Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΤΟΥ CMYLMZ
Ξεκινάμε.
Πρέπει να το κάνουμε αυτό. Είναι θέμα αρχής. Κανόνας.
Αυτά που λέει η αφίσα… Αλλιώς, θα έχουμε παράπονα.
Δεν θέλω γκρίνιες "Το λέει η αφίσα, βγήκε με κοντομάνικο".
Κοιτάξτε, έκανα τα πάντα. Δεν το βούλωσα λόγω πανδημίας.
Καλώς ήλθατε.
Επειδή ποτέ δεν είχα καλό θεατρικό κουστούμι,
ήθελα κάτι τέτοιο με κάπα, καταλαβαίνετε;
Καλό δεν είναι;
Σωστά; Δεν φοράμε κάπα στην καθημερινή μας ζωή.
Προσωπικά, πολύ λυπάμαι που δεν είναι πια της μόδας.
Δείτε τη. Φανταστείτε να είστε έτσι στην πλατεία Ταξίμ. Σωστά;
Θέλω να πω, ποιος θα τολμήσει να σας πάρει τη σειρά στη στάση;
Ποιος θα σας ρωτήσει αν στείλατε SMS για να βγείτε;
Θα είστε σαν τον Δούκα του Μπάγκτσιλαρ.
Ωραία δεν είναι; Θα αφήσω την κάπα μου εδώ.
Για να το διευκρινίσω, ξέρετε,
δεν περνάω τη σκυτάλη σε εσάς.
Ποτέ δεν είχα ένα όμορφο κοστούμι. Ξεκίνησα αυτήν την τουρνέ στο Λονδίνο.
Ήθελα να έχω μαζί την κάπα και το σκήπτρο μου.
Δεν με άφησαν να τα πάρω στο αεροπλάνο.
Είπαν "Δεν μπορείτε να μπείτε έτσι στο αεροπλάνο".
Λες και πήγαινα να το κάνω στα κρυφά.
"Δεν μπορείτε να μπείτε έτσι".
Με ρώτησαν "Τι τα θέλετε αυτά στο Λονδίνο;"
Πρόκειται για ένα σκήπτρο, σωστά;
Δεν ξέρω τι σας έρχεται στο μυαλό, αλλά…
αν πήγαινε πακέτο με ένα μπουκάλι λοσιόν, τότε θα ανησυχούσα.
Δεν μπορείτε να μπείτε έτσι στο αεροπλάνο…
Βαρέθηκα να το ακούω, αλήθεια.
Ξέρετε γιατί το σόου μας λέγεται "Diamond Elite Platinum Plus";
Πήγα στη Θεολογική Σχολή της Προύσας για μια ομιλία.
Κάποιος στα σόσιαλ μίντια είπε
"Τσεμ, πρόσεχε, αυτό είναι θεολογία!"
Θεέ μου. Λες και το Βατικανό με έστειλε στην Προύσα.
Με θυμίαμα στο χέρι.
"Η κατάφυτη Προύσα θα γίνει δική μας".
Τι θα συμβεί στη Θεολογική Σχολή; Κι εγώ παιδί του Θεού είμαι.
Συζητούσα με τους φοιτητές. Ένας με ρώτησε
"Γιατί το σόου σου λέγεται 'Diamond Elite Platinum Plus';"
Του είπα "Φίλε, σε εσένα αναφέρεται, όχι σε εμένα.
Εσύ είσαι το διαμάντι, η ελίτ, η πλατίνα.
Δεν σου αξίζει κοινή αντιμετώπιση. Αξίζεις πολύ περισσότερα, να γιατί".
"Για τι θα μιλήσεις;" με ρώτησε. "Για όσα ξέρω".
"Πολλοί άνθρωποι έχουν ωφεληθεί από τα λεγόμενά μου,
αυτό θα συνεχίσω να κάνω". Έχω καιρό να βγω στη σκηνή.
Βλέπω ότι κάνετε τα δικά σας σόου, είστε δημιουργικοί.
Βίντεο στο TikTok, στο Instagram…
Κάνετε αστεία την ώρα που οδηγείτε… Τέτοια πράγματα…
Κάνατε πλάκα με την τσαγιέρα όταν είχα εξαφανιστεί.
Καλά δεν λέω; "Λυχνάρι, λυχνάρι, σε τρίβω σαν παπάρι…"
Αλλά έκανα υπομονή…
Είπα να κάνω ένα σόου πριν ο Άτα Ντεμιρέρ ξανακάνει ταινία για το Αιγαίο.
Ξέρετε, τις ταινίες με το κλαρινέτο. "Γαμώτο, τι βλέπουμε, ρε;"
Αποφάσισα ότι δεν πάει άλλο.
Ήρθε η ώρα να μιλήσω.
Αλλά η κωμωδία δεν ανήκει σε κανέναν. Φυσικά, κάνετε τη δική σας.
Όχι μόνο αυτό, για μένα… Είμαι κάποιος που…
Ξεκαρδίζομαι με τα αστεία μου… Προφανώς, οι ανταγωνιστές μου με νιώθουν.
Ο εχθρός είναι μέσα μας.
Πήρα μαζί μου τον γιο μου σε ένα σόου μου για να δει τι κάνω.
Συνέχεια κερδίζει διαμάντια στα παιχνίδια που παίζει στο iPad, ταπ, ταπ, ταπ.
Ήθελα να δει αυτό το καημένο το γεροντάκι να βγάζει εκατό λίρες, μία-μία.
Έτσι βγάζουμε τα διαμάντια μας.
Είναι πολύ βάσανο για έναν διάσημο να έχει παιδί, το ξέρετε;
Τα δικά σας παιδιά είναι πιο ελεύθερα. Βλέπετε τους λογαριασμούς Instagram τους.
Γράφουν ωραία σχόλια. Στέλνουν "Ναμαστέ" και καρδούλες. "Τι αγγελούδι!"
Αν ανεβάζαμε βίντεο το παιδί να χορεύει,
θα έλεγαν "Ο μικρός είναι βλαμμένος".
Και δεν έχει σημασία αν το παιδί έχει το IQ όλης της οικογένειας μαζί.
Δεν μιλάμε για ακατέργαστο διαμάντι, είναι παιδί-τζιμάνι.
Λέει πολύ έξυπνα πράγματα.
Οι νέοι με ρωτούν "Να κάνουμε παιδιά;"
Αν έχετε τάμπλετ, αν έχετε iPad, τότε, ναι, να κάνετε.
Αν όχι, ούτε να το σκέφτεστε.
Ειλικρινά σας λέω.
Οι ειδικοί γκρινιάζουν "Τα παιδιά αποκτούν τάμπλετ από πολύ μικρά".
Τόλμα να κάνεις αλλιώς!
Τι συνέβη στην πανδημία; Όλα…
Παιδί χωρίς τάμπλετ γίνεται;
Σαν να το σταματάς από το σχολείο.
Όσον αφορά τους ειδικούς,
συνιστούν ό,τι είναι της μόδας, μακριά από τα παιδιά σας.
Όταν ήμουν μικρός, έλεγαν "Μακριά τα παιδιά από την τηλεόραση".
Μιλάμε, την έκλειναν στις 7:00 μ.μ.
Υπήρχε μόνο ένα κανάλι. Με τον αδελφό μου,
κάναμε χαζά μπροστά στη σβηστή τηλεόραση
και διασκεδάζαμε με την αντανάκλασή μας στο γυαλί.
Τα καημένα. Παιδιά της δεκαετίας του 1970.
Με κουσκούς, πλιγούρι και τραχανόσουπα, έτσι τη βγάζαμε.
Γίναμε μεγάλοι και τρανοί με πατάτες. Η γενιά μας τράβηξε τα πάνδεινα.
Λένε "Αυτή η νέα γενιά…"
"Πανέξυπνα διαόλια".
Αν είχα πάρει τόσο φολικό οξύ…
Φολικό… "Πήρες το φολικό οξύ σου;"
"Πάρε σίδηρο. Πάρε φολικό οξύ".
Το μωρό παίρνει τόσο φολικό οξύ…
Με το που πετιέται έξω, ρωτάει "Ποιος είναι ο κωδικός του iPad";
Έτσι ακριβώς…
Ξέρω ένα παιδί που γράφτηκε στο σχολείο
με το που βγήκε από την αίθουσα τοκετού.
Γεννιέται, μέσα στα υγρά…
"Γράψτε με στο Κολέγιο Ρόμπερτ".
Η προηγούμενη γενιά νόμιζε πως μέσα στο ράδιο υπήρχαν άνθρωποι.
Εντελώς βλαμμένοι!
Τι τους τάιζαν; "Νομίζαμε ότι μέσα στο ράδιο υπήρχαν άνθρωποι".
Ζαβλακωμένη γενιά.
Η νέα γενιά είναι πανέξυπνη…
Λέμε "Το χρέος προς τους γονείς δεν ξεπληρώνεται".
Μπορεί, όμως, να υπολογιστεί, κατεργάρη.
Προ πάντων η τιμιότητα.
Οι άνθρωποι που μας μεγάλωσαν, τα πρότυπά μας,
ήταν ειλικρινείς. Ο πατέρας μου, η μητέρα μου…
Μπορώ να σας πω άπειρα παραδείγματα.
Ο σύζυγος της αδερφής της μάνας,
ήταν σημαντικό πρότυπο. Μας δίδαξε πολλά. Ο θείος μου
υπήρξε διαπρεπής αλκοολικός.
Ξέρετε ποιος είναι ο θείος μου; Ξέρετε την οργάνωση AMATEM;
Κέντρο απεξάρτησης. Ο θείος μου αποφοίτησε δύο φορές.
Ο θείος μου κάνει κουμάντο στην τελική στο AMATEM.
Μόνο πρώην πρεζάκια κάνουν καλά τον θείο μου.
Έχει να πιει 15-16 χρόνια.
Ήταν ευυπόληπτος αλκοολικός.
Η τραγωδία του έσωσε τις ζωές μας.
Ο λατρευτός μου θείος, τις δεκαετίες του '60, '70, 80, '90 και αρχές 2000,
επειδή τις πέρασε τύφλα, ούτε εγώ, ούτε ο αδελφός μου, ούτε οι ξάδελφοι
είχαμε ποτέ πρόβλημα αλκοολισμού.
Επειδή ο θείος μου έπινε τα πάντα.
Τα έπινε όλα και δεν άφηνε τίποτα για εμάς.
Η κατανάλωσή του χτυπούσε κόκκινο.
Απίστευτο.
Κανένας δεν μπορούσε να τον συναγωνιστεί στο πιώμα.
Το '87, είχε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Στο Γεντί Κουλέ, το αμάξι του έφερε πέντε τούμπες.
Ο θείος πετάχτηκε έξω από το παρμπρίζ.
Βρέθηκε κάτω στην άσφαλτο, 300 μέτρα μακριά από το αμάξι.
Έμεινε ξάπλα κάτω, έτσι.
Επί μισή ώρα.
Μισή ώρα αργότερα, ακούστε τι συνέβη.
Ακούει άλλη μια σύγκρουση παραπέρα.
Αποφασίζει να πάει να βοηθήσει.
Ρωτάει τον αστυνομικό τι συνέβη.
Κουμπώνει το σακάκι του.
Ο αστυνομικός απαντάει "Έγινε μεγάλο τρακάρισμα, αλλά δεν βρίσκουμε τον οδηγό".
Ο θείος μου λέει "Ας δείξω λίγη ανθρωπιά" και αρχίζει να ψάχνει κι αυτός τον οδηγό.
Αλήθεια.
Πολύ ανώτερος άνθρωπος.
Έχει να πιει 16 χρόνια. Η συμβουλή μου στους νέους,
δεν είναι κάτι που το συνιστώ. Εγώ, για παράδειγμα, δεν πίνω πολύ.
Πίνω. Αλλά με μέτρο.
Μερικές φορές, επειδή δημοσιεύω στο Instagram φωτογραφίες να πίνω ρακές,
μου λένε "Αθεόφοβε…"
Πίνω φυσιολογικά.
Τόσο μόνο. Μη σοκαριστείτε αν με δείτε να πίνω στο Instagram…
"Πίνει ρακές στο Instagram". Ναι.
Επειδή πίνω σαν άνθρωπος, γι' αυτό.
Τι να έκανα, δηλαδή,
να έδειχνα μεζεδάκια, ξηρούς καρπούς, πεπόνι, παγάκια,
αλλά όχι ρακί;
"Ούτως ή άλλως, ο Αλλάχ δεν με ακολουθεί στο Instagram".
"Στέλνει μηνύματα, αλλά τα αγνοώ". Κάτι τέτοιο;
Ντροπής πράγματα. Εφόσον πίνω, πίνω.
Αν είναι να πάω στην κόλαση, ας πάω. Τι να κάνω;
Αλλά, φυσικά, δεν είναι κάτι που συνιστώ.
Η απάντηση στο τι αναφέρομαι είναι η εξής.
Το σόου μου εξολοθρεύει τα πράγματα που κάνουν άχαρες τις ζωές μας.
Σοβαρολογώ.
Κοιτάξτε, μπαίνουμε σε χοντρούς μπελάδες επειδή κάνουμε λίγη πλάκα.
Τα ίδια γίνονται σε όλον τον κόσμο,
αλλά εμείς παίρνουμε πολύ στραβά το καλαμπούρι.
Υπάρχει η λεγόμενη γενετική πενία.
Όπως η "συναισθηματική πενία".
Ανήκω σε αυτήν την κατηγορία, αλλά…
αν τα διώχναμε από τις ζωές μας…
Παράδειγμα, αυτό το "plus" που γράφω στην αφίσα.
Να προσέχετε όποιον λέει τα εξής ενώ γελάει:
"Τι διασκεδαστικό. Μακάρι να το είχαμε δει νωρίτερα".
Ακούστε το αυτό.
"Πολύ αστείο. Αλήθεια".
"Δεν είναι;"
"Να το τραβήξω, να ξαναγελάσω μετά".
Αυτές είναι καθοριστικές ενδείξεις.
Μια στιγμή… Ο κόσμος το έχει μάθει αυτό στην πανδημία,
"Έχω μάθει να ζω το τώρα".
Άντε κουρέψου! Δεν ξέρουμε τίποτα για το τώρα.
Το "τώρα" ήταν σημαντικό τις δεκαετίες του '60 και '70.
Δεν υπάρχει τώρα πλέον.
Είναι στις φωτογραφίες μας.
Δείτε τις φωτογραφίες γενεθλίων της γενιάς μου.
Ένα καρέ. Τούρτα και φίλοι.
Οι διακοπές μας, ένα καρέ.
Η αρχαία Έφεσος κι εμείς.
Το να ζεις το τώρα ήταν τότε.
Τώρα, στα παιδικά γενέθλια, στις γιορτές…
Υπάρχει ένα κουμπί που λέγεται "ριπή" στην κάμερα.
Εκεί που πάνε να κόψουν την τούρτα…
Τραβάει 278 φωτογραφίες.
Ποια απ' όλες είναι το "τώρα";
Καμιά.
Πόση ώρα θέλεις να πας στα νησιά από εδώ;
Στα Πριγκηπονήσια, τη Χάλκη, την Πρίγκηπο…
Μια ώρα; Κολυμπώντας;
Ζεις στη μεριά της Ανατολίας; Εντάξει. Θες 30-45 λεπτά, σωστά;
Υπάρχει κανείς νησιώτης εδώ;
Τι καλά που θα ήταν. Πας εκεί και χαίρεσαι καθαρό αέρα.
Είμαι γέννημα-θρέμμα της Πόλης.
Στα νησιά πάμε για να πάρουμε καθαρό αέρα.
Όταν πας, λες "Ωραία".
"Οι λεύκες μοσχοβολούν". Και μετά αναρωτιέσαι
"Είναι εννέα άνθρακες, έξι υδρογόνα ή έξι άνθρακες, εννέα υδρογόνα;"
Πιάνετε τι εννοώ; Μπούρδες.
Πολύ παράξενη μυρωδιά. Έρχεται από τις άμαξες με τα άλογα.
Η μυρωδιά σε κάνει να ποθείς να αγοράσεις σπίτι σε νησί.
Επειδή σε ξαναταξιδεύει στις εποχές των νομάδων.
Ναι, και λες "Πρέπει να πάρω ένα σπίτι εδώ".
Αλλά όταν δεν σε τυλίγει πια η μυρωδιά, λες "Τι διάολο να κάνω στην Αντιγόνη;"
Τώρα κατάργησαν τις άμαξες.
Τα άλογα υπέφεραν τα πάνδεινα. Τα καημένα. Θύμωσα με αυτό.
Άμαξες με άλογα υπάρχουν σε όλον τον κόσμο.
Είδα και στην Ελβετία άμαξες, αλλά πού να βλέπατε τα άλογα.
Λες και ο αμαξάς ήταν υπηρέτης του αλόγου.
Είχαν το άλογο στα πούπουλα. "Εντάξει η ασφαλιστική σου κάλυψη;"
"Φάε τώρα, και φεύγουμε μετά".
Στη Νέα Υόρκη, στο Σέντραλ Παρκ.
Καμία εδώ.
Πήγα στα νησιά πρόσφατα.
Πριν τρία-τέσσερα χρόνια.
Δικέ μου, πάμε στα νησιά να πάρουμε λίγο καθαρό αέρα. Όμορφα.
Και μετά κάποιος γενετικά πένης στην ομάδα, κάποιος κακορίζικος…
θα άρχιζε την γκρίνια
και θα πήγαινε να σε τουμπάρει, με το μαλακό στην αρχή.
Κάπως έτσι: "Χαίρομαι που ήρθαμε".
Δώστε προσοχή στο σχόλιο. Έτσι αρχίζουν όλα.
"Χαίρομαι που ήρθαμε. Αυτό το νησί είναι παράδεισος".
"Μακάρι να είχα ξανάρθει".
"Νουράν, είμαστε εδώ. Ας το χαρούμε".
"Όχι, δεν ερχόμαστε ποτέ. Μας έχει φάει η Πόλη".
"Νουράν, είμαστε εδώ".
"Όχι, είμαστε όλοι χαμένα τομάρια".
"Δες, το νησί είναι πολύ κοντά". "Δεν πατάμε ποτέ".
Αυτές τις δυο-τρεις ώρες αναψυχής…
Μια ζωή γκρίνια…
"Όχι, δεν είναι ζωή αυτή, πραγματικά…"
Παράδειγμα, μια καλή βόλτα στην παραλία. "Ποτέ δεν περπατάμε. Αλήθεια".
"Μα, αφού περπατάμε".
"Όχι, ποτέ δεν περπατάμε".
Όσες φορές και να πας, θες να ξαναπάς στα νησιά.
Αυτό το καλό έχουν.
"Πρέπει να πάμε. Πρέπει να το κάνουμε…"
Σαν την ψησταριά την Κυριακή. Μια ζωή τα ίδια.
"Ποτέ δεν το κάνουμε. Αλήθεια, ποτέ".
"Αφού το κάνουμε τώρα, Σαντέτιν. Τρώμε τώρα".
"Όχι, αδελφέ. Αλήθεια".
"Κοίτα. Τι ωραία".
"Ανάθεμά το".
"Ποτέ δεν το κάνουμε αυτό!"
Μια ζωή αναβάλουμε, αφήνουμε για αργότερα.
Γκρινιάζουμε για τα παλιά.
Έχω εξοχικό στην Αλικαρνασσό, επιτρέψτε μου να πω.
Ένα σπιτάκι. Ελάτε καμιά επίσκεψη.
Αλλά στην Αλικαρνασσό. Δεν έχω βίλα στο Αλάτσατι.
Δεν είμαι τόσο πλούσιος.
Ούτε και τόσο ηλίθιος.
Πάντα πουλιούνται βίλες στο Τσεσμέ.
Πουλάνε μούρη, λένε ότι παλιά το σπίτι ήταν ναός.
"Αγοράσαμε βίλα στο Αλάτσατι. Παλιά, ήταν εκκλησία".
Και λοιπόν;
Λες και έχουν επισκέπτες από το Βατικανό.
"Αγοράσαμε το σπίτι και έχει ένα παρεκκλήσι μέσα του".
"Αλήθεια".
"Ζούμε σε διατηρητέο. Παλιά, ήταν εκκλησία".
"Ξεχάσαμε να πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ και σταύρωσαν τον σύζυγό μου".
Θέλω να πω…
Αφήστε με ήσυχο, μη μου τα πρήζετε!
Έχω εξοχικό στην Αλικαρνασσό.
Είμαι στην πισίνα, με έναν φίλο, μέχρι εδώ μέσα στο νερό.
Πίνουμε σαμπάνια σε κολονάτα ποτήρια. Παρεούλα, δυο άντρες.
Ξέρετε τι λέει αυτός εκεί;
Λέει "Μεγάλε, αν έπιανα την καλή…"
Τέτοια λέτε να κάναμε αν μας δινόταν η ευκαιρία;
Πότε επιτέλους θα ζήσουμε το τώρα;
Σε όλα τα αρνητικά και τα θετικά, από τα πιο ασήμαντα
έως τα πιο σημαντικά, πάντα υπάρχει μια δικλείδα ασφαλείας,
πάντα ένα χειρόφρενο.
Η αίσθηση ότι κάτι θα έπρεπε να έχει γίνει νωρίτερα ή να γίνεται συνέχεια.
Κουταμάρες.
Ποιος θέλει να ζήσει στο τώρα; Ας απαλλαγούμε από αυτήν τη νοοτροπία.
Κι αν κάτσεις να το σκαλίσεις, πάντα μπαίνεις σε μπελάδες.
Ο γιος μου έκανε στο σχολείο… Πώς το λένε;
Θεατρική παράσταση.
Τους έμαθαν μερικά πράγματα. Πήγαινε στην Α' τάξη.
Τους έμαθαν κάτι αγγλικούλια.
Ήθελαν οι γονείς να το δουν.
Κι έτσι, πήγαμε.
Αλλά, ξέρετε, η μητέρα του κι εγώ πήγαμε χωριστά.
Κι έτσι έμαθα ότι είμαστε οι μοναδικοί χωρισμένοι γονείς στον κόσμο.
Από την εποχή των Σουμερίων, το πρώτο διαζύγιο…
Όλοι οι άλλοι γονείς έλεγαν
"Είναι διαζευγμένοι".
"Διαζευγμένοι".
Και λοιπόν;
Καημένο παιδί… "Διαζευγμένης οικογενείας".
Τι σεκλετίζεστε; Ο μικρός έχει δύο iPad.
Εσάς να λυπάστε.
Ο μόνος πιτσιρικάς που αξίζει να λυπάστε είναι ο Πρίγκιπας Κεμάλ.
Ένα μάτσο ξανθιές με κατάμαυρες ρίζες,
γονείς που διαβάζουν περισσότερο από τα παιδιά, ήταν όλοι εκεί.
Ξέρετε τις μάνες πώς ενθουσιάζονται.
"Μετρήσαμε μήλα σήμερα".
Κυρά μου, πήγες σχολείο, ξεκόλλα. Σειρά του παιδιού.
Τέλος πάντων, πήγαμε στο θεατρικό.
Σας ορκίζομαι, δεν έβγαλα το κινητό να πάρω βίντεο τον μικρό.
Γιατί το θεατρικό ήταν ως εξής.
Σε μια γραμμή. Τα βάζουν να αποστηθίσουν μερικές ατάκες. Φωτογραφίες στα χέρια.
Ένα έχει φωτογραφία με σούσι. "Είμαι ο Σούσι".
"Με λένε Σούσι, είμαι από το Τόκιο", για παράδειγμα.
Ή Ιαπωνία, κάτι τέτοιο.
"Είμαι από την Ιταλία, ονομάζομαι Σπαγκέτι", λένε.
Έχουν το καθένα από μια φωτογραφία με φαγητό.
Όλα λένε "Είμαι από…" Αυτό είναι το θεατρικό.
Μέχρι που είδα μια οικογένεια να στήνει τρίποδο. Τρίποδο και κάμερα.
Είχαν έρθει η μαμά, ο μπαμπάς, μέχρι και τη γιαγιά κουβάλησαν.
Η γιαγιά ήταν γεμάτη ρυτίδες.
Σαν πηνίο Τέσλα ήταν.
Λες και κουβαλούσε όλες τις ρυτίδες των κυριών
της Ένωσης Γυναικών Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Κάπως έτσι.
Αν τυχόν έβγαζες την πιστωτική σου κάρτα,
το μαλλί της θα την έλκυε μαγνητικά επιτόπου.
Τελικά, ο γιος μου βγήκε στη σκηνή.
"Είμαι από την Αμερική…" Του 'χαν δώσει ένα χάμπουργκερ.
"Από τις ΗΠΑ, με λένε Χάμπουργκερ…", τα γνωστά.
Και μετά είπε "Γεια σου, μπαμπά!"
Το πηνίο Τέσλα γύρισε και μου είπε
"Τσεμ, ίδιος εσύ είναι".
Ίδιος εγώ;
Εγώ έχω γυρίσει 15 ταινίες.
Έκανα περιοδείες σε όλη την Ανατολία, Ευρώπη, Αμερική…
Έχω βγει στη σκηνή 5,000 φορές.
"Από τις ΗΠΑ. Με λένε Χάμπουργκερ".
Το ίδιο είναι;
Είπα "Τέσλα, καις λιγότερα,
αλλά μιλάς πολύ".
Βοήθα με, Θεέ μου. Το παιδί τους βγήκε στη σκηνή και είπε
"Είμαι Ιταλία, με λένε Σγκαμπέτι". Τα έκανε μαντάρα.
Υπάρχει σε βίντεο.
Το πιστεύετε;
Θέλει να ζει στο τώρα…
Σε μια γιορτή,
ο αδελφός μου λέει ένα αστείο για τον θείο μου.
Ένας εξυπνάκιας πετάγεται και λέει
"Ο Τσεμ μας έχει πει για τον αλκοολισμό του θείου του".
Κι ο αδελφός μου "Είναι και δικός μου θείος".
Γαμώτο…
Γιατί ασχολείσαι με τέτοια μετά τα 50;
"Είναι και δικός μου θείος".
Ξέχνα τον θείο σου.
Πες μας για σένα, 1,000 φορές πιο αστείο.
Μπροστά του ωχριώ, αλλά δεν έχουμε όλοι τη δική του προσωπικότητα.
Εγώ μιλάω χύμα για τη βλακεία μου, αυτός όχι.
Αλλά θα σας πω μια ιστορία του.
Τα παιδιά του αδελφού μου είναι πια ενήλικα.
Προ 15 ετών, ήθελε να βιντεοσκοπήσει τη σχολική παράσταση της μικρής του κόρης.
Εντάξει; Θεέ μου!
Θέλω να πω…
Η μικρή έχει πολύ ταλέντο σε διάφορα.
Λέει ποπ τραγούδια, εμβατήρια, χορεύει παραδοσιακούς χορούς…
Κάνει το ένα, κάνει το άλλο…
Η παράσταση ήταν μιάμιση ώρα.
Και ο αδελφός μου βιντεοσκοπεί ως γονιός. Όλη την παράσταση.
Γυρίζουν σπίτι, βάζουν να δουν το βίντεο. Φάτσα-κάρτα, άλλο παιδί.
Ο αδελφός μου τράβαγε λάθος παιδί.
Η κόρη του είπε "Μπαμπά, δεν είμαι εγώ!"
Και της λέει "Ήταν καλή, τι να έκανα;"
Τόσο ντόμπρος είναι.
Τρελός, πραγματικά τρελός.
Πραγματικά τρελός.
Το να ζω το τώρα ήταν εφικτό όταν ήμουν παιδί.
Είμαι παιδί της δεκαετίας του '70.
Αλλά τότε παλιά ήταν… Ο κόσμος το λέει με νοσταλγία αυτό.
Από την εποχή των Σουμερίων… "Η γενιά μας ήταν τρελή!"
"Κάναμε τρέλες στο λύκειο".
Είμαι βέβαιος.
Κάθε γενιά κάνει τα δικά της, αλλά υπάρχει και το πνεύμα της εποχής.
Για παράδειγμα, με ήξεραν ως επαναστάτη, αυθάδη νεαρό,
ενώ ήμουν πολύ ρομαντικό παιδί. Ουδέποτε αυθαδίασα σε μεγαλύτερους.
Ποτέ δεν ήμουν εξυπνάκιας.
"Άρτζι, μπούρτζι και λουλάς, ο γαμιάς της γειτονιάς…"
"Της καλής νοικοκυράς…"
Τίποτα τέτοιο.
Δεν είχα τέτοια ταλέντα μικρός.
Απλώς γκομένιζα λιγάκι.
Μόνο μέχρι την περασμένη βδομάδα.
Εντάξει, θα συντομέψω.
Συντομεύω.
Πέντε ετών, έκανα πρόταση γάμου σε μια 20χρονη γειτόνισσα.
Πρόταση γάμου; Είσαι μόλις πέντε ετών.
Να με παίρνει αγκαλιά, να παίζω με τα βυζάκια της.
Γιατί παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά;
Αυτό είναι το πνεύμα του '70. Ήμουν παλιάς σχολής.
Θα παντρευτώ ή θα αρραβωνιαστώ. Στιλ τούρκικης ταινίας.
Είχα το κουστούμι από την τελετή περιτομής μου.
Το μετέτρεψα σε γαμπριάτικο.
Ένα μπλε βελούδο κουστούμι με μακρυγιάκαδο πουκάμισο.
Παπούτσια όπως του μπαμπά μου.
Έβγαλα την κορδέλα μάσαλα
και έβαλα ένα φτερό σαν πρίγκιπας. Είσαι ο Έρολ Έβγκιν. Τέλειωσε.
Πήρα ένα δακτυλίδι της μαμάς μου. Της χτύπησα την πόρτα.
Και είπα "Ήρθα να αρραβωνιαστούμε". Αλλά η πραγματική αιτία ήταν…
Θυμηθείτε εκείνη την εποχή.
Μιλάω με κυρίες της ηλικίας μου. Δεν ξέρω αν γίνεται ακόμα αυτό.
Λένε τα νεαρά αγόρια "Ο αρραβωνιαστικός, ο φίλος, ο εραστής μου".
Κορίτσια, μην το κάνετε αυτό.
Δεν ξεχνιέται.
Είναι ιστορία προ 44 ετών. Το πιστεύετε;
Το είχα πάρει πολύ στα σοβαρά. Τα λουκούμια μόνο μου έλειπαν.
Είχα τη βέρα, το παπιγιόν…
Και οι γονείς της έλεγαν "Καλώς ήρθες, γιε μου".
Μπήκα, κάθισα στον καναπέ, τα πόδια μου δεν έφταναν στο πάτωμα.
Μου έδωσαν κράκερ και τσάι.
Βουτούσα τα κράκερ στο τσάι.
"Αγαπάς την κόρη μου;"
"Την αγαπώ".
Θεέ μου!
Για μια στιγμή σκέφτηκα "Θα πρέπει να συγκατοικήσουμε πριν βγάλω το σχολείο;"
Τρόμαξα στην ιδέα του επικείμενου γάμου.
Έτσι, σκαρφίστηκα μια πρόφαση. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Η τηλεόραση έπαιζε.
Το αγαπημένο μου καρτούν, το Σίνμπαντ.
"Άρχισε το Σίνμπαντ, φεύγω" και δρόμο.
Ο πρώτος γάμος που το έσκασα τρέχοντας.
Για σκεφτείτε, το παιδί μου θα ήταν 44 ετών τώρα.
Τι αυτοπεποίθηση!
Δύσκολα γκομενίζεις όταν είσαι νιάνιαρο.
Το ζευγάρι στον κάτω όροφο ήταν νιόπαντρο.
Ο άντρας δούλευε όλη μέρα, και η νεόνυμφη έμενε μόνη σπίτι.
Το διαμέρισμά τους ήταν γνωστό ως "Η φωλιά της νιόπαντρης" στη γειτονιά.
Η κοπέλα ρέμβαζε στο παράθυρο. Τότε ζούσαμε στη Σαμάτια.
Χάζευε στο παράθυρο.
Και ήμουν πέντε. Αναρωτήθηκα "Τι να χρειάζεται άραγε;"
Βαριόταν όλη μέρα σπίτι, ο άντρας της έλειπε.
Και είχα νοοτροπία μικρού άντρα τότε.
Ζωγράφισα ένα μουστάκι με στιλό.
Το λέω σαν να ήταν κάτι φυσιολογικό, συγχωρέστε με.
Uckers, επιτραπέζια παιχνίδια… Είχα παιχνίδια από τη Γερμανία.
Τα έβαλα παραμάσχαλα, της χτύπησα την πόρτα και είπα
"Αν βαριέσαι, να παίξουμε Uckers μαζί".
"Ευχαρίστως", είπε.
Άρχισα να πηγαίνω εκεί κάθε μέρα. Κάθε μέρα.
Σκεφτόμουν "Δεν σου αξίζει να έχεις τέτοιον άντρα".
"Σου αξίζω εγώ".
Απλώναμε τα παιχνίδια στο πάτωμα.
Τα επιτραπέζια, με τα ζάρια. Εγώ τα πράσινα, αυτή τα κόκκινα.
Έχεις ομάδα που προωθείς, ξέρετε.
Κοιταζόμαστε κατάματα. Αυτή 21-22, εγώ πέντε. Έτσι.
"Θα γίνεις δική μου ή θα πεθάνεις".
Παίζουμε, κοιταζόμαστε στα μάτια.
"Έξι, σειρά σου". "Τέσσερα".
Σε μια στιγμή απόλυτης σιωπής, συνέβη.
"Σειρά σου. Παίζεις".
"Δύο".
Έκλασε, αν είναι δυνατόν!
Οι περισσότεροι θα πουν ότι ως πιο μικρός, έκλασα εγώ. Όχι.
Έκλασε αυτή. Έπεσα από τα σύννεφα.
Ήταν σαφής ένδειξη ότι δεν με έπαιρνε στα σοβαρά…
Εντάξει, μπορεί να είμαι σπόρος, αλλά ήταν ανάγκη να με κλάσεις;
Δεν σου ζήτησα να χωρίσεις και να με παντρευτείς στην τελική.
Αλλά παίζουμε Uckers. Αυτό είναι σοβαρό.
Μόλις είχα ρίξει ζαριά έξι και θα νικούσα.
Ξέρετε…
"Σειρά σου", είπε. Της είπα "Δεν θα ξανάρθω ποτέ".
Λόγω αυτού του τραύματος, παραμένω ανύπαντρος.
Πολύ περίεργο. Αν είχε φτερνιστεί, θα της έλεγα "Γείτσες!"
Αν είχε χασμουρηθεί, θα της έλεγα "Ώρα για κρεβάτι".
Και ήταν η μία από τις τρεις σωματικές λειτουργίες
που μετέτρεψε την κατάσταση σε δράμα.
Πολύ περίεργο πράγμα το κλάσιμο.
Εσείς δεν ξέρετε από αυτά, δεν κλάνετε.
Μόνο άνθρωποι σαν εμένα κλάνουν.
Τι περίεργο πράγμα.
Στα νιάτα μου, έλεγαν "Στη Γερμανία, επιτρέπεται να κλάνεις δημόσια".
Σιγά τη σπουδαία κοινωνική διαπίστωση.
"Στη Γερμανία επιτρέπεται το κλάσιμο".
Και; "Γι' αυτό έχουν προηγμένη αυτοκινητοβιομηχανία".
Η δημόσια κλανιά είναι απαράδεκτη και στη Γερμανία.
Σε πολλές κοινωνίες, το κλάσιμο θεωρείται περίεργο.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί;
Γιατί είναι ντροπιαστικό ή αστείο;
Όποτε ένας κωμικός αναφερθεί στο κλανίδι, αμέσως όλοι λένε
"Με τα αστεία για κλανιές γελάνε μόνο οι κουφιοκέφαλοι".
Πώς έτσι; Επιστημονική διαπίστωση;
Σαν να λέμε "Ο κόσμος ανήκει σε τέσσερις οικογένειες".
"Πού πας;" "Στο καφενείο".
Αλλάζει τίποτα όταν λες "Με τα αστεία για κλανιές
γελάνε μόνο οι κουφιοκέφαλοι";
Γιατί είναι ντροπή το κλάσιμο;
Γιατί;
Ας το εξηγήσω επιστημονικά. Τότε που ζούσαμε ως κυνηγοί-νομάδες,
οι γυναίκες και τα παιδιά κρύβονταν σε σπηλιές επειδή ήταν ευάλωτοι, σωστά;
Και οι άντρες πήγαιναν για κυνήγι, ομαδικά.
Ένα ζώο θα πέσει θήραμά τους. Επιτέλους, θα φάνε κρέας.
"Κύριοι!"
Δεν θέλουν ξανά τον κλανιάρη μαζί τους.
Επιστημονική διαπίστωση.
Κι εμένα το κλαρινέτο μου μπορεί να ηχεί στο Αιγαίο, και να λέω
"Τι σκατά ήταν αυτό;"
Επειδή το κλανίδι έκανε μαντάρα το κυνήγι, τώρα θεωρείται ντροπιαστικό.
Κοιτάξτε, ψάξτε το. Τέντωνες το τόξο…
Μια, δυο, τρεις φορές… Μετά, έδιναν πόδι στους κλανιάρηδες.
Με τα χρόνια, κατέληξε έτσι.
Η επιστήμη απεφάνθη.
Ή το πιστεύετε
ή το κλάνετε.
Εσύ, επτάμισι μηνών έγκυος… Αντέχεις ακόμα, σωστά;
Η ευχή του δεν πραγματοποιήθηκε.
Καλή λευτεριά όταν έρθει η ώρα η καλή.
Ελπίζω να τα πας καλύτερα από την πρώτη φορά.
Επίπονο έργο.
Αλλά είμαι σίγουρος ότι τα όσα λέω θα φωτίσουν μερικούς.
Αυτό μόνο θέλω. Φώτιση.
Μια φορά, επέστρεφα σπίτι από γύρισμα.
Άρχισα να δέχομαι στο κινητό πολλά μηνύματα από την Apple.
"Σας ευχαριστούμε. Χαιρόμαστε πολύ για τη συνεργασία".
Και χρέωναν κάθε μήνυμα 49,90 λίρες.
Εκνευρίστηκα. "Ευχαριστούμε, πήρατε καπέλο στον Λαγό, 149,90".
Μπουφάν στον Λαγό, γυαλιά στον Λαγό…
Ο γιος μου, στο σπίτι… Έπαιζε αυτό το παιχνίδι.
Κατέβαζε συνεχώς διαμάντια.
Και μου άδειαζε το πορτοφόλι.
Καπέλο με 49,90, γυαλιά με 149,90…
Εδώ δεν είχα πάρει παλτό για εμένα. Ο Λαγός πήρε τα πάντα.
Στη ζούλα, ο Λαγός μάς πηδούσε για τα καλά.
Τα πήρα άσχημα.
Όπως είπα, η γενιά μας ήταν πιο αθώα.
Όταν μας έδιναν μια λίρα,
με τη μισή παίρναμε σοκολάτα και με την άλλη μισή παγωτό.
"Έπρεπε να αποταμιεύσω μισή λίρα". "Εγώ αποταμίευσα, και έχω τώρα πέντε".
Περνούσε από τα χέρια μας, ήταν κάτι χειροπιαστό.
Τώρα είναι άυλο. Κλικάρει και…
Το να κάνεις παιδί είναι σαν δωρεάν εφαρμογή. Το κάνεις ελεύθερα.
Αλλά υπάρχουν οι έξτρα αγορές, αυτές που απαιτούνται στην πορεία.
Το κατέβασμα, όμως, δωρεάν.
Ρωτήστε αυτούς τους δυο.
Μέσα σε 20 λεπτά, έχασα 6,000 λίρες. Έγινα έξω φρενών.
Θέλω να πω… Δεν μου τρέχουν από τα μπατζάκια.
Δεν είναι "Έχω ένα κάρο λεφτά, τα καίω". Αυτά είναι βλακείες.
Και δεν θέλω το παιδί μου να ζει στην κοσμάρα του.
Αποφάσισα να τον τιμωρήσω, αλλά μέχρι να γυρίσω, ο Λαγός με ρήμαξε.
Έτσι…
γύρισα σπίτι.
Ο ένοχος συνέχιζε να κλικάρει μπροστά στα μάτια μου.
Μπήκα οργισμένος και του πήρα το iPad.
Του είπα "Σύνελθε, δεν είμαι ο πολυεκατομμυριούχος Ακούν!"
Έπρεπε να το ξέρει αυτό.
Ο Ακούν χρεοκόπησε, αλλά και πάλι.
Φοράει σαγιονάρες τελευταία. Δεν το έχετε παρατηρήσει;
Λέει ότι του πάνε. "Ήμουν στον Άγιο Δομίνικο".
Μπατίρη, άσε τα ψέματα.
Αλλά ο Ακούν είναι μια χαρά. Χαλκέντερος, πραγματικά.
Σας το ορκίζομαι. Τίποτα κακό δεν του συμβαίνει.
Είναι τρομερός καταφερτζής. Κι εμένα με λένε έξυπνο.
Δεν έχω σατανικό μυαλό. Αγνό μυαλό.
Το να πείσει κάποιον σαν εμένα… Είναι ατσίδα σε κάτι τέτοια. Με τύλιξε.
Έκανα ζωντανά τηλεοπτικό έρανο για τον Αλί Κοτς.
Εγώ. Που δεν έχω δεύτερο βρακί.
Λέγαμε "Μην ανησυχείς, Αλί".
Είναι δεινός χειριστής ανθρώπων.
Αλλά ξέμεινε από λεφτά.
Ο καθένας έχει τρεις ευχές. Έχετε χωρίσει ποτέ;
Α, ωραία.
Τρεις επιθυμίες. Νομίζω ότι ο Ακούν τις εκπλήρωσε και τις τρεις.
Πολύ σωστά. Αυτό λέω διαζύγιο.
Θεέ μου, τίποτα δεν τον σταματά.
Αυτήν τη στιγμή, Θεός φυλάξοι, μακάρι όλοι να τα χιλιάσουμε,
αλλά αν πέθαινα τώρα και με ρωτούσε ο Κύριος
για τις ρακές στο Instagram, θα τα έλεγα όλα.
Γελάτε… "Αφού ο Θεός το ξέρει".
Θα έλεγα "Το έκανα επειδή εσύ μου είπες".
Επειδή Αυτός μας δημιούργησε. Δεν είμαι μαϊμού προϊόν.
Αλλά ο Ακούν ακόμα και Αυτόν θα τον έπειθε.
"Ας χωριστούμε σε δυο ομάδες…"
"Αμαρτωλοί και ευσεβείς. Τι λες;"
Ακούστε.
Αν δεν σας πείσει να τον ενισχύσετε με SMS, να αλλάξω όνομα.
"Στείλτε μήνυμα στο Sübhaneke
για να συγχωρεθούν τα πεθαμένα σας".
Σας μιλάω ειλικρινά. Δεν πιάνεται.
Μέχρι που θα σας βάλει να βλέπετε επαναλήψεις τα Σαββατοκύριακα.
"Οι ψυχές που ξεστράτισαν φεύγουν από το νησί".
Δεν θα το έκανε; Θα το έκανε.
Αλλά τώρα δεν έχει λεφτά. Έχει ο Νουσρέτ.
Νουσρέτ… Υπάρχει Νουσρ-Ετ στην Ιαπωνία;
Υπάρχει σε κάθε πολιτισμένη χώρα, στις αραβικές και στις ΗΠΑ.
Όχι στην Ευρώπη. Αποκλείεται.
Δεν μπορώ να φανταστώ μαγαζί όπου μια αγελάδα
τρώει κωλοδάκτυλο στη Στοκχόλμη.
Ο Θεός να τους συγχωρήσει.
Απορώ τι έγινε με τον μικρό και την αγελάδα.
Ζούμε στην εποχή της σόουμπιζ. Όλοι έχουν μουρλαθεί.
Δεν υπάρχουν πια μικρά εστιατόρια, αφού είδαμε…
Και μετά ο άλλος αυτοακρωτηριάζεται…
Κανείς φυσιολογικός πια.
Δεν υπάρχει πια μέρος της προκοπής να φάω αρακά με πιλάφι στη γειτονιά μου.
Αν ζητήσεις, σου φέρνουν πυροσβεστήρα πρώτα.
Γράφουν το όνομά σου στην πίτα.
Με μαύρο σουσαμόσπορο.
Γράφουν "CMYLMZ Φονταμενταλιστής" και τη φέρνουν έτσι.
Τι διάολο είναι αυτά;
Θέλεις στρείδια,
"Σταθείτε απέναντι, ο σεφ μας θα τα πετάξει στο στόμα σας".
Από πότε κάνουμε αστειάκια με το φαΐ;
Και είναι κι αυτός με το μουστάκι. "Τι έχει σήμερα;" Σκατά!
Τι;
Ξέρετε, πιλάφι λαπά.
Τι γελοίο.
Έτσι ήταν παλιά; Ακούγομαι σαν νοσταλγός του παρελθόντος.
Είχαμε αρχές. "Δεν παίζεις με την τροφή σου".
Όχι θρησκευτικό, παραδοσιακό, αλλά ίσχυε.
Δεν πετάμε ψίχουλο. Έτσι παίρνουμε το ψωμί.
Βάζεις το ψωμί κάπου ψηλά.
Η αγελάδα… Γιατί να θες να χώσεις το δάκτυλό σου στον κώλο νεκρού αρνιού;
Και βγάζει κι ένα κάρο λεφτά. Σίγουρα θα υποφέρει στην επόμενη ζωή.
Θα περάσει ζόρια.
Αυτός ο Νουσρέτ. Μια χαρά εκφράζεται εκεί.
"Καπουτσίνο", ξέρετε.
Τον έχουν στην Αμερική. Δεν έχω πάει εκεί.
Σωστά, πήγα μια φορά στο Μαϊάμι.
Για μια παράσταση. Δεν πάω όπου κι όπου, σαν τον Νέβτσεκιρ.
Έτοιμος να βγω στη σκηνή στο Μαϊάμι.
Κοίταζα το κοινό πίσω από την αυλαία.
Ποιος ήταν εκεί; Ποιος; Τι; Είμαι περίεργος.
Όχι "Κάθισαν όλοι; Μόνο τότε θα βγω".
Δεν είμαι τέτοιος.
Μερικοί είχαν μαζευτεί κάπως μπροστά.
Τραβούσαν σέλφι, φωτογραφίες μαζί.
Έχω ακούσει πολλές ιστορίες με σέλφι,
οπότε αναρωτήθηκα μήπως σκάρωναν καμιά φάρσα.
Πολλές φορές σού κάνουν πλάκα.
"Κύριε, μη θυμώσετε, να τραβήξουμε μια φωτό;"
Για χρόνια… Γιατί να θυμώσω;
Εξαιτίας αυτών των αστείων που ακούω τελευταία.
"Θύμωσες, αλλά…"
Που ουσιαστικά σημαίνει "Θύμωσες, αλλά μεγάλη μας σκασίλα".
Αυτό σημαίνει.
Δεν θυμώνω με τις φωτογραφίσεις,
θυμώνω όταν αποτυγχάνουν να το κάνουν.
Αδύνατον να τη βγάλουν. Απίστευτο. Δεν φαντάζεστε τι έχουν δει τα μάτια μου.
Και με ρωτούν… Αφού πρώτα την τραβήξουν, μετά
"Να έρθει και ο Ισμαΐλ;"
Δεν ξέρω.
Πού να το ξέρω; Κοιτάς τον Ισμαΐλ κάπου μακριά.
Και λέει "Όχι".
Ο Ισμαΐλ το παίζει δύσκολος.
Λες "Έλα, Ισμαΐλ".
"Δεν έρχομαι". Και πρέπει να πείσεις τον Ισμαΐλ.
Έβγαλα μια με μια τύπισσα πρόσφατα. Κώλο-κώλο. Με έσπρωξε, την έσπρωξα.
"Ας βγούμε και οι πέντε". "Έλα Μπάρκου, έλα Χασάν…"
Τελικά, δεν χώρεσα στη φωτό.
Δεν είπα τίποτα.
Και τα κορίτσια έχουν περίεργα φίλτρα. Βγαίνουν φωτογραφία μαζί σου.
Έχουν περίεργα φίλτρα. Καταλήγουν να φαίνονται σαν κούκλες.
Τη βγάζουν. Κι είμαι σαν ζεν πρεμιέ.
Δεν είμαι εγώ αυτός!
Δεν υπερβάλλω.
Το έχω ξαναπεί, με τράβηξαν σε σάουνα. Υπήρξαν και χειρότερα.
Συνέβησαν διάφορα στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ στα Άδανα.
Τρώγαμε κεμπάπ σε ένα εστιατόριο. Πήγα στην τουαλέτα.
Ουρούσα στην τουαλέτα του εστιατορίου.
Μπήκε κάποιος. "Δεν θα μου ξεφύγεις τώρα", είπε.
Τι εννοεί, να του ξεφύγω;
Και μου λέει "Τράβα την εσύ".
Είπα "Εντάξει, κράτα λίγο, θα την τραβήξω".
Κι έτσι… Τι να πω;
Τέλος πάντων, όλοι τραβούσαν σέλφι με κάποιον στην πρώτη σειρά.
Αναρωτιόμουν αν ήταν φάρσα. Δεν ήταν. Μετά αναρωτήθηκα ποιος ήταν.
Τέλος πάντων, χτύπησε το κουδούνι, κάθισαν όλοι.
Όταν τον είδα, μου φάνηκε γνωστός.
Ο Ραχμί Κοτς.
Στην παράστασή μου.
Ο Ραχμί Κοτς είναι από τους κορυφαίους επιχειρηματίες στη χώρα.
Έμεινα έκπληκτος. "Κύριε, τι κάνετε εδώ;"
"Τι σας έφερε στο Μαϊάμι, κύριε;"
Και είπε αστειευόμενος "Αγαπητέ Τσεμ, ήρθα να δω εσένα".
Είπα "Ραχμί, άσε το θέατρο".
Δεν μπορούσε να με δει στην Πόλη και ήρθε στο Μαϊάμι, καλά.
Τον ρώτησα "Σοβαρά, κύριε, τι κάνετε στο Μαϊάμι;"
Καθόταν μπροστά στην παράσταση.
Μου είπε "Τσεμ, αγοράσαμε μια μαρίνα εδώ".
Αγόρασε μια μαρίνα.
Καταλαβαίνω να αγοράσεις ένα γιοτ.
Κι εσύ αγοράζεις ολόκληρη μαρίνα;
Τι σόι ψώνια κάνεις; Πετάγεσαι στο Μαϊάμι και λες
"Μου λείπει μια μαρίνα"; Ανάθεμα!
Ρωτάει τους φίλους του "Έχετε καμιά μαρίνα;" "Όχι".
"Σοβαρά;" "Έχω μία. Για μένα".
Έτσι, του αγοράζουν μία.
Αγόρασα μια μαρίνα.
Δεν συλλαμβάνουμε τα ποσά και τις ζωές των μεγάλων επιχειρηματιών.
Όπως είπα, καταλαβαίνω μόνο να πάρεις ένα γιοτ.
Κι αυτός αγόρασε ολόκληρη μαρίνα. Σε τέτοιο επίπεδο μιλάνε.
"Πόσο πάει αυτή η επένδυση;" "Τρία με πέντε δις δολάρια".
Τρία ή πέντε;
Πώς μπορείς να λες τρία με πέντε δις;
"30 με 40 δις". Μεταξύ 30 και 40 είναι 10 δις.
Άντε και γαμήσου.
Δεν μπορούμε καν να συλλάβουμε πόσο χρήμα είναι αυτό.
Έχουμε ένα παιχνίδι που δεν μπορούσε να παιχτεί τότε.
Είναι σχετικό με λεφτά. Τι θα έκανες
αν ξυπνούσες ένα πρωί και είχες 100 εκατομμύρια δολάρια;
Δεν μπορούσαμε να το παίξουμε παρουσία του Ραχμί Κοτς.
Τι θα έλεγε;
"Κύριε, τι θα κάνατε αν είχατε 100 εκατομμύρια;"
Θα έλεγε "Θα πλάνταζα στο κλάμα".
Σκεφτείτε το. Είστε ο Ραχμί Κοτς.
Ξυπνάτε ένα πρωί και έχετε μόνο 100 εκατομμύρια δολάρια.
Θα σαλτάρατε. "Αλί!"
"Βρες μου τον Ακούν".
"Όλα τα λεφτά φαγώθηκαν στη Φενέρμπαξε".
"Ο Τσεμ πρέπει να με βοηθήσει".
Μεγάλη βραδιά για τον Ραχμί Κοτς.
Μια κοινωνική δοκιμασία που μας δείχνει ότι δεν ξέρουμε την αξία του χρήματος.
"Τι θα κάνατε αν είχατε 100 εκατομμύρια δολάρια ξυπνώντας ένα πρωί;"
Το ρωτάω από σκηνής τα τελευταία ένα-δύο χρόνια.
Όπως βλέπετε, λόγω πανδημίας, επιτρέπονται οι μισοί θεατές.
Φανταστείτε αν ήταν πιο γεμάτο και το ρωτούσα καθημερινά.
Ποτέ δεν ακούς καμιά λαμπρή ιδέα για κάποιο φάρμακο.
Εκατό εκατομμύρια δολάρια.
Επειδή ο κόσμος δεν ξέρει την αξία του χρήματος.
Παράδειγμα, πόσα είναι σε λίρες;
Πόσα είναι τώρα; Περίπου 850 εκατομμύρια λίρες, σωστά;
Ή 860, κάπου εκεί. Πείτε μου πόσα είναι στο τέλος της παράστασης.
Εκατό εκατομμύρια δολάρια.
Όταν τα λεφτά είναι κάποιου άλλου, όλοι έχουμε ιδέες.
Για παράδειγμα,
"Δες αυτό το χαϊβάνι. Πάμπλουτος και δεν ξέρει να χαρεί τα λεφτά του".
Λένε διάφορα κουφά πράγματα. Ακούστε αυτό.
"Ξυπνάς με 100 εκατομμύρια δολάρια. Τι θα κάνεις;" Και απαντά
"Πρωινιάτικα;"
Όχι, το μεσημέρι.
Ένας μου είπε ότι θα τα μετρούσε.
Είναι στα καλά του;
Χθες, μια κοπέλα φώναξε "Θα τα επένδυα".
Το ξόδεμα χρημάτων είναι μια μορφή τέχνης. Άλλη ιστορία.
Πόσα έδινε ο Πρωτοχρονιάτικος Λαχνός πέρυσι; Εκατό εκατομμύρια λίρες.
Ρώτησα "Τι θα αγοράζατε με αυτά;"
Η έτοιμη απάντηση, "Πρώτα, μια έπαυλη στον Βόσπορο".
Εντάξει…
"Τεράστια τηλεόραση".
"Και ζυγαριά ακριβείας". "Για τι πράγμα;"
Να ζυγίζουν τα αχαμνά τους.
Έτσι πρέπει να ξοδεύονται;
Θέλουν πρώτα έπαυλη. Πάνε τα λεφτά, θα χρωστούν και πέντε εκατομμύρια.
Έπαιρναν συνεντεύξεις στον δρόμο παλιά.
Υπήρχε ένα περίπτερο που θεωρούνταν γουρλίδικο.
Το περίπτερο του Νίμετ.
Το TRT πάντα έπαιρνε συνεντεύξεις όταν ήμουν μικρό παιδί.
"Τι θα έκανες αν κέρδιζες το λαχείο;"
"Θα τα μοίραζα στους φτωχούς". "Εσύ;"
"Θα έδινα σε όσους έχουν ανάγκη".
"Εσύ;" "Συμφωνώ με τον φίλο μου. Θα τα μοίραζα κι εγώ".
"Εσύ;" "Θα τα έδινα στους φτωχούς".
Τέσσερα αγγελούδια.
Πού σκατά βρεθήκατε;
Τι καλόκαρδα που είστε.
Πάλι λαχείο ήρθατε να αγοράσετε;
Ξέρετε τι είναι αυτό; Πολύ λυπηρό.
Πας να εξαπατήσεις τον Θεό.
"Αγαπητέ Θεέ!"
Εννοούν "Δώσ' τα σ' εμένα, θα τα μοιράσω".
Τι βλακεία.
Ο ύψιστος που δημιούργησε όλο το σύμπαν
δεν κάνει ζάφτι 100 εκατομμύρια
και λέει "Καλή η ιδέα του Ιμπραΐμ. Ας του δώσω αυτού τα λεφτά".
Το ρώτησα αυτό σε ένα σόου στη Γερμανία. Αλλά το ρώτησα διαφορετικά.
"Τι θα έκανες αν είχες 100 εκατομμύρια ευρώ, αδελφέ;"
Άλλο νόμισμα εκεί.
Μου είπε "Θα ταξίδευα, αδελφέ".
"Θα ταξίδευα".
Μου άρεσε η ιδέα, αλλά του τη βγήκε η γυναίκα του.
Τον ρώτησε "Πού θα πήγαινες;"
Μου άρεσε η ιδέα των ταξιδιών.
Για να είμαστε ειλικρινείς, φίλοι μου, όλοι δουλεύουμε σκληρά.
Ζούμε σε εποχές γκαντεμιάς.
Όχι μόνο στη χώρα μας. Δείτε όλον τον κόσμο.
Απομένει να μας χτυπήσει μετεωρίτης.
Κάποιος το ποστάρισε αυτό, οπότε απάντησα.
"Έρχεται μετεωρίτης".
Σιγά το πρόβλημα. Κι αν μας χωνόταν στον πάτο…
Εκεί έχουμε φτάσει.
Μετεωρίτης. Και; Δεν μου μπήκε στον πάτο.
Είμαστε σε αυτό το σημείο.
Αλλά το να ταξιδεύεις δεν είναι πολύ όμορφη ασχολία;
Πάντα ήθελα οι υπερόπτες να ταξιδεύουν στον κόσμο.
Μακάρι να πηγαίνατε στα Γκαλαπάγκος να δείτε τους δράκους του Κόμοντο.
Να δείτε τι έχει φτιάξει ο Θεός.
Μερικοί νομίζουν ότι ο Θεός έκανε μόνο αυτούς.
Και μας αντιμετωπίζουν σαν σκαρταδούρα.
Αν δουν τον δράκο του Κόμοντο, πόσο ωραίο τον έκανε ο Θεός…
Τινάζει τη γλώσσα του έξω… Πιο εξελιγμένο πλάσμα από εσάς.
Αλλά όλοι ψάχνουν τα θαύματα σε λάθος μέρη.
Στα σόσιαλ μίντια,
ποστάρουν ένα λιοντάρι που λέει "Αλλάχ".
Λέει "Αλλάχ!"
Εννοώ…
Ντροπή σας. Σοβαρά.
Δηλαδή το λιοντάρι από μόνο του δεν είναι ένα θαύμα;
"Δεν ήταν Αλλάχ αυτό. Δεν το είπε".
Τι ντροπή.
Ορίστε το λιοντάρι, ο πάνθηρας και όλα τα άλλα πλάσματα.
Ορίστε το παγόνι και οι μονοκύτταροι οργανισμοί.
Η μπλε φάλαινα, η όρκα και όλες οι άλλες…
"Αλλάχ".
Τι ντροπή να ψάχνεις θαύματα σε κάτι τέτοια.
Πολλή ντροπή.
Εντάξει. Δεν πειράζει.
Θα το εξηγήσεις στην επόμενη ζωή
δίπλα στον Νουσρέτ.
"Γεια σας, κε Νουσρέτ".
"Γιατί είστε εδώ;"
"Εξαιτίας αυτού".
"Καπουτσίνο".
Τι καλά να ταξιδεύεις.
Αλλά η γενετική πενία είναι άλλη ιστορία.
Λοιπόν, υπάρχει ο λεγόμενος πλούτος;
Ναι, φυσικά. Υπάρχουν οι λεγόμενοι πλούσιοι.
Αλλά επίσης και τα οφέλη της σκληρής δουλειάς.
Πράγματα που σε ικανοποιούν πολυεπίπεδα.
Πράγματα τελείως άλλου επιπέδου.
Η ξεκούραση μετά από σκληρή δουλειά διαφέρει από τη συνεχή ξάπλα.
Σίγουρα το έχετε δει.
Ένα καλοντυμένο άτομο που έχει επενδύσει πολλά στην αμφίεσή του, να περιφέρεται.
Δεν έχει νόημα. Θέλω να πω, με αφήνει αδιάφορο.
Γιατί; Επειδή…
Είναι θέμα ψυχής.
Δώστε τους 100,000 ευρώ.
"Δικά σου να τα φας στη Ρώμη".
Δυο λεπτά, δυο λεπτά θα τους έπαιρνε.
Ή μια ώρα.
Salvatore Ferragamo, Gucci, Prada και τα λοιπά.
Αν είσαι γενετικά πένης,
το σώμα σου θα σε πάει αυτομάτως στο Μετσιντιγεκόι της Ρώμης σε δυο ώρες.
Θα βρεθείς ξαφνικά να ψωνίζεις πάτους για παπούτσια,
φορτιστές τηλεφώνου… Ξαφνικά.
Αυτό συμβαίνει.
Θα βρεθείς να μιλάς με μελαψούς μετανάστες πωλητές.
"Τι νέα; Πώς πάει το Μογκαντίσου;"
Έτσι έχουν τα πράγματα.
Αν είχα τόσα λεφτά, τι θα έκανα;
Θα ταξίδευα. Θα πήγαινα διακοπές. Ποτέ δεν είχα την ευκαιρία.
Αλλά με βλέπετε σε διακοπές. Ποστάρουν φωτό μου στο γιοτ μου.
Πέρυσι, μου κάλυψαν τις ρώγες.
Το είδατε αυτό; Έβαλαν μια μαύρη λωρίδα στις ρώγες μου.
Και αυτές είναι οι λεγόμενες συντηρητικές εφημερίδες.
Ο τίτλος λέει "Δεν είναι πια όπως παλιά".
Λες και θήλαζα το ακροατήριο.
Ή στο τέλος της παράστασης, τους έτριβα το κεφαλάκι έτσι.
Ντροπής πράγματα.
Θα ταξίδευα.
Θα έκανα διακοπές. Μου λείπουν πολύ.
Μην ξεγελαστείτε αν με δείτε με σορτσάκι.
Ποστάρισαν την ίδια φωτό μου 20 φορές σε ένα εξάμηνο
για να φαίνεται ότι παραθερίζω. Δεν ισχύει.
Οι τελευταίες διακοπές που έκανα ήταν το 1985.
Τότε που σουξέ ήταν τα "Cheri Cheri Lady", "Self Control". Το ορκίζομαι.
Ήταν το 1984, όχι το '85.
Το '84, το '85, το ίδιο κάνει. Οι μόνες διακοπές που θυμάμαι.
Ο άνδρας της θείας μου, το 1985…
Τότε παλιά, η πιο προηγμένη τεχνολογία καταγραφής εικόνων
ήταν η βιντεοκάμερα.
Στις διακοπές μας… πήραμε σβάρνα τις ακτές του Αιγαίου.
Βιντεοσκόπησε τα πάντα. Τι καλός.
Τέτοια αφοσίωση. Πόσος καιρός πάει από τότε; Τριάντα… 36-37 χρόνια.
Και επίσης ήταν υπέρβαρος. Γύρω στα 130 κιλά τότε.
Ενδιαφέρον άτομο. Όχι κατάλληλο για αυτήν τη δουλειά.
Όποτε έλεγε μια ιστορία, την έκοβε σε κομματάκια.
Σαν παζλ 1,000 κομματιών.
Τα αμολούσε όλα τυχαία και έπρεπε να τη συναρμολογήσεις.
Ξέρετε για τι άνθρωπο μιλάω. Την έλεγε ως εξής:
"Είναι αυτό το πράγμα στο ξενοδοχείο Γενί Μαχαλά κοντά στο ιπποδρόμιο".
"Αυτό το ξύλινο πράγμα. Τι είναι; Έλα, ντε".
Κι εσύ απορούσες…
Τι διάτανο είναι αυτό στο Γενί Μαχαλά, κοντά στο ιπποδρόμιο;
Άπειρες πιθανότητες.
"Στο Γενίκοϊ, είναι αυτό το πράγμα, το ρεστοράν. Είναι ένας γαλανομάτης,
εύσωμος. Έχει έναν γιο". Σοβαρά;
"Ξέρεις τι μου είπε;" Όχι!
"Κι εγώ τι του είπα;" Θείε, σε παρακαλώ…
Έχεις κάτι της προκοπής να πεις ή όχι;
Πετάει αόριστες λεπτομέρειες…
Ιπποδρόμιο, ναι.
Ένας στο Γενίκοϊ.
Κι ένα μίνι λεωφορείο. Τι σούμα να βγάλω;
Σου λέει ένα ανέκδοτο τσάτρα-πάτρα.
Αν μπορέσεις να συνδέσεις τις κουκκίδες, καλώς.
"Μάντεψε τι έγινε στο τέλος".
Και σε αφήνει να φουρκίζεσαι.
Αλλά μας άφησε αυτήν την ανάμνηση.
Ο Θεός να τον αναπαύει.
Το παρατσούκλι του ήταν "τσιλιβήθρας".
Η κάμερα, το '84-'85, ζύγιζε 20 κιλά μόνο αυτή.
Η κάμερα 20 κιλά. Είχε το καταγραφικό που κρεμούσες στον λαιμό.
Άλλα 15 κιλά.
Οι μπαταρίες ήταν επίσης 15 κιλά.
Αν ήθελες νυκτερινό γύρισμα, υπήρχε προβολέας, τόσο μεγάλος.
Κουβαλούσε, λοιπόν, γύρω στα 50 κιλά.
Ο ίδιος ζύγιζε 130 κιλά.
Και πήγαμε στο…
Υπάρχει ένα μέρος στο Αϊβαλί…
Πώς το λένε; Διαόλου Τσακίρ Κέφι;
Όχι, αυτό είναι το τσαρδί του Άτα Ντεμιρέλ.
Ναι, εκεί όπου… Ήταν "Γάμα τα!"
Αχ, καλέ μου. Καλέ μου Άτα.
Τον συμπαθώ. Δεν κάνω αστεία για όσους δεν συμπαθώ.
"Βρε, καλώς τον".
"Τι έγινε, ρε γαμώτο;"
"Πού σκατά θες να ξέρω;"
Θα γύριζα μια τέτοια ταινία, αν με έπαιρνε, αλλά δεν.
"Γαμώτο…"
"Βρε, καλώς τον…"
Κλαρινέτο…
Καθ' οδόν για Διαόλου Τσακίρ Κέφι, περνάς από Παμουτσάκ, Κουσάντασι και τα λοιπά.
Όπως πας νότια, είναι η Σκήτη της Παρθένου Μαρίας. Η Έφεσος…
το Σελτζούκ, τα αρχαία της Εφέσου… Εκεί ο θείος μου ανέβηκε στην κορυφή…
Ήμασταν τρεις οικογένειες.
Και πολλά παιδιά. Κάθε οικογένεια είχε δυο-τρία.
Μας τραβάει να πηγαινοερχόμαστε.
Ανεβαίνει στην κορυφή του αμφιθέατρου για να τραβήξει ευρύ πλάνο.
Κατεβαίνει κάθιδρος, μας τραβάει στις κατακόμβες.
Και επί 45 μέρες, τραβάει όλο το ταξίδι.
Στο έτσι.
Τέλος πάντων, γυρίζουμε στην Πόλη. Ο μπαμπάς λέει "Ομέρ, να δούμε το βίντεο".
Κι αρχίζουμε να το βλέπουμε. Ήταν σαν πολωνέζικο πορνό.
Εντάξει, λίγο-πολύ φαινόμασταν, αλλά…
Ήταν παχύς.
Το μικρόφωνο ήταν κοντά του. Κι όπως έκανε…
Το ταξίδι μας ήταν όλο αγκομαχητό και βογκητά…
Ο μπαμπάς είπε στοπ.
Λες και γαμιόμασταν ασταμάτητα στο ταξίδι.
Αυτές είναι αναμνήσεις.
Αυτές ήταν οι τελευταίες μου διακοπές, το 1985.
Αλλά τις λατρεύω πάρα πολύ.
Έρχεται καλοκαίρι, αλλά δεν προβλέπονται διακοπές.
Αυτές οι ταινίες που δεν σας αρέσουν…
Εννοώ, οι ταινίες που δεν θα σας αρέσουν του χρόνου,
τις γυρίζουμε φέτος.
Όσες δεν σας αρέσουν δυο χρόνια μετά,
τις ξεκινάμε δυο χρόνια πριν.
Δεν θα κάνω διακοπές φέτος.
Δεν θα κάνω. Δεν είναι στο χέρι μου.
Γύρισα το Erşan Kuneri. Πήγε άπατο. Αλλά…
Δυστυχώς, διακοπές γιοκ.
Όχι ότι δεν κάνω διακοπές. Έχω ένα γιοτ, μικρό, 20 μέτρα.
Μπορούσα να το αγοράσω μόνο νόμιμα.
Γιατί γελάτε;
Εδώ και 25 χρόνια δίνω παραστάσεις, ίσα που μπόρεσα να πάρω ένα 20μετρο.
Βγαίνω στη σκηνή κάθε μέρα.
Και μπορώ να έχω μόνο ένα 20μετρο γιοτ, μόνο ένα.
Και γελάτε με αυτό, παλιοκαριόληδες.
Αντί να κλαίτε, γελάτε.
Όπως προτιμάτε. Χάσταγκ.
Έχω ένα μικρό γιοτ. Αποφασίσαμε να πάμε διακοπές.
Γκρινιάζουν για τις ταινίες μου. "Οι ίδιοι και οι ίδιοι παίζουν".
Μέχρι που λένε
"Στις ταινίες του, πάντα αυτοπροβάλλεται".
Μεγάλε, δική μου είναι η ταινία.
Ορισμένοι δεν ήθελαν τον Αρίφ στο G.O.R.A.
Δουλεύω μόνο με φίλους στις ταινίες μου.
Νομίζουν ότι μαζεύω τα φιλαράκια μου από τον μαχαλά.
Οι φίλοι μου είναι ηθοποιοί.
Αυτή είναι η κομπανία μου.
Πολλοί το παίρνουν στραβά. Λες κι είναι τίποτα χασάπηδες, μανάβηδες,
που τους φωνάζω και λέω "Ελάτε, το κοινό δεν χαμπαριάζει".
Αυτή είναι η κομπανία μου.
Αυτοί είναι οι άνθρωποί μου.
Οι φίλοι μου. Ο Ράσελ Κρόου, ο Σενέρ Σεν… Αυτοί είναι.
Είμαι ο μόνος στον κόσμο
που έκανε ταινίες με τον Ράσελ Κρόου και τον Σενέρ Σεν.
Ούτε ο Ράσελ Κρόου δεν έκανε ταινία με τον Σενέρ Σεν.
Ναι.
Δεν κάνω μόνο ταινίες με τους φίλους μου. Πάμε μαζί διακοπές.
Κάποτε, πήγαμε κρουαζιέρα με το γιοτ. Αλλά, όντας γενετικά πένητες,
ήμασταν σαν κέντρο κατάταξης του στρατού στο γιοτ. Ο αδελφός μου είπε
"Στα μουσικά βιντεοκλίπ, έχει όλο κορίτσια στα γιοτ".
"Μεγάλε, είμαστε γενετικά πένητες. Τελείως μπας-κλας, δικέ μου".
"Πέντε μέρες, θα πάμε τσάρκα στο Αιγαίο, θα πάμε στην Κω στην Ελλάδα,
αυτό θα κάνουμε". Τέλος πάντων, αποπλεύσαμε.
Διακοπές σημαίνει καλοκαίρι για εμένα. Είναι χαραγμένο στο υποσυνείδητό μου.
Οι χειμωνιάτικες διακοπές δεν μου κάνουν αίσθηση.
Φοράς ένα σορτσάκι
και κάνεις ό,τι κάνεις τον χειμώνα.
Έτσι έχεις την αίσθηση ότι κάνεις διακοπές.
Πάνω στο γιοτ. Βουτάμε, βγαίνουμε.
Επανάληψη. Μετά πεινάμε, ξαναβουτάμε.
Πίνουμε και ξαναβουτάμε, μετά ξεμεθάμε.
Ονειρευόμουν κάτι τέτοια.
Ο Ζαφέρ είχε αναλάβει τη μουσική, έφερε CD.
Φαζίλ Σέι, τα Νυκτερινά του Σοπέν, και τα λοιπά.
Δικέ μου, έβαλε να παίξει το CD με τα Νυκτερινά. Αμάν…
Τι σημαίνει καλοκαίρι; Να ακούς Ταρκάν και να χορεύεις, σωστά;
Κάτι σαν…
Είμαι βουτηγμένος στη μιζέρια
Ή τραγούδια όπως το "Cuppa."
Αρχίζουν, λοιπόν, να παίζουν τα Νυκτερινά του Σοπέν,
και ξαφνικά ήταν σαν υπερπαραγωγή του Χόλιγουντ.
Αρχίσαμε να ατενίζουμε τον ορίζοντα.
Σκέφτηκα να σπάσω ένα μπουκάλι και να κόψω το λαρύγγι του Ζαφέρ.
Μπας και ζωντανέψει λίγο το πράγμα.
Ή να στραγγαλίσω τον αδελφό μου στην καμπίνα.
Ήταν μια κατανυκτική κατάσταση. Αυτήν την αίσθηση είχα.
Του είπα "Ζαφέρ, εντάξει, αδελφέ, μας έφτιαξες ατμόσφαιρα
μεγάλης φεστιβαλικής ταινίας, αλλά έχουμε μόνο πέντε μέρες".
Σκέφτηκα, καλύτερα να πάμε Κω να πάρουμε κανένα CD του Ταρκάν.
Για να ζωντανέψει λίγο το γιοτ. Καλοκαίρι ίσον μουσική Ταρκάν.
Αγοράσαμε τον φετινό του δίσκο. Πώς τον έλεγαν;
"Δεν Χορταίνω τα Φιλιά σου" ή "Κάθε Τόσο και Λιγάκι…" Πώς τον λένε;
Μήπως "Κάνε μου Τατουάζ το Όνομά σου στην Καρδιά μου";
"Κάνε Τατουάζ το Όνομά μου στην Καρδιά σου και μη με Ξεχνάς", ναι, ευχαριστώ.
Ξεφαντώναμε. Τρώγαμε μαζί το πρωινό μας.
Είμαστε όλοι το ίδιο.
Τρώγαμε πρωινό με χαβιάρι.
Συνεχίζαμε με λευκό κρασί…
Ρακές το απόγευμα, γέλια… Και Ταρκάν ασταμάτητα.
Έστω και μια στο τόσο Τηλεφώνησέ μου
Οι στίχοι και τα χορευτικά του δεν ταιριάζουν ακριβώς.
Το έχετε παρατηρήσει;
Για παράδειγμα, λέει "Είμαι βουτηγμένος στη μιζέρια…"
Τι σόι μιζέρια είναι αυτή;
Σου έπεσαν τα πούλια από το κουστούμι;
Στείλ' τα μου…
Είμαι βουτηγμένος στη μιζέρια
Θα εκμυστηρευόσασταν ποτέ τα προβλήματά σας στον Ταρκάν;
"Ταρκάν". "Τι χαμπάρια;"
"Τα παιδιά ψωμολυσσάνε".
Στείλ' τα μου
Είναι ευαίσθητος, πραγματικά. Πλάκα κάνω.
Λοιπόν…
Όλα αυτά τα τραγούδια του Ταρκάν, 15, 12, 14 τραγούδια,
έπαιζαν ξανά και ξανά. Οι απογευματινές ρακές τέλειωσαν.
Πίναμε ρακί και το βράδυ. Μετά, το γυρίζαμε στο ουίσκι.
Το μόνο που δεν πίναμε ήταν τα κάτουρά μας.
Χορεύαμε με πετσέτες έτσι.
Ήμασταν στα ανοιχτά.
Στείλε μου, στείλε μου τη μοίρα μου…
Ξεσκιζόμασταν στον χορό.
Ρίξαμε άγκυρα σε έναν μικρό όρμο.
Ακόμα χορεύαμε το δειλινό.
Ένα γιοτ με σκανδιναβική σημαία, μπορεί Φινλανδοί, δεν ξέρω,
μας πλησίασε.
Έριξαν άγκυρα. Ένας μάζευε τα σχοινιά.
Κι εμείς χορεύαμε. Ο τύπος μάς είπε "Γεια".
Ο αδελφός μου είπε "Πουστράκια".
Μεγάλε…
Δεν λένε τέτοια.
Όταν επί εννέα ώρες είμαστε έτσι…
Πέντε άντρες σε ένα γιοτ.
Χορεύουμε. Βάζουμε μπουγάδα,
κουνιόμαστε και λυγιόμαστε.
Οι δυο Σκανδιναβοί είπαν "Γεια".
Ο αδελφός μου είπε "Πρόσεχε".
Γιατί είμαστε έτσι;
Η ομοφοβία…
Ξέρετε τι σημαίνει; Η ομοφοβία σημαίνει το εξής:
"Θεέ μου, ελπίζω να μην αρχίσω να γουστάρω άντρες".
Αυτό σημαίνει ομοφοβία.
Τον ρώτησα "Τι μυαλά είναι αυτά που έχεις; Λες σαχλαμάρες".
Δυο τύποι μάς είπαν γεια. Πώς σου μπήκε αυτή η ιδέα;
Μου είπε "Κόφ' το".
"Τα ξέρω εγώ κάτι τέτοια".
Ρώτησα "Πώς σου μπήκε αυτή η ιδέα;"
Είπε "Τι δουλειά έχουν δυο μπακούρια πάνω σ' ένα γιοτ;"
Μεγάλε, είμαστε πέντε.
Βάσει αυτού, θα έπρεπε να είμαστε η συνομοσπονδία του χώρου.
Εμείς κάνουμε κουμάντο στον όρμο.
"Φόρα το κολάν σου. Δεν είναι αρκετά κολλητό".
"Δεν φαίνονται τα αχαμνά σου".
Ομοφοβία…
Πραγματικά…
Υπάρχουν τόσα άλλα λεπτά ζητήματα,
αλλά επειδή λέω αυτήν την ιστορία, ορισμένοι θα νομίσουν
ότι επειδή λέω μια ομοφοβική ιστορία,
κάποιοι θα πουν "Λες μια ομοφοβική ιστορία".
Η ομοφοβία είναι ζήτημα, σωστά;
Γιατί να είμαι ομοφοβικός;
Δεν είμαι ομοφοβικός, αλλά πιέζομαι να το αποδείξω.
Αυτά είναι γελοιότητες. Πρέπει να τρίβομαι πάνω του;
Δεν διεγείρομαι με τους άντρες.
Αυτό δεν με κάνει ομοφοβικό. Δεν με ελκύουν σεξουαλικά οι άντρες.
Δεν εννοώ "Δεν μου αρέσουν οι άντρες που τους αρέσουν οι άντρες".
Σας μπέρδεψα. Θα σας δείξω τι εννοώ φιλώντας…
Δεν είναι πρόβλημα που με αφορά, αλλά μερικά πράγματα είναι μπερδεμένα.
Μια φορά, πήγα για μασάζ στην Αττάλεια.
Πήγα και υπέγραψα, μη νομίσουν ότι πάω για αγαπητιλίκια.
Πήγα να κλείσω ραντεβού.
Ένας εργαζόμενος, μέλος του προσωπικού…
Πραγματικά, δυσκολεύομαι να το εξηγήσω αυτό.
Η γλώσσα έχει αλλάξει πολύ.
Αν δεν ξέρεις το ιδιόλεκτο, την πάτησες.
Δεν σώζεσαι λέγοντας "άτομο της επιστήμης" αντί για "επιστήμονας".
Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι. "Ας μην τον λέμε 'επιστήμονα',
ας το κάνουμε άφυλο 'άτομο της επιστήμης'".
"Τι λέτε;" "Ναι". "Τώρα, την κάτσατε…"
Για παράδειγμα, οι σεξουαλικές προτιμήσεις, σωστά;
Λες "σεξουαλική προτίμηση", αμέσως σε διορθώνουν.
"Όχι προτίμηση, προσανατολισμός! Γαμιέσαι, ραμολιμέντο".
Ηρέμησε, αδελφέ. Γιατί τόση μανία;
Το ιδιόλεκτο δεν είναι γνωστό σε όλους.
Γιατί θεωρείς ότι χρησιμοποιείται με επικριτικό τρόπο;
"Όχι σεξουαλική προτίμηση, προσανατολισμός".
"Ειδάλλως, θα σου σκίσω τα βάρδουλα".
Εντάξει, μην αρπάζεσαι, αδελφέ.
Όλοι έχουν σηκώσει μπαϊράκι.
Όλες οι ταλαίπωρες κοινότητες την πέφτουν στους αθώους. Και στους αντικειμενικούς.
Πήγα να κλείσω ραντεβού. Ο τύπος μού είπε
"Θα σας κάνω εγώ μασάζ".
Του είπα "Ευχαριστώ, θα προτιμούσα να το κάνει μια κυρία".
"Τι εννοείτε;" είπε. "Αυτό είναι απρέπεια".
"Αν εσείς…" Με κατηγορούσε για απολίτιστο.
"Αν εσείς κάνετε έτσι, άλλοι θα κάνουν χειρότερα". Έγινε έξαλλος.
Σήκωσε το μπαϊράκι του. "Λ.Ο.Α.Τ.Σ.Κ…"
Πάγωσα. Είπα "Μπορώ να διαλέξω γράμμα;"
Ήταν κάτι απλό για μια υπηρεσία.
Δεν θέλω να μου κάνει μασάζ άντρας. Επιβάλλεται;
Όχι πως δεν το έχω κάνει.
Καταλήγεις να ακούς τις ιστορίες τους από τον στρατό.
"Κάποτε, στην Αλεξανδρέττα…"
Σάλτα πηδήξου!
Ποια είναι αυτή η Αλεξανδρέττα;
"Ο διοικητής μάς έβαζε όλο αγγαρεία…"
Σάλτα πηδήξου.
Ή ο τύπος που ήθελε με το ζόρι να μου κάνει μασάζ.
Του είπα ότι δεν ήθελα.
"Δεν το πιστεύω αυτό που ακούω".
"Δεν μπορεί άντρας να κάνει μασάζ σε άντρα;"
Του είπα "Μπορεί, αλλά παραείσαι φουρκισμένος για κάτι τέτοιο".
Μόνο εγώ είμαι λάθος εδώ; Μου επιτίθεται σε στιλ "Θα σε σκίσω!"
Αν θυμώνεις με κάτι τέτοια, σου βάζουν την ταμπέλα "ομοφοβικός".
Αυτό δεν είναι σωστό. Ας είμαστε ακριβοδίκαιοι.
Ο Έλτον Τζον. Πολύ ευχαρίστως να τον ακούσω.
Κι αυτός θα το γούσταρε,
αλλά αν έπαιζε πιάνο μπροστά από το σπίτι μου συνέχεια,
τότε το πράγμα αλλάζει. Σκεφτείτε, να βγαίνετε από το σπίτι σας
και να παίζει το "Candle in the Wind" μόνιμα.
"Πότε θα γυρίσει ο Τσεμ;" Μπάστακας εκεί, βρέξει-χιονίσει.
Μια φορά… δυο φορές… Την τρίτη, θα πεις "Έλτον, πάρε πούλο".
Αν σε τσακώσουν να λες κάτι τέτοιο, αυτό σε κάνει ομοφοβικό;
Αυτά είναι παλαβομάρες. Τέλος πάντων, ας κλείσουμε το κεφάλαιο.
Δεν μου αρέσει το αντρικό σώμα.
Αλλά δεν εννοώ ότι δεν μου αρέσει το κορμί μου.
Το κορμί μου είναι μια χαρά. Έχω λίγη κατακράτηση υγρών, αυτό μόνο.
Η πόλη που ζούμε δεν είναι και πολύ καλή.
Δεν μπορείς να βγεις έξω να τρέξεις ή να περπατήσεις,
να τονωθεί η καρδιά σου. Στα ανατολικά είναι καλύτερα, σωστά;
Σε Καντικόι μεριά, σωστά;
Όσοι μένουν εκεί, ξέρουν. Έχουν ποδηλατοδρόμους.
Από εδώ μεριά, μερικά σημεία δεν έχουν καν πεζοδρόμια.
Πώς γίνεται μια μεγαλούπολη να μην έχει πεζοδρόμια;
Εκεί που περπατάς… "Γαμώτο!"
Τέρμα το πεζοδρόμιο.
Δεν μπορείς να πας από τη μια γειτονιά στην άλλη.
Μεγαλούπολη είναι αυτή;
Ήθελα να βγω για τζόκινγκ στη γειτονιά μου με τα ακουστικά.
Μένω στην ίδια περιοχή πάνω από 30 χρόνια. Από τότε που πήγαινα στο λύκειο.
Κάποιος με τράβηξε από το μανίκι.
Αλαφιάστηκα. Και φορούσα τα ακουστικά.
Έμεινα να σκέφτομαι "Τι διάολο τρέχει;"
Μου λέει "Μη φοβάσαι. Να φωτογραφηθούμε θέλω".
Μη φοβάσαι.
Μετά, το πήρα χαμπάρι, το ίδιο γίνεται σε κάθε πολιτισμένη πόλη.
Παράδειγμα, ο Κιάνου Ριβς τρέχει στο Σέντραλ Παρκ.
Του βάζεις τρικλοποδιά
και του λες "Γαμιέσαι".
Το Μάτριξ καταρρέει, τραβάς σέλφι μαζί του.
Ή σε έναν γηραιό ηθοποιό, όπως ο Αλ Πατσίνο. "Παλιομπινέ…"
Όταν τους ρίχνεις κάτω, μένουν ακίνητοι.
Χαζό δεν είναι;
Το να πας γυμναστήριο είναι άλλο ένα πρόβλημα.
Αλλά πρέπει να κινείσαι λίγο.
Το πάχος δεν κάνει καλό. Ας είμαστε ειλικρινείς. Σωστά;
Πάτε και γράφεστε σε… Σας είναι οικείο;
Δίνετε την πρώτη δόση.
Κατευθείαν ξελαφρώνετε.
Πληρώνετε και λέτε "Μεγάλε, ξελάφρωσα ήδη".
Κάπως έτσι. Αλλά και για μένα το γυμναστήριο είναι μανίκι.
Αλλάζεις ρούχα… Αρχίζεις το γύμνασμα…
Κι όλοι λένε "Έλα σε αυτό το γυμναστήριο, είσαι σαν στο σπίτι σου".
Πήγα σε ένα μηχάνημα. Να δεις, πώς το έλεγαν; Διάδρομο.
Πήγα, λοιπόν. Να χύσω λίγο ιδρώτα.
Δεν σας το λέω για να σας κάνω φιγούρα.
Όπως όλοι οι άλλοι. Για 20 λεπτά.
Αντί να τα περνάς με το παιδί σου ή να δουλεύεις, πας εκεί
για να γυμναστείς.
Κάποιος λοξός σκάει μύτη δίπλα σου. "Γεια".
"Τι έχει το στόμα σου;"
"Είναι γεμάτο αρχιδιές".
Με ρώτησε "Έρχεσαι εδώ;"
Έρχεσαι εδώ;
Είναι ερώτηση αυτή σε κάποιον που κάνει διάδρομο δίπλα σου;
"Έρχεσαι εδώ;"
Ναι, βρε τσόγλανε, έρχομαι εδώ. Το παλεύω.
"Θα νιώσεις σαν στο σπίτι σου εδώ".
"Κάτσε να σου πω κάτι
προτού το στόμα μου ξαναστραβώσει".
"Και ο Μπέγιαζιτ Οζτούρκ έρχεται εδώ".
Λες και ήμουν μαθητής στο Τεχνικό Λύκειο Άβτσιλαρ,
ενθουσιάστηκα.
"Ζήτω!"
"Εντάξει", είπα. "Πολύ καλά".
"Πολύ ωραίο μέρος", είπε. "Σε άλλα γυμναστήρια
σε ενοχλούν".
Σε άλλα γυμναστήρια, υποθέτω, σου χώνουν την μπάρα της άρσης βαρών στον πάτο.
Το γυμναστήριο είναι αγχωτικό μέρος.
Υπάρχουν σημεία όπου συμβαίνουν πράγματα κατ' ιδίαν.
Σημεία όπου είσαι τσιτσίδι.
Και δεν είμαι τόσο άνετος τύπος.
Μη σας ξεγελάει η θωριά μου.
Τόσος κόσμος πάει στα χαμάμ. Ανεξαρτήτως φύλου.
Ειδικά οι ηλικιωμένοι.
Τελείως ανέμελος…
"Έκανα τη γυμναστική μου…"
Περιφέρεται γυμνός μετά το ντους.
"Πού είναι το σεσουάρ;" Αυτό είναι το πρόβλημα, ρε;
Το σεσουάρ είναι το πρόβλημα;
Ενώ δένεις τα κορδόνια για να φύγεις,
με το ένα πόδι στον πάγκο, σκάει ένας τσιτσίδι
και σου πιάνει κουβέντα.
"Τι έκανες με το διαμέρισμα στο Λεβέντ;"
Τι θες; Ψάχνεις κάπου να χώσεις το κεφάλι σου;
Ρε μπάσταρδε, είσαι γυμνός.
Στον παράδεισο είμαστε;
Έκπτωτοι από τον Παράδεισο κάτω στη Γη…
Συνέβη η βιομηχανική επανάσταση…
Υπάρχει το λεγόμενο σώβρακο. Θα σου πρότεινα κάτι βαμβακερό.
Φόρα κάτι. Έτσι ξεβράκωτος… "Τι χαμπάρια;"
Τι να απαντήσω;
Και απαιτεί να το θεωρήσεις φυσικό. "Είναι ώριμος άνθρωπος".
Τα γυμναστήρια είναι δύσκολα μέρη, αλλά δεν πειράζει να είσαι σε φόρμα.
Η συνομοταξία των χοντρόκωλων…
Ανέκαθεν πίστευα ότι οι χοντροί τρώνε το χειρότερο δούλεμα.
Αυτήν την άποψη έχει η πλειοψηφία.
"Ο κόσμος κοροϊδεύει τους χοντρούς. Λέει αστεία εις βάρος τους".
Όχι, αυτό είναι εύκολα αναστρέψιμο.
Οι παχουλοί είναι σημαντική κοινότητα.
Δεν θέλουν να αδυνατίσει κανείς.
Δοκιμάστε αυτό με τους φίλους σας. Πείτε τους
ότι δεν τρώτε πια ψωμί, να δούμε τι θα γίνει.
"Έπαψα να τρώω ψωμί". "Δεν μπορεί. Αποκλείεται".
"Άντε χέσου. Δεν κόβει κανείς το ψωμί, βλάκα".
"Μαλάκα".
"Έτσι και κόψεις το ψωμί, σε γάμησα".
Χάνεις βάρος, πας γυμναστήριο… Ή θες να κόψεις το κάπνισμα.
"Έκοψα το κάπνισμα". "Δεν το έκοψες".
"Το έκοψα". "Δεν το έκοψες. Δεν κόβεται".
"Πίστεψέ με, δεν κόβεται. Αλήθεια λέω. Αποκλείεται".
"Αλήθεια, το έκοψες; Μεγάλε, δεν γίνεται".
"Έπαψα να τρώω ψωμί". "Αδύνατον, θα σε γαμήσω".
Κι όμως, υπάρχουν.
Σωστά δεν λέω;
Αποτελούν σεβαστό ποσοστό.
Συνασπίζονται για να μην είναι οι άλλοι σε φόρμα επειδή αυτοί είναι χοντροκώληδες.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς χοντρός για να τρώει χοντρή καζούρα.
Και μια αθλήτρια μπορεί να φάει καζούρα.
Και τρώνε καζούρα.
Πάνε στο γυμναστήριο και οι άλλες χοντροκώλες λένε
"Δεν πάει εκεί για να γυμναστεί, αλλά για να βρει άντρα".
Αυτός εκεί είπε "Σωστά.
Όχι, το σωστό είναι αυτή η δήλωση.
Ίσως η κοπέλα πάει όντως για γύμνασμα.
Χοντροκώλες… Ακούγεται σαν όνομα περιφέρειας.
Σαν να λες Βέφα.
Ακριβώς. Κάτι σαν τις χοντροκώλες του Καρτάλ.
Υπάρχει και το Μπασίμπουγιουκ, σωστά; Στόμα, πάτος, ένα και το αυτό.
Δεν έχει έξοδο αυτή η περιφέρεια;
Φωνάζεις "Σωστά". Τι από τα δυο ισχύει;
Αυτό που αποκαλείς αλήθεια είναι το σωστό.
Έτσι το λες, αλλά δεν είναι σωστό. Πάντα λένε
"Πάνε εκεί να βρουν άντρα". Και με τι δικαιολογία;
Επειδή αυτές ψάχνουν άντρα στη Δημόσια Βιβλιοθήκη.
Μια ζωή είσαι στη NASA, αναζητώντας αντάξιο ταίρι.
"Δεν υπάρχει επιστήμονας να εκτιμήσει αυτό το κορμί;
Τουλάχιστον βρείτε το πι του".
Ναι. Γιατί να τραβάει τέτοια η κακομοίρα;
Πρέπει να είσαι κάπως… σε φόρμα.
Το καλοκαίρι έρχεται. Αντί να το βάζουμε μπρος τον Γενάρη
και να είμαστε σε φόρμα το καλοκαίρι, το αναβάλλουμε.
Έχουμε αρχές Ιούνη, σωστά;
Κοίτα, ακόμα εδώ είναι. Όχι, δεν το κάναμε.
Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ότι έρχεται καλοκαίρι παρά μόνο μια βδομάδα πριν.
Βγάζουν έξω τα μπικίνι και λένε "Πώς θα χωρέσω εδώ;
Ελπίζω να μου κάνει".
Εντάξει, αλλά ήταν γνωστό από τον Γενάρη ότι το καλοκαίρι θα ερχόταν.
Το ξέρατε αυτό.
Απίστευτο. Αλήθεια.
Ο χειμερινός τουρισμός δεν έχει τέτοια προβλήματα. Πολύ περίεργο.
Ξέρετε τον χειμερινό τουρισμό;
Που κάνουν οι πλούσιοι;
Λατρεύω τα χόμπι των πλουσίων. Κάνουν απίθανες χαζομάρες.
Αχ, αυτοί οι πλούσιοι… Όπως το γκολφ.
Μεγάλη απλωσιά.
"Φύγαμε".
Χαζοί είναι;
Δώσε το μαρκούτσι σε έναν φτωχό και θα πετύχει τρύπα με τη μία.
Δείτε, κάπως έτσι.
"Μέσα, γαμώτο".
"Βάλε τα μπούτια στη φωτιά".
Γυρίζω το κοτόπουλο…
Δεν είναι χαζό να βαράς το μπαλάκι 19 φορές με αυτό; Δεν πας καλά.
Ή ο χειμερινός τουρισμός. Σκι και λοιπά.
Κοντεύουμε σχεδόν στο 2022.
Πόσο μακριά θα πας με τα σκι; Πόσο χαζός είσαι;
Γιατί να πας στα 1,000 μέτρα για ένα χοτ-ντογκ;
Με μείον 20 βαθμούς…
"Δεν έχουμε ξαναπάει. Θα έπρεπε".
"Τράβα κάνε σκι, θα σε προλάβω".
Πας και τρως το λουκάνικό σου.
Πάει κανείς χειμερινό τουρισμό;
Κάνεις σνόουμπορντ, αδελφέ;
Πολύ σένιο, μεγάλε, αλήθεια. Πας και στο εξωτερικό;
Κουρσεβέλ, Σεν Μόριτς…
Πού;
Στην Αγγλία.
Ναι.
Μου έδωσε μια ιδέα του παγκόσμιου χάρτη.
"Κοίτα, είναι πιο κοντά σε αυτά…"
"Καταραμένοι αμόρφωτοι πληβείοι…" Μεγάλε!
Το ξέρω, αδελφέ.
Αλλά κάνω τον ανήξερο για να λέω καλαμπούρια γι' αυτό.
Ο χειμερινός τουρισμός είναι ψώνιο.
Φοράς τα χοντρά μπουφάν σου…
Ενώ το καλοκαίρι; Είναι όλοι ίσοι.
Με το σορτσάκι, δεν πάει να είσαι και γαλαζοαίματος.
Δείτε τον Ραχμί Κοτς στο Μπαλταλιμανί, στην παραλία.
Αν του ζητούσα 5,000 δολάρια, θα έλεγε "Είμαι με το σορτς".
Εξισώνονται οι πάντες.
Το καλοκαίρι μάς εξισώνει.
Όταν βλέπω κόσμο να κολυμπάει με τα εσώρουχα στο Μπαλταλιμανί,
τους χαίρομαι. Η θάλασσα είναι για όλους. Και το ξέρετε.
Και ο κόσμος λέει
"Είναι με τα εσώρουχα". Και τι να κάνουν; Να τα βγάλουν;
Τα εσώρουχα είναι το θέμα εδώ;
Χειμερινός τουρισμός, μπουφάν, παλτά, γυαλιά σκι, όλα τα αξεσουάρ.
"Πού πήγατε;" "Στην Αυστρία".
Τι έπαθε το στόμα σου;"
"Ξέρεις".
"Πού ήσασταν;" "Κουρσεβέλ".
"Εσείς πού πήγατε;"
Στην Αμερική, σε αυτήν την ήπειρο είναι το Άσπεν, σωστά;
Έχεις πάει στο Άσπεν;
Σου την έφερα.
Και είναι πιο κοντά στην Αλάσκα.
Μου λέει ότι είναι πιο κοντά στην Αγγλία.
Στην αρχή, είπα να κάνω δύο παραστάσεις στο Θέατρο Απόλλων.
Και μου λέει, η Αγγλία είναι…
Θεέ μου, έπεσα σε αργόστροφο κοινό.
"Άντε γαμήσου".
Μεγάλε, το σκι και τα σχετικά…
Τι περίεργο, πολύ σικ θέμα.
Ο χειμερινός τουρισμός προσφέρει μια κοινωνικο-οικονομική εικόνα.
Θέλει εξοπλισμό, τζάντζαλα-μάντζαλα, μπελαλίδικο πράγμα.
Και όλοι αυτοί ποτέ δεν παθαίνουν φρικτά ατυχήματα.
Πάνε εκεί άνετοι, σακατεύονται και επιστρέφουν ακόμα πιο άνετοι.
"Τι έπαθες;"
"Καρπιαίο σύνδρομο".
"Μου έβαλαν νάρθηκα".
Αν πέσει φτωχός στον πάγο, απλώς σακατεύεται.
Αν πέσουμε εγώ κι εσείς, θα γουρλώσει το μάτι μας.
Αν πέσουν αυτοί "Ο αχίλλειος τένοντάς μου…"
"Ήμασταν στο Κουρσεβέλ…"
Μάθατε ποτέ πώς τα τίναξε ο Τσεμ Χάκο;
Αυτά τα παθαίνουν μόνο οι φτωχοί. "Έσπασε τον σβέρκο του".
Εκείνοι παθαίνουν μόνο καρπιαία σύνδρομα.
Φορούν νάρθηκες… Ένα κάρο κομψά πράγματα.
Αλλά ό,τι και να πάθουν, πάντα είναι σικ.
Δεν είναι κάτι που θεραπεύεται με επάλειψη γιαουρτιού.
Επιστρέφουν ακόμα πιο σικ, έστω και μπανταρισμένοι.
"Πολύ κυριλέ τώρα". Μια ζωή τα ίδια.
"Γούρλωσε το μάτι μου". Όχι, ποτέ.
"Βράζει το στήθος μου". Αυτά τα τραβάνε οι φτωχοί.
"Τα πλεμόνια μου καίνε, γιατρέ".
Το έχετε ακούσει ποτέ; Όταν είσαι πλούσιος λέγεται "ψυχοσωματική παλινδρόμηση".
Λοιπόν…
Ανεβαίνει σε 6,000 μέτρα υψόμετρο.
"Ήμουν εκεί, τώρα είμαι εδώ".
Και λοιπόν; Τι έγινε;
"Να πάω εκεί ξανά;"
"Πήγαινε". "Καλά, πάω".
Είναι παλαβό.
Και πάντα γκρινιάζουν γι' αυτό.
"Πού ήσασταν;"
"Ήμασταν στο Σεν Μόριτς".
"Πώς ήταν;"
"Είχε έναν σωρό Τούρκους".
"Γαμώτο, ήταν γεμάτο Τούρκους".
Δεν ξέρω άλλο είδος που να ενοχλείται τόσο από τους ομοίους του.
Είδατε ποτέ πιγκουίνο να σνομπάρει άλλους πιγκουίνους;
"Αμάν, βρε παιδιά!"
"Πάρτε δρόμο, ανάθεμα". Είδατε ποτέ κάτι τέτοιο;
Είναι πρόβλημα να πετύχεις Τούρκο στις διακοπές σου;
"Ήμασταν στη Ρώμη, σωστά, Νουράν;"
"Ήταν γεμάτη Τούρκους. Κόντεψε να μας στρίψει".
"Το στόμα μου τα πηγαίνει καλύτερα. Ναι".
Λοιπόν…
Μεγάλε…
Δεν το έχετε ακούσει αυτό;
Ενώ οι ίδιοι πάνε εκεί. Στους πόσους Τούρκους στραβώνεις;
Γιατί σε πειράζει;
"Πήγαμε Αυστρία, παντού… Το Παρίσι, γεμάτο Τούρκους".
Κι εσείς;
"Εμείς δεν μετράμε".
Παλιά, άρεσε στον κόσμο να μην καταλαβαίνουν ότι είναι Τούρκοι.
"Μερικές φορές, τους λέω ότι είμαι Τούρκος και ξαφνιάζονται".
Λέτε να μη βλέπουν το φέρσιμό του και να λένε "Τι κοπρίτης είναι αυτός;"
Γιατί να περηφανεύεσαι για κάτι τέτοιο; "Πάντα με ρωτούν αν είμαι Γάλλος ή…"
"Βρε, καλώς τον".
"Λοιπόν, ναι. Ποτέ δεν με περνούν για Τούρκο".
"Ήμασταν στη Ρώμη, όλο Τούρκοι".
Αν ήμουν συνοριοφύλακας, δεν θα τους άφηνα να μπουν.
Και γυρίζουν από τις χειμερινές διακοπές. "Τι έγινε;"
"Γυρίσαμε".
"Πάρε δρόμο".
"Τι νέα;" "Πήξαμε στους Τούρκους εκεί".
"Φεύγα".
Αυτό είναι.
Θα έπρεπε να ταξιδεύουμε για να γνωρίσουμε τη χώρα μας.
Καλοκαίρι ή χειμώνα, όλες τις εποχές,
ό,τι καιρό και να κάνει, να ταξιδεύουμε στη χώρα μας.
Ποτέ δεν το κάνουμε.
Πραγματικά ποτέ.
Υπάρχουν πολλά αξιοθέατα στη χώρα μας, αλήθεια.
Ειλικρινά. Λέω αστεία για τον Άτα…
Είναι από την Προύσα, ο Άτα Ντεμιρέρ.
Αλλά ξέρει καλά τα παράλια του Αιγαίου και της Θράκης.
Έχει ταξιδέψει πολύ στο Αιγαίο, πέρασε καιρό εκεί.
Εγώ δεν έχω ταξιδέψει τόσο. Δεν έχω τα περιθώρια.
Στο σπίτι, έχεις περιορισμένους ορίζοντες.
Δεν μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα. Αλλά, αν ταξίδευα…
Μερικοί φίλοι μου γύριζαν ταινία στα υψίπεδα του Όρντου.
Είμαι γέννημα-θρέμμα της Πόλης.
Πόσο είναι ο ψηλότερος λόφος εδώ; Γύρω στα 280 μέτρα ύψος.
Ο πιο ψηλός λόφος που ξέρω είναι ο Ντεβεμπαγιστάν.
Για πηγαίνετε στο Μπάρμπαρος να δείτε.
"Ο Λόφος Μπέμπεκ, πολύ απότομος".
Υπάρχουν σπίτια, πόλεις, χωριά σε υψόμετρο 1,600 μέτρα.
Ένιωσα σαν να ήμουν στο Avatar. Η πρώτη μου φορά στα υψίπεδα.
Το αμάξι ήταν κάθετα, έτσι, δείτε. Έτσι ακριβώς.
Και μου είπε… Τον ρώτησα πού πάμε, και μου είπε
"Βλέπεις εκείνο το χωριό εκεί ψηλά με το τζαμί;"
Μιλάμε για τα ουράνια.
Εκεί ψηλά σε βλέπει ο Θεός, σωστά;
Δικέ μου, ήταν απίστευτα ψηλά.
Μου είπε ότι υπάρχει κι άλλο χωριό μετά από αυτό.
Γυρίσαμε σούζα.
"Εδώ κυλάει ένα ποτάμι, κάτι γίνεται εκεί…" Λοιπόν…
Αυτό το σόου σάς δείχνει πώς η γεωγραφία διαμορφώνει τον χαρακτήρα των ανθρώπων,
τις ιστορίες, τους θρύλους, τις παραδόσεις, τη λογοτεχνία. Συνολικά.
Γιατί μιλάνε για τα βάσανα τα τραγούδια της Μαύρης Θάλασσας;
Όλο συμβουλές και οδηγίες; Επειδή έτσι είναι ο τόπος.
Ανεβαίνεις στο τελεφερίκ και πας. Κάνεις καγιάκ στο ποτάμι.
Τα ποτάμια κυλούν, το χωριό είναι πίσω από τον λόφο.
Δεν το έχετε παρατηρήσει; Τα τραγούδια της Κεντρικής Ανατολίας είναι επίπεδα.
Πήγα στην κρήνη…
Περπατάς στο ίσιωμα, η κρήνη είναι εκεί. Παραδίπλα, το τζαμί.
Τα μεγάλα βουνά είναι εκεί. Αλλά τα θωρείς μόνο από μακριά.
Η μορφολογία στον Εύξεινο Πόντο είναι…
Όλα βασίζονται στις δεδομένες συνθήκες.
Από εδώ έως εκεί.
Κατεβαίνοντας το ποτάμι.
Από εκεί, εδώ, και μετά εκεί.
Για να μη χάνεστε…
Για να μη χάνεστε στο τραγούδι…
Το ποτάμι κυλάει, πηγάζει από εκεί.
Γεράκι, τσακωμός πουλιών, πυροβολισμός…
Μένεις άφωνος.
"Ξέρεις να χορεύεις".
Πώς το λέει εκείνο το τραγούδι;
"Τα ποτάμια του Όρντου πάνε προς τα πάνω".
Μπορείτε να συλλάβετε τις διαστάσεις του;
Έχετε ακουστά κάτι τέτοιο στην Ανατολία ή στο Αιγαίο;
Αν γίνεται αυτό, γίνεται εκείνο.
Η περιοχή είναι παράξενη. "Αμάν, αυτά τα ποτάμια…"
Ο νόμος του Λαβουαζιέ. Αν ασκηθεί πίεση εδώ,
τότε κινείται προς τα πάνω, τελείως τρελό.
Στην Κεντρική Ανατολία, "Πήγα στο δωμάτιό της, πέρασα την πύλη της…"
Όλα επίπεδα, εννοώ.
Θα πηδούσα από στέγη σε στέγη…
Όπως στην Ανατολία.
Θέλει να είσαι καλός διαρρήκτης. Στην Κεντρική Ανατολία…
Το έχει αυτό η Ανατολία.
Πέρασα την πύλη της Πήγα στο δωμάτιό της…
Να κάνεις τι στο δωμάτιό της;
Εκτός από κάτι ανήθικο. Και το πρόβλημά τους είναι…
Καήκαμε αν μας ακούσουν, αγάπη μου!
Μην κάνετε τέτοια, τότε.
Το μόνο πρόβλημα είναι να μη σας ακούσουν;
Κοιτάξτε, δείτε το ως ηθικό κώδικα, σας παρακαλώ.
Προκύπτουν πολλά παράξενα εδώ.
Αν σε τόσα τραγούδια φοβούνται μην τους τσακώσουν,
αυτό υποδηλώνει σοβαρό πρόβλημα.
Αυτό είναι το πρόβλημα, μεγάλε; Αν κάτι είναι λάθος, είναι λάθος.
Αν μας ακούσουν…
Κι αν δεν σας ακούσουν; "Γάμα τα, ας το κάνουμε";
Αυτό είναι λογικό;
Αν είναι να μη μας ακούσουν, βουρ. Σοβαρά;
Επιπλέον, είναι τρελό που έχει βγει τέτοιος δίσκος.
Επιτρέπεται να κυκλοφορεί τέτοιος δίσκος;
Θα πήγαινε κανείς να τραγουδήσει…
Καήκαμε αν μας ακούσουν;
Θα σας ακούσουν, κοτζάμ δίσκο έβγαλες.
Δεν πήρες χαμπάρι ότι σε ηχογραφούσαν;
Ποιος ξέρει τι θα γίνει Αν το μάθει ο κόσμος…
Θα δεις όταν βγει ο δίσκος.
Η διάσπαση προσοχής…
Υπάρχει κάτι που λέγεται "Σύνδρομο Διάσπασης Προσοχής", σωστά;
Διάσπαση προσοχής.
Που σημαίνει έλλειψη συγκέντρωσης.
Σωστά; Εγγλέζε;
Υπάρχει, λοιπόν, μια διαταραχή που λέγεται "διάσπαση προσοχής".
Διάσπαση σημαίνει έλλειψη; Ναι.
Έλλειψη συγκέντρωσης, ας το πούμε έτσι.
Τα τραγούδια της Μαύρης Θάλασσας περιέχουν έλλειψη συγκέντρωσης.
Το έχετε παρατηρήσει;
Άρα, το τραγούδι έχει "διάσπαση προσοχής".
Να σας δώσω μερικά κλασικά παραδείγματα. Όπως…
Άνοιξε τον φερετζέ σου
Να δω το προσωπάκι σου
Άσε με να δω το…
Λοιπόν, τι συνέβη;
Ξαφνικά, χάθηκε. Έπεσε μέσα στο πηγάδι.
Αναρωτιέμαι τι συμβαίνει μετά.
Εννοώ, σκεφτείτε το τραγούδι.
Το λουρί του καλαθιού μου…
Σωστά;
Το λουρί του καλαθιού μου Μου πληγώνει τον ώμο
Μου πλήγωσε τον…
Τον… Μου πλήγωσε…
Διάσπαση προσοχής.
"Φουρκάν". "Ένα λεπτό".
Τι μπορεί να συνέβη; Εννοώ…
Άσε με να δω το…
Τι είχε κατά νου ο συνθέτης;
Άσε με να δω το προσωπάκι σου
Άσε με να δω…
Το προσωπάκι σου…
"Όχι, αυτό θα ήταν το ίδιο".
Άσε με να δω…
"Θα το σκεφτώ".
Περίεργο, σωστά;
Ποιος θα σκεφτόταν τόσο ασήμαντα πράγματα; Μόνο εγώ.
Ουρανοί.
Μα ποτέ δεν ταξιδεύουμε.
Έχουμε τόσους θησαυρούς. Τους Καρατζόλαν, τον Γιούνους…
Δεν θέλω να ακουστώ σαν διαφήμιση τράπεζας, αλλά πώς λένε
"Ο λαός της χώρας…"
Με τη φωνή του Χαλούκ Μπίλινγκερ.
"Το καλύτερο πιπέρι στην Τουρκία…"
Και η φωνή του Χαλούκ είναι σαν…
Ο Χαλούκ Μπίλινγκερ έχει φωνάρα.
Σαν να περνάει πούλμαν, από τα μικρά.
Για τοπικές εκδρομές.
Χαλούκ Μπίλινγκερ.
Όταν λες Γιούνους, οι νέοι ψάχνουν για τις ταυτότητές τους…
Μην ανησυχείτε, δεν είναι τροχονομικός έλεγχος.
Εννοώ τον Γιούνους Έμρε.
Κανείς δεν έχει ιδέα.
Για να προσδώσουμε στις αξίες μας μεγαλείο,
συχνά τις χρησιμοποιούμε στον πληθυντικό αριθμό.
"Οι Καρατζόλαν".
Ποιοι είναι; Καρακόλια σε κλούβα αστυνομίας;
"Γιούνους ποιος".
Γιούνους Έμρε. Καρατζόλαν.
Το είχα σε ένα προηγούμενο σόου, τον Νταντάλογκλου.
Αυτές είναι οι αξίες μας, ωραία, αλλά…
Τι απέμεινε για εμάς; Μόνο εμάς;
Οι δικοί μας έχουν αυτό το κάτι τις…
Δείτε, τίποτα.
Ούτε εσείς το θυμάστε.
Οι δικοί μας έχουν κάτι, εμείς έχουμε.
Το έχουμε, αλλά…
δεν είναι κοινό κτήμα. Είναι προσωπικό.
Για παράδειγμα, δεν υπάρχουν πολλοί Νασρεντίν Χότζας, μόνο ένας.
Ο Γιούνους, όχι ο Γιούνους. Υπάρχει μόνο ένας Γιούνους. Τον καψερό.
Τι επιτεύγματα έχουμε να δείξουμε;
Κανένας δεν το πολυσυζητάει αυτό.
Ο Νασρεντίν Χότζα είναι ο γενάρχης της τέχνης μου.
Δεν είναι; Χιούμορ, ανεκτικότητα, βλέπεις τα πράγματα από άλλη σκοπιά.
Ο Νασρεντίν Χότζα γέννησε αυτήν την τέχνη.
Θα έλεγε "Έχεις δίκιο".
"Μα, Χότζα…" "Κι εσύ έχεις δίκιο".
"Πώς γίνεται;" "Κι εσύ έχεις δίκιο, μπαγάσα".
Δρόμο, τώρα.
Αποτελεί την κατ' εξοχήν ανάγλυφη επιτομή
των ανθρώπινων διλημμάτων και παραξενιών.
Εννοώ, ως άποψη, από τον 13ο αιώνα και μετά.
Ο πατέρας αυτής της τέχνης.
Στην πρώτη μου εμφάνιση πιτσιρικάς, έκανα τον Νασρεντίν σε σχολική παράσταση.
Ξεκίνησα από την κορυφή. Πριν 42 χρόνια,
ξεκίνησα ως Νασρεντίν Χότζας και σταδιακά ξέπεσα εδώ χάμω.
Δεν λέω πως ακολουθώ πιστά τα χνάρια του,
μα σε σχέση με άλλους που το λένε, αδύνατον να το αρνηθώ.
Άτομα που δεν έχουν κάνει κανέναν να γελάσει στη ζωή τους λένε
"Είμαστε οι απόγονοι του Νασρεντίν Χότζα".
Αυτοί οι κρυόκωλοι.
Που ποτέ δεν εκτιμούν τα αστεία των άλλων.
Ποτέ δεν έκατσαν να πουν για μια κριτική "Ναι, μπορεί να είναι σωστή".
Ποιοι είστε που θα πείτε
"Είμαστε απόγονοι του Νασρεντίν Χότζα";
Και λοιπόν; "Άρα δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλά".
Πώς μπορείτε να λέτε ότι είστε απόγονοι του Νασρεντίν Χότζα;
Ποιοι κάνουν τις χαζές ερωτήσεις στις ιστορίες του Χότζα;
"Χότζα, πριονίζεις το κλαδί που κάθεσαι".
Κι αν είμαστε απόγονοι αυτών;
"Χότζα, γιατί γκαστρώνεις τη λίμνη;"
Όλοι τους από το ίδιο χωριό.
Απίθανο να είμαστε δικοί τους απόγονοι; Κανείς δεν το ισχυρίζεται αυτό.
Όλοι θέλουν να φορέσουν το τουρμπάνι του Χότζα.
Μη βιάζεστε έτσι. Τόσο εύκολο είναι;
Είναι εύκολο να σε θυμούνται μετά από 800 χρόνια;
Αυτό είναι ο Νασρεντίν Χότζας.
Πόσο καιρό το κάνω αυτό; Εδώ και 25 χρόνια.
Συγκρίνονται 25 με 800; Όλοι περιμένετε να τελειώσω.
"Γιλμάζ, τελειώνει αυτό; Άντε".
Μπορούν να τελειώσουν 800 χρόνια;
Αλλά τον βοήθησε το ότι έζησε στον 13ο αιώνα.
Τώρα πια δεν είναι εύκολο.
Οι ιστορίες του Νασρεντίν Χότζα λέγονται εδώ και 800 χρόνια,
αλλά μιλάμε για τον 13ο αιώνα.
Αν διαδραματιζόταν τώρα καμιά από τις ιστορίες του,
θα ήταν δακτυλοδεικτούμενος σε μια βδομάδα.
Αλήθεια. Δεν είναι έτσι; Ας πούμε ότι πάει στο παζάρι,
τα παιδιά γύρω του λένε "Θα μας πάρεις σφυρίχτρες;"
"Κύριε, θα μας πάρεις σφυρίχτρες;"
Αυτό το παιδί το ντουμπλάρουμε. Είναι Μογγόλος.
Τους απαντάει…
Όλα τα παιδιά… Ξέρετε την ιστορία.
Μαζεύονται γύρω του και λένε "Πάρε μας σφυρίχτρες".
Μόνο ένα από αυτά του δίνει λεφτά και του λέει
"Θα μου πάρεις μια σφυρίχτρα με αυτά τα λεφτά;"
Πάει στο παζάρι, φέρνει μόνο μια σφυρίχτρα στο παιδί που του έδωσε τα λεφτά
και λέει "Ορίστε, πάρ' την, όποιος πληρώνει, σφυρίζει".
Τι είναι αυτό;
Αν έκανα εγώ ένα τέτοιο κοινωνικό πείραμα,
σε μια βδομάδα θα μου έβριζαν όλο το σόι στα σόσιαλ μίντια, στο Twitter…
"Καριόλη, έκανες τα παιδιά να κλάψουν".
'Έπρεπε να πάρεις σφυρίχτρες σε όλα".
"Στους γιατρούς να τα φας". "Ταρκάν, Ατένα, Γκοχάν, κατάρα να έχετε!"
Σωστά;
Αυτή είναι η αλήθεια.
Τα κακά της εποχής μας. Αλλά υπάρχουν και τα καλά.
Η γυναίκα του Νασρεντίν Χότζα ήταν ασχημομούρα.
Στάθηκα τυχερός σε αυτόν τον τομέα.
Η γυναίκα του ήταν τόσο άσχημη που μετά τον γάμο τους τον ρώτησε
"Χότζα, σε ποιους να δείχνω το πρόσωπό μου και σε ποιους όχι;"
"Σε όποιον θες, αλλά όχι σ' εμένα".
Ποτέ δεν είχα τέτοιο θέμα. Ευτυχώς, στάθηκα τυχερός.
Αλλά αυτός ο αιώνας έχει άλλα προβλήματα.
Δεν είμαι τόσο φιλόδοξος, να λένε για μένα σε 800 χρόνια.
Αλλά οι νέοι πρέπει να μάθουν αυτό.
Τους λες μια ιστορία του Νασρεντίν Χότζα
και λένε "Τι το αστείο;"
Δεν είναι ανάγκη όλα να είναι αστεία.
Είναι η ιδέα. Η ιδέα έχει σημασία, η οπτική σκοπιά.
"Γκάστρωνε τη λίμνη κι είπε 'Κι αν αυτό πετύχει;'"
Αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα;
"Είπε 'Κι αν αυτό πετύχει;' Δεν το καταλαβαίνω".
"Την γκάστρωσε, δηλαδή;"
Γενιά που επιδιώκει αποτελέσματα. Να πάει να γαμηθεί. Για τα μπάζα.
"Τι ήθελε να διδάξει ο Χότζας;" Δεν ήθελε να διδάξει τίποτα.
Μιλάμε για κάτι που συνέβη το 1278.
Εδώ δεν θυμάσαι τι έφαγες την περασμένη βδομάδα.
Η ιστορία κάποιου που κάθεται σε μια λίμνη με γιαούρτι στο χέρι του.
Μπορεί να μη συνέβη καν, ποιος νοιάζεται;
Μπορεί να έκανε τσιγαριλίκι.
Με το γιαούρτι στο χέρι.
Όταν τον έπιανε λιγούρα, να φάει λίγο.
Ήρθαν οι χωρικοί, έκρυψε το τσιγάρο, έμεινε με το γιαούρτι. Δεν ξέρουμε.
Είναι δυνατόν; Ναι.
Οι χωρικοί τον ρώτησαν "Τι κάνεις;"
"Πίσω στο χωριό, δρόμο".
"Τράβα στο χωριό, φίλε".
"Χότζα, τι κάνεις;"
"Θα κάνουμε κι εμείς απογόνους;"
"Εγώ δεν κάνω τίποτα".
"Τραβάτε τώρα στο χωριό, θα έρθω καβάλα ανάποδα στον γάιδαρό μου".
"Χότζα, τι κάνεις εκεί με το γιαούρτι;
"Δεν κάνω τίποτα. Λοιπόν…"
"Γκαστρώνω τη λίμνη, ας πούμε".
"Ας πούμε αυτό".
"Χότζα, γκαστρώνεται η λίμνη;"
"Κι αν μπορεί;"
Του είπε.
Μετά σκέφτηκε "Ο βλάκας θα το πει σε όλους τώρα".
Μπορεί να έγινε έτσι, δεν ξέρουμε.
Αυτά που μας έμαθε ο Νασρεντίν Χότζας δεν είναι
αυτό είναι αστείο, παράξενο, αυθάδικο.
Μπορεί να είναι αυτό, μπορεί εκείνο.
Το μήνυμα είναι "Είστε έτοιμοι για αυτές τις εκδοχές;"
Αυτό το μικρό σόου.
Πρέπει να έχετε ακούσει πολλά γι' αυτό. Κοιτάξτε. Τέλειωσε.
Εννοώ "Θα είναι έτσι, θα είναι αλλιώς…"
"Θα μας σπάσει τα ούμπαλα;"
Αυτός δεν ήταν ποτέ ο στόχος μου.
Θέλησα να μοιραστώ κάτι,
θέλησα να γελάσουμε μαζί, πιο πολύ από κάθε άλλη φορά.
Τι λέτε να συζητά ο κόσμος σε μια βδομάδα από τώρα;
"Πήγατε στο σόου του Τσεμ Γιλμάζ;"
"Ναι, πήγαμε, ήταν λίγο παράξενο,
εν μέσω πανδημίας. Το μαγνητοσκοπούσαν".
"Μα, τι λέει, για όνομα του Θεού;"
"Θέλω να πω…
Δεν είναι όπως παλιά. Έλεγε πάλι τα γνωστά,
αλλά ήταν λίγο άνοστος. Κι έχει και κατακράτηση υγρών".
"Και λοιπόν; Τι έλεγε;"
"Δεν ξέρω κάτι για…
Έκλανε όταν ήταν μικρός.
Θέλω να πω, δεν ξέρω.
Έχει γιοτ, οι ρώγες του δεν είναι κανονικές. Αυτά.
Τι έπαθε το στόμα σου;"
"Είναι γεμάτο αρχιδιές".
Υποτιτλισμός: Έρρικα Πετρωτού