอ้น้อง
‪ทอดมันกุ้งกับข้าวผัดไข่
‪ดี ดีมาก
‪เหมือนกินเลี้ยงกันเลย พี่ชอบ
‪ยกน้ําหนักมั่งมั้ย เอียน
‪เมื่อกี้เห็นห้องฟิตเนสหลังบ้าน
‪ฟิตเนส ในบ้านเลยนะ
‪เราควรจะถ่ายภาพครอบครัวกัน
‪สั่งอาหารให้เสร็จก่อนแล้วค่อยถ่ายรูปครอบครัว
‪แต่รอบนี้ฉันต้องได้อยู่ตรงกลาง
‪ห้ามต่อรองนะแมรี่
‪แม่ เอาอะไร
‪- แบ่งกินของทุกคนก็พอ ‪- แน่ใจนะ
‪ผมเลี้ยงนะ
‪แมรี่ โทรสั่งเลย
‪ให้ไปปิดน้ําไหม
‪ปล่อยไหลไป
‪ให้มันไหลไปเรื่อยๆ
‪ขออภัย แต่ขณะนี้ร้านปิด
‪เวลาเปิดร้านคือ 12.00 น.ถึง 23.00 น. ‪วันจันทร์ถึงวันอาทิตย์
‪กรุณาติดต่อกลับมาใหม่
‪ไม่ต้องห่วง
‪อย่ากังวล
‪เรียกอูเบอร์อีทส์
‪คาสเซิล คูมบ์มีอูเบอร์อีทส์มั้ย เอียน
‪- คิดว่ามีนะ ‪- ดี
‪เอามือถือพี่ไป แมรี่ หาอาหารจีน
‪เอียน
‪คืองี้ ผมรู้ว่าคุณคงกําลังเจ็บปวด...
‪โทษที
‪- พูดอีกทีซิ ‪- ผมรู้ว่าคุณคงเจ็บปวด...
‪นี่
‪ขอบใจ แอบบี้
‪- เจอร้านดีๆ แล้ว ‪- ต้องอย่างนั้น
‪ไม่มีใครอวยพรวันเกิดให้หน่อยเหรอ
‪มาเร็ว นี่วันเกิดเลยนะเว้ย
‪อย่ายืนนิ่งสิ
‪ร้องเพลง!
‪แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‪- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ดิออน ‪- แฮปปี้เบิร์ธเดย์แอบบี้
‪- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู ‪- ดิออน
‪- ไช ‪- โย!
‪แจ่ม
‪เล่นบอร์ดเกมกันใช่มะ
‪เวลาคริสต์มาสหรือวันเกิด
‪ต้องเล่นบอร์ดเกมกันมั่งแหละ
‪ในชีวิตเราต้องพลาดบอร์ดเกมมาเยอะ
‪เวลาคริสต์มาสกับวันเกิด
‪นับวันเกิดได้กี่ครั้งที่หายไป สิบห้ามะ
‪- สิบหก ‪- หรือสิบเจ็ด
‪เล่นสแครบเบิลกันดีกว่า
‪หนูชอบสแครบเบิล
‪มีสแครบเบิลมั้ย เอียน
‪มี น่าจะมีอยู่ในบ้าน
‪เซบาส
‪ไปหาบอร์ดเกมกับแอ็บส์ พวกเราจะจัดโต๊ะรอ
‪แม่
‪จัดโต๊ะแม่งเลยสิครับ
‪ไม่เป็นไรนะ
‪คุณเป็นคนเขียนเช็ค หรือนางเขียนเอง
‪ว่าไงนะ
‪ไอ้เงินสองหมื่นที่นางพยายามใช้ปิดปากเรา
‪คุณพยายามจ่ายเงินไล่พวกเขาไปเหรอ
‪แม่ ทําได้ยังไง
‪ไม่ได้ตั้งใจที่จะ...
‪เราอาจให้มากกว่านี้ก็ได้ ฉันแค่พยายามจะช่วย
‪นีฟ คุณเป็นบ้าอะไรกันแน่
‪ตีเป็นตัวเลขกลมๆ
‪สองหมื่นกับเวลา 20 ปี
‪แต่แค่นั้นซื้ออะไรได้
‪ประมาณปีละพันเดียวเองใช่มะ
‪ต้องเขียมกันน่าดู
‪ขอคิดก่อน
‪ซื้อรองเท้าแล้วหนึ่ง
‪โดนจับเข้าโรงพยาบาลจิตเวช
‪เพิ่งเลิกฉี่รดที่นอนได้ไม่นานมานี้
‪เจอแล้ว!
‪มาเล่นกัน!
‪เธอจะเอาเงินไปซื้ออะไรคืนบ้าง แอ็บส์
‪พอเถอะ
‪บอกแล้วไง
‪จะเอาไปจ่ายคนใจร้ายให้หมด
‪กับเรื่องเลวร้ายที่พวกมันทํา
‪ทําเลย น้องพี่! ทําอย่างนั้นเลย
‪แต่ตอนนี้ เราขอซื้อเชอรีลกลับมาก่อน
‪เราตกลงกันไว้อย่างนั้นนี่
‪แม่
‪เป็นทีม
‪แบ่งทีมกันเล่นเนอะ
‪นี่เกมโปรดของครอบครัวนี้นี่นา
‪วิธีนี้เหมาะเลย ‪จะได้แนะนําคาร์ลกับดิออนให้ทุกคนรู้จัก
‪จริงด้วย
‪เข้าใจแล้ว มันควรจะเป็นแบบนี้สินะ
‪เราทุกคนนั่งล้อมวงกัน
‪เอียนคะ
‪ผมอยากหย่า
‪มันจบแล้ว
‪พ่อ พอเลย มาพยายามกันก่อนสิ
‪แบ่งทีมก็ดีนะคะ
‪หนูอยู่กับดิออน
‪ผมอยู่กับคาร์ล
‪งั้นพ่อกับแม่อยู่ด้วยกัน
‪เยี่ยมเลย สุดยอดจ้ะ ที่รัก
‪แม่ พ่อ ได้อะไรบ้าง
‪โอเค ไหนดู
‪ตรงนี้มีคําว่าอะไรบ้างนะ เอียน
‪ฮื่อ ได้อะไรมาบ้าง
‪"แรด"
‪- ตลกจัง ‪- จริงด้วยเนอะลูก
‪หนูต่อ
‪อยากถ่ายรูปเมื่อไหร่บอกนะ ดิออน
‪พี่เขาสวยเนอะ แมรี่
‪"ทูน่า"
‪- เราเนอะ ‪- ใช่
‪โอเค
‪ก็...
‪- ทําอะไรน่ะ ‪- เบื่อแล้ว
‪ฉันอยากเล่นเกม นี่วันเกิดฉัน ‪ฉันมีสิทธิ์เลือกสิ
‪เดี๋ยวค่อยหาเกมอื่นเล่นกันก็ได้
‪ผมกับเอียนจะไปออกกําลังกัน
‪เล่นใบ้คําอะไรแบบนั้นดีไหม
‪ดี! ใบ้คําสนุก
‪ใช่ไหมล่ะเอียน
‪อย่าทําร้ายพ่อ ขอร้อง
‪ทําร้ายเหรอ
‪จะทําไปทําไม
‪เราครอบครัวเดียวกัน ใช่มั้ยล่ะเอียน
‪- ไปกันเลย ‪- เอียน!
‪ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพ่อคุยเอง
‪- เดี๋ยวนี้ยกน้ําหนักได้กี่โล ‪- ได้ไม่น้อย
‪ไม่น้อย
‪ต้องเยอะกว่าไม่น้อยสิ
‪ไปกันเลย
‪โม้ไปก็เท่านั้น
‪ต้องทําจริงถึงจะเห็น
‪ใช่มั้ยแม่
‪ดับหิวตอนรุ่งสางเหรอครับ
‪ตลกดีจัง อะไรประมาณนั้นค่ะ
‪เรารู้จักกันรึเปล่านะ
‪อาจจะ ไม่รู้เหมือนกัน
‪ไม่แน่ใจว่าเคยมาส่งบ้านนี้ไหม ‪แต่บ้านสวยนะครับ
‪ตอนแรกไม่นึกว่าจะมีร้านเปิดแล้ว ‪สั่งดึกขนาดนี้
‪เดี๋ยวฉันไปเอาทิปให้ ขอบคุณที่ช่วยบริการ
‪มีอะไรรึเปล่า
‪รอตรงนี้นะคะ รอก่อนเลย
‪กลิ่นหอมมากเนอะทุกคน
‪เซบาส
‪เห็นกระเป๋าตังค์แม่ไหม
‪ไม่รู้ฮะ อยู่ข้างบนรึเปล่า
‪อ้อ ใช่จ้ะ ดีมาก
‪ไม่ไหวแล้ว
‪ไม่ไหว
‪อ่อนนะเราน่ะ
‪ไม่ให้หลุดไปง่ายๆ แบบนั้นหรอก
‪ไหนๆ ก็เลือกจะร่วมหอลงโลงกับเรา
‪ตอนนี้เราเหมือนกันแล้ว
‪เรียบร้อยจ้ะ
‪อยู่ในตู้เสื้อผ้า
‪ขอโทษนะ
‪ขอโทษจริงๆ ที่กลายเป็นแบบนี้
‪หวังว่าสักวันจะยกโทษให้แม่ได้
‪ขอไปทิปคนส่งก่อน ‪แล้วค่อยมากินและคุยกันนะ
‪ดูน่ากิน
‪แม่ไปไหน
‪คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม