Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
WYSTĘPUJE CMYLMZ
Dawajcie oklaski.
Musiałem się tak wystroić, to mój obywatelski obowiązek.
Ma być jak na plakacie, bo jak nie, to publika będzie zrzędzić,
że na plakacie wyglądam elegancko, a na występie jak fleja.
Nie odpuściłem sobie z powodu pandemii.
Nie ma za co.
Nigdy nie miałem kostiumu scenicznego,
więc chciałem założyć coś z przytupem. Stąd ta peleryna.
Czadowa, nie?
Na co dzień już się takich nie nosi.
Bardzo mi z tego powodu przykro.
Wyobrażacie sobie tak wyjść do centrum?
Kto śmiałby wepchnąć się wam w kolejkę?
Albo zapytać o wynik testu na COVID? Spójrzcie tylko.
Paniczowi nikt by nie podskoczył.
Super, co? Dobra, zdejmuję pelerynę.
Ale żeby była jasność,
to nie jest przekazanie pałeczki.
Nigdy nie miałem ładnego kostiumu. Zacząłem tournée w Londynie.
Zamierzałem zabrać pelerynę i laskę na tournée,
ale nie dali mi z tymi wsiąść do samolotu.
„Nie może pan tego zabrać na pokład”.
Nie chciałem w nic wtykać mojej laski.
„Tego nie wolno na pokład”.
Zapytali, co będę z tym robił w Anglii.
Nie wiedzą, do czego służy laska?
Nie wiem, co tam myślicie,
ja bym się martwił, gdyby ktoś ją przewoził z lubrykantem.
Tego nie wolno wziąć na podkład, tamtego nie wolno.
Mam tego po dziurki w nosie.
Wiecie, czemu mój show nosi tytuł Diamond Elite Platinum Plus?
Miałem raz wykład na wydziale teologii w Bursie.
Ktoś napisał w Internecie,
żebym się pilnował, bo to fakultet teologii.
Jezu, to Watykan mnie wysyła do Bursy?
I to od razu z kadzidłem.
Prosto na krucjatę do Bursy.
Co miało się tam wydarzyć? Przecież Bóg też i mnie stworzył.
Więc rozmawiałem sobie ze studentami.
Ktoś zapytał, skąd tytuł Diamond Elite Platinum Plus.
Powiedziałem, że tytuł nawiązuje do ludzi, a nie do mnie.
To widownia jest jak brylant, elita i platyna.
Nie zasługuje na byle co, ale na coś wyjątkowego.
Przyszedłem tam gadać na znane mi tematy.
Moje gadki bywają pożyteczne dla ludzi,
dlatego wciąż gadam. Chwilę nie było mnie na scenie.
Widziałem, że sami robicie skecze i jesteście w tym kreatywni.
Oglądałem te tiktoki, filmiki na Instagramie,
te wasze żarciki kręcone za kółkiem.
Pod moją nieobecność żartowaliście z imbryka.
Nie było tak? „Pełną parą jebać twoją starą”.
Ale byłem cierpliwy.
Postanowiłem zrobić show, zanim Ata Demirer wypuści
kolejny pojebany film o klarnecie.
Dość tego.
Pora, żebym ja przemówił.
Każdy ma prawo tworzyć komedię. To normalne, że też działaliście,
ale jest pewna różnica.
Chcę, żeby moje żarty śmieszyły, ale konkurencji wychodzi to lepiej.
Wróg stoi u bram.
Raz wziąłem syna na występ, żeby zobaczył, czym się zajmuję.
Cały dzień stuka i zbiera diamenty na iPadzie.
Chciałem mu pokazać, jak jego stary stuka po stówce od głowy,
bo tak się zdobywa prawdziwe diamenty.
Wiecie, jak ciężko celebrycie wychować dzieciaka?
Wasze dzieci mają więcej wolności. Na ich kontach instagramowych
ludzie piszą miłe komentarze typu „kochany aniołek” i dają serduszka.
Gdy my pokazujemy nasze tańczące dzieci,
ludzie piszą nam, że to kretyni.
Nawet jeśli nasz dzieciak jest najmądrzejszą głową w rodzinie.
Nie uważam syna za nieoszlifowany diament, ale jest genialny.
Rzuca mądrymi tekstami.
Ludzie mnie pytają, czy powinni mieć dzieci.
Wtedy ich pytam, czy mają tablet albo iPada,
bo bez nich nie da rady z dzieciakiem.
Serio.
Eksperci zrzędzą, żeby nie dawać dzieciakom od razu tabletu.
A spróbujcie im nie dać!
Co było podczas pandemii?
Czy można dzieciakowi zabrać tablet?
Całe życie szkolne by mu się zawaliło.
Eksperci mówią jasno:
jeśli coś jest popularne, trzeba to dzieciakowi zabrać.
Gdy byłem mały, zabraniali nam oglądać za dużo telewizji.
Przecież wtedy emisja programów zaczynała się o 19
i mieliśmy tylko jeden kanał. Razem z bratem
stawaliśmy przed wyłączonym telewizorem
i wygłupialiśmy się, bo było w nim nasze odbicie.
Oto my, biedne dzieciaki z lat 70.
wychowane na skrobi, otrębach pszennych i kaszce.
Nasze pokolenie było do tego zdolne po samych ziemniakach.
Mówi się, że nowe pokolenie jest
takie bystre.
Gdyby mnie tak faszerowali kwasem foliowym…
Kwas i kwas. Ciągle wsuwają tylko kwas foliowy
na przemian z żelazem.
Potem nabuzowane kwasem foliowym dziecko
od razu po narodzinach chce znać kod do iPada!
Dobra.
Raz widziałem dzieciaka, którego zapisali do szkoły
zaraz po porodzie.
Cały jeszcze umorusany…
ryknął, że idzie już do liceum.
Pokolenie przed nami myślało, że w radiu są prawdziwi ludzie.
Skończeni kretyni!
Czym ich karmili, że wygadywali takie brednie?
Pokolenie chorych ludzi.
Nowe pokolenie jest takie bystre po rodzicach.
Mówi się, że dzieci nie są rodzicom nic winne.
Jasne, ale wszystko da się policzyć.
Uczciwość jest ważna.
Starszyzna, która nas wychowała,
taka właśnie była. Mój ojciec, moja matka…
Podam kilka przykładów mężczyzn.
Brat mojej matki, mąż mojej ciotki
byli ważnymi osobistościami, które mnie wiele nauczyły.
Mój wuj jest bardzo ważnym alkoholikiem.
Wiecie, kim jest mój wuj albo co to jest AMATEM?
To ośrodek leczenia uzależnień. Wuj ukończył go dwukrotnie.
Jest grubą rybą w ośrodku AMATEM.
Żeby jego pokonać, trzeba najpierw pobić nałóg heroinowy.
Teraz nie pije od 16 lat,
a był ważnym alkoholikiem.
Jego tragedia uratowała nasze życia.
Od lat 60. do wczesnych 2000.
wuj pił cały czas, więc ani ja, moi bracia, ani kuzyni,
nie otarliśmy się o alkoholizm.
Wuj wypijał wszystko
i nie zostawiał nikomu ani kropelki.
Pił ponad wszelkie limity.
Niewiarygodne.
Nikt nie mógł się z nim równać.
W 1987 r. miał wypadek samochodowy.
Jego auto dachowało pięciokrotnie w Yedikule.
Wujek wyleciał przez przednią szybę.
Znalazł się na drodze, aż 300 metrów od pojazdu.
Tak właśnie leżał
przez pół godziny.
Po 30 minutach stało się to.
Zauważył wypadek samochodowy.
Chciał pomóc jego ofiarom.
Zapytał policję, co się dzieje.
Nawet zapiął sobie marynarkę.
Policjant powiedział, że nie mogą znaleźć sprawcy wypadku.
Wujek zapewnił go, że trzeba mieć wiarę, i pomagał w poszukiwaniach kierowcy.
Serio.
Jest bardzo ważnym człowiekiem.
Jest trzeźwy od 16 lat. Młodzi ludzie, radzę wam,
żeby za dużo nie pić. Sam stronię od alkoholu.
Jak już piję, to odpowiedzialnie.
Czasem ludzie widzą na Insta, jak piję alkohol
i mnie przeklinają.
Ludzie, ja piję normalnie.
I tylko tyle. Nie szokuje mnie widok siebie z alkoholem na Instagramie.
Tak, wrzucam zdjęcia butelki rakı na Instagrama,
bo piję z głową.
Zamiast tego mam pokazywać
fotki ostrych dipów, karmelizowanych migdałów i lodów?
Byle nie rakı?
Allah i tak mnie nie followuje na Instagramie,
bo nie odpowiedziałem na jego zaproszenie.
To żaden wstyd pić.
Jeśli sczeznę w piekle, to trudno. Cóż począć?
Oczywiście nie polecam tego.
Powiem wam, co naprawdę o tym sądzę.
Mój spektakl jest o wykluczaniu rzeczy, które wysysają z nas radość życia.
Powaga.
Mamy poważny problem, jeśli chodzi o czerpanie przyjemności.
Cały świat tak ma.
Mamy problem z dobrą zabawą.
Słyszeliście o ubóstwie genetycznym?
To takie ubóstwo szczęścia.
Też się kwalifikuję do tej grupy.
Co by było, gdybyśmy się tego pozbyli?
O takiej korzyści mówię do was z plakatu.
Słuchajcie uważnie, gdy uśmiechnięty facet mówi:
„Super się bawimy. Szkoda, że tego nie robiliśmy wcześniej”.
Dobrze gada.
Ale śmieszne, nie?
Prawda?
Więc go nagrywacie, by się pośmiać później.
To kluczowe objawy.
Podczas pandemii ludzie nauczyli się,
jak żyć chwilą.
A spieprzajcie! Co wy możecie o tym wiedzieć?
Chwile były ważne w latach 70. czy 60.
Teraz już nie żyje się chwilą.
Spójrzcie tylko na zdjęcia,
chociażby fotki urodzinowe mojego pokolenia.
Jedna fotka z ciastem i przyjaciółmi.
Z wakacji też mamy jedno zdjęcie.
Oto my na tle ruin Efezu.
Wtedy żyło się chwilą.
Dziś dzieciaki na urodzinach, czy innych specjalnych okazjach,
robią z automatu całą serię zdjęć.
Szykują się do pokrojenia tortu…
i tę chwilę upamiętnia 278 fotek.
Która przedstawia tę całą chwilę?
Żadna.
Ile się płynie stąd na Wyspy Książęce?
Na Heybeli lub Büyükadę?
Z godzinę?
Mieszkacie na Anatolii? Stamtąd to pewnie z 45 minut.
Czy na widowni są wyspiarze?
Fajnie byłoby popłynąć na wyspy i łyknąć świeżego powietrza.
Urodziłem się i wychowałem w Stambule.
Pływaliśmy na wyspy, by odetchnąć.
Bardzo tam ładnie.
W powietrzu unosi się zapach lipy i czegoś jeszcze.
Jaki był na to wzór chemiczny? Ile tam wodoru?
Chodzi mi o końskie łajno.
Ten przedziwny zapach ciągnie się za dorożkami.
Przez niego człowiek chce kupić dom na wyspie,
bo kojarzy mu się z koczowniczym żywotem.
Stąd nagła potrzeba, by kupić tam dom.
Gdy zapach znika, człowiek zachodzi w łeb, na co mu dom w Burgazie?
Skończyły się czasy dorożek.
Źle traktowano te biedne konie. Zawsze mnie to wnerwiało.
Dorożki można zobaczyć w różnych zakątkach świata.
Są nawet w Szwajcarii, ale byście widzieli, jaki tam był koń.
To dorożkarz pracował dla konia, a nie koń dla niego.
Koń mógłby dbać o jego ubezpieczenie zdrowotne
i mówić: „Ruszymy, jak zjesz”.
W Nowym Jorku, w Central Parku,
nie ma dorożek.
Niedawno byłem na wyspach.
Ze cztery lata temu.
Popłynąłem tam dla świeżego powietrza i pięknych widoków.
Była z nami genetycznie uboga osoba. Człowiek nieszczęśliwy.
Zaczyna mamrotać i mącić,
ale na początku pozytywnymi komentarzami.
Zaczęło się od: „Jak miło, że tu przypłynęliśmy”.
Uważajcie, bo takie teksty to dobre złego początki.
„Jak miło, że tu przypłynęliśmy. Ta wyspa to istny raj.
Szkoda, że dopiero teraz”.
Mówię, żebyśmy się nacieszyli obecnym pobytem.
I słyszę: „Nigdy tu nie bywamy. Tyle tracimy, mieszkając w Stambule”.
Mówię, że jesteśmy tu teraz.
„Stary, dla nas już nie ma nadziei”.
Mówię, że wyspy są blisko, a on znów, że mało tu bywamy.
Tak zleciały nam trzy radosne godzinki
na nieustannym zrzędzeniu,
że przecież tyle tracimy.
Spacerujemy po plaży, a on gada, że nigdy tego nie robimy.
Stary, co teraz robimy?
On na to, że nigdy tego nie robimy.
Nieważne, jak często, człowiek wciąż chce pływać na wyspy.
I to jest właśnie piękne.
„Musimy tu bywać, stary, naprawdę”.
Na niedzielnym grillu jest to samo.
„Stary, nigdy tego nie robimy, serio”.
Mówię, że przecież robimy to teraz, i słyszę:
„Nigdy tego nie robimy.
Ależ to pyszne”.
Cholera by was.
„Nigdy tego nie robimy!”
Zawsze odkładamy coś na później
i narzekamy na przeszłość.
Mam domek letniskowy w Bodrum.
Skromna chałupa, ale zapraszam.
To w Bodrum. Nie mam murowanego domu w Alaçatı.
Nie jestem zamożny,
ale też nie jestem głupi.
W Çeşme można kupić masę domów z kamienia.
Kupują je i chwalą się, że był tam kiedyś kościół.
„Kupiliśmy dom z kamienia w Alaçatı. Niegdyś był kościółkiem”.
I co z tego?
Przyjmowali u was delegację z Watykanu?
Albo gadają, że kupili domek z kapliczką.
Serio?
„Mieszkamy na osiedlu zamkniętym. Był tu kościółek.
Zapomnieliśmy zapłacić raty, więc ukrzyżowali mi męża”.
Wiecie co?
A weźcie spieprzajcie!
Mam domek letniskowy w Bodrum.
Siedzę sobie z kumplem w basenie. Wody jest potąd.
Sączymy sobie szampana.
I wiecie, co powiedział?
„Ziom, gdybyśmy tylko mieli okazję”…
Będziemy o tym chrzanić bez przerwy?
Kiedy w końcu zaczniemy żyć chwilą?
Czy to coś negatywnego, czy pozytywnego,
trywialnego, czy ważnego, szukamy wentylu bezpieczeństwa,
oby nas tylko nie poniosło.
Ciągle rozpamiętujemy, co mogło być lub co ma się stać.
Kompletny nonsens.
Chrzanicie o życiu chwilą, więc pora skończyć z takim zachowaniem.
Takie drążenie tematu zawsze kończy się źle.
Mój syn miał raz coś w szkole. Jak to się nazywa?
Przedstawienie.
Był w pierwszej klasie, nauczył się paru rzeczy.
Liznął trochę angielskiego.
Chcieli pochwalić się tym przed rodzicami.
Poszliśmy na przedstawienie.
Pojawiliśmy się tam z jego mamą osobno.
Wtedy odkryłem, że jesteśmy jedynymi rodzicami po rozwodzie na świecie.
My pierwsi w historii od czasu Sumerów.
Pozostali rodzice szeptali o nas:
„Są po rozwodzie”.
„To rozwodnicy”.
I co z tego?
Potem żałowali naszego syna, jaki on biedny.
Co go tak żałujecie? Mały ma dwa iPady.
Siebie lepiej pożałujcie.
Nie ma kogo żałować, tylko akurat księciunia Kemala.
Te wszystkie blondyny z wielkim odrostem i rodzice,
co wkuwają więcej od dzieci, gapili się na nas.
Te baby, co się ekscytują, bo policzyły
jabłka z dzieckiem.
Koleżanko, już skończyłaś szkołę. Daj się wykazać dziecku.
Zatem poszliśmy na przedstawienie.
Przysięgam, że nie nagrywałem swojego dziecka.
Przedstawienie wyglądało tak.
Biedne dzieciaki wykuły parę wersów i stanęły w rządku ze zdjęciami.
To ze zdjęciem sushi mówi: „Jestem sushi”.
Albo: „Nazywam się sushi i pochodzę z Tokio”.
Albo z Japonii.
„Nazywam się spaghetti i jestem z Włoch”.
Każde dziecko trzymało obrazek dania, które odgrywało.
Dzieciaki miały mówić, skąd są poszczególne dania.
Jedna rodzina przyniosła kamerę ze statywem.
Przyszła matka, ojciec i babcia.
Babinka miała taką trwałą,
że wyglądała, jakby w nią piorun strzelił.
Wyglądała, jakby zrobili jej megatrwałą,
którą mogłaby obdzielić wszystkie polityczki.
Tak wyglądała.
Gdyby ktoś wyciągnął kartę kredytową,
na bank trwała przyciągnęłaby ją do siebie.
Mój syn wychodzi na scenę.
Mówi, że jest z Ameryki. Miał rolę hamburgera.
„Jestem z Ameryki. Nazywam się hamburger”.
A potem mówi: „Cześć, tato”.
Babka z trwałą odwraca się i mówi:
„Jest zupełnie jak pan”.
Co to ma znaczyć?
Mam w dorobku 15 filmów.
Miałem tournée po Turcji, Europie, Ameryce.
Dałem pięć tysięcy występów.
To równa się zdaniu o hamburgerze?
Serio?
Babkę tak piorun strzelił,
że jej styki popaliło we łbie.
Litości. Jej wnuczek wlazł na scenę
i wymamrotał: „Jestem z Włoch. Nazywam się sgabetti”.
Mają to na taśmie.
Dacie wiarę?
I tak to się żyje chwilą.
Na jednym z występów
mój brat opowiada żart o wujku.
Jakiś mądrala na widowni odzywa się:
„Cem już gadał o alkoholizmie waszego wuja”.
Mój brat na to, że to też jego wujek.
Do cholery!
Który pięćdziesięciolatek tak gada?
„To też mój wujek”.
Co tam opowieści o wujku.
Gdyby gadał o sobie, wyszłoby dużo śmieszniej.
Na jego tle wypadam blado, bo brak mi jego osobowości.
Ja bym gadał o swojej głupocie, ale nie on.
Opowiem wam historyjkę o nim.
Moje bratanice są już dorosłe.
Piętnaście lat temu chciał nagrać przedstawienie z jedną z nich.
Jezu!
Zrozumcie jedno.
Bratanica dużo występowała.
Śpiewała piosenki popowe, hymn, nawet próbowała tańców ludowych.
Udzielała się w wielu projektach.
Przedstawienie trwało półtorej godziny.
Mój brat, dobry ojciec, nagrał cały występ.
Wrócili do domu. Włączają nagranie, a tam inny dzieciak.
Brat nagrał inne dziecko.
Jego córka skarży się, że to nie ona.
Na co on mówi: „Była dobra, to ją nagrałem”.
Uczciwy z niego człowiek.
I niezły wariat.
Konkretny świr.
Mogłem żyć chwilą, gdy byłem dzieckiem.
Wychowałem się w latach 70.
Powiem coś z nutką nostalgii.
Nasze pokolenie to były największe świry od czasu Sumerów.
Szczególnie w liceum.
Jestem tego pewien.
Każde pokolenie ma swoje cechy, ale dużo zależy też od czasów.
Jako młodzieniec byłem pyskatym łobuzem,
ale w dzieciństwie byłem grzeczny. Szanowałem starszych.
Nie byłem mądralą.
„Pełną parą jebać twoją starą”.
„Twoja babcia robi dżem ze skarpety”.
To nie były moje teksty.
Nie byłem takim dzieckiem.
Za to kokietowałem kobiety.
Starczyło mi czaru na tydzień.
Teraz staram się z tym skończyć.
Koniec i basta.
Mając pięć lat, oświadczyłem się 20-letniej sąsiadce.
Co mi strzeliło do łba? Miałem tylko pięć lat.
Siedziałem u niej na kolanach i smyrałem jej cycki.
Po co brałem życie tak na serio?
Taką właśnie postawę krzewiono wtedy w szkołach.
Miał być ślub lub narzeczeństwo jak w tureckim filmie.
Mój garniak z ceremonii obrzezania stał się
moim garniakiem ślubnym.
Komplet z granatowego aksamitu, koszula z żabotem.
Buty miałem jak mój stary.
Zdjąłem tradycyjny pas
i kapelusz z piórkiem. Wyglądałem jak dziadek na stypie.
Wziąłem pierścionek od mamy. Zadzwoniłem do sąsiadki.
Powiedziałem, że przyszedłem się oświadczyć, bo…
Niech sobie przypomnę.
Nie wiem, czy tak się jeszcze mówi.
Dziewczyny mówią o młodszych kolegach per narzeczony czy chłopak.
Miłe panie, nie mówcie tak,
bo tego się nie zapomina.
To było 44 lata temu. Dacie wiarę?
Wziąłem to na poważnie. Brakowało mi tylko kostek rachatłukum.
Miałem pierścionek i muszkę.
Jej rodzice zaprosili mnie do środka.
Wszedłem, usiadłem na kanapie, nawet nie sięgałem nogami podłogi.
Podali podwieczorek.
Maczałem ciastka w herbacie.
„Kochasz naszą córkę?”
„Kocham”.
Dobry Boże!
Rozważałem, czy powinienem wyprowadzić się z domu przed końcem szkoły.
Wystraszyłem się na myśl o małżeństwie,
więc wyskoczyłem z wymówką, której nigdy nie zapomnę.
Grał telewizor.
Zaczęła się moja ulubiona bajka o Sindbadzie
i powiedziałem, że muszę wracać do domu.
Wtedy pierwszy raz uciekłem przed małżeństwem.
Mój dzieciak miałby teraz 44 lata.
Co za pewność!
Ciężkie jest życie kokietującego chłopca.
Pod nami mieszkała para nowożeńców.
Facet tyrał cały dzień, a jego żona przesiadywała w domu.
Całe osiedle o tym wiedziało.
Żona często przesiadywała przy oknie. To było w Samatyi.
No i tak sobie wyglądała.
Miałem pięć lat i zastanawiałem się, czy czegoś nie potrzebuje.
Nudzi się sama w domu bez męża.
Miałem się wtedy za małego mężczyznę.
Domalowywałem sobie pisakiem wąsy.
Mówię o tym, jakby to było coś normalnego.
Dostałem z Niemiec chińczyka, taką planszówkę.
Wziąłem grę pod pachę, zapukałem do sąsiadki i powiedziałem,
że jeśli się nudzi, to możemy sobie pograć.
Powiedziała: „Chętnie”.
Przychodziłem do niej codziennie.
Myślałem, że jej mąż na nią nie zasługuje,
ale ja tak.
Rozkładaliśmy gry na podłodze,
rzucaliśmy kostką i graliśmy w planszówki.
Każde z nas grało, by wygrać.
Patrzyliśmy sobie w oczy. Ona miała 22 lata, a ja pięć.
„Ogram cię albo po tobie”.
Gramy, patrzymy sobie w oczy.
„Sześć, twoja kolej. Wypadła czwórka”.
Po chwili ciszy wydarzyło się to.
„Teraz ty, graj”.
Wyrzuciłem dwójkę.
Panna puściła bąka!
Myślicie, że jako dzieciak tak pierdziałem? Nie.
Puściła bąka i złamała mi serce.
Pokazała mi ewidentnie, że nie bierze mnie na poważnie.
Rozumiem, że byłem dzieckiem, ale musiała się spierdzieć?
Przecież nie prosiłem jej o rozwód z mężem i ślub ze mną.
Choć sprawa była poważna, bo graliśmy w chińczyka.
Wyrzuciłem szóstkę. Byłem o włos zwycięstwa.
Wiecie co?
Mówi: „Twoja kolej”. Ja na to: „Już tu nie przyjdę”.
Może do dziś jestem singlem przez tę traumę?
Dziwne, bo jakby kichnęła, to odpowiedziałbym „na zdrowie”.
Jakby ziewnęła, zaproponowałbym pójście do łóżka.
Zaś przez tę funkcję fizjologiczną
sytuacja wyryła mi się w pamięci.
Pierdzenie jest dziwne.
Ale skąd macie wiedzieć, wam się nie zdarza.
To zdarza się tylko takim ludziom jak my.
Naprawdę dziwna rzecz.
Gdy byłem mały, słyszałem, że w Niemczech można pierdzieć publicznie.
Normalnie szok obyczajowy.
„Pierdzenie w Niemczech nie dziwi”.
To temu zawdzięczają tak rozwinięty przemysł motoryzacyjny?
Publiczne pierdzenie nie jest akceptowane w Niemczech.
Wiele społeczności uznaje tę czynność za dziwną.
Zastanawialiście się dlaczego?
Czemu nas to żenuje lub bawi?
Gdy komik opowiada o pierdzeniu, publika od razu uznaje,
że jeśli kogoś bawią żarty o bąkach, to jest półmózgiem.
To ma być odkrycie naukowe?
„Światem rządzą cztery rody”.
„Dokąd zmierzasz?”, „Lecę po kawę”.
Czy coś się zmieni, jeśli nazwiemy kogoś półmózgiem
za śmianie się z żartów o bąkach?
Dlaczego wstydzimy się bąków?
Czemu?
Wytłumaczę to w naukowy sposób. W prehistorycznych czasach
bezbronne kobiety i dzieci chowały się w jaskiniach.
Mężczyźni polowali w grupach.
Jeśli udało się coś upolować, to w końcu mieli co jeść.
Panowie!
Nie można brać pierdziocha na polowanie.
Takie są fakty naukowe.
Też mógłbym grać na klarnecie, mieć piękną dykcję i mówić:
„Co to ma, kuźwa, być?”.
Pierdzenie psuło polowania, więc teraz się go wstydzimy.
Zobaczcie. Naciągam cięciwę.
Raz, drugi, trzeci. Zwierzyna zostaje ogłuszona bąkami.
W końcu musiało do tego dojść.
Sama nauka.
Albo w nią wierzycie,
albo nabijacie się z niej.
Siedem i pół miesiąca, a babka wciąż się trzyma.
Jego życzenie się nie spełniło.
Oby poród był szybki.
I lepszy niż ostatnio.
To skomplikowana robota.
Na pewno swoją mądrością kogoś oświeciłem.
Tylko tego pragnę, oświecać innych.
Raz podczas powrotu z planu filmowego do domu
dostałem kilka e-maili od Apple'a.
Coś w stylu, że dziękują mi za współpracę.
Stale ściągali ze mnie 49,90 lir.
Pisali, że dostałem kapelusz dla królika za 149,90.
Do tego króliczą kurteczkę i okulary.
Mój syn grał kiedyś w taką grę.
Stale ściągał diamenty,
a mój portfel robił się coraz lżejszy.
To czapka za 49,90 albo okulary za 149,90.
Jeszcze nie kupiłem sobie kurtki zimowej, a królik miał już wszystko.
Królik ruchał nas konkretnie,
więc się wkurzyłem.
Nasze pokolenie było bardziej niewinne.
Za jedną lirę kupowaliśmy
czekoladę i lody.
Albo oszczędzaliśmy pół liry, żeby potem zrobić z niej pięć.
Mieliśmy fizyczny kontakt z pieniądzem.
Teraz hajs jest wirtualny, więc mój synek sobie stuka.
Dziecko jest jak darmowa aplikacja. Można je pobrać za darmo,
a potem zaczynają się zakupy w aplikacji.
Ale na początku jest za darmo.
Zapytajcie tych dwoje.
Gdy straciłem sześć tysięcy lir w kwadrans, to się wkurzyłem.
Przecież pieniądze nie rosną na drzewach.
Nie śpię na nich i nie spadają mi z nieba.
Nie chcę, by moje dziecko było bezrozumne.
Postanowiłem go ukarać za to, że królik mnie wyruchał.
Wróciłem do domu.
Złoczyńca nadal siedział i stukał w grę.
Wyrwałem mu iPada z dłoni.
Powiedziałem, że ma się ogarnąć, bo nie jestem jak Acun!
Przecież o tym wie.
Acun też nie śpi na forsie.
Zauważyliście, że ostatnio nosi tylko klapki?
Mówi, że przywiózł to przyzwyczajenie z Dominikany.
Nie ściemniaj, że masz hajs.
Acun jest w porządku. Nieśmiertelny ziomek.
Jego nigdy nie spotka nieszczęście.
Przekona do siebie każdego. Ja jestem niegłupi,
ale nie potrafię knuć. Mam niewinny umysł.
A on w mig cię przekona. Raz nawet mnie omamił.
Zbierałem wtedy datki dla Aliego Koça w programie na żywo.
Sam jestem biedny jak mysz kościelna.
Pocieszaliśmy Aliego.
Jest wielkim manipulatorem.
Skończyła mu się kasa.
Facet ma trzy życzenia. Braliście kiedyś rozwód?
To dobrze.
Myślę, że Acun spełnił swoje wszystkie trzy życzenia.
Zgadza się. To dopiero rozwód.
Koleś jest niezniszczalny.
Odpukać, żebyśmy żyli jak najdłużej, ale gdybym teraz
nagle zmarł i przepytywaliby mnie
ze zdjęć z wódą na Insta, przyznałbym się bez bicia.
Śmiejecie się z nich, ale Bóg patrzy.
Powiedziałbym Bogu, że wy mnie do tego zmusiliście.
On nas stworzył. Nie jestem produktem ubocznym.
Acun na pewno przekonałby Boga,
by podzielił nas na dwie grupy…
grzeszników i ochotników.
Posłuchajcie.
Jeśli nie zrobi głosowania przez SMS-y, zmienię swoje nazwisko.
„Wpisz Sübhaneke ze spacją na końcu,
by pomodlić się za zmarłych”.
Naprawdę, koleś jest nietykalny.
Kazałby nam oglądać powtórki w weekendy.
„Dusze, które spadły ze schodów do nieba, opuszczają wyspę”.
Zrobiłby to na bank.
Ale on teraz nie ma kasy, za to Nusret ją ma.
Mają restaurację Nusr-Et w Japonii?
Jest w cywilizowanych miejscach, czyli krajach arabskich lub USA.
Na pewno nie w Europie.
Nie wyobrażam sobie tego sklepu w Sztokholmie,
w którym zrobili krowie palcówę.
Boże, przebacz im.
Ciekawe, co zaszło między dzieciakiem a krową.
Dziś ludziom odbija w show-biznesie.
Po tym nie da się iść do małej jadłodajni.
Ludzie potrafią sobie coś oberżnąć.
Wszystkim już odbiło.
W mojej okolicy nie ma normalnej restauracji z pilawem.
Jak go zamówisz, to najpierw przyniosą ci gaśnicę.
Napiszą twoje imię na picie
literkami z czarnego sezamu.
Napiszą „CMYLMZ Fundamentals” i każą ci tak trzymać.
Co to ma być?
Masz ochotę na małże?
Stań naprzeciwko, a kucharz będzie ci je rzucać do ust.
Teraz przestaliśmy bawić się jedzeniem?
A ten wąsacz, który pyta, co dziś będziemy jeść. Gówno!
Jak to co?
Wydalony pilaw.
Co za bzdura.
Kiedyś tak nie było. Zrzędzę jak stary dziadek.
Wtedy nie wolno było bawić się jedzeniem.
Nie miało to związku z religią ani zwyczajami.
Nie deptaliśmy okruszków. Chleb podnosiło się tak.
Bochenek kładło się gdzieś wysoko.
Dziś mamy klepanie krowy po tyłku. Po co dźgać paluchem martwą owcę?
Później obtaczają ją w złocie. Chłopak beknie za to w zaświatach.
Nie będzie miał lekko.
Nusret będzie w swoim żywiole.
Zamówi sobie nawet cappuccino.
Podają je w Ameryce, ale nie byłem tam.
Byłem raz w Miami.
Miałem tam występ. Nie mogę tak podróżować jak Nevşehir.
Miałem wchodzić na scenę w Miami.
Zerknąłem na widownię zza kurtyny.
Chciałem ich zobaczyć. Byłem ciekawski.
Nie sprawdzałem, czy już pozajmowali swoje miejsca.
Nic z tych rzeczy.
Parę osób otoczyło kogoś w pierwszym rzędzie.
Cykali sobie z tą osobą fotki.
Opowiadam dużo kawałów o zdjęciach,
więc zastanawiałem się, czy to nie jakiś żart.
Ludzie tak żartują, że pytają,
czy się nie wścieknę, jeśli zrobią mi zdjęcie.
Od lat to słyszę. O co mam się złościć?
Od czasu starych występów wytykają mi,
że wściekam się o fotki.
Mogę się wściekać, a oni i tak będą mieć to w dupie.
Tak właśnie jest.
Nie wściekam się za robienie zdjęć.
Wściekam się, gdy im się to nie udaje.
Tego nie da się odkręcić. Nie uwierzycie, co już widziałem.
Robią sobie ze mną zdjęcie, a potem pytają,
czy İsmail też może.
Nie wiem.
Skąd mam to wiedzieć? İsmail stoi sobie daleko z tyłu.
I nie chce podejść.
Udaje twardą sztukę.
Prosi się go, by podszedł,
a on odmawia i trzeba go przekonywać.
Ostatnio miałem sytuację do dupy. Babka popchnęła mnie, a typek ją.
Chcieli zdjęcie w piątkę z Burcu i Hasanem.
I tak na zdjęciu zabrakło mnie.
Przemilczałem to.
Dziewczyny używają dziwnych filtrów do robienia fotek.
Mają filtry, które robią z nich lalki,
dlatego potem wychodzę jak Murat Boz.
Przecież to nie ja!
Nie przesadzam.
Raz zrobili mi zdjęcie w saunie, ale bywało gorzej.
Występowałem na Festiwalu Filmowym w Adanie.
Jedliśmy kebaba w restauracji. Poszedłem do łazienki.
Sikam sobie do pisuaru.
Wchodzi typek i mówi, że nie mam dokąd uciec.
Czemu miałbym uciekać?
Powiedział, żebym cyknął fotę.
Mówię, żeby mi potrzymał, to wtedy cyknę.
Cóż mam powiedzieć?
Wszyscy robili sobie zdjęcia z facetem w pierwszym rzędzie.
To nie był żart, więc zastanawiałem się, kto to taki.
Zadzwonił dzwonek, widownia zajęła swoje miejsca.
Wtedy ujrzałem znajomą twarz.
To był Rahmi Koç.
Z mojej świty.
Rahmi Koç to jeden z najważniejszych biznesmenów w kraju.
Zapytałem go, co tu robi
i co go sprowadza do Miami.
Zażartował, że przyjechał na mój występ.
Mówiłem, żeby nie wciskał kitu.
Nie było biletów na występ w Maslak, to kupił na show w Miami.
Zapytałem jeszcze raz, co robi w Miami.
I on wtedy odpowiada,
że kupili tu marinę.
Ogarniacie to?
Rozumiem kupić sobie jacht,
ale na co komu marina?
To jakiś nowy shopping? Leci człowiek do Miami,
żeby kupić sobie marinę? Cholera!
Wasi znajomi mają marinę? Raczej nie.
Może ktoś ma jedną dla siebie.
To też sobie kupił jedną.
Gość kupił marinę.
Nie mamy pojęcia o życiu, jakie wiodą bogacze, ani o ich kasie.
Jak mówiłem, rozumiem, że można sobie kupić jacht.
Ziomek kupił sobie marinę. Tak po prostu.
Ile go to kosztowało? Między trzy a pięć miliardów.
To trzy czy pięć?
Jak można nie być pewnym?
Przecież między 30 a 40 miliardami jest dziesięć miliardów różnicy.
A spieprzajcie.
Nie ogarniamy nawet, ile to pieniędzy.
Jest taka gra, w którą nie mogliśmy wtedy zagrać.
Gra dotyczy kasy. Co byście zrobili,
gdybyście nagle dostali 100 milionów dolarów?
Nie mogliśmy w nią zagrać, bo Rahmi Koç był na widowni.
Co by odpowiedział na pytanie,
co by zrobił, gdyby miał 100 milionów?
Powiedziałby, że wypłacze sobie oczy.
Wyobraźcie sobie, że jesteście Rahmim Koçem.
Dowiadujecie się, że macie tylko 100 milionów dolarów.
Postradalibyście zmysły. Ali!
Zawołaj tu Acuna!
Powiedziałby mu, że kasa poszła na Fenerbahçe
i trzeba zawołać Cema do pomocy.
Niezwykły wieczór dla Rahmiego Koça.
Ten eksperyment społeczny pokazuje, że nie znamy wartości pieniądza.
Co byście zrobili ze 100 milionami dolarów?
Zadaję to pytanie na scenie od dwóch lat.
Przez pandemię mamy połowę widowni mniej.
Wyobraźcie sobie, że pytałem o to codziennie pełną salę.
Nikt nie powiedział, że wydałby tę kasę na wynalezienie genialnego leku.
Sto milionów dolarów.
Ludzie nie znajdą wartości pieniądza.
Ile to sto milionów baniek?
Ile? Około 850 milionów lir?
Jakoś tak. Powiedzcie mi pod koniec występu, ile to jest.
Sto baniek?
Co ciekawe, umiemy wydawać pieniądze innych.
Taki przykład.
„Patrzcie na tego gnojka. Bogaty i nie wie, na co wydać kasę”.
Wtedy pada cała masa głupich odpowiedzi.
Pytam typka, co by zrobił, gdyby obudził się z taką kasą, a on pyta,
czy budzi się rano.
Nie, w południe.
Ktoś powiedział, że przeliczyłby kasę.
Co ty pleciesz, człowieku?
Wczoraj laska powiedziała, że by to zainwestowała.
Wydawanie pieniędzy jest sztuką, ale to już inna historia.
W noworocznej loterii można było wygrać 100 milionów lir.
Zapytałem publikę, co by za to kupili.
Każdy chce posiadłość z widokiem na cieśninę Bosfor.
Dobra.
Albo duży telewizor.
Chcą też precyzyjną wagę. A po co?
Żeby ważyć sobie jajca.
Tak byście wydali tę kasę?
Ludzie chcą najpierw willi za pięć baniek.
Jako dziecko oglądałem sondy uliczne.
Jeden punkt sprzedaży losów uważa się za szczęśliwy.
Prowadzi go Nimet Abla.
Te sondy uliczne puszczają w telewizji od zarania dziejów.
Zapytali ludzi, co by zrobili z nagrodą główną.
Ktoś oddałby ją biednym.
Inny podzielił się z potrzebującymi.
Ktoś inny tak samo.
Jeszcze inny dałby biednym.
Trafili na czterech aniołów.
Pojebało was?
Ależ macie dobre serduszka.
To po co stoicie w kolejce po szczęśliwy los?
To naprawdę przykre,
żeby tak próbować oszukiwać Boga.
Dobry Boże!
Daj mi nagrodę, a rozdam ją biednym.
Co za absurd.
Wszechmogący stworzył kosmos, a nie wiedział,
komu dać 100 milionów lir.
Dlatego dał je İbrahimowi, bo ma dobry pomysł.
W Niemczech zadałem nieco inne pytanie.
Zapytałem: „Ziomek, co byś zrobił ze 100 milionami euro?”.
Jakoś tak zapytałem.
Koleś odpowiedział, że by podróżował.
Podróżowałby.
Miał fajny pomysł, za który objechała go żona.
Zapytała go, dokąd się wybiera.
Koleś miał dobry pomysł.
Wszyscy bardzo ciężko pracujemy.
Zdarzają nam się gorsze czasy.
Tak jest w naszym kraju i na świecie.
Meteor jeszcze w nas nie trafił.
Ktoś tak napisał w Internecie, więc odpisałem,
że meteor już leci.
W tym problem. Co jeśli nas pierdyknie?
Teraz siedzimy sobie na scenie.
Mój tyłek jest cały, więc luzik.
Tak wygląda sytuacja.
Podróżowanie to bardzo sensowne zajęcie, prawda?
Zawsze życzyłem arogantom, żeby zjeździli świat.
Chciałbym polecieć na Galapagos, zobaczyć warana z Komodo
i wszelkie boskie stworzenia.
Ludzie myślą, że Bóg stworzył tylko ich,
innych traktują jak produkt uboczny.
Na widok warana z Komodo, przepięknego dzieła boskiego,
zrozumieliby, że nawet z wywalonym jęzorem jest wytworniejszy od nich.
Ludzie szukają cudów w niewłaściwych miejscach.
W Internecie
udostępnią filmik ze lwem ryczącym imię Allaha.
Bo mówi: „Allah”.
Litości.
Wstydźcie się, serio.
Lew sam w sobie nie jest już cudem?
Bo wcale nie zawołał Allaha.
To haniebne.
Mamy lwy, pantery i inne stworzenia.
Pawie, organizmy jednokomórkowe,
płetwale błękitne, orki i nic.
Liczy się „Allah”.
Co za żenada, że w tym doszukujemy się cudu.
Hańba.
Już dobrze.
Wyjaśnicie to w zaświatach,
siedząc obok Nusreta.
Dzień dobry, panie Nusret.
Czemu pan tu trafił?
Przez to.
Przez cappuccino.
Fajnie jest podróżować,
ale ubóstwo genetyczne to inna bajka.
Czym jest bogactwo?
Może to oznaczać posiadanie pieniędzy.
Albo zdobyczy, na które zapracowaliśmy.
Pewne rzeczy budzą różne uczucia,
nawet całkiem odmienne.
Odpoczynek po pracy różni się od wylegiwania się na kanapie.
Czasem można to dostrzec.
Widzimy pięknie ubraną osobę, która wydała kupę hajsu na ciuchy.
Jakiś bezsens. Coś tu się nie dodaje.
Dlaczego?
Bo to czuje się w sercu.
Dać takiemu 100 tysięcy euro
na shopping w Rzymie,
to wydaje je w dwie minuty.
Może godzinkę.
Salvatore Ferragamo, Gucci, Prada i tak dalej.
Genetycznie ubogą osobę
od razu będzie ciągnąć do luksusowego Mecidiyeköy w Rzymie.
Będzie kupować wkładki do butów
albo ładowarki do telefonów.
Tak właśnie jest.
Albo wypytywać imigrantów sprzedających kasztany
o sytuację w Mogadiszu.
Tak właśnie jest.
Co bym zrobił z takimi pieniędzmi?
Też bym podróżował. Pojechałbym na wakacje, bo nigdy nie jeżdżę.
Choć myślicie, że jeżdżę, bo widzicie fotki, jak siedzę na jachcie.
W zeszłym roku ocenzurowali mi sutki.
Widzieliście to? Zasłonili mi sutki czarnym paskiem.
To było w konserwatywnych gazetach.
Napisali, że się zmieniłem.
Oczekiwali, że będę karmić publikę piersią?
Czy robić im motorówkę po występie?
Co za żenada.
Więc podróżowałbym.
Pojechałbym na wakacje, bo mi ich brakuje.
Niech was nie nabiorą moje zdjęcia w szortach.
Przez pół roku publikują tę samą fotkę dwadzieścia razy,
jakbym stale był na wakacjach. To ściema.
Ostatnio byłem na wakacjach w 1985 roku.
Wtedy hitami były „Cheri Cheri Lady” i „Self Control”.
Chwila, to był 1984.
Byłem w 1984 i 1985 na wakacjach, bo tylko te pamiętam.
Pamiętam męża mojej ciotki w 1985 roku.
Wtedy najbardziej zaawansowanym gadżetem do nagrywania
była kamera wideo.
Spędzaliśmy wakacje nad Morzem Egejskim.
Wszystko zarejestrowaliśmy kamerą. Dobry Boże.
I to z jaką pieczołowitością. To było 37 lat temu.
Wujek ważył wtedy 130 kilo.
Był ciekawą osobą, ale kręcenie mu nie szło.
Jedną opowieść szatkował na drobne.
Istna układanka z tysiąca puzzli.
Opowiadał przypadkowe szczegóły, które trzeba było poskładać.
Znacie ten typ człowieka. Gadał tak:
„Obok hipodromu w Yenimahalle stoi takie coś.
Takie coś z drewna. Przypomnij mi, co to”.
A człowiek tak słucha
i zastanawia się, co to za diabelstwo stoi obok hipodromu.
To mogło być cokolwiek.
„W Yeniköy jest restauracja, którą prowadzi wysoki, niebieskooki facet.
Ma syna”. Co, kuźwa?
„Wiesz, co mi powiedział?” Nie wiem.
„Co mu odpowiedziałem?” Wujku, litości.
Czy ta opowieść dokądś zmierza?
Tak nam rzucał szczegółami.
Był hipodrom.
Był typek w Yeniköy.
I był minibus. Co z tego można wywnioskować?
To anegdota w budowie.
Jeśli skumacie, to świetnie.
Wuj pyta, czy wiesz, co się stało.
I zostawiał nas z tym pytaniem.
A teraz zostawił nam to wspomnienie.
Niech mu ziemia lekką będzie.
Jego nazwisko po turecku to „lekki”.
Ta kamera z 1985 roku ważyła 20 kilo.
To sama kamera. Do tego magnetofon wieszany na szyi.
To kolejne 15 kilogramów.
Akumulator też ważył 15.
Do zdjęć nocą był taki wielki flesz.
Wujek nosił na sobie 40 kilo sprzętu,
a sam ważył 130 kilogramów.
Udaliśmy się…
do takiego miejsca w Ayvalık.
Jak to było? Diabelskie Wzgórze?
Nie, to odcisk Aty Demirera.
Jak w Eyyvah Eyvah, gdzie zjebał sprawę.
Mój biedny Ata.
Lubię go. Nie żartuję z osób, których nie lubię.
O Jezu.
Co tam się odjebało?
Skąd mam wiedzieć?
Mógłbym wystąpić w jego filmie, ale wypadłbym kiepsko.
Kuźwa.
O Jezu.
I ten klarnet.
Z Diabelskiego Wzgórza droga prowadzi na plażę Pamucak i do Kuşadası.
Na południe od Efezu leży Dom Marii Dziewicy.
Seldżucy, ruiny Efezu, te klimaty. Wuj wspiął się na szczyt wzgórza.
Byliśmy tam we trzy rodziny.
Masa dzieciaków. Rodziny z dwojgiem lub trojgiem.
Nagrał, jak wchodziliśmy i schodziliśmy.
Z amfiteatru filmował panoramę.
Później, zlany potem, kręcił nas przy grobowcach.
Nagrywał całą 45-dniową wycieczkę.
Ot tak.
Wróciliśmy do Stambułu i mój ojciec chciał obejrzeć to nagranie.
Nasza wycieczka wyglądała jak polski pornus.
Nagrał nas wszystkich, ale…
Wujek był przy kości.
Miał mikrofon blisko ust i było słychać, jak sapie: „O, nie”.
Pojękiwał tak, gdy trzęsło samochodem.
Ojciec kazał mu przestać.
Droga do Gönen wyglądała tak, jakby ktoś nas rżnął.
Jeszcze coś.
Ostatnie wakacje, czyli rok 1985.
Były świetne.
Zbliża się lato, a wakacji nie będzie.
Filmy, których nie lubicie,
a raczej filmy, które wam się nie spodobają za rok,
kręcimy jeszcze w tym roku.
A filmy, które będziecie krytykować
za dwa lata, obmyślamy już teraz.
W tym roku nie będę mieć wakacji.
I nic na to nie poradzę.
Kręcę serial Erşan Kuneri, więc nie ma szans.
Trudno, przeżyję.
Miałem już urlop, przecież mam jacht. Ciasny, bo 20-metrowy, ale własny.
Kupiony za uczciwie zarobione pieniądze.
Z czego się śmiejecie?
Od 25 lat gromadzę pełną widownię, więc stać mnie tylko na 20-metrowy jacht.
Występuję codziennie.
Mogę sobie kupić jeden taki jacht.
A wy, gnojki, nabijacie się ze mnie.
Zamiast mnie żałować, to się śmiejecie.
Hasztag „życiowe wybory”.
Mam mały jacht. Wybraliśmy się na wakacje.
Ludzie marudzą, że stale gram w filmach z tą samą obsadą.
Potrafią nawet powiedzieć,
że w tych filmach zawsze jestem w centrum zainteresowania.
Ludzie, przecież to moje filmy.
Niektórzy nie chcieli widzieć Arifa w filmie G.O.R.A.
W swoich filmach gram tylko z przyjaciółmi.
Ludzie myślą, że to przyjaciele z dzieciństwa.
To aktorzy, z którymi się przyjaźnię.
Moje towarzystwo.
Ludzie mają dziwne pomysły. Czy zapraszałbym na scenę rzeźników
albo ekspedientki, bo widownia i tak się nie połapie?
Przecież to moje towarzystwo.
Moi ludzie.
Moi przyjaciele. Russell Crowe i Şener Şen to moi kumple.
Jako jedyny na świecie
wystąpiłem w filmach z Russellem Crowe'em i Şenerem Şenem.
Nawet Russell Crowe nie wystąpił sam z Şenerem Şenem.
Właśnie.
Z kumplami robię filmy i jeżdżę na wakacje.
Raz odpoczywaliśmy na jachcie. Jako że jesteśmy genetycznie ubodzy,
na jachcie było jak na komisji poborowej. Mój brat powiedział,
że w klipach wideo na jachtach są laski.
Odpowiedziałem, że jesteśmy genetycznie ubogą klasą pracującą.
W pięć dni zrobimy rejs po Morzu Egejskim, na Kos
i to będzie wszystko. No i tak wypłynęliśmy.
Jak wakacje, to tylko latem. Tak mam wyryte w głowie.
Zimą nie jeżdżę na urlop.
Zakładam sobie szorty
i robię to, co robi się zimą.
Wtedy czuję się, jakbym był na urlopie.
Gdy jesteśmy na jachcie, to nurkujemy.
Potem coś przekąsimy i znowu dajemy nura.
Popijemy, zanurkujemy i trzeźwiejemy.
Takie życie mi się marzyło.
Zafer przygotował playlistę i wziął ze sobą płyty.
Utwory Fazıla Saya, nokturny Chopina i inne takie.
Czaicie, że puszczał nam nokturny?
Jakiej muzyki słucha się latem? Tarkana i czegoś skocznego, nie?
Czegoś typu…
Jestem ojcem niedoli
Albo takich kawałków jak „Cuppa”.
Wtem rozległ się nokturn Chopina
i nagle przenieśliśmy się na plan nagradzanego filmu.
Wpatrzony w linię horyzontu rozważałem,
by zrobić z butelki tulipanka i poderżnąć nim Zaferowi gardło.
Dla większych emocji.
Albo czy nie udusić brata w kajucie.
W taką atmosferę wprowadzają nokturny.
Powiedziałem Zaferowi, że zrobił nam atmosferę
fajnego festiwalu filmowego, ale mamy tylko pięć dni urlopu.
Chciałem popłynąć na Kos, żeby kupić płytę Tarkana
i trochę rozbujać towarzystwo jego letnimi hitami.
Zatem kupiliśmy album roku. Wiecie który?
Ten, na którym śpiewa o całowaniu i przygodach. Jaki był tytuł?
To z płyty Adimi Kalbine Yaz?
Zgadza się, tak się nazywał ten album.
Bawiliśmy się przednio. Rano jedliśmy wspólnie śniadanie.
Wszyscy mamy ten sam gust,
więc jedliśmy kawior na śniadanie
i popijaliśmy go białym winem.
Rakı i śmieszki po południu, a w tle ciągle leciał Tarkan.
Nawet jeśli nie za często To czasem do mnie przedzwoń
Teksty piosenek Tarkana nie pasują do jego tańca.
Zauważyliście to?
W jednym kawałku śpiewa o tym, że jest ojcem niedoli.
O co mu chodzi?
Landrynki mu wyleciały z kieszeni?
Poślijcie…
Jestem ojcem niedoli
Zwierzylibyście się Tarkanowi ze swoich problemów?
Siema, Tarkan.
Dzieci głodują.
Poślijcie im
Żartuję tylko. Jest naprawdę wrażliwym facetem.
No dobra.
Puszczaliśmy w kółko te 14 utworów Tarkana.
Skończyliśmy pić rakı po południu. Wieczorem też je piliśmy,
a potem przerzucaliśmy się na whisky.
Nie piliśmy tylko własnych sików.
Tańczyliśmy o tak z ręcznikami.
Byliśmy daleko od brzegu.
Niech spełni się przeznaczenie…
Tańczyliśmy do upadłego.
Zarzuciliśmy kotwicę w zatoce.
Tańczyliśmy do zachodu słońca.
Podpłynął do nas jacht pod skandynawską banderą,
chyba fiński.
Zarzucili kotwicę. Szykują się, żeby się zbliżyć.
Tańczymy dalej, facet się z nami wita,
a mój brat mówi: „To pedały”.
Ludzie.
Jak można tak mówić?
Przez dziewięć godzin wywijaliśmy tak…
Pięciu chłopa na jachcie.
Wiliśmy się w dzikich tańcach,
kręciliśmy głowami, bioderkami.
Przywitało się z nami dwóch Skandynawów,
a brat gada, że mamy się pilnować.
Czemu tacy jesteśmy?
To homofobia.
Wiecie, co to? Homofobia jest wtedy, gdy człowiek mówi:
„Boże, żebym tylko ich nie polubił”.
Tym właśnie jest homofobia.
Zapytałem brata, jak może tak myśleć, bo to niedorzeczne.
Dwóch facetów się przywitało. O co mu chodzi?
Powiedział, żebym dał spokój,
bo on wie lepiej.
Zapytałem go, czemu tak uważa.
Powiedział, że przecież to dwóch facetów samych na jachcie.
Ziomek, nas było pięciu!
Idąc jego tokiem myślenia, musieliśmy być grupą rządzącą.
Normalnie trzęsiemy całą zatoką.
Chłopaki, podciągnijcie legginsy,
bo nie opinają wam wystarczająco jajek.
Homofobia.
Serio.
Jest cała masa wrażliwych tematów.
Opowiadam tę historyjkę i zaraz ktoś mi powie,
że skoro opowiadam o homofobii,
to sam muszę być homofobem.
Homofobia jest faktem.
Czemu miałbym być homofobem?
Nie jestem homofobem, a muszę to udowadniać.
Co za bzdura. Mam komuś wskoczyć na kolana?
Nie kręcą mnie faceci,
ale to nie czyni ze mnie homofoba. Nie podniecają mnie mężczyźni.
Nie powinienem mówić, że nie lubię typków, którzy lubią facetów.
To mąci w głowie, więc udowodnię wam, całując…
Nie mam z tym problemu, ale czasem robi się galimatias.
Raz byłem na masażu w Antalyi.
Poszedłem tam bez spiny zapisać się na masażyk.
Chciałem się umówić na seans.
Był tam taki pracownik.
Ciężko mi o tym mówić.
Język ciągle się zmienia.
Jeśli jesteś do tyłu z żargonem, już po tobie.
Teraz obok słowa „naukowiec” mówi się „osoba naukowa”.
Naukowiec przechodzi już do lamusa,
teraz mówi się o osobach naukowych.
Jak tego nie kumacie, to macie przechlapane.
Tak samo jest z preferencją seksualną.
Powiedzcie „preferencja seksualna”, to was poprawią,
że mówi się orientacja, niedouczone gnojki.
Spokojnie, nie ma co się spinać.
Nie każdy zna nowy żargon.
Czemu ktoś zakłada, że celowo mówimy źle?
Mamy mówić „orientacja”, a nie „preferencja”,
bo jak nie, to dostaniemy po dupie.
Dobra, nie ma co się denerwować.
Każdy idzie pod jakimś sztandarem.
Wszystkie ciemiężone społeczności czepiają się niewinnych i obiektywnych.
Chciałem tylko umówić się na masaż. Typek powiedział,
że to on będzie mnie masować.
Powiedziałem, że wolę być masowany przez kobietę.
Zarzucił mi nieprzyzwoite zachowanie,
nawet prymitywizm.
Mówiłem, że takim zachowaniem tylko wnerwia. To się wkurzył.
Powiedział, że jest LGBTSC.
Zamarłem. Spytałem, czy też należy mi się literka.
Chciałem tylko umówić się na masaż.
Nie chcę, by masował mnie mężczyzna. Muszę się na to godzić?
Już mi się to zdarzyło.
Potem słuchałem ich opowieści o wojsku.
„Gdy stacjonowałem w Hatay”…
A spieprzaj!
Jestem w Çırağanie. Co to Hatay?
„Major mocno nas cisnął”.
Spieprzajcie.
Albo ten koleś, który narzucał mi się ze swoim masażem.
Mówiłem mu, że nie chcę.
Jak śmiałem to w ogóle powiedzieć?
Czy mężczyzna nie może masować mężczyzny?
Odpowiedziałem mu, że może, ale pan zbyt żarliwie o tym mówi.
Tylko ja zawiniłem? Koleś wyskoczył z tekstem, że się mną zajmie.
Jak się zdenerwujesz w takiej sytuacji, to już robią z ciebie homofoba.
To nie w porządku. Bądźcie sprawiedliwi.
Eltonowi Johnowi pozwoliłbym, żeby wlazł mi na głowę.
Pewnie by mu się spodobało.
Inna sprawa, gdyby grał cały czas na pianinie przed moim domem.
Pomyślcie, że wychodzicie z domu,
a on cały czas gra „Candle in the Wind”.
Ludzie pytają, kiedy Cem będzie w domu, a Elton tak gra, nawet w deszczu.
W końcu każdy kazałby mu spieprzać.
Czy wtedy też by nazwali mnie homofobem?
Co za absurd. Pora zamknąć ten rozdział.
Nie podoba mi się męskie ciało.
Co nie znaczy, że nie lubię swojego.
Moje ciało jest OK. Nagromadziłem trochę wody i tyle.
W moim mieście nie jest najlepiej.
Nie mogę wyjść na spacer ani pobiegać w swojej dzielnicy,
żeby poprawić kondycję. Po stronie anatolijskiej jest lepiej, nie?
W Kadıköy też.
Tam mają ścieżki rowerowe.
U nas gdzieniegdzie brakuje chodnika.
Jak w metropolii może nagle urywać się chodnik?
Człowiek idzie sobie, a potem zonk.
Nie ma chodnika.
Nie można przejść się z jednej dzielnicy do drugiej.
To ma być metropolia?
Chciałem sobie pobiegać po dzielnicy i posłuchać muzyki.
Mieszkam w tym samym miejscu od 30 lat, od liceum.
Ktoś szarpnął mnie za rękę.
Zgłupiałem. Miałem słuchawki w uszach.
Ryknąłem: „Co jest, kuźwa?”.
Koleś mówi: „Nie bój się. Chcę tylko zdjęcie”.
Jak tu się nie bać?
Dotarło do mnie, że tak jest we wszystkich dużych miastach.
Wyobraźcie sobie, że Keanu Reeves biega po Central Parku.
Ktoś podkłada mu nogę
i mówi: „Pierdol się”.
Wywalił Matrixa, można cyknąć z nim fotkę.
Do starszego aktora, jak Al Pacino, mówicie: „Ty skurwielu”.
Powalacie go i przyciskacie do chodnika.
Głupie, prawda?
Pójście na siłownię to też problem,
ale trzeba się ruszać.
Niedobrze jest być grubym, prawda?
Wiecie, jak to jest, gdy się zapisujecie.
Płacicie pierwszy raz za karnet.
Zrzucacie parę kilo.
Płacicie i mówicie, że już coś zrzuciliście.
Powiedzmy. Mnie też nie jest lekko na siłowni.
Trzeba się przebierać w szatni, ćwiczyć.
Wszyscy mówią, że można się tam poczuć jak u siebie.
Raz poszedłem pobiegać na bieżni.
Wlazłem na nią, żeby się rozgrzać.
Nie chcę się przed wami popisywać.
Biegłem przez 20 minut jak cała reszta.
Zamiast spędzać czas z dzieciakiem albo pracować, poszedłem tam,
żeby poćwiczyć.
Przywitał się ze mną jakiś dziwak.
Pyta: „Co z twoją twarzą?”.
Mówię: „Nic. Jestem kutasem”.
Zapytał, czy zdarza mi się tu przychodzić.
Co to za pytanie?
Zapytalibyście o to kogoś, kto obok was ćwiczy na bieżni?
No co to za pytanie?
Tak, skurwielu, staram się tu przychodzić.
Odpowiedział, że poczuję się tu jak u siebie.
Wyjawił mi,
nim twarz wróciła mu do normalności,
że Beyazıt Öztürk też tu przychodzi.
Na tę wiadomość podekscytowałem się
jak uczniak z liceum.
Powiedziałem, że to fajnie.
Gadał mi dalej, że to fajna siłka, bo w innych miejscach
ludzie sobie przeszkadzają.
Czyli pewnie w innych miejscach już mu wsadzili ciężarek w dupsko.
Siłownia nie jest spokojnym miejscem.
W niektórych pomieszczeniach dochodzi do naruszenia prywatności.
Ludzie się rozbierają.
Nie jestem zbyt wyluzowany,
choć na takiego wyglądam.
Takich ludzi można spotkać w hammamach.
Zwykle to osoby starsze.
W ogóle się nie przejmują.
Skończyli ćwiczyć…
wzięli prysznic i spacerują sobie na golasa.
Pytają, gdzie suszarka do włosów. Serio, gnojku, o to ci chodzi?
Tylko szukasz suszarki?
Człowiek wiąże buty, chce już czmychnąć,
a tu nagle podchodzi do niego jakiś golas
i zaczyna z wami gadać.
„Co z tym mieszkaniem w Levencie?”
O co takiemu chodzi? Szukasz jakiejś miejscówki?
Jesteś golusieńki, gnojku.
Czy my jesteśmy w niebie?
Wygnali nas z nieba, zejdź na ziemię.
Rewolucja przemysłowa już minęła.
Wymyśliliśmy już przepaski biodrowe, więc łaskawie się zasłoń.
Załóż coś na siebie, a nie wyskakuj nagi z pogaduchami.
Z kim ja mam rozmawiać?
Jeszcze oczekuje taki, żebym się zachowywał naturalnie.
Na siłowniach nie ma lekko, ale warto zadbać o formę.
Porozmawiajmy o grubych dupskach.
Z grubych nabijamy się najwięcej.
Większość tak uważa.
„Ludzie ciągle nabijają się z grubych”.
Wcale nie, bo bywa na odwrót.
Grubi stanowią ważną część społeczeństwa.
Nie chcą, żeby inni chudli.
Przetestujcie to wśród swoich znajomych. Powiedzcie im,
że nie jecie chleba, i zobaczycie, co będzie.
„Kategorycznie nie możesz tego robić”.
„Nie waż się ograniczać chleba, gnojku”.
„Dupku jeden”.
„Spróbuj jeść mniej chleba, to ci wpierdolę”.
Tak jest ze zrzucaniem wagi, chodzeniem na siłkę i rzucaniem palenia.
„Niemożliwe, że rzuciłeś fajki”.
„Ziomek, ale nie możesz”.
„Mówię serio, że tego nie da się rzucić”.
„Serio rzuciłeś? Stary, nie możesz”.
Przestaliście jeść chleb? Zaraz powiedzą, że wam wpierdolą.
Tacy ludzie istnieją.
Nie mam racji?
Z nimi nie ma żartów.
Sami mają grube dupska, więc łączą siły, by nikt nie był szczupły.
Nie tylko grubi są obiektem kpin.
Wysportowane laski również.
Tak właśnie jest.
Na widok takiej laski wszystkie grubasy mówią,
że nie chodzi na siłownię, żeby ćwiczyć, tylko złowić męża.
Ktoś rzuci, że może to prawda.
Nie ma w tym prawdy.
Może laska przyszła poćwiczyć. Szalona myśl, nie?
„Grube dupy” brzmi jak nazwa jakiejś szajki.
Prosto z najgorszej dzielni.
Taki kartel grubych dup.
W dzielnicy Başıbüyük to dopiero pozamieniali głowę z dupą.
Czy stamtąd idzie się wydostać?
Krzyczycie, że to prawda, ale z czym się zgadzacie?
Mówicie, że mam rację i ją mam,
ale z tym, że tak gadacie, i to nie jest w porządku.
Mówicie, że szukają mężów. No po co?
Wy na pewno szukacie mężów w bibliotece.
Albo chcecie wyhaczyć porządnego astronautę w bazie NASA.
„Czy jest tu naukowiec, który doceni moje dupsko?”
„Powiedz chociaż wartość pi”.
Czym sobie te laski zasłużyły na takie teksty?
Po prostu sami nabierzcie formy.
Zbliża się lato. Zamiast zabrać się za siebie w styczniu,
żeby być gotowi na lato, ciągle się ociągamy.
Początek czerwca? Mamy czas.
Brzuszek nadal jest, ale czasu już nie ma.
Na tydzień przed rozpoczęciem lata do ludzi dociera, że idzie lato.
Wyciąga taka bikini i zastanawia się, czy w nie wejdzie.
„Obym się wcisnęła”.
Wiedzieliśmy od stycznia, że nadejdzie lato.
Wiedzieliście o tym.
Nie do wiary, naprawdę.
Turystyka zimowa dopiero jest dziwna i nie ma wtedy takich problemów.
Słyszeliście o niej?
Halo, bogacze?
Uwielbiam hobby bogaczy, bo robią naprawdę durne rzeczy.
Weźmy taką grę w golfa.
Wielkie pole.
No i lecą grać.
Powaliło ich?
Dajcie kij biedakowi, to trafi do dołka za pierwszym uderzeniem.
O, tak.
„Źle, siadaj.
Dawaj skrzydełka na grilla”.
Obracam kurczaka…
Czy to nie durne walić kijem 19 razy? Tylko świr tak robi.
Wróćmy do turystyki zimowej. Jazda na nartach.
Zaraz będzie 2022 rok.
Co byście zrobili, żeby pojeździć na nartach?
Wleźlibyście na 900-metrową górę po hot doga?
Przy minus 20 stopniach?
„Nigdy tu nie bywamy, choć powinniśmy”.
„Pojeździj sobie, zaraz tam będę”.
Idź wsuwać kiełbaskę.
Kto uprawia turystykę zimową?
Jeździsz na snowboardzie?
Fakt, to fajna sprawa. Jeździsz w tym celu zagranicę?
Do Courchevel, St. Moritz?
Dokąd?
Do Anglii.
Dobra.
Teraz oświecił mnie, jeżeli chodzi o mapę świata.
Tłumaczy mi, co gdzie leży,
bo jestem plebejskim prymitywem.
Wiem, stary.
Udaję, że nie wiem, żebym mógł żartować na scenie.
Turystyka zimowa jest fajna.
Zakładacie sobie kurteczki.
Latem wszyscy ludzie są równi.
Każdy zakłada szorty, nawet szlachcic.
Spójrzcie na Rahmiego Koça na plaży w Baltalimanı.
Jakbym poprosił o pięć tysi, mówiłby, że ma tylko szorty.
To punkt wyrównujący.
Latem ludzie są równi.
Gdy widzę, jak ludzie kąpią się w bieliźnie w Baltalimanı,
rozpiera mnie duma. Morze jest dla wszystkich. Wiecie, jak wygląda.
Ludzie się gorszą,
że ktoś pływa w bieliźnie. A jak ma pływać, nago?
Czy bielizna jest problemem?
Zimą macie te płaszcze, kurteczki, gogle i masę gadżetów.
„Gdzie byliście?”, „W Austrii”.
„Co ci się stało w usta?”
„No wiesz”.
„Gdzie byliście?”, „W Courchevel”.
A wy gdzie byliście?
W USA jeżdżą do Aspen. Zgadza się, kolego?
Byłeś w Aspen?
I tu cię mam.
Stamtąd im bliżej na Alaskę.
A on mi będzie gadał, że bliżej do Anglii.
Mówiłem wam, że występowałem dwa razy w Apollo Theatre.
A ten mi gada, że Anglia…
Boże, publika nie jest dziś zbyt bystra.
„Jeb się”.
Całe to jeżdżenie na nartach…
jest dziwne, ale fajne.
Turystyka zimowa wiele mówi o sytuacji społeczno-ekonomicznej.
Trzeba mieć specjalny strój, sprzęt i się z tym użerać.
Tacy ludzie nigdy nie mają strasznych wypadków.
Luzaki jadą na stok, doznają kontuzji i wracają jeszcze fajniejsi.
„Co ci jest?”
„Uszkodzony kanał nadgarstka.
Wstawili mi szynę”.
Jak biedak upadnie na lód, to obije sobie dupsko.
Wam albo mnie pękłaby żyłka.
A taki upada i naciąga sobie ścięgno Achillesa.
„My byliśmy w Courchevel”.
Słyszeliście, że Cem Hakko obił sobie dupsko?
Tylko biedakom zdarza się skręcić kark.
Tamci mają urazy kanału nadgarstka.
Wstawiają im szyny i przeróżne cuda.
Zawsze przytrafia im się coś fajnego,
czego nie wyleczy się zupą jogurtową.
Wracają do domu z urazami, ale fajniejsi.
Zawsze tak jest.
Im żyłka nigdy nie pęknie.
Pieczenie w klatce piersiowej to typowy problem biedoty.
„Doktorze, odczuwam pieczenie w płucach”.
Słyszeliście kiedyś coś takiego? Bogaci mają refluks psychosomatyczny.
Dobra.
I tak jadą wyciągiem na wysokość 6000 m.
Cieszą się, że dotarli na górę.
I co z tego?
Czy pojedzie tam jeszcze raz?
Oczywiście, że tak.
Chore.
Ciągle na to narzekają.
„Gdzie byliście?”
„My w St. Moritz”.
„Jak było?”
„Pełno Turków”.
„Cały kurort zajebany Turkami”.
Nie znam drugiej nacji, której by tak przeszkadzali rodacy.
Słyszeliście o pingwinie zmęczonym swoim gatunkiem?
„Przestańcie już!
Wynocha stąd”. Słyszeliście o czymś takim?
Czy to problem spotkać innego Turka na wakacjach?
Byliśmy raz z Nuranem w Rzymie.
Było pełno Turków. Myśleliśmy, że oszalejemy.
A już zaczynało mi się robić lepiej.
Dobra.
Posłuchajcie.
A o tym słyszeliście?
Ludzie jeżdżą wte i wewte. Ile Turków to za dużo?
Czemu wam przeszkadzają?
Narzekamy, że w Austrii, Paryżu, wszędzie pełno Turków.
A co z nami?
My się nie liczymy.
Ludzie się cieszyli, jeśli nie wyglądali na Turków.
„Ludzie są zaskoczeni, gdy mówię, że jestem Turkiem”.
Może patrzą ponad wygląd, bo zastanawiają się, co to za cymbał?
To ma być powód do dumy? Bo pomylili cię z Francuzem?
O matko.
„Nikt nie bierze mnie za Turka.
Byliśmy w Rzymie, było pełno Turków”.
Gdybym pracował na granicy, nie wpuszczałbym ich do kraju.
Na pytanie, co im się przytrafiło na zimowym urlopie,
odpowiadaliby, że wrócili.
A spieprzajcie.
A potem gadaliby, że było za dużo Turków.
Dajcie spokój.
Dość tego.
Powinniśmy podróżować i poznawać nasz kraj.
Latem, zimą, o każdej porze roku.
Mamy siedem stref klimatycznych, więc jest dokąd podróżować.
Nigdy tego nie robimy.
Naprawdę tak jest.
W naszym kraju jest wiele atrakcji.
Naprawdę. Żartowałem wcześniej z Aty.
Ata Demirer pochodzi z Bursy.
A jednak widział Turcję egejską i Trację.
Spędził dużo czasu na egejskiej riwierze.
Ja tyle nie podróżowałem, bo nie mogę.
Nie wszystko mogę dojrzeć z domu.
Z domu niewiele można. Jednak gdybym wcześniej podróżował…
Moi przyjaciele kręcili film na wzgórzach Ordu.
Urodziłem się i wychowałem w Stambule.
Najwyższe wzgórze w Stambule? Çamlıca. Ma 280 metrów.
Najwyższe wzgórze, jakie znam, to Devebağırtan.
Wchodzi się na nie z Barbaros.
Wzgórze Bebek jest takie strome.
Były tam domy, miasteczka i wioski na wysokości 1600 metrów.
Czułem się, jakbym był w Avatarze. To był mój pierwszy pobyt w górach.
Samochód nie jechał, tylko się wspinał.
Na pytanie, dokąd jedziemy,
usłyszałem, że do tamtej wioski z meczetem,
która lewituje w chmurach.
Bóg mógł nas stamtąd dostrzec.
Byliśmy niesamowicie wysoko.
Powiedzieli nam, że dalej jest kolejna wioska.
Ledwo jechaliśmy.
Płynął tam strumyk, więc musiało być i życie.
Tak właśnie ukształtowanie terenu kształtuje charakter,
inspiruje do tworzenia opowieści, legend, ludowych przypowieści, literatury.
Czemu w pieśniach ludowych o Morzu Czarnym jest tyle trudu?
Czemu ciągle wskazują kierunek? Bo to konieczne na tym obszarze.
Jedziecie kolejką liniową albo płyniecie tratwą po rzece.
Tu płynie strumień, za wzgórzem jest wioska.
Piosenki ludowe ze środkowej Anatolii są o nizinach.
Szedłem w kierunku góry…
Ktoś sobie idzie, wkoło niziny. Widać fontannę i meczet.
W dali widać wielkie góry, do których nie docieramy.
Topografia Morza Czarnego to inna bajka.
Na początku wyznaczają kierunek.
Odtąd dotąd.
Wzdłuż rzeki.
Odtąd dotąd, a potem tam.
Robią tak, żeby nikt się nie zgubił.
Żeby nikt się nie zgubił w piosence.
Płyną rzeki, tam mają swój początek.
Leci sokół i go zestrzelili.
Niesamowite.
„On umie tańczyć”.
To ma być pieśń?
„Niechaj cofnie się bieg rzek w Ordu”.
Rozumiecie, ile to by wymagało zachodu?
Słyszeliście, by tak ktoś pisał o Anatolii lub regionie egejskim?
Dzieje się jedno, a potem drugie.
Co za dziwny region, a te rzeki!
Jak z prawem Lavoisiera. Jeśli tu coś się dociśnie,
to gdzie indziej coś się uniesie. Chory schemat.
Środkowa Anatolia śpiewa: „Jestem u niej, już za progiem ejwanu”.
Cały czas jesteśmy na nizinach.
Przeskoczyłem z dachu na dach…
Jak w południowej Anatolii.
Trzeba się włamać i wejść. W środkowej Anatolii…
W Anatolii jest tak:
Przekroczyłem próg ejwanu Wszedłem do jej izby…
Po co tam wszedłeś?
Mamy tylko jeden problem natury etycznej, mianowicie…
Już będzie po nas Jeśli się o nas dowiedzą, najmilsza!
Zatem przestańcie to robić.
Jedyny problem to ten, że ludzie się dowiedzą?
Skupicie się, bo ten tekst pozwala zrozumieć naturę ludzką.
Jest w nim masa dziwnych kwestii.
Jeśli w tak wielu pieśniach ludzie się boją, że zostaną nakryci,
to znaczy, że mamy poważny problem.
Dlaczego to ich jedyny problem? Jak coś jest złe, to jest złe.
Jeśli ludzie się dowiedzą…
A jeśli się nie dowiedzą? To będziemy się widywać.
Co to za nonsens?
Jak się nie dowiedzą, to dalej będą się spotykać.
To chore, że taka pieśń w ogóle istnieje.
Jakim cudem?
Czy ktoś nagrałby piosenkę o tym, że…
Już będzie po nas Jeśli się o nas dowiedzą
Dowiedzą się, bo przecież o tym śpiewasz.
Nie wiesz, że cię nagrywają?
Cóż mogłoby się wydarzyć Gdyby ludzie dowiedzieli się o nas…
Zobaczycie, jak wyjdzie singiel.
Zaburzenia koncentracji.
Jest taki zespół z deficytem uwagi, nie?
Zaburzenia koncentracji,
czyli deficyt uwagi.
Zgadza się? Anglik potwierdza?
Więc jest sobie takie zaburzenie.
Czy jest ono deficytem? Tak.
Pozostańmy przy deficycie uwagi.
Z pieśni o Morzu Czarnym aż bije deficyt uwagi.
Zauważyliście?
W tych pieśniach jest coś takiego.
Już przytaczam przykład z klasyków.
Odgarnij biały szal
Pokaż mi swoje lico
Pokaż mi swoją…
Co się stało?
Kolesiowi nagle urwał się film?
Ciekawe, co się wtedy stało.
Pomyślcie o tym tekście.
Rączki mego kosza…
Dobra?
Rączki mego kosza Wżynają mi się w ramię
Wżynają mi się
Wżynają się
Deficyt uwagi jak nic.
Ale chwila, moment.
Co tam się mogło wydarzyć?
Pokaż mi swoje…
Co autor sobie myślał?
Pokaż mi swoje lico
Pokaż mi swoje
Swoje lico…
Autor nie chciał, żeby wersy się powtarzały.
Pokaż mi swoje
Pewnie zamierzał dopracować utwór później.
Czy to nie dziwne?
Ktoś jeszcze analizuje takie banały czy tylko ja?
Istne niebo.
Ale nigdy nie podróżujemy.
Mamy tyle skarbów. Karacaoğlanów, Yunusów.
Nie chcę sypać tekstem z reklamy banku,
ale mieszkańcy tej krainy…
A teraz głosem Haluka Bilginera:
„Najpyszniejsze papryczki w Turcji”.
Haluk ma taki głos.
To głos Haluka Bilginera.
Jakby miał swoją linię autobusową,
wyłącznie do komunikacji lokalnej.
Haluk Bilginer.
Gdy mówi się o Yunusie, młodzi sięgają do kieszeni po dowód.
Spokojnie, to nie kontrola drogówki.
Chodziło mi o Yunusa Emrego.
Powiem wam ciekawostkę.
Aby podkreślić wielkość ich zasług,
po turecku czasem mówimy o nich w liczbie mnogiej.
„Karacaoğlanowie”.
Kim są ci oni? Kilku Karacaoğlanów siedzi w radiowozie?
Ci Yunusowie.
Yunus Emre. Karacaoğlan.
Mówiłem o Dadaloğlu na ostatnim występie.
Takie mamy wartości.
Co nam zostało? Tylko my sami?
Nasz naród ma coś takiego…
czyli nic.
Też nie możecie sobie przypomnieć.
Na pewno mamy coś specjalnego.
Na pewno, ale…
ma to wymiar raczej osobisty.
Nie ma kilku Hodżów Nasreddinów. Był jeden.
Nie ma kilku Yunusów, był tylko jeden.
Czym możemy się pochwalić?
O tym mało się mówi.
Hodża Nasreddin jest ojcem mojej profesji.
Wykazywał się humorem, tolerancją, spoglądał na świat z innej perspektywy.
Hodża Nasreddin jest ojcem tej sztuki.
Przyznałby mi rację.
Ale Hodżo, ty też masz rację.
Też masz, gnojku, rację.
Ale dobra.
Hodża uosabia ludzkie dylematy
i osobliwą naturę.
Ma punkt widzenia faceta z XIII wieku.
On jest ojcem tej sztuki.
Zagrałem rolę Hodży Nasreddina w moim pierwszym szkolnym występie.
Te 42 lata temu zaczynałem od najlepszych tekstów,
od Hodży Nasreddina, i stoczyłem się do dzisiejszych występów.
Nie mówię, że podążam jego śladami,
ale jest mi do niego bliżej, niż co niektórym.
Ludzie, którzy nigdy nikogo nie rozbawili, gadają o sobie,
że są potomkami Hodży Nasreddina.
A nigdy nikogo nie rozbawili.
Nie docenili żartów innych.
Nie włączyli krytycznego myślenia, że może jest w nich ziarno prawdy.
Jak taki ktoś może się uważać
za potomka Hodży Nasreddina?
To znaczy, że nie trzeba się już starać.
Jak możecie mówić, że jesteście jego potomkami?
Kim są ci głupcy zadający pytania w anegdotach Nasreddina?
„Hodżo, piłujesz gałąź, na której siedzisz”.
Gdybyśmy byli jego potomkami?
„Po co fermentować wodę w jeziorze?”
Wieśniacy też tam mieszkali.
Może jesteśmy ich potomkami? Tego już nikt nie powie.
Każdy chce wcisnąć na głowę turban Hodży.
Chwila, moment. To takie proste?
Proste, by zostać zapamiętanym na 800 lat?
Tego dokonał Hodża Nasreddin.
Występuję na scenie od 25 lat.
Nie da się porównać 25 lat do 800. Czekacie już, aż skończę.
„Czy ten show się wreszcie skończy?”
Czy 800 lat dobiegnie końca?
Życie w XIII wieku ma wpływ na odbiór jego tekstów.
Teraz to nie jest łatwe.
Powtarzamy anegdoty Nasreddina od 800 lat,
choć powstały w XIII wieku.
Gdyby ktoś dziś napisał takie teksty,
krytycy zmiażdżyliby go w tydzień.
Prawda czy nie? Zatem Hodża idzie na targ,
a tam wianuszek dzieci pyta go, czy kupi im gwizdki.
„Kupi nam pan gwizdki?”
Zdubbingowali go. To pewnie jakiś Mongoł.
Hodża odpowiada…
Wszyscy znacie tę opowieść.
Dzieci proszą Hodżę o gwizdki,
ale tylko jeden dał mu pieniądze i poprosił,
żeby poszedł mu kupić gwizdek.
Hodża wrócił tylko z gwizdkiem dla dziecka, które dało mu kasę.
Powiedział, że ten, kto dał kasę, może dzierżyć gwizdek.
Co to ma być?
Gdybym przeprowadził taki społeczny eksperyment,
zaraz zlinczowaliby mnie i moją rodzinę w Internecie.
„Dupek doprowadził dzieci do łez”.
„Mógł kupić każdemu po gwizdku”.
„Obyś zbankrutował”. „Tarkan, Athena Gökhan, do licha z wami!”
Co nie?
Taka jest prawda.
Oto trudy naszych czasów, ale są i pewne plusy.
Żona Hodży Nasreddina była trochę dziwna.
Mnie akurat się poszczęściło.
Żona Hodży była tak brzydka, że po ślubie zapytała go,
komu powinna pokazywać twarz, a komu nie.
A Hodża: „Pokazuj każdemu, byle nie mi”.
Jakie szczęście, że to nie był mój problem.
W naszych czasach mamy inne problemy.
Brak mi ambicji, nie chcę zostać zapamiętany na 800 lat.
Ale młodzi jeszcze muszą się tego nauczyć.
Nie rozumieją, co jest śmiesznego
w anegdotach Nasreddina.
Nie wszystko musi być śmieszne.
Liczy się pomysł i punkt widzenia.
Rozważał, czy można sfermentować wodę w jeziorze.
Jaki jest morał tej historii?
Młodzi nie rozumieją i pytają, czy to możliwe.
Pytają, czy mu się udało.
To dopiero pokolenie ukierunkowane na cele. Jebać ich.
Czego Hodża chciał nas nauczyć? Niczego.
Mówimy o wydarzeniach z 1278 roku.
Wy nawet nie pamiętacie, co jedliście w zeszłym tygodniu.
A to opowieść z 1275 roku o facecie z jogurtem nad jeziorem.
Może to się właśnie wydarzyło?
Może palił sobie szluga.
Trzymał w ręku jogurt.
Spadło mu ciśnienie, to zjadł trochę jogurtu.
Przyszli wieśniacy, schował fajkę i siedział z jogurtem. Tego nie wiemy.
Czy to możliwe? Tak.
Wieśniacy zapytali, co robi,
to kazał im wracać do wioski.
I to migiem.
Dopytywali Hodżę, co robi
i czy sami będą mieć potomków.
Hodża mówił, że nic nie robi.
Kazał ludziom wracać do wsi, bo zaraz wróci tyłem na ośle.
Zapytali Hodżę, na co mu ten jogurt.
Powiedział, że na nic,
a potem dodał, że fermentuje wodę w jeziorze.
Przynajmniej próbował.
Wieśniacy zapytali, czy to możliwe.
Czy to się da zrobić?
Nim Hodża odpowiedział,
pomyślał, że ten kretyn wszystkim o tym rozpowie.
Kto wie, może tak właśnie było?
Hodża Nasreddin nie uczy nas tego,
co jest śmieszne, dziwne albo bezczelne.
Może takie jest albo i nie.
Hodża pyta, czy jesteśmy otwarci na możliwości?
Pewnie sporo słyszeliście
o moim show. Teraz już skończyłem.
Było tak i było siak.
Czy chciałem was wnerwić?
To nigdy nie było moim celem.
Chciałem wam coś poopowiadać.
I pośmiać się, ale tak za wszystkie czasy.
O czym ludzie będą gadać za tydzień?
Zapytają, czy byliście na moim występie.
Powiecie, że tak, ale było dziwnie,
bo pandemia i jeszcze nagrywali.
Na pytanie, o czym gadałem,
pewnie odpowiecie,
że to już nie to samo. Cem rzuca starymi kawałami,
ale jakoś nie trafiają, i ma lekki nadmiar wody w organizmie.
„Powiedz, o czym gadał”.
„Nie mam pewności.
Było o pierdzeniu w dzieciństwie.
Naprawdę nie wiem.
Ma jacht. Sutki mu się zmieniły”.
„Co ci się stało z ustami?”
„Nic. Jestem kutasem”.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre