Downloaded from YTS.MX
‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(โดย เจ็ม ยิลมาซ)
‪เปิดเลย
‪เราต้องทำแบบนี้ ‪นี่เป็นเรื่องของเทศบาล กฎน่ะ
‪ไม่ว่าในโปสเตอร์จะว่ายังไงก็ตาม… ‪ไม่อย่างนั้นคนจะบ่นเอาได้
‪เพื่อหลีกเลี่ยงการร้องเรียน ‪"บนโปสเตอร์ เขาใส่เสื้อยืดนะ"
‪นี่ ผมทำทุกอย่าง ‪ผมไม่ได้ข้ามไปเพราะโรคระบาดใหญ่
‪ขอต้อนรับ
‪แค่เพราะว่า ‪ผมไม่เคยมีเสื้อผ้าอลังการบนเวที
‪ผมอยากแต่งตัวแบบนี้ แบบที่มีผ้าคลุมน่ะ
‪มันเจ๋งใช่ไหมล่ะ
‪ใช่ไหม เพราะคุณไม่ใช้ผ้าคลุมในชีวิตประจำวัน
‪ที่จริง ส่วนตัวผมเสียใจที่มันล้าสมัย
‪ดูนี่สิ นึกภาพว่าคุณใส่ผ้าคลุมแบบนี้ ‪ในซินซีร์ลิคูยูน่ะ
‪ใครจะตัดหน้าคุณขึ้นรถเมล์ได้
‪ใครจะขอรหัสเอชอีเอสของคุณได้ ดูนี่สิ
‪คุณยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนดยุกแห่งบาจิลาร์
‪เจ๋งใช่ไหม ผมจะเอาผ้าคลุมวางไว้ตรงนี้
‪แค่บอกไว้ให้รู้น่ะ
‪ไม่ใช่ว่าผมส่งต่อให้ใครมารับช่วง
‪ผมไม่เคยมีชุดสวยๆ บนเวที ‪ทีแรกผมเริ่มทัวร์นี้ในลอนดอน
‪ผมอยากเอาผ้าคลุมและคทาไปทัวร์
‪พวกเขาไม่อนุญาตให้เอามันขึ้นเครื่อง
‪พวกเขาบอกว่า ‪"คุณเอามันขึ้นเครื่องบินไม่ได้"
‪อย่างกับว่าผมพยายามยัดมันขึ้นเครื่องบินไปด้วย
‪"คุณเอามันขึ้นเครื่องบินไม่ได้"
‪พวกเขาถามว่า ‪"คุณจะเอามันไปทำอะไรในอังกฤษ"
‪ก็เห็นๆ ว่ามันเป็นคทาใช่ไหมล่ะ
‪ผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไร แต่ว่า…
‪แต่ผมจะเป็นห่วงนะ ‪ถ้ามันมาเป็นเซ็ตคู่กับโลชั่นหล่อลื่น
‪เอานี่ขึ้นเครื่องบินไม่ได้นะ ‪เอานี่ขึ้นเครื่องบินไม่ได้นะ
‪สาบานเลย ผมเบื่อมาก
‪คุณรู้ไหมว่าทำไมรายการของเรา ‪ถึงชื่อว่า "อภิมหาวีไอพี"
‪ผมไปพูดที่คณะเทววิทยาในบูร์ซา
‪มีคนพูดในโซเชียลมีเดีย
‪"เจ็ม ระวังด้วยนะ ที่นี่คณะเทววิทยา"
‪พระเจ้า อย่างกับวาติกันส่งผมไปบูร์ซา
‪พร้อมธูปในมือ
‪"บูร์ซาเมืองสีเขียวจะเป็นคริสเตียน"
‪จะไปเกิดอะไรได้ในคณะเทววิทยา ‪พระเจ้าก็สร้างผมมาเหมือนกัน
‪ผมคุยกับนักศึกษา คนหนึ่งถามว่า
‪"ทำไมรายการของคุณถึงชื่อว่า 'อภิมหาวีไอพี'"
‪ผมบอกว่า "พ่อหนุ่ม มันหมายถึงเธอ ไม่ใช่ฉัน"
‪"เธอคืออภิมหาวีไอพี"
‪"เธอไม่ควรได้รับการปฏิบัติแบบธรรมดา ‪เธอสมควรได้มากกว่านั้น นั่นไงเหตุผล"
‪"คุณจะพูดเรื่องอะไร" เขาถาม ‪ผมบอกว่า "เรื่องที่ฉันรู้"
‪ผมบอกว่า "ฉันเห็นว่ามีหลายคน ‪ได้ประโยชน์จากสิ่งที่ฉันพูดไป
‪ฉันเลยจะทำแบบนั้นต่อ" ‪ผมไม่ได้ขึ้นเวทีมานานมาก
‪ผมเห็นพวกคุณทำรายการตลกเอง สร้างสรรค์นะ
‪อย่างวิดีโอติ๊กต็อก อินสตาแกรม…
‪มุกของคุณตอนขับรถ แบบนี้ แบบนั้น
‪คุณเล่นมุกกับกาน้ำชาตอนที่ผมไม่อยู่
‪ใช่ไหมล่ะ "ให้ตาย ช่างยายแกสิ…"
‪แต่ผมอดทน
‪ผมตัดสินใจทำโชว์นี้ก่อนที่ ‪อตา เดอมิเรอร์ทำหนังอารยธรรมอีเจียนอีก
‪เขาทำหนังพวกที่มีแคลริเน็ตนั่น ‪"เวรเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นวะ"
‪ผมบอกว่าไม่เอาแล้ว
‪ถึงเวลาที่ผมจะพูดแล้ว
‪แต่ไม่มีใครมีสิทธิ์ทำรายการตลก ‪แน่นอนว่าคุณจะทำของคุณเอง
‪ไม่ใช่แค่นั้น สำหรับผม… ผมเป็นคนที่
‪ผมเล่าเรื่องตลกที่ทำให้ผมหัวเราะ ‪ดูเหมือนศัตรูอยู่ใกล้ผมกว่าเดิม
‪ศัตรูคือคนใน
‪ผมพาลูกชายมาดูการแสดงของผมครั้งหนึ่ง ‪เขาจะได้เห็นว่าผมทำอะไร
‪เขามัวแต่เก็บเพชร ‪ในเกมไอแพดของเขา เอาแต่กดๆ
‪ผมอยากให้เขาเห็น ‪พ่อของเขาหาเงินได้ทีละ 100 ลีรา
‪นั่นคือวิธีหาเพชรของเรา
‪การที่คนดังมีลูกเป็นงานหนักมาก
‪พวกคุณมีอิสระกับลูกๆ ของคุณมากกว่า ‪พวกคุณติดตามอินสตาแกรมของกันและกัน
‪ผู้คนเขียนคอนเมนต์ดีๆ ส่งว่า "นมัสเต" ‪และอิโมจิรูปหัวใจ "น่ารักเหมือนนางฟ้า"
‪ถ้าเราอัปโหลดวิดีโอลูกของเราเต้น
‪คนจะคอมเมนต์ว่า "เด็กนี่ปัญญาอ่อนแหงๆ"
‪ไม่สำคัญว่าเด็กคนนี้จะมีไอคิว ‪เท่ากับคนทั้งครอบครัวรวมกันไหม
‪ผมไม่ได้มองหาเพชรในตม ‪แต่เขาเป็นเด็กที่ฉลาดมาก
‪เขาพูดเรื่องที่ฉลาดมากๆ
‪คนหนุ่มสาวถามผมว่า ‪"เจ็ม เราควรมีลูกไหม"
‪ถ้าคุณมีแท็บเล็ต เอาเลย ‪ถ้าคุณมีไอแพด มีลูกเลย
‪ถ้าไม่มี เลิกคิดไปได้เลย
‪จริงๆ นะ
‪ผู้เชี่ยวชาญบอกว่า ‪"อ้อ พวกเขาเอาแท็บเล็ตให้ลูกทันทีเลย"
‪ผมท้าให้คุณไม่ให้แท็บเล็ตลูก
‪เกิดอะไรขึ้นกับโรคระบาดใหญ่ ‪ทุกอย่างอยู่ใน…
‪คุณเอาแท็บเล็ตไปจากลูกได้ไหม
‪ชีวิตการเรียนทั้งหมดของเขาก็จบเห่พอดี
‪ในแง่ของผู้เชี่ยวชาญ
‪อะไรก็ตามที่ฮิตกัน ‪พยายามให้ลูกอยู่ห่างๆ จากมันซะ
‪ตอนผมเป็นเด็ก พวกเขาเคยบอกว่า ‪"อย่าให้เด็กดูทีวีมากเกินไป"
‪นี่ พวกเขาจะเปิดทีวีตอนหนึ่งทุ่ม
‪มีช่องเดียว ผมกับพี่ชายของผม
‪เราจะเล่นกันอยู่หน้าทีวีที่ปิดอยู่
‪เพื่อดูเงาตัวเองสะท้อนในจอทีวีแล้วก็สนุกกัน
‪พวกเราน่าสงสารเนอะ เด็กยุค 1970
‪กับแป้งมัน ข้าวสาลีบด ‪และซุปทาร์ฮานา เราทำได้แค่นั้น
‪เราทำทุกอย่างได้ด้วยมันฝรั่ง ‪คนรุ่นเรานี่เจ๋งจริง
‪พวกเขาบอกว่า "อ้อ คนรุ่นใหม่…"
‪"พวกเขาฉลาดมาก"
‪ถ้าคุณได้ให้กรดโฟลิกกับผมมากกว่านี้
‪โฟลิกๆ "คุณได้รับโฟลิกหรือยัง"
‪"กินธาตุเหล็ก กินกรดโฟลิก"
‪ทารกได้กรดโฟลิกทั้งหมดนั่น…
‪ตอนคลอดออกมา เด็กถามว่า ‪"รหัสไอแพดคืออะไร"
‪ใช่…
‪ผมเคยเห็นเด็กที่มีคนสมัครเรียนให้
‪ทันทีที่ออกมาจากห้องคลอดเลยด้วย
‪ออกมา เปียกทั้งตัว…
‪"หนูอยากเรียนมหาวิทยาลัยโรเบิร์ต"
‪คนรุ่นก่อนหน้าเราน่าสงสาร ‪คิดว่ามีคนอยู่ในวิทยุ
‪โคตรโง่
‪กินอะไรเป็นอาหารเนี่ย ‪"เรานึกว่ามีคนอยู่ในวิทยุ"
‪คนรุ่นประหลาดบิดๆ เบี้ยวๆ
‪คนรุ่นใหม่ฉลาดมาก เมื่อเทียบกับพ่อแม่
‪มีคำกล่าวว่าไว้ ‪"คุณชดใช้บุญคุณพ่อแม่ไม่ได้"
‪ใช่ แต่มันคำนวณได้โว้ย ไอ้โง่
‪ความจริงใจเป็นเรื่องสำคัญ
‪คนเฒ่าคนแก่ที่เลี้ยงเรามา ‪แบบอย่างของเรา
‪พวกเขาเป็นแบบนั้น พ่อแม่ของผมช่าง…
‪ผมยกตัวอย่างผู้ชายได้
‪ลุงฝ่ายพ่อ ลุงฝ่ายแม่
‪พวกเขาเป็นคนสำคัญ ‪เราเรียนรู้มากมาย ลุงของผม
‪เขาเป็นหนึ่งในคนติดเหล้าที่สำคัญมาก
‪คุณรู้ไหมว่าลุงของผมเป็นใคร ‪ลุงผม คุณรู้จักศูนย์บำบัดอมาเท็มไหม
‪ศูนย์บำบัดอาการเสพติด ‪ลุงของผมเข้าออกที่นั่นสองรอบ
‪ลุงของผมเป็นนายใหญ่ ‪ในตอนท้ายในอมาเท็ม
‪คุณต้องเอาชนะเฮโรอีน ‪เพื่อเอาชนะลุงของผม
‪เขาไม่ได้ดื่มมา 15 หรือ 16 ปีแล้ว
‪เขาเคยเป็นคนติดเหล้าที่สำคัญมาก
‪และโศกนาฏกรรมของเขาช่วยเราทุกคนไว้
‪ลุงที่รักของผมในช่วงยุค 1960 ยุค 1970 ‪ยุค 1980 ยุค 1990 และต้นยุค 2000
‪เพราะเขาเคยดื่มเหล้าตลอดช่วงเวลานี้ ‪ทั้งผม น้องผม หรือญาติของผม
‪ไม่เคยได้มีโอกาสแตะต้องแอลกอฮอล์เลย
‪เพราะลุงของผมจะดื่มทุกอย่าง
‪เขาดื่มหมด เราเลยไม่มีอะไรดื่ม
‪การดื่มเหล้าของเขาเกินมาตรฐานมาก
‪เหลือเชื่อเลย
‪ปริมาณเหล้าที่เขาเคยดื่ม ไม่มีใครเทียบได้
‪ในปี 1987 เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์
‪ในเยดิคูเล รถเขาพลิกห้าตลบ
‪ลุงผมลอยทะลุกระจกหน้ารถยนต์
‪เขาอยู่บนถนนแบบนี้ ‪ห่างจากรถยนต์ของเขาไป 300 เมตร
‪นอนอยู่บนพื้นแบบนี้
‪อยู่ครึ่งชั่วโมง
‪ครึ่งชั่วโมงต่อมา เกิดเรื่องนี้ขึ้น
‪เขาเห็นรถชนข้างหน้า
‪ตัดสินใจไปช่วยพวกเขา
‪เขาถามเจ้าหน้าที่ตำรวจว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ติดกระดุมเสื้อแจ็กเก็ตของเขา ‪และอะไรแบบนั้นด้วย
‪ตำรวจบอกว่า "มีรถชนรุนแรง ‪แต่เราหาตัวคนขับไม่เจอ"
‪ลุงผมบอกว่า "มนุษยธรรมยังมีอยู่จริง" ‪เขาเลยเริ่มมองหาตัวคนขับด้วย
‪จริงๆ
‪เขาเป็นคนที่สำคัญมาก
‪เขาไม่ได้ดื่มมา 16 ปีแล้ว ‪คำแนะนำที่ผมจะบอกกับคนอายุน้อยคือ
‪ผมไม่แนะนำให้ดื่มเหล้านะ ‪อย่างผมเองนี่ก็ไม่ได้ดื่มเยอะ
‪ผมดื่ม แต่ผมดื่มอย่างรับผิดชอบ
‪บางครั้งแค่เพราะมีรูปหรือวิดีโอ ‪ในอินสตาแกรมกำลังดื่มเรกี
‪ผู้คนพูดว่า "คนไร้ศรัทธา…"
‪ให้ตายเถอะ ผมดื่มตามปกติ
‪ผมดื่มแค่นั้น อย่าทำเป็นตกใจ ‪ที่เห็นผมดื่มในอินสตาแกรม
‪"เขาโพสต์เรกีในอินสตาแกรม" ใช่
‪เพราะปกติแล้วผมดื่ม นั่นแหละเหตุผล
‪ผมควรทำแบบนี้แทนไหม
‪โชว์ให้เห็นซอสจิ้มเผ็ดๆ ‪อัลมอนด์เป็นน้ำแข็ง เมลอน น้ำแข็ง
‪แต่ไม่มีเรกี
‪แค่แบบว่า "พระอัลลอฮ์ ‪ไม่ได้ติดตามผมในอินสตาแกรมอยู่ดี"
‪"พระองค์ส่งมาขอแอด ‪แต่ผมไม่ได้รับ" แบบนั้นเหรอ
‪น่าละอาย ถ้าผมอยากดื่ม ผมก็ดื่ม
‪ถ้าผมตกนรก ก็ตามนั้น จะทำยังไงได้
‪แต่แน่นอน มันไม่ใช่สิ่งที่ผมแนะนำ
‪คำตอบของเรื่องที่ผมอยากพูดจริงๆ คือสิ่งนี้
‪โชว์ของผมคือการกำจัดสิ่งที่ ‪ทำให้ความสุขในชีวิตของเราหมดไป
‪จริงๆ นะ
‪นี่ เรามีปัญหาจริงจังกับการหาความสนุก
‪มันเป็นเหมือนกันทั่วโลก
‪แต่คนตุรกีมีปัญหา ‪เรื่องการหาความสนุกเป็นพิเศษ
‪มีสิ่งที่เรียกว่าความยากจนทางพันธุกรรม
‪เหมือนกับ "ความยากจนทางความสุข"
‪ผมก็รวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย แต่ว่า…
‪ถ้าเรากำจัดสิ่งเหล่านี้ไปจากชีวิตของเราได้
‪อย่างเช่น นั่นคือ "อื่นๆ" ‪ที่ผมพูดถึงในโปสเตอร์
‪ระวังผู้ชายที่พูดเรื่องนี้แล้วก็หัวเราะไปด้วย
‪"เรากำลังสนุกกันมาก ‪เราน่าจะได้เจอกันก่อนหน้านี้นะ"
‪ฟังนั่นสิ
‪"อ้อ สนุกมากจริงๆ"
‪"ใช่ไหม"
‪"ควรบันทึกเอาไว้ ผมจะได้หัวเราะอีกทีหลัง"
‪สิ่งเหล่านี้คือตัวบ่งชี้สำคัญ
‪ช่วงเวลา… ผู้คนเรียนรู้เรื่องนี้ ‪ในช่วงโรคระบาดใหญ่
‪"ผมเรียนรู้ที่จะอยู่กับช่วงเวลา ณ ตอนนั้น"
‪ช่างหัวมัน เราไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับช่วงเวลา
‪"ช่วงเวลา" มีความสำคัญ ‪ในยุค 1970 หรือ 1960
‪ตอนนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าช่วงเวลา
‪มันอยู่ในรูปภาพของเรา
‪ดูรูปวันเกิดของคนรุ่นผม
‪รูปกรอบเดียว เค้กและเพื่อนๆ
‪วันหยุดของเรา รูปกรอบเดียว
‪ซากเมืองโบราณเอฟิซัสและเรา
‪ตอนนั้นเรามีความสุขกับปัจจุบัน
‪ตอนนี้ที่งานวันเกิดลูก ตอนโอกาสพิเศษ
‪ให้ตายสิ มีปุ่ม "ถ่ายต่อเนื่อง" ที่กล้อง
‪ตอนที่พวกเขากำลังจะตัดเค้ก
‪ถ่ายช่วงนี้ไป 278 ช็อต
‪รูปไหนคือช่วงเวลา "ณ ตอนนี้"
‪ไม่มีเลย
‪จากตรงนี้ไปถึงเกาะใช้เวลานานแค่ไหน
‪เกาะพรินซ์ เฮย์เบลี บูยูกาดา…
‪หนึ่งชั่วโมงเหรอ ว่ายน้ำไปเหรอ
‪คุณอยู่ฝั่งอนาโตเลียใช่ไหม โอเค ‪มันจะใช้เวลา 30 หรือ 45 นาทีใช่ไหม
‪ในนี้มีใครอยู่ที่เกาะบ้างไหม
‪คงจะสวยน่าดูเนอะ ‪คุณเป็นชาวเกาะ ได้รับอากาศบริสุทธิ์
‪ผมเกิดและโตในอิสตันบูล
‪เกาะคือที่ที่เราไปเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์
‪เมื่อคุณไปที่นั่น "อ้อ ดีจัง"
‪"ผมได้กลิ่นต้นลินเดน" และจากนั้นก็มีนี่
‪มันคือคาร์บอนเก้า ไฮโดรเจนหก ‪หรือคาร์บอนหก ไฮโดรเจนเก้านะ
‪คุณเข้าใจที่ผมพูดไหม ขี้ม้า
‪กลิ่นมันแปลกมาก มันมาจากรถม้า
‪กลิ่นของมันทำให้อยากซื้อบ้านบนเกาะ
‪มันทำให้คุณนึกถึงยุคร่อนเร่
‪ใช่ และคุณบอกว่า "ผมต้องซื้อบ้านที่นี่"
‪แต่เมื่อกลิ่นหายไป คุณบอกว่า ‪"ฉันมาทำบ้าอะไรในบูร์กาซ"
‪ตอนนี้พวกเขาเปลี่ยนรถม้าแล้ว
‪ม้าถูกทารุณ ‪น่าสงสารมัน ผมไม่พอใจเรื่องนั้น
‪รถม้ามีอยู่ทั่วโลก
‪ผมเห็นรถม้าในสวิตเซอร์แลนด์ด้วย ‪แต่คุณควรได้เห็นม้า
‪คุณจะคิดว่าคนขับรถม้า ทำงานให้ม้าเลย
‪ม้าบอกแบบนี้เลย ‪"เรามีประกันสุขภาพแล้วใช่ไหม"
‪"กินซะ จากนั้นเราจะได้ไปต่อ"
‪ในนิวยอร์ก ในเซ็นทรัลพาร์ก และอื่นๆ
‪ที่นี่ไม่มี
‪ไม่นานมานี้ผมไปที่เกาะ
‪เมื่อสามหรือสี่ปีก่อน
‪ให้ตายสิ คุณจะไปที่เกาะ ‪เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ งดงาม
‪จะมีคนที่ยากจนทางพันธุกรรม ‪อยู่ในกลุ่ม ผมหมายถึงไม่มีความสุข
‪พวกเขาจะเริ่มพึมพำ
‪และปั่นหัวคุณ ‪แต่ด้วยความเห็นแนวบวกในตอนแรก
‪แบบนี้ "ฉันดีใจที่เรามาที่นี่"
‪ระวังความเห็นของเขา นี่คือจุดเริ่มต้น
‪"ฉันดีใจที่เรามาที่นี่ เกาะนี้เหมือนสวรรค์เลย"
‪"เราน่าจะได้มาที่นี่ก่อนหน้านี้"
‪"นูแรน ตอนนี้เราอยู่ที่นี่แล้ว มาสนุกกัน"
‪"ไม่ เราไม่เคยมาที่นี่ ‪เราอยู่อิสตันบูลเลยพลาดสิ่งดีๆ ไป"
‪"นูแรน ตอนนี้เราอยู่ที่นี่แล้ว"
‪"ไม่ เราโคตรหมดหวังเลย"
‪"ดูสิ เกาะอยู่ใกล้มาก" ‪"แต่เราไม่เคยมาเลย"
‪ช่วงเวลาแห่งความสุขสองสามชั่วโมงนั้น
‪บ่นตลอดเวลา
‪"ไม่ เราพลาดสิ่งดีๆ ไป จริงๆ นะ…"
‪ตัวอย่างเช่น การเดินเล่นดีๆ ริมหาด ‪"เราไม่เคยเดินเล่นเลย เพื่อน จริงๆ"
‪"เพื่อน ก็เราเดินอยู่นี่ไง"
‪"ไม่ เพื่อน ไม่ เราไม่เคยเดินเล่นเลย"
‪ไม่ว่าบ่อยแค่ไหน คุณจะยังคงไปเกาะ
‪นั่นทำให้มีความสุข
‪"เราต้องมา เราต้องทำ"
‪เหมือนเวลากินบาร์บีคิววันอาทิตย์ ‪มันมักจะเป็นแบบนี้เสมอ
‪"เราไม่เคยทำแบบนี้เลย ‪จริงๆ นะ เราไม่เคยทำเลย"
‪"ก็เราทำอยู่ตอนนี้ไง ซาเด็ตติน ‪ตอนนี้เรากินกันอยู่ไง"
‪"ไม่ เพื่อน ไม่ จริงๆ นะ"
‪"ดูสิ อร่อยมาก"
‪"ให้ตายสิ"
‪"เราไม่เคยทำแบบนี้เลย"
‪เลื่อนตลอด ยกเลิกตลอด
‪บ่นเรื่องอดีต
‪ผมมีบ้านพักหน้าร้อนในโบดรุม ‪ถ้าผมบอกอย่างนั้นได้
‪บ้านหลังน้อย ไว้มาเยี่ยมผมนะ
‪แต่ในโบดรุม ผมไม่มีบ้านหินในอลาคาตี
‪ผมไม่ได้รวยขนาดนั้น
‪แต่ผมก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นเหมือนกัน
‪พวกเขาขายบ้านทำด้วยหินตลอดในเซสเม
‪พวกเขาอวดบอกว่าบ้านตัวเอง ‪คือโบสถ์สมัยก่อน
‪"อ้อ เราซื้อบ้านหินในอลาคาตี ‪มันเคยเป็นโบสถ์มาก่อน"
‪แล้วไง
‪อย่างกับจะมีคนจากวาติกันมาเยี่ยม
‪"อ้อ เราซื้อบ้าน และมีโบสถ์เล็กๆ อยู่ในนั้น"
‪"จริงๆ"
‪"และเราอยู่ในชุมชนที่มีรั้วรอบ ‪มันเคยเป็นโบสถ์มาก่อน"
‪"เราลืมจ่ายค่าธรรมเนียมรายเดือน ‪พวกเขาเลยตรึงสามีฉันให้ตายบนไม้กางเขน"
‪คือว่า…
‪ไสหัวไปให้พ้น
‪ผมมีบ้านพักหน้าร้อนในโบดรุม
‪ผมอยู่ในสระ ‪เราอยู่ในน้ำกับเพื่อน ลึกระดับนี้
‪เราถือแก้วแชมเปญอยู่ในมือ ‪ผู้ชายสองคนอยู่ใกล้กัน
‪คุณรู้ไหมเขาพูดว่าอะไร
‪"เพื่อน" เขาบอกว่า "ถ้าเรามีโอกาส…"
‪ถ้ามีโอกาสเราจะเอานี่ยัดก้นเราไหม
‪เมื่อไหร่ที่เราจะอยู่กับช่วงเวลา ณ ปัจจุบัน
‪ทั้งเรื่องในแง่ลบและแง่บวก ‪แม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่สุด
‪ไปจนถึงเรื่องที่สำคัญที่สุด ‪จะมีวาล์วคอยป้องกัน
‪คอยเหยียบเบรกไว้ตลอด
‪ความรู้สึกที่ว่าสิ่งต่างๆ น่าจะเกิดขึ้นก่อนหน้า ‪หรือต้องเกิดขึ้นตลอดเวลา
‪ไร้สาระสุดๆ
‪อยากอยู่กับช่วงเวลา ณ ปัจจุบัน บ้านคุณสิ ‪เราต้องกำจัดทัศนคติแบบนั้น
‪และเมื่อคุณสอดรู้เรื่องนี้ คุณมักเดือดร้อนเสมอ
‪ลูกชายผมมีอันนี้ที่โรงเรียน… ‪คุณเรียกมันว่าอะไรนะ
‪ละครเวที
‪เด็กๆ ได้เรียนรู้ไม่กี่อย่าง ลูกผมอยู่ประถมหนึ่ง
‪พวกเขาได้เรียนภาษาอังกฤษนิดหน่อย
‪พวกเขาอยากให้พ่อแม่ดูละคร
‪เราก็เลยไป
‪แต่ว่าแม่เขาและผมแยกกันไป
‪และนั่นคือตอนที่ผมได้เรียนรู้ว่า ‪เราคือพ่อแม่คู่เดียวที่หย่ากันในโลก
‪ตั้งแต่ยุคซูเมอร์ คู่แรกที่หย่า…
‪เพราะพ่อแม่คนอื่นๆ เป็นแบบนี้
‪"พวกเขาหย่ากัน"
‪"หย่ากัน หย่ากัน"
‪แล้วไงเหรอ
‪สงสารเด็ก… "เด็กน่าสงสาร หย่ากัน"
‪คุณหงุดหงิดเรื่องอะไร ‪เด็กคนนี้มีไอแพดสองเครื่อง
‪สงสารตัวเองเถอะ
‪ไม่ต้องสงสารเด็กๆ คนไหน ‪ยกเว้นเจ้าชายเคมาล
‪ผมบลอนด์ที่มีโคนสีเข้มโผล่เกือบสามเซนติเมตร
‪พ่อแม่ที่เรียนมากกว่าลูกๆ ของตัวเอง ‪พวกเขาอยู่ตรงนั้นทั้งนั้น
‪ผู้หญิงพวกนั้นตื่นเต้นและอะไรแบบนั้น
‪"วันนี้เราได้นับแอปเปิ้ล"
‪คุณเรียนจบมาเป็นชาติแล้ว ‪ไสหัวไป ถึงตาเด็กๆ เรียนบ้าง
‪ยังไงก็เถอะ เราไปดูละครเวที
‪ผมสาบานเลย ผมไม่ได้ ‪หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายลูกชายของผม
‪เพราะละครเวทีเป็นแบบนี้
‪พวกเขาต่อแถว พวกเขาให้เด็กๆ น่าสงสาร ‪จำคำพูดสองสามประโยค ถือรูปไว้ในมือ
‪คนหนึ่งถือรูปซูชิ "ฉันคือซูชิ"
‪ตัวอย่างเช่น "ฉันชื่อซูชิ ฉันมาจากโตเกียว"
‪หรือญี่ปุ่น อะไรแบบนั้น
‪พวกเขาพูดว่า "ฉันมาจากอิตาลี ‪ฉันชื่อสปาเกตตี้"
‪พวกเขาได้รับมอบหมาย ‪ให้ถือชื่ออาหารและรูปภาพ
‪พวกเขาพูดแค่นั้น ‪"ฉันมาจาก…" นั่นคือละครเวที
‪ให้ตาย ผมเห็นครอบครัวหนึ่ง ‪เอาขาตั้งกล้องไปด้วย กล้องกับขาตั้งกล้อง
‪พ่อก็ไป แม่ก็ไป ‪พวกเขาพาคุณยายไปด้วยอีก
‪ยายดัดผมมาหยิกมาก…
‪เธอดูเหมือนขดลวดเทสลาเลย
‪เหมือนยายแกดัดผมแทนผู้แทนหญิงทุกคน
‪จากพรรคริพับลิกันในอิสตันบูล
‪แบบนี้
‪ถ้าคุณเผลอหยิบบัตรเครดิตออกมา
‪ผมยายแกจะมีคลื่นแม่เหล็ก ‪ดึงไปแบบนั้นเลย
‪ไงก็เถอะ ลูกชายผมเดินบนเวที
‪"ฉันมาจากอเมริกา…" ‪เขาได้รับมอบหมายให้เป็นแฮมเบอร์เกอร์
‪"ฉันมาจากอเมริกา ‪ฉันชื่อแฮมเบอร์เกอร์…" แบบนั้น
‪จากนั้นเขาบอกว่า "ไงครับ พ่อ"
‪เจ๊ขดลวดเทสลาหันมาหาผมและบอกว่า
‪"คุณเจ็ม เขาเหมือนคุณเลย"
‪เหมือนผมเหรอ
‪นี่ ผมทำหนังมา 15 เรื่อง
‪ผมไปทัวร์แสดงมาแล้วทั่วอนาโตเลีย ‪ยุโรป และอเมริกา…
‪ผมขึ้นเวทีมาแล้ว 5,000 ครั้ง
‪"ฉันมาจากอเมริกา ฉันชื่อแฮมเบอร์เกอร์"
‪นั่นเหมือนกันเหรอ
‪ผมบอก "เทสลา คุณประหยัดพลังงาน
‪แต่คุณพูดมากเกินไป"
‪พระเจ้าเมตตา ‪ลูกหลานพวกเขาเดินขึ้นบนเวทีและบอกว่า
‪"ฉันมาจากอิตาลี ฉันชื่อสกาเบ็ตตี" ‪พลาดเต็มๆ
‪มันอยู่ในวิดีโอ
‪คุณเชื่อไหม
‪อยากใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน
‪ในการแสดงครั้งหนึ่งของพวกเขา
‪พี่ชายของผมเล่นมุกเกี่ยวกับลุงของผม
‪คนดูที่อวดฉลาดคนหนึ่งบอกว่า
‪"เจ็มเล่าเรื่องลุงติดเหล้าของคุณแล้ว"
‪พี่ชายผมบอกว่า ‪"เขาก็เป็นลุงผมเหมือนกัน"
‪เวร…
‪ทำไมถึงคิดแม้แต่จะลองเรื่องนี้ตอนอายุ 50
‪"ลุงของผมเหมือนกัน"
‪ลืมเรื่องลุงของคุณไปเลย
‪พูดเรื่องของเขาสนุกกว่าเป็นพันเท่า
‪เทียบกันแล้วผมอ่อนไปเลย ‪แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนมีบุคลิกแบบนั้น
‪ผมจะพูดเรื่องความโง่เง่าของตัวเอง ‪เขาจะไม่ทำแบบนั้น
‪แต่ตอนนี้ผมเล่าเรื่องของเขาเรื่องหนึ่งได้แล้ว
‪ทุกคน… ตอนนี้ลูกๆ ของพี่ชายผม ‪โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪เมื่อ 15 ปีก่อน เขาอยากถ่ายวิดีโอ ‪ลูกสาวคนเล็กของเขาเล่นละครเวที
‪โอเคนะ ให้ตายเถอะ
‪คือว่า…
‪หลานผมแสดงทุกอย่าง
‪ร้องเพลงป็อป จากนั้นก็เพลงชาติ ‪เต้นเพลงพื้นบ้าน…
‪ทำนี่ เล่นนั่น…
‪ละครเวทีเรื่องนั้นยาวหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
‪และพี่ชายผมก็อัดวิดีโอในฐานะพ่อ ‪อัดทั้งการแสดง
‪จากนั้นพวกเขากลับบ้าน ‪ดูวิดีโอที่ถ่าย เปิดมากลายเป็นเด็กอีกคน
‪พี่ผมถ่ายมาผิดคน
‪ลูกของเขาบอกว่า "พ่อ นี่ไม่ใช่หนูนะ"
‪พี่ผมบอกว่า ‪"ก็เธอเล่นดี จะให้พ่อทำยังไง"
‪เขาก็เป็นคนยุติธรรมแบบนี้
‪บ้า เขาบ้าบอมาก
‪บ้าบอจริงๆ
‪การอยู่กับปัจจุบัน ‪มันเป็นไปได้ตอนที่ผมยังเด็ก
‪ผมเป็นเด็กยุค 1970
‪แต่สมัยตอนที่ผม… ‪ผู้คนมักพูดแบบนี้ในแบบคิดถึงอดีต
‪ตั้งแต่ยุคซูเมอร์… "คนยุคเราบ้าไปแล้ว"
‪"เราบ้าบอตอนเรียนมัธยมปลาย"
‪ผมมั่นใจ
‪คนทุกรุ่นมีเรื่องของแต่ละรุ่น ‪แต่ก็มีจิตวิญญาณของช่วงเวลานั้น
‪อย่างเช่น ผมเป็นที่รู้จักว่า ‪เป็นคนเกเร หัวไว
‪แต่ผมก็เป็นเด็กที่โรแมนติกมาก ‪ผมไม่เคยหยาบคายกับคนแก่
‪ผมไม่เคยทำตัวอวดเก่ง
‪"ให้ตาย ช่างยายแกสิ…"
‪"ยายต้มกากน้ำตาล…"
‪ไม่มีอะไรแบบนั้น
‪ผมไม่มีทักษะแบบนั้นตอนผมเป็นเด็ก
‪ผมแค่เจ้าชู้นิดหน่อย
‪และก็เป็นจนถึงเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
‪ผมกำลังลดๆ ลงอยู่
‪ลดอยู่
‪ตอนผมห้าขวบ ผมขอพี่สาวข้างบ้าน ‪อายุ 20 แต่งงาน
‪ทำไมถึงขอแต่งงาน นายอายุแค่ห้าขวบ
‪นั่งตักเธอ เล่นนมเธอก็พอแล้ว
‪ทำไมถึงต้องจริงจังแบบนั้น
‪นั่นคือจิตวิญญาณยุค 1970 ‪ผมทำตามขนบธรรมเนียม
‪ผมจะแต่งงานหรือหมั้นหมาย ‪ตามสไตล์หนังตุรกี
‪ผมมีสูทที่ผมใส่ไปพิธีขลิบองคชาต
‪ผมเอามันมาใส่เป็นสูทเจ้าบ่าว
‪เพราะมันเป็นสูทกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม ‪พร้อมเสื้อเชิ้ตแบบมีระบาย
‪รองเท้าเป็นของพ่อของผม
‪เอาป้ายประสงค์ของอัลลอฮ์ออกไป
‪และหมวกเจ้าชาย แบบที่มีขนนก ‪คุณกลายเป็นเอโรล เอฟกิน แค่นั้นแหละ
‪ผมได้แหวนมาจากแม่ กดกริ่งประตู
‪และบอกว่า "ผมมาเพื่อหมั้น" ‪แต่เหตุผลคือนี่…
‪พยายามนึกถึงวันเหล่านั้น
‪ผมพูดถึงคุณผู้หญิงวัยผม ‪ผมไม่รู้ว่าพวกเธอยังทำแบบนี้อยู่ไหม
‪พวกเธอเรียกเด็กหนุ่มๆ ว่า ‪"คู่หมั้น แฟน ที่รัก"
‪เธอจ๋า อย่าทำแบบนั้น
‪พูดแล้วลบไม่ได้นะ
‪ฟังนะ นี่คือเรื่องราวจาก 44 ปีก่อน ‪คุณเชื่อไหม
‪ผมจริงจังกับมัน ‪ผมขาดแค่ขนมหวานตุรกี
‪ผมมีแหวน หูกระต่าย…
‪และพ่อแม่ของเธอบอกว่า ‪"ยินดีต้อนรับ ลูกชาย"
‪ผมเดินเข้าไป นั่งลงที่โซฟา ‪เท้าผมแตะไม่ถึงพื้นด้วยซ้ำ
‪พวกเขาเอาขนมปังกรอบกับชามาให้ผม
‪ผมเอาขนมปังกรอบแช่ในชา
‪"เธอรักลูกสาวของฉันไหม"
‪"รักครับ"
‪คุณพระ
‪แวบนึง ผมคิดว่า ‪"ย้ายออกก่อนไปโรงเรียนได้ไหม"
‪ผมกลัวเพราะว่าผมกำลังจะแต่งงาน
‪ผมเลยหาข้ออ้าง ผมจะไม่มีวันลืมเลย
‪ทีวีเปิดอยู่
‪และซินแบด การ์ตูนของผมเริ่มฉาย
‪ผมบอกว่า "ซินแบดมาแล้ว ‪ผมต้องไปแล้ว" แล้วหนีเลย
‪นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมวิ่งหนีจากงานแต่งงาน
‪เพื่อน คิดดูสิ ‪ลูกผมคงจะอายุ 44 ตอนนี้
‪บังเอิญจริงๆ
‪ดังนั้น การเป็นคนเจ้าชู้ยากนะตอนเป็นเด็ก
‪เพื่อนบ้านชั้นล่างของเราเป็นคู่แต่งงานใหม่
‪ผู้ชายทำงานทั้งวัน ‪เจ้าสาวคนใหม่เลยอยู่คนเดียวที่บ้าน
‪อะพาร์ตเมนต์ของพวกเขาก็เป็นที่รู้จักว่า ‪"บ้านเจ้าสาวใหม่" ของคนในย่านนั้น
‪และผู้หญิงก็มองออกมานอกหน้าต่าง ‪ตอนนั้นเราอยู่ในสมาตยา
‪มองออกไปนอกหน้าต่าง
‪ผมอายุห้าขวบ ผมสงสัยว่า ‪"เธอต้องการอะไรรึเปล่า"
‪เธออยู่บ้านเบื่อๆ ทั้งวัน สามีของเธอไม่อยู่ที่นั่น
‪และตอนนั้นผมเคยคิดว่า ผมเป็นผู้ชายตัวเล็กๆ
‪เอาปากกามาวาดหนวด
‪ผมพูดแบบนี้เหมือนเป็นเรื่องปกติ ‪ยกโทษให้ผมด้วย
‪อัคเคอส์ เกมกระดาน ‪ผมได้เกมนี้มาจากเยอรมนี
‪ผมเอาแขนหนีมเกมไว้ ‪เคาะประตูห้องเธอและบอกว่า
‪"ถ้าคุณเบื่อ เราเล่น ‪เกมอัคเคอส์ด้วยกันได้นะ"
‪"ฉันอยากเล่น" เธอบอก
‪ผมเริ่มไปที่น้่นทุกวัน ทุกวัน
‪ผมคิดว่า "สามีคนนั้น เขาไม่คู่ควรกับคุณ"
‪"แต่ผมน่ะใช่"
‪เราจะเล่นเกมกันบนพื้น
‪คุณรู้จักเกมกระดานพวกนั้น ‪คุณทอยลูกเต๋า ของคุณสีเขียว เธอสีแดง
‪คุณมีทีม คุณเดินหน้าในเกม
‪เรามองตากัน เธออายุ 21 หรือ 22 ‪ผมอายุห้าขวบ แบบนี้
‪"คุณเป็นของผม ไม่งั้นคุณตาย"
‪เราเล่นเกม มองตากัน
‪"หก ตาคุณ" "สี่"
‪มีตอนนึงที่เงียบสนิท เกิดเรื่องนี้ขึ้น
‪"ตอนนี้ ตาคุณ เล่นสิ"
‪"สอง"
‪เธอตด เพื่อน
‪คนส่วนใหญ่คิดว่า ‪เพราะผมเป็นเด็ก ผมตด เปล่าเลย
‪เธอตด ผมใจสลาย
‪ทำแบบนี้ประกาศชัดๆ เลยว่า ‪เธอไม่จริงจังกับผม
‪โอเค ผมอาจจะเป็นเด็ก ‪แต่คุณต้องตดด้วยเหรอ
‪ผมไม่ได้ขอให้คุณหย่าและแต่งงานกับผมแทน
‪แต่เรากำลังเล่นอัคเคอส์กันอยู่ ‪นั่นน่ะจริงจังนะ
‪ผมเพิ่งทอยลูกเต๋าได้เลขหก ‪ผมกำลังจะชนะ
‪คือว่า…
‪"ตาเธอ" เธอบอก ‪ผมบอกว่า "ผมจะไม่กลับมาอีก"
‪บางทีอาจจะเพราะความบอบช้ำนั้น ‪ผมเลยยังโสด
‪แปลกมาก ถ้าเธอจาม ‪ผมคงจะบอกว่า "ฮัดเช้ย"
‪ถ้าเธอหาว ผมคงจะบอกว่า "ไปนอนกันเถอะ"
‪หนึ่งในสามการทำงานของร่างกาย
‪เปลี่ยนสถานการณ์นี้ให้กลายเป็นเรื่องราว
‪การตดเป็นเรื่องที่แปลกมาก
‪คุณจะไม่รู้เพราะคุณไม่ได้ตด
‪มีแต่คนแบบเราที่ทำ
‪เป็นเรื่องที่แปลกจริง
‪ตอนผมเป็นเด็ก ผู้คนบอกว่า "ในเยอรมนี ‪การตดในที่สาธารณะเป็นเรื่องที่ได้รับอนุญาต"
‪อย่างกับเป็นเรื่อง ‪การค้นพบทางสังคมแปลกๆ ที่สำคัญ
‪"การตดได้รับอนุญาตในเยอรมนี"
‪งั้นเหรอ "เพราะแบบนั้นพวกเขาถึงได้ ‪มีอุตสาหกรรมยานยนต์ที่ก้าวหน้า"
‪ไงก็เถอะ การตดในที่สาธารณะ ‪ไม่เป็นที่ยอมรับในเยอรมนี
‪ในสังคมหลายแห่ง การตดถือว่าแปลก
‪แต่คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไม
‪ทำไมมันถึงน่าอายหรือทำไมถึงตลก
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่นักแสดงตลกพูดถึงเรื่องตด ‪ผู้คนบอกเขาทันที
‪"ใครก็ตามที่หัวเราะมุกเรื่องตด ‪สมองไร้ค่ายิ่งกว่าตด"
‪นี่อะไร การค้นพบทางวิทยาศาสตร์เหรอ
‪มันเหมือนกับว่า ‪"โลกดำเนินไปด้วยสี่ครอบครัว"
‪"คุณจะไปไหน" "ไปร้านกาแฟ"
‪ความจริงเปลี่ยนไปไหม เมื่อคุณบอกว่า ‪"ใครก็ตามที่หัวเราะมุกเรื่องตด
‪สมองไร้ค่ายิ่งกว่าตด"
‪ทำไมการตดถึงน่าอาย
‪ทำไมล่ะ
‪ขออธิบายในแง่วิทยาศาสตร์นะ ‪ในยุคแห่งการล่าและหาอาหาร
‪ผู้หญิงและเด็กซ่อนตัวในถ้ำ ‪เพราะพวกเขาอ่อนแอใช่ไหม
‪และผู้ชายออกล่าเป็นกลุ่ม
‪จะจับสัตว์ได้เป็นครั้งแรก ‪พวกเขาจะได้เนื้อกลับไปแล้ว
‪"ทุกคน"
‪พวกเขาไม่อยากให้คนที่ตดไปร่วมทีมด้วยอีก
‪สิ่งเหล่านี้คือข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์
‪ผมเองก็เอาแคลริเน็ตมา ‪และพูดแบบชาวอีเจียนได้
‪"บ้าอะไรวะ"
‪แค่เพราะการตดในการออกล่าครั้งแรก ‪ตอนนี้มันกลายเป็นสิ่งน่าอาย
‪ไปสิ หาดูเลย คุณง้างคันธนู
‪หนึ่ง สอง สามครั้ง… ‪จากนั้นพวกเขาคอยเลี่ยงหนีคนที่ตด
‪เวลาผ่านไป มันกลายเป็นแบบนี้
‪เรื่องทางวิทยาศาสตร์
‪ถ้าไม่เชื่อเรื่องนี้
‪ก็ล้อเลียนเรื่องนี้ซะ
‪คุณน่ะ หลังจากเจ็ดเดือนครึ่งผ่านไป… ‪ยังอยู่ตรงนั้นใช่ไหม
‪ความปรารถนาของเขาไม่เป็นจริง
‪ผมหวังว่าคุณจะทำได้ดีกว่านี้
‪หวังว่าจะดีกว่าครั้งแรก
‪เป็นงานที่มีรายละเอียดเยอะ
‪แต่ผมมั่นใจว่าสิ่งต่างๆ ที่ผมพูด ‪จะให้ความกระจ่างกับผู้คนได้
‪ผมต้องการแค่นั้น ความกระจ่าง
‪ครั้งหนึ่งผมกำลังกลับบ้านจากกองถ่ายหนัง
‪ผมเริ่มได้อีเมลหลายฉบับจากแอปเปิ้ล
‪บอกว่า "ขอบคุณ เรายินดีที่ได้ร่วมงานกับคุณ"
‪พวกเขาเก็บเงินผม 49,90 ลีราตลอด
‪ผมเริ่มรำคาญ ‪"ขอบคุณ คุณซื้อหมวกราคา 149,90 ให้บันนี่"
‪แจ็กเก็ตของบันนี่ แว่นของบันนี่…
‪ลูกชายผมที่บ้าน มีตัวละครในเกมที่เขาเล่น
‪เขาดาวน์โหลดเพชรตลอด
‪และเงินในกระเป๋าสตางค์ผมก็หายไปเรื่อยๆ
‪หมวกราคา 49,90 แว่นตาราคา 149,90
‪ผมยังไม่ซื้อเสื้อโค้ตหน้าหนาวให้ตัวเองเลย ‪บันนี่ได้ทุกอย่าง
‪บันนี่กำลังทำเราฉิบหายอยู่เบื้องหลัง
‪ผมรำคาญมาก
‪อย่างที่ผมบอก ‪คนรุ่นเราไร้เดียงสากว่านี้มาก
‪เวลาที่เราได้เงินหนึ่งลีรา
‪เราจะเอาเงินครึ่งหนึ่งไปซื้อช็อกโกแลต ‪และอีกครึ่งหนึ่งไปซื้อไอศกรีม
‪"ฉันควรเก็บไว้ครึ่งหนึ่ง" ‪"ฉันเก็บไว้ และมันกลายเป็นห้าลีรา"
‪เราเคยรู้สึกถึงมัน มันคือสิ่งที่จับต้องได้
‪ตอนนั้นทุกอย่างเสมือนจริง เขากดๆ
‪การมีลูกเหมือนการดาวน์โหลดแอปฟรี ‪การทำลูกไม่มีค่าใช้จ่าย
‪แต่มี "การซื้อเพิ่มเติมในแอป" ตามมาทีหลัง
‪แต่ตอนดาวน์โหลดน่ะฟรี
‪ถามสองคนนี้ดูสิ
‪ใน 20 นาที ผมเสียไป 6,000 ลีรา ‪ผมโมโหมาก
‪คือว่าจริงๆ… ‪ผมไม่ได้เก็บเงินได้จากต้นไม้
‪มันไม่ใช่ว่า "ผมมีเงินมากมาย ‪โปรยใช้ไปเลย" นั่นไร้สาระมาก
‪และผมไม่อยากให้ ‪ลูกของผมเป็นคนไม่มีเหตุผล
‪ผมตัดสินใจว่าถึงบ้านแล้วจะลงโทษเขา ‪แต่กว่าจะถึงตอนนั้นบันนี่ก็ทำผมฉิบหาย
‪ดังนั้น…
‪ผมมาถึงบ้าน
‪คนผิดอยู่ตรงหน้าผม ยังกดอยู่
‪ผมเดินเข้าไปแบบโมโห เอาไอแพดมาจากเขา
‪ผมบอกว่า "ทำตัวดีๆ พ่อไม่ใช่อาจุน"
‪เขาควรรู้เรื่องนั้น
‪ตอนนี้อาจุนถังแตกแล้ว แต่อย่างนั้นก็เถอะ
‪ช่วงนี้เขาใส่รองเท้าแตะ คุณสังเกตไหม
‪บอกว่าเป็นสไตล์ของเขา ‪"ผมเคยอยู่ในโดมินิกัน"
‪คุณไม่มีเงิน คุณโกหก
‪แต่อาจุนสบาย เขาเป็นอมตะ นั่นคือเรื่องจริง
‪ผมสาบานได้เลย ไม่มีอะไรแย่ๆ เกิดกับเขา
‪เขาเป็นคนที่โน้มน้าวเก่งมาก ‪และผมเป็นคนที่ได้ชื่อว่าฉลาด
‪ผมไม่มีความคิดร้าย จิตใจบริสุทธิ์
‪เขาโน้มน้าวคนอย่างผม… ‪เขาเก่งมาก เขาชักจูงผมได้
‪ผมรับบริจาคเงินให้อาลี คอช ‪ออกอากาศสดทางทีวี
‪ผมไม่มีกระโถนจะใช้ฉี่ด้วยซ้ำ
‪เราบอกว่า "อาลี ไม่ต้องห่วง"
‪เขาเป็นคนที่โน้มน้าวหว่านล้อมเก่งมาก
‪แต่เขาเงินหมด
‪เขามีความต้องการแค่สามอย่าง ‪คุณเคยหย่าไหม
‪อ้อ ดี
‪ความปรารถนาสามอย่าง ‪ผมเชื่อว่าอาจุนทำทั้งสามอย่างเป็นจริง
‪ใช่แล้ว นั่นคือสิ่งที่ผมเรียกว่าการหย่า
‪พระเจ้า ไม่มีอะไรทำลายเขาได้
‪ตอนนี้ ขออย่าให้เป็นอย่างนั้น ‪เรามีชีวิตอยู่ยืนยาว
‪แต่ถ้าผมตายตอนนี้ ‪ผมจะถูกเรียกไปและถูกถามคำถาม
‪เรื่องรูปรากีทั้งหมดในอินสตาแกรม ‪ผมจะสารภาพทุกอย่าง
‪คุณหัวเราะเยาะเรื่องนั้น… ‪"แต่พระเจ้า พระองค์รับรู้"
‪ผมจะบอกว่า "ผมทำไป ‪เพราะพระองค์บอกให้ผมทำ"
‪เพราะพระองค์สร้างเรามา ‪ผมไม่ใช่ผลพลอยได้
‪แต่อาจุนคงสามารถ ‪โน้มน้าวพระเจ้าได้ด้วย ผมมั่นใจ
‪"พระเจ้า โปรดแบ่งเราเป็นสองกลุ่ม"
‪"คนบาปและอาสาสมัคร พระองค์เห็นว่ายังไง"
‪ฟังนะ
‪ถ้าเขาไม่ทำให้คุณส่งข้อความ ‪ลงคะแนนจากตรงนี้ ผมจะเปลี่ยนชื่อผมเลย
‪"พิมพ์คำอธิษฐาน ตามด้วยช่องว่าง
‪เพื่อคนที่คุณได้สูญเสียไป"
‪ผมบอกคุณตามตรงเลย ไม่มีใครแตะต้องเขาได้
‪เขาจะให้คุณดูคลิปสรุปช่วงสุดสัปดาห์ด้วยซ้ำ
‪"วิญญาณที่ตกบันไดสวรรค์จะออกจากเกาะไป"
‪ใช่ไหมล่ะ เขาจะทำแบบนั้น
‪แต่ตอนนี้เขาไม่มีเงินแล้ว ‪นูซเรตมีเงิน
‪นูซเรต… มีร้านเนซร์-เอ็ตในญี่ปุ่นไหม
‪มันอยู่ในที่ที่มีอารยธรรม ‪ในประเทศอารบิกและในอเมริกา
‪ไม่มีในยุโรป ไม่มีทาง
‪ผมนึกภาพไม่ออกเลย ‪ร้านที่วัวถูกสัมผัสด้วยนิ้ว
‪เปิดอยู่ในสตอกโฮล์ม
‪พระเจ้าโปรดอภัยพวกเขา
‪ผมสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ระหว่างเด็กคนนั้นกับวัว
‪นี่คือยุคแห่งธุรกิจการแสดง ‪ทุกคนบ้าบอไปแล้ว
‪ไม่มีร้านอาหารเล็กๆ อีกต่อไป ‪หลังจากเห็นพวกนี้…
‪แล้วก็มีแบบที่หั่นตัวเอง…
‪ไม่มีใครปกติอีกต่อไป
‪แถวบ้านผมหาร้านกิน ‪ถั่วลูกไก่และข้าวพิลาฟไม่ได้เลย
‪คุณขอเอง พวกเขาเอาถังดับเพลิงมาให้ก่อน
‪พวกเขาเขียนชื่อคุณบนขนมปังพิต้า
‪ด้วยเมล็ดงาดำ
‪พวกเขาเขียนว่า "จมยลมซ ฟันดาเมนทอลส์" ‪และคุณถือมันไว้แบบนี้
‪นี่มันบ้าอะไร
‪คุณอยากกินหอยแมลงภู่
‪"ยืนฝั่งตรงข้ามถนน ‪เชฟของเราจะโยนเข้าปากคุณ"
‪เกิดอะไรขึ้นกับการไม่เอาของกินมาเล่น
‪แล้วก็มีอันนี้กับหนวด ‪"วันนี้เราจะกินอะไรดี" เวร
‪อะไรกัน
‪ข้าวพิลาฟย่อยแล้วน่ะ
‪ตลกสิ้นดี
‪สมัยก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้ใช่ไหม ‪ผมฟังดูเหมือนคนยุคเก่าคิดถึงอดีต
‪เรามีคำพูดที่ว่า "ไม่เอาของกินมาเล่น"
‪ไม่เกี่ยวกับศาสนา เป็นเรื่องของ ‪คติชาวบ้าน ยังไงก็เถอะ
‪อย่าเหยียบเศษขนมปัง ‪หยิบขนมปังขึ้นมาแบบนี้
‪คุณจะวางขนมปังไว้ที่สูง
‪ตบวัว… ทำไมคุณถึงจะแหย่นิ้ว ‪เข้าไปในก้นแกะที่ตายแล้ว
‪จิ้มทองตอนท้าย ‪บอกได้เลย เขาจะทรมานหลังความตาย
‪เขาจะลำบาก
‪เจ้านูซเรตนั่น และเขานำเสนอตัวเองได้ดี
‪"คัปปุชชีโน" น่ะ
‪พวกเขามีในอเมริกา ผมไม่ได้ไปที่นั่น
‪ใช่ มีที่หนึ่งในไมแอมี
‪ผมเคยไปแสดงในไมแอมี ‪ผมไปไหนไม่ได้เลย อย่างเนฟเชฮีร์
‪ผมกำลังจะขึ้นเวทีในไมแอมี
‪ผมแอบดูผู้ชมจากหลังม่าน
‪มีใครบ้าง นั่นใคร อะไร ผมเป็นคนขี้สงสัย
‪ไม่ใช่แบบว่า ‪"ทุกคนนั่งที่รึยัง งั้นผมจะออกไปแล้ว"
‪ผมไม่ใช่แบบนั้น
‪มีกลุ่มคนล้อมรอบคนคนหนึ่งตรงแถวหน้า
‪พวกเขาถ่ายเซลฟี่ ถ่ายรูปหมู่
‪ผมมีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับการถ่ายรูป
‪ผมเลยสงสัยว่าพวกเขาแกล้งกันรึเปล่า
‪บางครั้งผู้คนเล่นมุกนี้
‪"คุณครับ คุณโมโห แต่เราขอถ่ายรูปได้ไหม"
‪หลายปี… ผมจะโกรธทำไม
‪เพราะการแสดงเดี่ยวไมโครโฟนเมื่อก่อน ‪ตอนนี้ผมได้ยินแบบนี้ตลอด
‪"คุณโมโห แต่ว่า…"
‪จริงๆ นั่นหมายความว่า ‪"คุณโมโห แต่เราไม่สน"
‪มันหมายความอย่างนั้น
‪ผมไม่โกรธเรื่องถูกถ่ายรูป
‪ผมโมโหเวลาพวกเขาถ่ายรูปไม่ได้
‪มันถ่ายไม่ได้ เหลือเชื่อเลย ‪คุณจะไม่เชื่อสิ่งที่ผมเจอ
‪พวกเขาถามผม… ‪พวกเขาถ่ายรูป และจากนั้น
‪"ให้อิสมาลีถ่ายกับเราได้ไหม"
‪ผมไม่รู้
‪ผมจะไปรู้ได้ยังไง คุณมองอิสมาลีจากไกลๆ
‪เขาทำแบบว่า "ไม่ๆ"
‪อิสมาลีเล่นตัว
‪คุณบอก "มาเถอะ อิสมาลี"
‪"ไม่เอา ไม่เอา" ‪และคุณพยายามโน้มน้าวอิสมาลี
‪ผมเพิ่งเจอไม่นานมานี้ ‪ก้นชนก้น เธอผลักผม เขาผลักเธอ…
‪"ทั้งห้าคนมาถ่ายรูปกัน" ‪"ให้บูร์จูเข้ามาด้วย ฮาซานเข้ามา…"
‪ท้ายที่สุดแล้ว ผมไม่อยู่ในรูป
‪ผมไม่ได้พูดอะไร
‪และสาวๆ มีฟิลเตอร์แปลกๆ ‪พวกเธอถ่ายรูปกับคุณ
‪และพวกเธอมีฟิลเตอร์ของตัวเอง ‪สุดท้ายแล้วพวกเธอดูเหมือนตุ๊กตา
‪พวกเธอถ่าย และผมกลายเป็นมูรัต บอซ
‪นั่นไม่ใช่ผม
‪ผมไม่ได้พูดเกินเหตุ
‪ผมเคยพูดก่อนหน้าแล้ว ‪พวกเขาเคยถ่ายในซาวน่าด้วย แต่นั่นยิ่งแย่กว่านี้
‪ผมไปงานเทศกาลภาพยนตร์ในอาดานา
‪เรากินเคบับกันที่ร้านอาหาร ‪ผมไปเข้าห้องน้ำ
‪ผมฉี่อยู่ตรงโถฉี่ในห้องน้ำของร้านอาหาร
‪มีผู้ชายเดินเข้ามา ‪เขาบอกว่า"ตอนนี้คุณไม่มีทางหนีแล้ว"
‪ผมจะหนีทำไม
‪และเขาบอกว่า "คุณถ่ายสิ"
‪ผมบอกว่า "โอเค คุณจับนี่ไว้ ผมจะถ่ายให้"
‪คือ… ผมจะพูดอะไรได้
‪ยังไงก็เถอะ ‪ทุกคนถ่ายรูปกับผู้ชายที่นั่งแถวหน้า
‪ผมสงสัยว่านั่นเป็นมุกรึเปล่า ‪ไม่ ไม่ใช่ ผมเลยสงสัยว่าเขาเป็นใคร
‪ยังไงซะ ระฆังดัง ทุกคนนั่งประจำที่
‪จากนั้นผมก็เห็นเขา หน้าที่คุ้นเคย
‪ราห์มี คอช
‪จากพรรคพวกของผม
‪ราห์มี คอชคือหนึ่งในนักธุรกิจที่สำคัญของประเทศ
‪ผมบอกว่า "ว้าว" ‪"คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ"
‪"คุณมาทำอะไรที่ไมแอมี"
‪และเขาพูดตลกๆ ว่า ‪"เจ็มที่รัก เรามาดูคุณแสดง"
‪ผมบอกว่า "ราห์มี พอได้แล้ว"
‪คุณหาตั๋วในมาสลักดูไม่ได้เหรอ ‪"เมืองชื่อม.ม้า ไมแอมี โอเค"
‪ผมถามว่า "เอาจริงๆ ครับ ‪คุณมาทำอะไรในไมแอมี"
‪เขานั่งอยู่แถวหน้าในการแสดงของผม
‪เขาบอกว่า "เจ็ม เราซื้อท่าจอดเรือที่นี่"
‪เขาซื้อท่าจอดเรือ
‪ฟังนะ ผมเข้าใจถ้าซื้อเรือยอชต์
‪คุณจะซื้อท่าจอดเรือไปทำไม
‪มันเป็นการชอปปิ้งแบบไหนกัน ‪คุณไปไมแอมีและแบบว่า
‪"นายมีท่าจอดเรือไหม" เวรแล้ว
‪ถามเพื่อนๆ ของเขา ‪"นายมีท่าจอดเรือไหม" "ไม่มี"
‪"จริงเหรอ" "ฉันมีที่นึง สำหรับฉันเอง"
‪พวกเขาเลยซื้ออีกที่ให้เขา
‪ซื้อท่าจอดเรือ
‪เราไม่เข้าใจตัวเลขหรือชีวิต ‪ที่นักธุรกิจใหญ่ๆ คุยกัน
‪อย่างที่ผมบอก ‪ผมเข้าใจได้แค่การซื้อเรือยอชต์
‪คือว่าว้าว เขาซื้อท่าจอดเรือ ‪ให้ตายสิ พวกเขาพูดแบบนั้น
‪"การลงทุนนี้เท่าไหร่" ‪"สามถึงห้าพันล้านดอลลาร์"
‪สามถึงห้าเหรอ
‪คุณพูดได้ยังไงว่าสามถึงห้าพันล้าน
‪"สามถึงสี่หมื่นล้าน" ‪ระหว่าง 30 และ 40 มีหมื่นล้าน
‪ไปให้พ้นเลย
‪เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นเงินมากขนาดไหน
‪เรามีเกมหนึ่งที่วันนั้นเราเล่นไม่ได้
‪เกมนั้นเกี่ยวกับเงิน คุณจะทำยังไง
‪ถ้าคุณตื่นมาวันหนึ่ง ‪และคุณมีเงิน 100 ล้านดอลลาร์
‪เราเล่นเกมนี้ไม่ได้ในโชว์ที่ราห์มี คอชอยู่ด้วย
‪เขาจะตอบอะไรได้
‪"คุณครับ คุณจะทำยังไงถ้าคุณมีเงิน 100 ล้าน"
‪เขาจะบอกว่า "ผมจะร้องไห้จนตาบวม"
‪คิดดูสิ คุณคือราห์มี คอช
‪คุณตื่นมาวันหนึ่ง ‪และคุณมีเงินแค่ 100 ล้านดอลลาร์
‪คุณคงจะเสียสติ "อาลี"
‪"หาตัวอาจุนให้ที"
‪"ใช่ เงินทั้งหมด ‪ไปอยู่กับทีมเฟแนร์บาห์แช"
‪"เจ็มต้องมาช่วยผม"
‪คืนพิเศษสำหรับราห์มี คอช
‪มีบททดสอบทางสังคมที่แสดงให้เราเห็นว่า ‪เราไม่รู้คุณค่าของเงิน
‪"คุณจะทำยังไงถ้าตื่นขึ้นมา ‪แล้วคุณมีเงิน 100 ล้านดอลลาร์"
‪ผมถามเรื่องนี้บนเวทีมาหนึ่งหรือสองปีแล้ว
‪อย่างที่คุณเห็นเพราะโรคระบาดใหญ่ ‪เราจำกัดคนแค่ครึ่งเดียว
‪ลองนึกภาพว่าคนเยอะกว่านี้ ‪และผมถามเรื่องนี้ทุกวัน
‪ผมยังไม่ได้ยินความคิดเรื่องยา ‪ความคิดดีๆ ยอดเยี่ยม ไม่มีเลย
‪หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์
‪เพราะผู้คนไม่รู้ว่าเงินมีค่ามากแค่ไหน
‪อย่างเช่น 100 ล้านดอลลาร์มีค่าเท่าไหร่
‪ตอนนี้มีค่าเท่าไหร่ 850 ล้านลีราใช่ไหม
‪หรือ 860 อะไรแบบนั้น ‪จบการแสดงแล้วบอกผมด้วย
‪หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์
‪ทีนี้เมื่อคนอื่นมีเงิน ‪เราทุกคนมีความคิดบางอย่าง
‪อย่างเช่น
‪"ดูไอ้เวรนี่สิ เขารวย ‪แต่เขาไม่รู้ว่าจะใช้เงินยังไง"
‪พวกเขาคิดคำตอบงี่เง่ามากๆ ทีนี้ฟังนี่นะ
‪"คุณตื่นขึ้นมาพร้อมเงิน 100 ล้านดอลลาร์ ‪คุณจะทำอะไร" และเขาบอกว่า
‪"ตอนเช้าเหรอ"
‪ไม่ ตอนเที่ยง
‪คนหนึ่งบอกผมว่าพวกเขาจะนับเงิน
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪เมื่อวาน มีเด็กผู้หญิงบอกว่า ‪"หนูจะเอาไปลงทุน"
‪การใช้เงินคือศิลปะ มันคนละเรื่อง
‪เงินรางวัลล็อตเตอรี่ของปีที่แล้วคือเท่าไหร่ ‪100 ล้านลีรา
‪ผมถามพวกเขา "คุณจะเอาเงินไปซื้ออะไร"
‪คำตอบมีพร้อมอยู่แล้ว ‪"อย่างแรก คฤหาสน์ในบอสฟอรัส"
‪โอเค…
‪"ทีวีจอยักษ์"
‪"และตาชั่งแบบละเอียด" "เพื่ออะไร"
‪เพื่อชั่งไอ้จ้อนของพวกเขา
‪คุณใช้เงินแบบนี้เหรอ
‪อย่างแรกพวกเขาอยากได้คฤหาสน์ ‪เรียบร้อย เงินหมดไปแล้วห้าล้าน
‪ตอนผมเป็นเด็ก พวกเขาเคยสัมภาษณ์ตามถนน
‪มีคูหาขายตั๋วที่เชื่อกันว่านำโชค
‪คูหาของนิเม็ต อาบลา
‪ทีอาร์ทีสัมภาษณ์ตามถนนที่นั่นเสมอ ‪ตอนผมเป็นเด็ก
‪"คุณจะทำอะไรถ้าคุณได้รางวัลใหญ่"
‪"ฉันจะเอาให้คนจน" "คุณล่ะ"
‪"ฉันจะแบ่งให้คนที่ต้องการ"
‪"คุณล่ะ" "ฉันตกลงกับเพื่อนว่า ‪จะแบ่งให้พวกเขาด้วย"
‪"คุณล่ะ" "ฉันจะเอาให้คนจน"
‪นางฟ้าใจดีสี่คน
‪ใครกันวะเนี่ย
‪เป็นคนใจดีมากเลย
‪งั้นคุณมาทำอะไรในแถวซื้อตั๋วนี่
‪รู้ไหมว่าคืออะไร เรื่องเศร้ามาก
‪พยายามหลอกพระเจ้า
‪"พระเจ้าผู้เป็นที่รัก"
‪เขาหมายความว่า ‪"เอามาให้ฉันนะ ฉันจะได้แจกจ่าย"
‪ไร้สาระ
‪แรงขับเคลื่อนยิ่งใหญ่ ‪ที่สร้างสรรค์จักรวาลทั้งหมด
‪ไม่สามารถแจกจ่าย 100 ล้านลีรา
‪และกลับตัดสินใจว่า "อ้อ อิบราฮิมมีความคิด ‪เอาเงินให้เขากันเถอะ"
‪ผมถามเขาระหว่างรายการในเยอรมนี ‪แต่ผมถามอีกแบบ
‪คือ "คุณจะทำอะไรถ้าคุณมี 100 ล้านยูโร"
‪ต่างไปนิดหน่อยแบบนั้น
‪เขาบอกว่า "ผมจะเดินทาง"
‪"ผมจะเดินทาง"
‪ผมชอบความคิดนั้น ‪แต่จากนั้นเขาก็ถูกภรรยาจับได้
‪เธอถามเขาว่า "คุณจะไปไหน"
‪ผมชอบความคิดของการเดินทาง
‪บอกตามตรง เพื่อนๆ ของผม ‪เราทุกคนทำงานกันหนักมาก
‪เราเผชิญช่วงเวลาเลวร้าย
‪มันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในประเทศองเรา ‪ดูทั่วโลกสิ
‪เรายังไม่โดนดาวตกชน
‪มีคนโพสต์เรื่องนี้บนโซเชียลมีเดีย ‪ผมเลยไปตอบ
‪"ดาวตกกำลังใกล้เข้ามา"
‪นั่นไม่ใช่ปัญหา ‪ถ้ามันกระเด้งเข้าก้นของเราล่ะ…
‪ตอนนี้อยู่บนเวที
‪ดาวตก แล้วไง ‪มันไม่ได้เข้าก้นของผม ไม่มีปัญหา
‪เราถึงจุดนั้น
‪แต่การเดินทางเป็นกิจกรรม ‪ที่มีความหมายมากไม่ใช่เหรอ
‪ผมอยากให้พวกคนเย่อหยิ่ง ‪เดินทางไปรอบโลกเสมอ
‪ผมอยากให้คุณได้ไปหมู่เกาะกาลาปาโกส ‪และเห็นมังกรโคโมโดจริงๆ
‪ดูสิ่งที่พระเจ้าได้สร้างขึ้น
‪บางคนคิดว่าพระเจ้าแค่สร้างพวกเขา
‪และพวกเขาปฏิบัติกับเรา ‪เหมือนเป็นผลพลอยได้
‪แต่ถ้าพวกเขาได้เห็นมังกรโคโดโม ‪การที่พระเจ้าได้สร้างมันอย่างสวยงาม
‪มันแลบลิ้นออกมา ‪สิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนกว่าคุณมาก
‪แต่ผู้คนมองหาปาฏิหาริย์ผิดที่
‪หาบนโซเชียลมีเดีย
‪พวกเขาแชร์วิดีโอสิงโตพูดว่า "อัลลอฮ์"
‪มันพูดว่า "อัลลอฮ์"
‪คือว่า…
‪คุณน่าละอายใจจริงๆ นะ
‪ลำพังตัวสิงโตเอง ‪ยังถือว่าเป็นปาฎิหาริย์ไม่พอเหรอ
‪"นี่ไม่ใช่อัลฮอล์ ไม่ มันไม่ได้พูดอย่างนั้น"
‪น่าเสียดาย
‪มีสิงโต เสือดาว และสัตว์อื่นๆ ทั้งหมด
‪มีนกยูงและอย่างอื่น สัตว์เซลล์เดียว
‪วาฬสีน้ำเงิน วาฬออร์กา ‪และสัตว์ตัวอื่นๆ…
‪"อัลลอฮ์"
‪น่าอายที่มองหาปาฏิหาริย์ในเรื่องนี้
‪น่าละอาย
‪โอเค ไม่เป็นไร
‪คุณอธิบายมันได้ในชีวิตหลังความตาย
‪ต่อจากนูซเรต
‪"สวัสดี คุณนูซเรต"
‪"ทำไมคุณถึงมาที่นี่"
‪"เพราะเรื่องนี้"
‪"คัปปุชชีโน"
‪มันดีมากที่ได้เดินทาง
‪แต่ความยากจนทางพันธุกรรมเป็นเรื่องยาก
‪งั้นมีสิ่งที่เรียกว่าความมั่งคั่งเหรอ
‪ใช่แน่นอน มีสิ่งที่เรียกว่าร่ำรวย
‪แต่ก็มีผลประโยชน์ที่ได้มาจากหยาดเหงื่อ
‪มีสิ่งต่างๆ ที่ทำให้คุณรู้สึกหลากหลาย
‪มันต่างกันไปหมด
‪การพักผ่อนหลังจากทำงานหนัก ‪ต่างจากการนอนเฉยๆ ตลอดเวลา
‪ตอนนี้บางทีคุณก็เห็น
‪สิ่งมีชีวิตที่แต่งตัวดีที่เห็นชัดว่า ‪ใช้เงินไปเยอะ เดินเล่นไปรอบๆ
‪มันไม่สมเหตุสมผลเลย คือมันไม่ได้ผล
‪ทำไมเหรอ เพราะว่า…
‪มันมาจากจิตวิญญาณ
‪เอาเงินให้พวกเขา 100,000 ยูโร
‪"เอาเงินไปใช้ในโรม"
‪สองนาที ใช้เวลาสองนาที
‪หรือหนึ่งชั่วโมง
‪ซัลวาตอเร เฟอร์รากาโม ‪กุชชี่ พราด้า และอื่นๆ
‪ถ้าคุณยากจนโดยพันธุกรรม
‪ร่างกายของคุณจะพาคุณไปที่ ‪ย่านตลาดขายของในโรมทันที
‪คุณจะพบว่าตัวเองเลือกซื้อพื้นรองเท้า
‪ที่ชาร์จโทรศัพท์อยู่ทันที
‪มันเป็นแบบนั้น
‪คุณจะพบว่าตัวเองกำลังคุยกับ ‪คนขายเกาลัดที่เป็นคนอพยพ
‪"เป็นไง โมกาดิชูเป็นไงบ้าง"
‪มันเป็นแบบนั้น
‪ถ้าผมมีเงินเยอะ ผมจะทำอะไร
‪ผมจะเดินทางเหมือนกัน ‪ผมจะไปเที่ยว ผมไม่เคยมีโอกาส
‪แต่คุณยังได้เห็นผมไปเที่ยว ‪พวกเขาโพสต์รูปผมบนเรือยอชต์
‪ปีที่แล้ว พวกเขาเซ็นเซอร์หัวนมผมด้วยซ้ำ
‪คุณได้เห็นรึเปล่า ‪พวกเขาใส่แถบสีดำตรงหัวนมผม
‪และนี่คือหนังสือพิมพ์ที่เรียกว่าอนุรักษ์นิยม
‪พาดหัวข่าวว่า "ไม่ใช่แบบที่เคยเป็น"
‪อย่างกับว่าผมเคยป้อนนมจากอกให้ผู้ชม
‪หรือตอนท้ายของการแสดง ‪ผมถูหัวพวกเขาตรงนี้แบบนี้
‪นี่มันน่าละอายมาก
‪ผมจะเดินทางไปทั่ว
‪ผมจะไปเที่ยว ผมคิดถึงมันมาก
‪อย่าหลงเชื่อเวลาที่คุณเห็นผมใส่กางเกงขาสั้น
‪พวกเขาโพสต์รูปเดิม 20 ครั้งในช่วงหกเดือน
‪ดูเหมือนผมไปเที่ยว ไม่จริงนะ
‪ครั้งล่าสุดที่ผมไปเที่ยวคือปี 1985
‪ตอนนั้นเพลงฮิตคือ "เชรี เชรี เลดี้" ‪"เซลฟ์ คอนโทรล" ผมสาบานได้เลย
‪มันคือปี 1984 ไม่ใช่ 1985
‪ปี 1985 1984 1985 ทั้งคู่ ‪นั่นคือการไปเที่ยวครั้งเดียวที่ผมจำได้
‪ลุงเขยของผม ในปี 1985…
‪สมัยนั้นเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุด ‪ในการเก็บบันทึกช่วงเวลาสำคัญ
‪คือกล้องวิดีโอ
‪วันหยุดของเรา… ‪เราจะเดินทางข้ามชายฝั่งอีเจียน
‪เขาบันทึกการเดินทางทั้งหมดลงวิดีโอ คุณพระ
‪ทุ่มเทมาก มันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว ‪30… 36 หรือ 37 ปี
‪ตอนนั้นเขาอ้วน น้ำหนักเกิน ‪หนักประมาณ 130 กิโลกรัม
‪เขาเป็นผู้ชายที่น่าสนใจ ไม่เหมาะกับงานนี้
‪เขาเคยเล่าเรื่องให้ฟัง ‪บอกเป็นรายละเอียดปลีกย่อย
‪เหมือนกับจิ๊กซอว์ 1,000 ชิ้น
‪เขาจะพูดรายละเอียดเรื่อยเปื่อย ‪คุณต้องเอามันมาประกอบกัน
‪คุณรู้จักคนแบบนั้น เขาจะเล่าแบบนี้
‪"มีไอ้นั่นในเยนิมาฮัลเลใกล้กับสนามม้า"
‪"อันนี้ที่เป็นไม้ มันคืออะไร บอกหน่อย"
‪และคุณจะแบบว่า
‪อะไรวะที่อยู่ในเยนิมาฮัลเลใกล้กับสนามม้า
‪มีความเป็นไปได้มากมาย
‪"ในเยนิคอย มีอันนี้ ร้านอาหาร ‪ผู้ชาย ตาสีฟ้า
‪ตัวโต มีลูกชาย" บ้าอะไรวะเนี่ย
‪"รู้ไหมว่าเขาบอกผมว่าอะไร" ไม่
‪"และผมบอกเขาไปว่าอะไร" ลุง ขอที…
‪มีเรื่องจะเล่าหรือไม่มี
‪เขาจะบอกรายละเอียดพวกนี้กับคุณ…
‪สนามม้า ใช่
‪ผู้ชายในเยนิคอย
‪และมีรถมินิบัส ผมจะทำอะไรกับเรื่องนั้น
‪เขาจะเล่าเกร็ดเล็กๆ น้อยๆ ที่ยังไม่สมบูรณ์
‪ถ้าคุณเอามาปะติดปะต่อได้ก็ดีไป
‪"เดาสิว่าเกิดอะไรในตอนจบ"
‪และเขาปล่อยให้คุณคิดเรื่องนั้น
‪แต่เขาทิ้งความทรงจำนี้ไว้ให้เรา
‪ขอให้เขาอยู่ในแสงแห่งพระเจ้า
‪อีกอย่างนามสกุลของเขาแปลว่า "แสง"
‪กล้องนั้นในปี 1984 หรือ 1985 ‪หนักประมาณ 20 กิโลกรัม
‪กล้องหนัก 20 กิโลกรัม ‪มีเครื่องอัด คุณเอาแขวนไว้ที่คอ
‪นั่นอีก 15 กิโลกรัม
‪แบตเตอรี่ก็หนัก 15 กิโลกรัม
‪ถ้าคุณอยากถ่ายตอนกลางคืน ‪มีแฟลชใหญ่ขนาดนี้
‪ดังนั้นเขาแบกอุปกรณ์หนัก 40 กิโลกรัม
‪ตัวเขาเองหนัก 130 กิโลกรัม
‪ดังนั้นเราไปที่…
‪มีสถานที่เรียกว่าไอวาลิค…
‪มันเรียกว่าอะไรนะ เดวิลส์ฟีสต์เหรอ
‪ไม่ใช่ นั่นมันรอยเท้าของอตา เดมิเรอร์
‪ใช่ เอวาห์ ไอวาห์… ‪เขาบอกว่า "ช่างหัวมัน"
‪ตายแล้ว อาทาที่รัก
‪ผมชอบเขา ผมไม่เล่นมุก ‪เกี่ยวกับคนที่ผมไม่ชอบ
‪"ตายละ"
‪"เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย"
‪"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง"
‪ผมจะทำหนังแบบนั้น ‪ถ้าผมทำได้ แต่ผมทำไม่ได้
‪"เวร…"
‪"ตายแล้ว…"
‪แคลริเน็ต
‪งั้นก็เดวิลส์ฟีสต์ คุณลงไป ‪มีพามูชัค คูชาดาซี อื่นๆ
‪เมื่อคุณเดินทางลงใต้ มีวิหาร ‪พระนางมารีย์พรหมจารี เมืองโบราณเอฟิซัส
‪เซลชุค ซากเมืองโบราณเอฟิซัส ‪ตรงนั้น ลุงผมจะปีนขึ้นไปด้านบน
‪เราไปกันสามครอบครัว
‪มีเด็กๆ เยอะแยะ ‪แต่ละครอบครัวมีเด็กสองหรือสามคน
‪เขาถ่ายเราเดินมาเดินไป
‪เขาปีนขึ้นไปด้านบนอัฒจันทร์ ‪เพื่อถ่ายมุมกว้าง
‪ลงมาเหงื่อท่วม ถ่ายเราข้างหลุมศพ
‪ตลอด 45 วัน เขาถ่ายการเดินทางทั้งหมด
‪แบบนี้
‪ยังไงก็ดี เรากลับไปอิสตันบูล ‪พ่อบอกว่า "โอเมอร์ มาดูวิดีโอกัน"
‪เราเลยเริ่มดูวิดีโอ ‪การเดินทางของเราเหมือนหนังโป๊โปแลนด์
‪โอเค เราทุกคนอยู่ในวิดีโอ แต่ว่า…
‪เขาเป็นคนอ้วน
‪ไมโครโฟนอยู่ใกล้เขา ‪เมื่อเขาส่งเสียง "โอ้ โอ้…"
‪วิดีโอการเดินทางของเรา ‪ภาพก็สั่นและมีเสียงคราง "โอ้ โอ้…"
‪พ่อบอกให้เขาหยุด
‪ดูเหมือนว่าเราจะโดนเอา ‪เมื่อเราไปถึงโกเนน
‪นั่นไงความทรงจำสำหรับเรา
‪นั่นคือการไปเที่ยวครั้งล่าสุดของผม ‪ในปี 1985
‪แต่ผมชอบมันมาก
‪หน้าร้อนใกล้จะมาถึงแล้ว ‪แต่จะไม่มีวันหยุด
‪หนังทั้งหลายที่คุณไม่ชอบ…
‪หนังต่างๆ ที่คุณจะไม่ชอบในปีหน้า
‪เราถ่ายทำกันในปีนี้
‪หรือหนังที่คุณจะไม่ชอบอีกสองปีถัดไป
‪เราคิดถึงหนังพวกนั้นสองปีก่อนหน้า
‪หน้าร้อนนี้ผมไม่มีวันหยุด
‪ผมจะไม่ได้หยุด ผมทำอะไรไม่ได้
‪ผมถ่ายทำเรื่องเออร์ชัน คูเนรี ‪ไม่มีโชค แต่ว่า…
‪ก็นะ ไม่มีวันหยุด
‪ไม่ใช่ว่าผมไม่มีวันหยุดหน้าร้อน ‪ผมมีเรือยอชต์ลำเล็กๆ ยาว 20 เมตร
‪ด้วยเงินที่หามาได้ ผมซื้อได้แค่นั้น
‪คุณหัวเราะทำไม
‪ผมแสดงโชว์ที่บัตรขายหมดมา 25 ปี ‪ผมซื้อเรือได้แค่ขนาด 20 เมตร
‪ผมขึ้นเวทีทุกวัน
‪ผมซื้อเรือยอชต์ขนาด 20 เมตร ‪ได้แค่ลำเดียว
‪และคุณหัวเราะเยาะ เวรเอ๊ย
‪แทนที่จะร้องไห้ คุณหัวเราะเยาะ
‪เลือกเองนะเพื่อน แฮชแท็ก
‪ผมมีเรือยอชต์ลำเล็ก ‪เราตัดสินใจว่าจะไปเที่ยวกัน
‪ผู้คนบ่นเรื่องหนังของผม ‪"เขาทำหนังกับคนเดิมๆ"
‪มันไปถึงจุดที่ว่า
‪"ในหนังของเขา ‪เขามักจะเป็นจุดเด่นตลอด"
‪พวก ก็นี่หนังของผมนะ
‪มีคนที่ไม่อยากให้อาริฟแสดงในหนังเรื่องโกรา
‪ผมแสดงแค่กับเพื่อนๆ ในหนังของผม
‪พวกเขาคิดว่าผมแสดงกับเพื่อนๆ แถวบ้าน
‪เพื่อนๆ ของผมเป็นนักแสดงนะ
‪นี่คือพรรคพวกของผม
‪ผู้คนมีความคิดแปลกๆ นี้ อย่างกับว่า ‪พวกเขาเป็นคนขายเนื้อ ขายของ ขายของชำ
‪อย่างกับผมเรียกพวกเขามาและบอกว่า ‪"มานี่ ผู้ชมจะไม่เข้าใจหรอก"
‪นี่คือพรรคพวกของผมนะ
‪นี่คือคนของผม
‪นี่คือเพื่อนๆ ของผม รัสเซล โครว์ ‪เชเนอร์ ชัน… นี่คือคนของผม
‪ผมคือคนเดียวในโลก
‪ที่ทำหนังกับทั้งรัสเซล โครว์และเชเนอร์ ชัน
‪แม้แต่รัสเซล โครว์ยังไม่ทำหนังกับเชเนอร์ ชัน
‪ใช่
‪ผมไม่ได้แค่ทำหนังกับเพื่อนๆ ของผม ‪ผมไปเที่ยวกับพวกเขาด้วย
‪วันหนึ่งเรานั่งเรือยอชต์ไปเที่ยวกัน ‪แต่เพราะเราจนทางพันธุกรรม
‪มันเหมือนกับสำนักงานเกณฑ์ทหาร ‪บนเรือยอชต์ พี่ชายผมบอกว่า
‪"ในมิวสิกวิดีโอ มีสาวๆ บนเรือยอชต์"
‪ผมบอกว่า "เราจนทางพันธุกรรม ‪เราเป็นชนชั้นแรงงาน"
‪"ในช่วงห้าวัน เราล่องเรือไปทะเลอีเจียน ‪ไปที่เกาะคอส ประเทศกรีซ
‪เราจะทำแค่นั้น" ‪ยังไงก็ตาม เราออกเดินทาง
‪วันหยุดหมายถึงวันหยุดหน้าร้อนสำหรับผม ‪นั่นคือการเข้ารหัสในจิตใต้สำนึก
‪ผมไม่มีวัฒนธรรมการไปเที่ยวช่วงหน้าหนาว
‪คุณใส่กางเกงว่ายน้ำ
‪และทำสิ่งต่างๆ ที่คุณทำตอนหน้าหนาว
‪มันทำให้คุณรู้สึกว่ามันคือวันหยุด
‪เราอยู่บนเรือยอชต์ เราจะดำลงทะเล ขึ้นมา
‪ทำซ้ำ จากนั้นเราจะหิว ดำลงไปใหม่
‪เราจะดื่มและดำน้ำอีก จากนั้นก็สร่าง
‪ผมฝันถึงสิ่งเหล่านี้
‪ซาเฟอร์ทำรายการเพลง เอาซีดีไป
‪ฟาซิล ไซ น็อกเทิร์นของโชแปง และอื่นๆ
‪เขาเปิดซีดีเพลงน็อกเทิร์น
‪หน้าร้อนหมายถึงอะไร ‪การฟังทาร์คานและเต้นแบบนี้ ไม่ใช่เหรอ
‪หรืออะไรแบบนี้…
‪ฉันคือสุดยอดความทุกข์ยาก
‪หรือเพลงอย่าง "ชุปปา"
‪พอเปิดเพลงน็อกเทิร์นของโชแปง
‪จู่ๆ เราก็อยู่ในหนังได้รางวัล
‪เราเริ่มมองไปที่เส้นขอบฟ้า
‪ผมคิดว่าจะทุบขวดให้แตก ‪แล้วกรีดคอซาเฟอร์
‪แค่เพื่อสร้างสีสันหน่อย
‪หรือบีบคอพี่ชายของผมในกระท่อม
‪มีสถานการณ์กลางคืน ‪นั่นคือความรู้สึกนั้น
‪ผมถามเขาว่า "ซาเฟอร์ ‪โอเค นายสร้างบรรยากาศ
‪การอยู่ในเทศกาลหนังดีๆ ‪แต่เรามีเวลาแค่ห้าวัน"
‪ฉันว่าเราน่าจะไปที่คอส ‪และซื้อซีดีของทาร์คาน
‪บนเรือจะได้มีบรรยากาศสดใสหน่อย ‪เพราะหน้าร้อนหมายถึงเพลงของทาร์คาน
‪เราซื้ออัลบั้มของปีนั้น มันคืออะไรนะ
‪"จูบเธอเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม" หรือ ‪"นานๆ ที…" มันร้องว่าไงนะ
‪ใช่ "เขียนชื่อเธอในใจฉัน" ใช่ไหม
‪"เขียนชื่อฉันในใจเธอ ‪และอย่าลืมฉัน" ใช่ ขอบคุณ
‪เราสนุกกันมาก กินอาหารกันตอนเช้า
‪เราทุกคนเหมือนกันหมด
‪เรากินอาหารเช้า กินคาเวียร์
‪ตามด้วยไวน์ขาว…
‪รากีในตอนบ่าย หัวเราะ… ‪และเปิดเพลงทาร์คานต่อเนื่อง
‪แต่ให้นานๆ ครั้ง เธอต้องโทรหาฉัน
‪เนื้อเพลงและท่าเต้นของทาร์คานไม่ตรงกันเลย
‪คุณสังเกตไหม
‪อย่างเช่น เขาบอกว่า ‪"ฉันคือสุดยอดความทุกข์ยาก…"
‪อันนี้คือความทุกข์ยากแบบไหน
‪เครื่องประดับร่วงลงมาเหรอ
‪ส่ง…
‪ฉันคือสุดยอดความทุกข์ยาก
‪คุณจะบอกปัญหาของคุณกับทาร์คานแบบนี้ไหม
‪"ทาร์คาน" "ว่าไง"
‪"เด็กๆ กำลังหิว"
‪ส่งพวกเขา
‪จริงๆ เขาเป็นคนอ่อนไหวนะ ผมแค่ล้อเล่น
‪ดังนั้น…
‪เพลงพวกนั้นของทาร์คาน ‪15 หรือ 12 หรือ 14 เพลง
‪เปิดแบบต่อเนื่อง ‪รากีของตอนบ่ายหมดแล้ว
‪เราดื่มรากีตอนเย็นด้วย ‪จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นวิสกี้
‪อย่างเดียวที่เราไม่ได้ดื่มคือฉี่ของเราเอง
‪เต้นกับผ้าเช็ดตัวแบบนี้
‪เราอยู่ไกลจากฝั่ง
‪ส่ง ส่งโชคชะตาฉันมา…
‪เต้นกันสุดชีวิต
‪เราทิ้งสมอที่อ่าว
‪ยังคงเต้นตอนพระอาทิตย์ตก
‪เรือยอชต์มีธงสแกนดิเนเวีย ‪หรืออาจจะฟินแลนด์ ผมไม่รู้
‪แล่นเข้ามาใกล้เรา
‪พวกเขาทิ้งสมอ ผู้ชายคนหนึ่งเก็บเชือก…
‪และเรากำลังเต้นกันอยู่ ‪ผู้ชายคนนั้นบอกว่า "สวัสดี"
‪พี่ชายผมบอกว่า "พวกเขาเป็นตุ๊ด"
‪ให้ตายสิ
‪พูดอะไรแบบนั้น
‪เก้าชั่วโมงที่ผ่านมา เราอยู่ในสภาพนี้…
‪ผู้ชายห้าคนบนเรือยอชต์
‪เต้นรำ เต้นท่าซักผ้า
‪ส่ายหัว ท่าพวกนั้น
‪คนสแกนดิเนเวียสองคนพูดว่า "สวัสดี"
‪พี่ชายผมบอกว่า "ระวังนะ"
‪ทำไมเราเป็นแบบนี้
‪อาการกลัวคนชอบเพศเดียวกัน…
‪รู้ไหมว่าหมายถึงอะไร ‪อาการกลัวคนชอบเพศเดียวกันหมายถึง
‪"พระเจ้า หวังว่าฉันคงไม่เริ่มชอบผู้ชายพวกนี้"
‪นั่นความหมายของการกลัวคนชอบเพศเดียวกัน
‪ผมถามเขาว่า ‪"พี่คิดแบบนั้นได้ยังไง ไร้สาระ"
‪ผู้ชายสองคน พวกเขาทักทาย ‪คิดอะไรแบบนั้น
‪เขาบอกว่า "พอได้แล้ว"
‪"ฉันรู้ว่านี่คืออะไร"
‪ผมถามเขาว่า "พี่คิดแบบนี้ได้ยังไง"
‪เขาบอกว่า "ผู้ชายสองคน ‪มาทำอะไรตามลำพังบนเรือยอชต์"
‪นี่ พวกเราก็ผู้ชายห้าคน
‪ถ้ายึดตามนั้น เราก็คงเป็นสมาพันธ์เรื่องนั้นแล้ว
‪เราจัดหนักเลยที่อ่าวนั่น
‪"ใส่เลกกิ้ง มันยังไม่แน่นพอ"
‪"ยังไม่เห็นป๋องแป๋งนายเลย"
‪อาการกลัวคนชอบเพศเดียวกัน
‪จริงๆ เลย…
‪มีเรื่องอ่อนไหวอื่นๆ อีกเยอะ
‪แต่เพราะผมเล่าเรื่องนี้ ‪ในความคิดของบางคน
‪แค่เพราะผมเล่าเรื่อง ‪อาการกลัวคนชอบเพศเดียวกัน
‪บอกคนพูดว่า "คุณเล่าเรื่อง ‪อาการกลัวคนชอบเพศเดียวกัน"
‪อาการกลัวคนชอบเพศเดียวกัน ‪เป็นประเด็นไหม
‪ทำไมผมถึงจะกลัวคนชอบเพศเดียวกัน
‪ผมไม่ได้กลัวคนชอบเพศเดียวกัน ‪แต่ผมรู้สึกว่าผมต้องพิสูจน์เรื่องนั้น
‪นั่นไร้สาระ เขาอยากเห็นผม ‪กระโดดขึ้นนั่งตักของเขา
‪ผมไม่สนใจผู้ชาย
‪นั่นไม่ได้แปลว่าผมกลัวคนชอบเพศเดียวกัน ‪ผมไม่ได้ชอบผู้ชายในเชิงเพศ
‪ผมไม่ควรพูด ‪"ผมไม่ชอบผู้ชายที่ชอบผู้ชาย"
‪นั่นน่าสับสน ผมจะแสดงให้ดูด้วยการจูบ…
‪มันไม่ใช่ปัญหาที่ทำให้ผมกังวล ‪แต่บางอย่างผสมปะปนกันน่ะ
‪ครั้งหนึ่ง ผมไปร้านนวดในอันตัลยา
‪ผมไปที่นั่นเพื่อลงชื่อ ‪ไม่ใช่เขียนชื่อผมในใจคุณ
‪ผมไปที่นั่นเพื่อทำนัด
‪พนักงานคนหนึ่ง เจ้าหน้าที่ชายคนหนึ่ง
‪ผมมีปัญหาในการอธิบายเรื่องนี้จริงๆ
‪ภาษาเปลี่ยนไปเยอะมาก
‪ถ้าคุณไม่รู้ศัพท์ คุณก็พลาด
‪คุณเอาตัวรอดด้วยการเรียก "นักวิทยาศาสตร์" ‪แทน "บุรุษแห่งวิทยาศาสตร์" ไม่ได้หรอก
‪มันเริ่มต้นแบบนั้น ‪"งั้นอย่าเรียกว่า 'บุรุษแห่งวิทยาศาสตร์'
‪มาเรียกแบบไม่ระบุเพศว่า ‪'นักวิทยาศาสตร์' ก็พอ"
‪"โอเคไหม" "โอเค" ‪"ทีนี้คุณก็พลาดแล้ว…"
‪ยกตัวอย่างเช่น รสนิยมทางเพศ ใช่ไหม
‪พูดว่า "รสนิยมทางเพศ" ‪และพวกเขาจะแก้ไขคุณทันที
‪"มันไม่ใช่รสนิยม มันคือวิถี ‪ไปตายซะ ไอ้เวร"
‪ใจเย็นๆ โมโหทำไม
‪ทุกคนอาจจะไม่รู้จักศัพท์เฉพาะ
‪ทำไมคุณถึงคิดว่ามันถูกใช้ในทางลบ
‪"ห้ามพูดคำว่ารสนิยมทางเพศ ‪พูดว่าเพศวิถี"
‪"ไม่อย่างนั้นโดนดีแน่"
‪โอเค ไม่ต้องโกรธ
‪ทุกคนชูป้าย
‪ทุกชุมชนที่ทุกข์ทรมาน ‪แสดงความบริสุทธิ์ คนที่ไม่ลำเอียงด้วย
‪ผมกำลังจะทำนัด ผู้ชายบอกผมว่า
‪"ผมจะนวดให้คุณ"
‪ผมบอกว่า "ขอบคุณ ‪แต่ผมอยากให้ผู้หญิงนวดให้มากกว่า"
‪"คุณหมายความว่าไง" ‪เขาบอกว่า "นี่ไม่เหมาะนะ"
‪"ถ้าคุณ…" เขากล่าวหาผมว่าไม่มีอารยธรรม
‪"ถ้าคุณทำแบบนี้ ‪คนอื่นๆ จะทำแย่กว่านี้" เขาโมโห
‪เขาชูป้าย "แอล จี บี ที เอส ซี"
‪ผมยืนตัวแข็ง ผมบอกว่า ‪"ผมขอตัวอักษรด้วยได้ไหม"
‪มันเป็นเรื่องง่ายๆ เรื่องการรับบริการ
‪ผมไม่อยากให้ผู้ชายนวดให้ ‪ผมต้องทำด้วยเหรอ
‪ไม่ใช่ว่าผมไม่เคย
‪คุณลงเอยด้วยการฟัง ‪เรื่องของพวกเขาตอนเป็นทหาร
‪"ครั้งหนึ่ง เราอยู่ในฮาทัย…"
‪ไปให้พ้นเลย
‪ผมอยู่ในชิรากัน ฮาทัยคืออะไร
‪"หัวหน้ากดดันเรามาก…"
‪ไปให้พ้นเลย
‪หรืออีกคนที่พูดแบบเกรี้ยวกราดว่า ‪"ผมจะนวดให้คุณเอง"
‪ผมบอกว่าผมไม่อยากได้
‪"ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะพูดแบบนั้น"
‪"ผู้ชายนวดให้ผู้ชายอีกคนไม่ได้เหรอ"
‪ผมบอกว่า "ได้ แต่คุณเอาจริงเอาจังเกินไป"
‪เรื่องนี้ผมเป็นคนเดียวที่ผิดเหรอ ‪ผู้ชายคนนั้นจู่โจมแบบว่า "ผมจัดการเขาเอง"
‪ดังนั้นถ้าคุณโกรธเรื่องนี้ ‪คุณถูกตีตราว่ากลัวคนชอบเพศเดียวกัน
‪นั่นไม่ถูกต้อง อย่าทำตัวไม่ยุติธรรม
‪เอลตัน จอห์น ผมจะให้ขี่หัวผม
‪และเขาจะชอบเลยละ
‪แต่ถ้าเขาเล่นเปียโนหน้าบ้านผมตลอดเวลา
‪งั้นสิ่งต่างๆ ก็เปลี่ยนไป ‪คิดดูสิ คุณเดินออกมาจากบ้าน
‪เขาเล่นเพลง ‪"แคนเดิลอินเดอะวินด์" ตลอดเวลา
‪"เมื่อไหร่เจ็มจะกลับมา" ‪เขาอยู่ตรงนั้นตลอด แม้แต่ตอนฝนตก
‪หนึ่งครั้ง… สองครั้ง… ‪จากนั้นคุณจะบอกว่า "เอลตัน ไปให้พ้น"
‪ดังนั้นถ้าคุณถูกจับได้ว่าพูดแบบนั้น ‪นั่นทำให้คุณเป็นกลัวคนชอบเพศเดียวกันไหม
‪นั่นเป็นประเด็นไร้สาระ ‪ยังไงก็เถอะ มาจบบทนี้กัน
‪ผมไม่ชอบร่างกายของผู้ชาย
‪แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า ‪ผมไม่ชอบร่างกายตัวเอง
‪ร่างกายผมโอเคดี ‪แค่บวมน้ำนิดหน่อยแค่นั้น
‪เมืองที่เราอยู่ไม่ใช่เมืองที่ดีเยี่ยม
‪คุณออกไปวิ่งออกกำลังกาย ‪หรือเดินแถวบ้านไม่ได้
‪เพื่อให้เลือดสูบฉีด ฝั่งอนาโตเลียดีกว่าใช่ไหม
‪แถวคาดิคอยใช่ไหม
‪คนที่อยู่ที่นั่นจะรู้ พวกเขามีเลนจักรยาน
‪ฝั่งนี้ บางที่ไม่มีทางเท้าด้วยซ้ำ
‪ทางเท้าสิ้นสุดในเมือง ในมหานครได้ยังไง
‪คุณกำลังเดินอยู่และจากนั้น… "เวร"
‪ไม่มีทางเท้าแล้ว
‪คุณเดินจากย่านหนึ่งไปย่านหนึ่งไม่ได้
‪นี่คือมหานครเหรอ
‪ผมอยากไปวิ่งออกกำลังกายแถวบ้าน ‪พร้อมกับใส่หูฟัง
‪ผมอยู่ที่เดิมมากว่า 30 ปี ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย
‪มีคนดึงแขนผม
‪ผมตกใจ และผมใส่หูฟังอยู่
‪ผมคิดว่า "เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ"
‪เขาบอกว่า "ไม่ต้องกลัว ผมแค่อยากถ่ายรูป"
‪ไม่ต้องกลัว
‪จากนั้นผมก็เข้าใจ ‪มันคงเหมือนกันในทุกเมืองที่เจริญแล้ว
‪อย่างเช่น คีอานู รีฟส์วิ่งอยู่ในเซ็นทรัล พาร์ก
‪คุณทำให้เขาสะดุด
‪บอกว่า "ไปตายซะ"
‪และเมทริกซ์ล่มสลาย และคุณถ่ายรูปกับเขา
‪หรือนักแสดงอายุเยอะหน่อย ‪อย่างอัล ปาชิโน "ไอ้เวร…"
‪เมื่อคุณทำพวกเขาล้มลง พวกเขาอยู่นิ่ง
‪งี่เง่าใช่ไหม
‪การไปยิมก็เป็นปัญหาอีกอย่าง
‪แต่คุณต้องขยับตัว ออกกำลังหน่อย
‪ความอ้วนไม่ดี ว่ากันตามตรงใช่ไหม
‪คุณจะสมัครตรงนั้น… ‪คุณรู้จักความรู้สึกนั่นไหม
‪คุณจ่ายเงินงวดแรก
‪คุณลดน้ำหนักบางส่วนตรงนั้น
‪คุณจ่ายเงินและบอกว่า ‪"ผมลดน้ำหนักไปได้บ้างแล้ว"
‪ประมาณนั้น ‪แต่ยิมก็ยากสำหรับผมเหมือนกัน
‪การอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า… ‪การออกกำลังกาย…
‪และทุกคนบอกว่า "มาที่ยิมของเขา ‪คุณจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน"
‪ผมไปที่หนึ่ง ‪อันนั้นมันเรียกว่าอะไรนะ ลู่วิ่ง
‪ผมขึ้นไปบนนั้น เพื่อให้เหงื่อออกเล็กน้อย
‪ผมไม่ได้เล่าเรื่องนี้เพื่อจะอวด
‪เหมือนกับคนอื่นๆ เป็นเวลา 20 นาที
‪แทนที่จะใช้เวลากับลูกหรือทำงาน คุณอยู่ที่นั่น
‪แค่เพื่อออกกำลังกาย
‪มีคนแปลกๆ โผล่มาข้างๆ คุณ "สวัสดี"
‪"ปากคุณเป็นอะไร"
‪"ผมแค่เป็นคนงี่เง่า"
‪เขาถามว่า "คุณมาที่นี่เหรอ"
‪คุณมาที่นี่เหรอ
‪นี่เป็นคำถามที่คุณจะถาม ‪คนที่อยู่บนลู่วิ่งข้างๆ คุณเหรอ
‪"คุณมาที่นี่เหรอ"
‪ใช่ ไอ้เวร ‪ฉันมาที่นี่แบบนี้ ฉันพยายามอยู่
‪"ที่นี่คุณจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้านเลย" เขาบอก
‪"ผมจะบอกคุณให้นะ
‪ก่อนที่ปากคุณจะกลับไปเป็นปกติ"
‪"เบยาซิต ออซเติร์คก็มาที่นี่ด้วย"
‪อย่างกับเป็นนักเรียนใน ‪โรงเรียนอาชีวศึกษาอาฟชิลาร์
‪ผมตื่นเต้นมาก
‪"เย่"
‪"โอเค" ผมบอก "ดีมาก"
‪"นี่เป็นสโมสรที่ดีมาก" เขาบอก ‪"ในยิมอื่นๆ
‪พวกเขาจะรบกวนคุณ"
‪ดังนั้นในยิมอื่นๆ ผมเดาว่า ‪พวกเขาเอาดัมเบลยัดก้นคุณ
‪ยิมก็เป็นที่ที่ไม่สงบแล้ว
‪คือมีบางส่วนที่ต้องทำธุระส่วนตัว
‪ที่ที่เราต้องเปลือยกาย
‪และผมไม่ใช่คนขี้เกียจมากนัก
‪อย่าให้รูปลักษณ์หลอกคุณได้
‪มีคนที่อาบน้ำฮัมมัมแบบตุรกี ‪ไม่ว่าจะเป็นเพศอะไร
‪โดยเฉพาะผู้สูงอายุ
‪ไม่ได้ระวังตัว…
‪"ฉันออกกำลังกายมาแล้ว…"
‪เดินแก้ผ้าไปมาหลังจากอาบน้ำ
‪"ที่เป่าผมอยู่ไหนนะ" ‪นั่นเป็นปัญหาเดียวเหรอ ไอ้เวร
‪ที่เป่าผมคือปัญหาเหรอ
‪ขณะที่คุณพยายามผูกเชือกรองเท้า ‪เพื่อจะได้ออกไป
‪คุณเอาเท้าข้างหนึ่งวางบนม้านั่ง ‪มีผู้ชายเปลือยกายโผล่มา
‪และเริ่มคุยเรื่อยเปื่อย
‪"นี่ คุณทำอะไรกับอะพาร์ตเมนต์ในเลเวนต์นั่น"
‪ว่าไง หาที่มุดหัวเหรอ
‪ไอ้บ้า นายโป๊อยู่
‪เราอยู่ในสวรรค์เหรอ
‪เราถูกขับจากสวรรค์ ลงมาที่โลก…
‪เกิดการปฏิวัติอุตสาหกรรม…
‪มีสิ่งที่เรียกว่าผ้าเตี่ยว ‪คุณเอาผ้าฝ้ายมาใส่ได้
‪ใส่อะไรสักอย่าง ‪เปลือยกายแบบนี้… "ว่าไง"
‪ผมควรจะตอบใคร
‪และเขาคาดว่าให้คุณยอมรับตามธรรมชาติ ‪"โตขึ้นเยอะเลยนะ"
‪ยิมเป็นที่ที่ยาก แต่ผมไม่คิดว่า ‪การออกกำลังกายเป็นเรื่องอันตราย
‪พวกคนอ้วนก้นโต…
‪มีความคิดที่ว่าคนอ้วนคือคนที่โดนล้อมากที่สุด
‪คนส่วนใหญ่คิดแบบนี้
‪"ผู้คนล้อเลียนคนอ้วน ‪พวกเขาเล่นมุกเกี่ยวกับพวกเขา"
‪ไม่ นั่นเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้
‪คนอ้วนคือชุมชนที่สำคัญ
‪พวกเขาจะไม่อยากให้คุณลดน้ำหนัก
‪พยายามบอกแบบนี้กับกลุ่มเพื่อนๆ ของคุณ ‪บอกพวกเขาว่า
‪คุณไม่กินขนมปังแล้ว และดูว่าเกิดอะไรขึ้น
‪"ฉันไม่กินขนมปังแล้ว" ‪"ไม่ นายทำไม่ได้ ไม่มีทาง"
‪"ไปตายซะ นายเลิกขนมปังไม่ได้หรอก ไอ้เวร"
‪"สารเลว"
‪"นายเลิกกินขนมปัง ฉันจะเล่นงานนาย"
‪ลดน้ำหนัก สมัครสมาชิกยิม ‪หรือพยายามเลิกบุหรี่
‪"ฉันเลิกบุหรี่แล้ว" "ไม่ ไม่จริง"
‪"จริงๆ" "ไม่จริง นายทำไม่ได้"
‪"เชื่อฉัน นายเลิกไม่ได้ ‪ฉันบอกได้เลย ไม่มีทาง"
‪"นายเลิกจริงๆ เหรอ เพื่อน นายทำไม่ได้"
‪"ฉันเลิกกินขนมปังแล้ว" ‪"ไม่ ฉันจะเล่นงานนาย"
‪คนพวกนี้มีจริงๆ
‪ใช่ไหม
‪กลุ่มคนจริงจัง
‪พวกเขารวมตัวเพื่อหยุดผู้คนไม่ให้แข็งแรง ‪แค่เพราะว่าก้นของพวกเขาใหญ
‪คุณไม่จำเป็นต้องอ้วนเพื่อถูกล้อเลียน
‪เด็กผู้หญิงแข็งแรงเป็นนักกีฬา ‪ก็ถูกล้อได้เหมือนกัน
‪พวกเธอโดนล้อ
‪เธอจะไปยิม และพวกสาวก้นใหญ่จะบอกว่า
‪"เธอไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อออกกำลังกาย ‪แต่ไปหาสามี"
‪เขาบอกว่า "จริงด้วย"
‪ไม่ สิ่งที่จริงคือประโยคนี้
‪บางทีผู้หญิงคนนี้อาจจะ ‪ออกกำลังกายจริงๆ คุณบ้าไปแล้วเหรอ
‪ก้นใหญ่… ฟังดูเหมือนชื่อเขต
‪ฟังแล้วนึกถึงเขตเวฟา
‪ใช่ เหมือนกับคาร์ทาลก้นใหญ่
‪มีบาชีบูยุคใช่ไหม ‪ก้นหรือหัว ก็เหมือนกันหมด
‪เขตนี้ไม่มีทางออกเหรอ
‪คุณตะโกนว่า "จริง" อันไหนจริง
‪สิ่งที่คุณบอกว่าจริงมันถูกต้อง
‪คุณจะบอกแบบนั้น ‪แต่มันไม่ถูกต้อง พวกเขาพูดเสมอ
‪"พวกเธอไปที่นั่นเพื่อหาสามี" ‪แล้วข้อแก้ตัวของคุณคืออะไร
‪เพราะคุณหาสามีที่ห้องสมุดเบซายิต
‪คุณอยู่ที่นาซาตลอด ‪มองหานักบินอวกาศที่คู่ควรกับก้นคุณ
‪"ไม่มีนักวิทยาศาสตร์คนไหน ‪ชอบก้นแบบนี้เหรอ"
‪"อย่างน้อยก็บอกค่าพายของมันหน่อย"
‪ใช่ ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรถึงเจอแบบนี้
‪คุณต้อง… แข็งแรงหน่อย
‪หน้าร้อนใกล้จะมาถึง ‪แทนที่จะวางแผนในเดือนมกราคม
‪และทำให้หุ่นดีในช่วงหน้าร้อน ‪เราเลื่อนมันไป
‪นี่ช่วงต้นเดือนมิถุนายนไม่ใช่เหรอ
‪ดูสิ มันยังอยู่ตรงนี้ ไม่ เราไม่ได้ทำ
‪เพราะผู้คนรู้ตัวว่าถึงหน้าร้อนแล้ว ‪แค่หนึ่งสัปดาห์ก่อนเวลาจริงๆ
‪หยิบบิกินี่ออกมาและสงสัยว่า ‪"ฉันจะใส่ตัวนี้ได้ยังไง"
‪"หวังว่าฉันจะใส่ได้นะ"
‪โอเค แต่เป็นที่รู้กัน ‪ในเดือนมกราคมว่าหน้าร้อนจะมาถึง
‪คุณรู้เรื่องนั้น
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪ไม่มีปัญหากับการท่องเที่ยวหน้าหนาว ‪นั่นเป็นกรณีที่แปลกกว่า
‪คุณรู้เรื่องการท่องเที่ยวหน้าหนาวไหม
‪คนรวยน่ะ
‪ผมชอบงานอดิเรกคนรวย ‪มันมีสิ่งที่โง่เง่ามากๆ
‪อ้อ คนรวย… ชอบกอล์ฟ
‪สนามกว้างๆ
‪"ไปกันเถอะ"
‪โง่รึเปล่า
‪เอานี่ให้คนจน ผมพนันได้เลย ‪เขาจะตีลูกโฮลอินวันได้
‪ดูนะ แบบนี้
‪"นั่งลง ให้ตายสิ"
‪"เอาปีกไก่วางบนเตาย่าง"
‪พลิกไก่…
‪ไม่โง่เหรอที่ตีด้วยไม้นี้ 19 ครั้ง ‪คุณต้องบ้าแน่ๆ
‪หรือกีฬาหน้าหนาว สกีและอะไรแบบนั้น
‪นี่เกือบจะถึงปี 2022 แล้ว
‪คุณจะสกีไปได้ไกลแค่ไหน ‪คุณโง่แค่ไหนกัน
‪คุณจะขึ้นไปสูง 915 เมตร ‪เพื่อกินฮอตด็อกทำไมกัน
‪ที่อากาศลบ 20 องศา…
‪"แต่เราไม่เคยมาที่นี่ เราควรกินนะ"
‪"ไปเล่นสกีเลย เดี๋ยวตามไป"
‪ไปกินไส้กรอกของคุณไป
‪มีใครเที่ยวหน้าหนาวบ้าง
‪คุณเล่นสโนว์บอร์ดไหม
‪เป็นสิ่งที่เจ๋งมาก นั่นจริง ‪ไปเมืองนอกด้วยเหรอ
‪คูร์เชอเวล เซนต์มอริตซ์
‪ที่ไหนเหรอ
‪ในอังกฤษ
‪ใช่
‪เขาให้ความคิดผมเรื่องแผนที่โลก
‪"นี่ มันอยู่ใกล้ๆ กับ…"
‪"พวกเวรไม่รู้เรื่อง…" นี่
‪เรื่องนั้นผมก็รู้
‪ผมแกล้งทำเป็นไม่รู้ จะได้เอามาเล่นมุกได้
‪การท่องเที่ยวหน้าหนาวเป็นสิ่งที่เจ๋ง
‪คุณใส่เสื้อสกี…
‪หน้าร้อนคืออะไร หน้าร้อนทำให้ทุกคนเท่าเทียม
‪คุณใส่กางเกงว่ายน้ำ ‪ไม่สำคัญว่าคุณเป็นเชื้อพระวงศ์ไหม
‪ดูราห์มี คอช ที่หาดในบัลตาลีมานีสิ
‪ถ้าผมขอเงิน 5,000 ดอลลาร์ ‪เขาจะบอกว่า "เจ็ม ผมใส่กางเกงขาสั้น"
‪มันคือสิ่งที่ทำให้เท่าเทียมกัน
‪หน้าร้อนทำให้ทุกคนเท่าเทียม
‪เวลาที่ผมเห็นผู้คนใส่กางเกงใน ‪ว่ายน้ำในบัลตาลีมานี
‪ผมรู้สึกภูมิใจในตัวพวกเขา ‪ทะเลเป็นที่สำหรับทุกคน และคุณรู้สภาพของมัน
‪และผู้คนคิดว่า
‪"อ้อ พวกเขาใส่กางเกงในเหรอ" ‪พวกเขาควรทำยังไง ถอดมันออกเหรอ
‪กางเกงในคือปัญหาเดียวในเรื่องนี้เหรอ
‪การท่องเที่ยวหน้าหนาว เสื้อโค้ต ‪แจ็กเก็ต แว่นตาสกี อุปกรณ์ทั้งหลาย
‪"คุณไปไหนมา" "เราไปออสเตรีย"
‪"ปากคุณเป็นอะไรน่ะ"
‪"คุณก็รู้"
‪"คุณไปไหนมา" "คูร์เชอเวล"
‪"คุณไปไหนมา"
‪ในอเมริกา ในทวีปอื่น ‪มีแอสเพน ถูกต้องใช่ไหม
‪คุณเคยไปแอสเพนไหม
‪โดนเข้าให้
‪และมันใกล้กับอะแลสกา
‪เขาบอกว่ามันใกล้กับอังกฤษมากกว่า
‪ตอนเริ่มต้น ผมบอกว่า ‪ผมเคยแสดงสองครั้งที่โรงละครอะพอลโล
‪และเขาบอกผมว่าอังกฤษคือ…
‪ให้ตายสิ ผู้ชมไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น
‪"ไปตายซะ"
‪การเล่นสกีและอะไรแบบนั้น…
‪แปลกมาก มันเป็นสิ่งที่เจ๋ง
‪การท่องเที่ยวหน้าหนาว ‪ทำให้คุณเห็นภาพเศรษฐกิจและสังคม
‪มีชุดแต่งกาย อุปกรณ์ ‪มันยุ่งยากกับของพวกนั้น
‪และคนพวกนั้นไม่เคยทรมาน ‪จากอุบัติเหตุเลวร้าย
‪พวกเขาไปที่นั่นแบบเท่ๆ ‪ได้รับบาดเจ็บ และกลับมาแบบเท่กว่าเดิม
‪"เกิดอะไรขึ้น"
‪"เส้นประสาทข้อมือโดนกดทับน่ะ"
‪"พวกเขาใส่เฝือกไว้ตรงนี้"
‪แต่ถ้าคนจนลื่นตรงพื้นน้ำแข็ง ‪เขาสะโพกหัก
‪ถ้าคุณหรือผมลื่นล้มไป เส้นเลือดแตกแน่
‪ถ้าเขาล้ม จะแบบว่า ‪"อ้อ เอ็นร้อยหวายน่ะ…"
‪"เราไปที่คูร์เชอเวล…"
‪คุณเคยได้ยินไหมว่า ‪เจ็ม ฮักโกสะโพกหัก
‪มันเกิดขึ้นเฉพาะคนจนๆ แบบเรา ‪"คอเขาเคล็ด"
‪พวกเขาจะเป็นแค่ ‪โรคเส้นประสาทข้อมือกดทับ
‪พวกเขาใส่เฝือก… ‪กลายเป็นเรื่องหรูหราไฮโซ
‪แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪มันเป็นสิ่งที่เจ๋งเสมอ
‪ไม่เคยเป็นโรคที่จะรักษาหาย ‪ด้วยซุปโยเกิร์ต
‪พวกเขากลับบ้านมาแบบเท่กว่าเดิม ‪แม้ว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บ
‪"ตอนนี้ฉันเจ๋งกว่าเดิม" ‪มันเป็นแบบนั้นตลอด
‪"เส้นเลือดแตก" ไม่ ไม่เคย
‪"ฉันเจ็บหน้าอก" ‪โรคพวกนี้เป็นปัญหาของคนจน
‪"ผมเจ็บปอดมาก หมอ"
‪คุณเคยได้ยินไหม ถ้าคุณเป็นคนรวย ‪มันเรียกว่า "อาการไหลย้อนทางจิตสรีระ"
‪งั้น…
‪เขาขึ้นไปสูง 6,000 เมตร
‪"ดูสิ ผมเคยอยู่ตรงนั้น ตอนนี้อยู่ตรงนี้"
‪แล้วไง แล้วยังไง
‪"ผมควรไปอีกไหม"
‪"ไปเลย" "โอเค ผมไปละนะ"
‪มันบ้ามาก
‪และพวกเขาบ่นเรื่องนี้เสมอ
‪"คุณหายไปไหนมา"
‪"เราไปเซนต์มอริตซ์"
‪"เป็นไงบ้าง"
‪"มีคนตุรกีเยอะมาก"
‪"ช่างหัวมันเถอะ มีแต่คนตุรกี"
‪ผมไม่รู้จักชุมชนไหน ‪ที่รำคาญพวกเดียวกันเอง
‪เคยได้ยินไหมล่ะว่าเพนกวินเบื่อกันเอง
‪"ปัดโธ่ ทุกคน"
‪"ไปให้พ้น ให้ตายสิ" ‪เคยได้ยินแบบนี้ไหม
‪มีปัญหาการเจอคนตุรกี ‪โดยบังเอิญตอนไปเที่ยวไหม
‪"เราไปโรมใช่ไหม นูราน"
‪"คนตุรกีเยอะมาก เราแทบจะทนไม่ไหวเลย"
‪"ปากของผมดีขึ้นแล้ว ดีขึ้น"
‪งั้น…
‪นี่…
‪ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เหรอ
‪พวกเขาไปที่นั่นเอง ‪คุณต้องการคนตุรกีกี่คน
‪ทำไมมันถึงทำให้คุณรำคาญ
‪"เราอยู่ในออสเตรีย ทุกที่… ‪ปารีส คนตุรกีเต็มไปหมด"
‪คุณล่ะ
‪"อย่านับรวมเรา"
‪ผู้คนเคยพอใจมาก ‪เมื่อคนดูไม่ออกว่าพวกเขาคือคนตุรกี
‪"บางครั้ง ผมบอกว่าเป็นคนตุรกี ‪และพวกเขาประหลาดใจ"
‪บางทีพวกเขาอาจจะไม่เห็นลักษณะแบบนั้น ‪และคิดว่า "พวกเวรนี่เป็นใคร"
‪จะภูมิใจกับเรื่องนี้ทำไม ‪"คนถามตลอดว่าผมเป็นคนฝรั่งเศสหรือ…"
‪"ปัดโธ่"
‪"ไม่ พวกเขาไม่คิดเลยว่าผมเป็นคนตุรกี"
‪"เราไปโรม มีคนตุรกีเยอะมาก"
‪ถ้าผมเป็น จนท.ตรวจพาสปอร์ต ‪ผมจะไม่ให้พวกเขาเข้าประเทศ
‪งั้นพวกเขากลับมาจากเที่ยวหน้าหนาว ‪"เกิดอะไรขึ้น"
‪"เรากลับมาแล้ว"
‪"ไปให้พ้นเลย"
‪"เกิดอะไรขึ้น" "มีคนตุรกีเยอะเกินไป"
‪"ไปเลยไป"
‪แบบนั้นแหละ
‪เราควรเดินทาง และเห็นประเทศของเรา
‪ไม่ว่าจะหน้าร้อนหรือหน้าหนาว สี่ฤดู
‪สภาพอากาศเจ็ดแบบ ‪เราควรเดินทางทั่วประเทศของเรา
‪แต่เราไม่เคยทำ
‪เราไม่ทำจริงๆ
‪ตุรกีมีที่เที่ยวเยอะแยะ จริงๆ นะ
‪บอกตามตรง ผมล้อเล่นเรื่องอตา…
‪อตามาจากบูร์ซา อตา เดอมิเรอร์น่ะ
‪แต่ดูสิ ดีแค่ไหนที่เขารู้จักเขตอีเจียนและเธรซ
‪เขาเดินทางในอีเจียนเยอะ ใช้เวลาที่นั่น
‪ผมไม่ได้เดินทางแบบนั้น ‪ผมเดินทางมากไม่ได้
‪มันมีข้อจำกัดว่า ‪ผมดูอะไรจากที่บ้านได้มากแค่ไหน
‪สิ่งที่ทำที่บ้านได้มีจำกัด ‪แต่ถ้าผมเดินทาง…
‪เพื่อนๆ ของผมถ่ายทำหนังในที่ราบสูงออร์ดู
‪ผมเกิดและโตในอิสตันบูล
‪เนินเขาที่สูงที่สุดที่นี่คือที่ไหน ‪เนินเขาชามิลจา สูง 280 เมตร
‪เนินเขาที่สูงที่สุดที่ผมรู้จักคือเดเวบาจิร์ตัน
‪ลงไปจากบาร์บาโรส ขึ้นไปจากตรงนี้
‪"เนินเขาเบเบค มันชันมาก"
‪ให้ตายสิ มีบ้าน เมือง ‪หมู่บ้านสูง 1,600 เมตร
‪ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในหนังเรื่อง อวตาร ‪เป็นครั้งแรกที่ผมอยู่ในที่ราบสูง
‪รถยนต์ขับเป็นแนวตั้งแบบนี้ ‪ดูสิ แบบนี้
‪และเขาบอก… ‪คุณถามว่าเราจะไปไหน และเขาบอกว่า
‪"คุณเห็นหมู่บ้านบนนั้นไหม เห็นมัสยิดนั่นไหม"
‪นั่นละสวรรค์
‪พระเจ้าจะเห็นเราทุกคนจากตรงนั้นได้ใช่ไหม
‪ให้ตายสิ มันสูงมาก
‪เขาบอกว่ามีอีกหมู่บ้านเลยหมู่บ้านนั้นไป
‪เราขึ้นไป
‪"แม่น้ำไหลมาที่นี่ ‪บางอย่างเกิดขึ้นตรงนั้น…" งั้น…
‪นี่แสดงให้คุณเห็นว่า ‪ภูมิศาสตร์เป็นตัวกำหนดบุคลิกคน
‪เรื่องราวของพวกเขา ตำนาน เรื่องเล่า ‪วรรณกรรมงานเขียน จริงๆ นะ
‪ทำไมถึงมีความยากลำบากมากมาย ‪ในเพลงพื้นบ้านทะเลดำ
‪บอกเส้นทางตลอดเวลา ‪เพราะภูมิภาคนั้นเป็นแบบนั้น
‪คุณกระโดดขึ้นกระเช้ากลางอากาศ ‪คุณล่องแพในแม่น้ำ
‪แม่น้ำไหลไป หมู่บ้านอยู่หลังเขา
‪คุณไม่สังเกตเห็นเหรอ เช่น เพลงพื้นบ้าน ‪อนาโตเลียตอนกลางจะราบเรียบ
‪ฉันเดินไปที่น้ำพุ…
‪คุณเดินไป เป็นที่ราบทั้งหมด ‪น้ำพุอยู่ตรงนี้ มัสยิดอยู่ตรงนั้น
‪ภูเขาสวยๆ อยู่ตรงนั้น ‪แต่พวกเขาแค่ชี้จากที่ไกลๆ
‪ลักษณะภูมิประเทศของภูมิภาคทะเลดำ ‪มันเหมือนกับ…
‪มันมักจะเริ่มต้นด้วยการบอกทาง
‪จากตรงนี้ไปตรงนั้น
‪ลงแม่น้ำ
‪จากตรงนั้นไปตรงนี้ และจากตรงนั้น
‪แบบว่าคุณจะได้ไม่หลงทาง
‪คุณจะได้ไม่หลงทางในเพลง
‪แม่น้ำไหลผ่าน มันมาจากตรงนั้น
‪เหยี่ยว นกสู้กัน ยิง…
‪มันแบบว่า "ว้าว"
‪"คุณเต้นรำได้จริงๆ"
‪ดูสิ นี่เป็นเพลงได้ยังไง
‪"ให้แม่น้ำแห่งออร์ดูไหลขึ้นไป"
‪คุณนึกภาพขนาดโครงการออกไหม
‪คุณเคยได้ยินเรื่องแบบนั้น ‪ในอนาโตเลีย หรืออีเจียนไหม
‪ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้น งั้นมันก็เกิดขึ้น
‪ภูมิภาคนี้แปลก… "ให้ตายสิ แม่น้ำพวกนี้…"
‪เหมือนกฎของลาวัวซีเย ถ้าใช้แรงกดจากตรงนี้
‪จากนั้นขยับขึ้นไปตรงนั้น มันโคตรจะบ้าบอเลย
‪ในอนาโตเลียตอนกลาง ‪"ฉันไปที่ห้องเธอ เดินผ่านโถง…"
‪เป็นที่ราบเรียบทั้งหมด
‪ฉันจะกระโดดข้ามหลังคาไป…
‪อนาโตเลียทางตะวันออกเฉียงใต้
‪มันเป็นเรื่องการบุกรุกเข้าไป ‪ในอนาโตเลียตอนกลาง
‪มันมีแบบนั้นจริงในอนาโตเลีย
‪ฉันเดินผ่านโถงของเธอไป ‪เดินเข้าไปในห้องเธอ…
‪คุณจะเข้าไปในห้องทำไม
‪มีปัญหาจรรยาบรรณข้อเดียว ‪และปัญหาคือ…
‪เราซวยแน่ ‪ถ้าคนอื่นๆ ได้ยินเรา ที่รัก
‪งั้นก็อย่าทำอย่างนี้สิ
‪ปัญหาเดียวคือการที่คนอื่นได้ยินคุณเหรอ
‪นี่อาจเป็นเบาะแสให้เข้าใจรหัสพันธุกรรม ‪ผมขอร้องเลยนะ
‪มีหลายเรื่องแปลกๆ
‪ถ้าในหลายเพลง ‪ผู้คนกังวลมากว่าจะถูกจับได้
‪งั้นหมายความว่ามันเป็นปัญหาจริงจัง
‪ทำไมถึงมีปัญหานี้อย่างเดียว ‪ถ้าบางอย่างแย่ มันแย่
‪ถ้าคนอื่นได้ยิน…
‪และถ้าพวกเขาไม่ได้ยินล่ะ ‪"เวรเอ๊ย เราจะทำ" อะไรนะ
‪นี่มีเหตุผลไหม
‪ถ้าผู้คนไม่ได้ยิน ลุยต่องั้นเหรอ
‪ยิ่งไปกว่านั้น ‪มันบ้ามากที่เพลงแบบนี้มีอยู่จริง
‪มีเพลงแบบนี้อยู่ได้ยังไง
‪จะมีคนเดินเข้าไปในสตูดิโอและร้องเพลง…
‪เราซวยแน่ ถ้าคนอื่นๆ ได้ยินเรา
‪พวกเขาก็ต้องได้ยินสิ ‪คุณทำไอ้เพลงบ้านี่ออกมานี่
‪นี่รู้ตัวไหมว่าอัดเสียงอยู่
‪ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ‪ถ้าผู้คนได้ยินเรื่องนี้…
‪เดี๋ยวก็รู้ตอนเปิดตัวเพลง
‪สมาธิสั้น…
‪มันมีอาการที่เรียกว่า ‪"โรคสมาธิสั้น" ใช่ไหม
‪สมาธิสั้น
‪ซึ่งหมายถึงขาดสมาธิ
‪ใช่ไหม คนอังกฤษ
‪ดังนั้นมีโรคที่เรีบกว่า "สมาธิสั้น"
‪"สั้น" ในที่นี้ หมายถึงขาดแคลนใช่ไหม ใช่
‪ขาดสมาธิ เรียกอย่างนั้นแล้วกัน
‪ขาดสมาธิ เพลงทะเลดำขาดสมาธิ
‪คุณสังเกตไหม
‪เพลงนี้มีเรื่อง "สมาธิสั้น"
‪ผมจะให้ตัวอย่างจากเพลงคลาสสิก เช่น…
‪เปิดผ้าขาว
‪ขอฉันดูหน้าเธอ ขอฉันดูหน้าเธอ
‪ขอฉันดู…
‪งั้นเกิดอะไรขึ้น
‪อีกแป๊บเดียว มันก็หายวูบไป ‪ตกลงไปในหลุมดำ
‪ผมสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ลองคิดถึงเพลงนั้นสิ
‪สายสะพายตะกร้าของฉัน…
‪ใช่ไหม
‪สายสะพายตะกร้าของฉันบาดไหล่
‪บาดไหล่ฉัน
‪บาด…
‪ของฉัน… บาด…
‪สมาธิสั้น
‪"เฟอร์กัน" "อีกแป๊บหนึ่ง"
‪มันอาจจะเกิดอะไรขึ้นได้ คือว่า…
‪ขอผมดู…
‪นักแต่งเพลงคิดอะไรอยู่
‪ขอฉันดูหน้าเธอ
‪ขอฉันดู…
‪หน้าเธอ…
‪"ไม่ นั่นจะเหมือนกัน"
‪ขอฉันดู…
‪"ผมจะไปคิดดู"
‪แปลกใช่ไหม
‪ใครจะไปคิดถึงเรื่องเล็กน้อยแบบนั้น ‪ผมคนเดียวเหรอ
‪สวรรค์ สวรรค์
‪แต่เราไม่เคยเดินทาง
‪เรามีสมบัติมากมาย ‪เหล่าคาราเจากลัน ยูนุส ประเทศนี้…
‪ผมไม่อยากพูดเหมือนโฆษณาธนาคาร ‪แต่แบบที่พวกเขาพูด
‪"ประชาชนของประเทศนี้…"
‪ด้วยเสียงของฮาลุค บิลกิเนอร์
‪"พริกไทยที่ดีที่สุดของตุรกี…"
‪และเสียงของฮาลุคแบบว่า…
‪เสียงของฮาลุค บิลกิเนอร์ไม่ธรรมดา
‪มันมีรถเมล์สายหนึ่งอยู่ข้างใน สายเล็กๆ
‪สำหรับการเดินทางภายใน
‪ฮาลุค บิลกิเนอร์ ‪ฮาลุค บิลกิเนอร์ ฮาลุค บิลกิเนอร์
‪เมื่อพูดว่ายูนุส ‪คนหนุ่มสาวหยิบบัตรประชาชน…
‪ไม่ต้องห่วง ไม่มีไฟแดง
‪ผมหมายถึงยูนุส เอมเร
‪ไม่มีใครรู้
‪การนำเสนอคุณค่าของเรา ‪ในมิติที่ยิ่งใหญ่กว่านี้
‪บางครั้งพวกเขาถูกพูดถึง ‪ในแบบพหูพจน์
‪"เหล่าคาราเจากลัน"
‪พวกเขาเป็นใคร อย่างกับมี ‪คาราเจากลันหลายคนในรถตำรวจ
‪"ยูนุส"
‪ยูนุส เอมเร คาราเจากลัน
‪ผมพูดถึงเรื่องนี้ในการแสดงครั้งก่อน ‪ที่ดาดาโลกลู
‪นี่คือคุณค่าของเรา โอเค แต่…
‪เราเหลืออะไร แค่เราเหรอ
‪คนของเรามีบางอย่างแบบนี้…
‪ดูสิ ไม่มีอะไรเลย
‪คุณก็จำไม่ได้เหมือนกัน
‪คนของเรามีบางอย่าง มีสิ
‪เรามี แต่ว่า…
‪มันไม่ใช่เรื่องทั่วไป ‪เป็นเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย
‪เช่น มันไม่มีเหล่านาเซร็ดดิน ฮอดจา ‪มีนาเซร็ดดิน ฮอดจา
‪ยูนุส ไม่ ไม่ใช่เหล่ายูนุส ‪มีแค่ยูนุสเดียว น่าสงสาร
‪จากนั้นแล้วพากเราจะเหลืออะไรล่ะ
‪ไม่มีใครพูดถึงมากขนาดนั้น
‪เช่น นาเซร็ดดิน ฮอดจา ‪เป็นบิดาแห่งอาชีพของผม
‪ใช่ไหม อารมณ์ขัน ความอดทน ‪มองสิ่งต่างๆ จากมุมที่ต่างไป
‪นาเซร็ดดิน ฮอดจาคือบิดาแห่งศาสตร์นี้
‪เขาจะบอกว่า "คุณพูดถูก"
‪"แต่ฮอดจา มัน…" "คุณพูดถูกเหมือนกัน"
‪"เป็นไปได้ยังไง" ‪"คุณพูดถูกเหมือนกัน ไอ้เวร"
‪ตอนนี้ไปได้แล้ว
‪ตอนนี้เขาอยู่ตรงนั้นในฐานะการแสดงออก
‪ของสภาวะลำบากและความแปลกของมนุษย์
‪คือในฐานะความคิดเห็น ‪และจากศตวรรษที่ 13
‪บิดาแห่งศาสตร์นี้
‪ตอนที่ผมขึ้นเวทีครั้งแรกตอนเป็นเด็ก ‪ผมเล่นเป็นนาเซร็ดดิน ฮอดจาในละครเวที
‪ผมเริ่มต้นจากจุดสูงสุด เมื่อ 42 ปีก่อน
‪ผมเริ่มต้นจากนาเซร็ดดิน ฮอดจา ‪จากนั้นก็ถลาลงมาตรงนี้
‪แต่ผมไม่ได้บอกว่าผมเดินตามรอยเขา
‪แต่เทียบกับคนที่บอกว่าติดตาม ‪ผมจะบอกว่าไม่ใช่ไม่ได้
‪คนที่ไม่ได้ทำให้ ‪ใครหัวเราะสักคนในชีวิตบอกว่า
‪"เราเป็นทายาทของนาเซร็ดดิน ฮอดจา"
‪ไม่เคยทำให้ใครหัวเราะเลย
‪ไม่เคยแสดงความชื่นชอบ ‪ต่อมุกตลกของใคร
‪ไม่เคยคิดถึงการวิจารณ์ ‪และบอกว่า "ใช่ นั่นอาจจะจริง"
‪คุณเป็นใครถึงมาบอกว่า
‪"เราเป็นทายาทของนาเซร็ดดิน ฮอดจา"
‪แล้วไง "หมายความว่าเราไม่ต้องทำอะไรมาก"
‪คุณบอกว่าคุณเป็น ‪ทายาทของนาเซร็ดดิน ฮอดจาได้ยังไง
‪ใครที่ถามคำถามงี่เง่า ‪ในเรื่องเล่าของนาเซร็ดดิน ฮอดจา
‪"ฮอดจา คุณกำลังทำลายตัวเองนะ"
‪ถ้าเราเป็นทายาทของเขาล่ะ
‪"ฮอดจา คุณจะหมักทะเลสาบทำไม"
‪ทั้งหมดมาจากหมู่บ้านเดียวกัน
‪เป็นไปไม่ได้เหรอว่า ‪เราเป็นทายาทของพวกเขา ไม่มีใครอ้าง
‪ทุกคนแค่อยากเกี่ยวข้องกับฮอดจา
‪ใจเย็น มันง่ายขนาดนั้นเหรอ
‪มันง่ายเหรอที่จะเป็นที่จดจำถึง 800 ปี
‪นาเซร็ดดิน ฮอดจาไงล่ะ
‪ผมทำงานนี้มานานแค่ไหนแล้ว 25 ปี
‪คุณเทียบ 25 กับ 800 ได้ยังไง ‪พวกคุณทุกคนรอให้ผมจบอาชีพ
‪"ยิลมาซ เรื่องนี้จะจบไหมวะ เร็วเข้า"
‪เวลา 800 ปีสิ้นสุดได้ไหม 800
‪แต่การมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 13 ‪ส่งผลกับเรื่องนี้
‪ตอนนี้ไม่ง่ายเลย
‪เรื่องเล่าของนาเซร็ดดิน ฮอดจา ‪ถูกเล่ากันมา 800 ปี โอเค
‪แต่นั่นคือศตวรรษที่ 13
‪ถ้าหนึ่งในเรื่องพวกนั้นจะเกิดขึ้นตอนนี้
‪ผู้ชายน่าสงสารจะถูกทำลายในสัปดาห์เดียว
‪จริงๆ นะ เป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ ‪เขาไปที่ตลาดขายของ
‪เด็กๆ มารวมตัวกันบอกว่า ‪"ฮอดจา ขอนกหวีดให้เราหน่อยได้ไหม"
‪"นี่คุณ ช่วยซื้อนกหวีดให้เราได้ไหม"
‪เด็กคนนี้ถูกพากย์เสียงทับ ‪เขาคงเป็นเด็กมองโกเลีย
‪เขาบอกว่า…
‪เด็กๆ ทุกคน เธอรู้จักเรื่องนี้
‪พวกเขามารุมล้อมเขา ‪"ฮอดจา ซื้อนกหวีดให้เราหน่อย"
‪มีแค่คนเดียวที่ให้เงินเขาและบอกว่า
‪"เอาเงินนี้ไปซื้อนกหวีดมาให้หน่อยได้ไหม"
‪เขาไปที่ตลาดและเอานกหวีด ‪มาให้เฉพาะเด็กที่ให้เงินเขา
‪และเขาบอกว่า "นี่ เอาไป ‪ใครที่ให้เงิน คนนั้นได้เล่นนกหวีด"
‪นี่คืออะไร
‪ถ้าผมทำการทดลองทางสังคมแบบนี้
‪สัปดาห์หน้าพวกเขาจะด่าทั้งครอบครัวของผมเละ ‪ทางโซเชียลมีเดีย ทวิตเตอร์…
‪"ไอ้เวร นายทำเด็กๆ ร้องไห้"
‪"นายน่าจะซื้อนกหวีดมาให้เด็กทุกคน"
‪"ฉันขอให้นายล้มละลาย" ‪"ทาร์คาน อะธีนา โกคาน ขอพระเจ้าลงโทษ"
‪ใช่ไหม
‪นั่นคือความจริง
‪ความลำบากในยุคของเรา ‪มันก็เป็นข้อได้เปรียบด้วย
‪ภรรยาของนาเซร็ดดิน ฮอดจาแปลกนิดหน่อย
‪ผมโชคดีในเรื่องนั้น
‪ภรรยาของฮอดจาน่าเกลียดมาก ‪หลังจากที่พวกเขาแต่งงานกัน เธอถามเขา
‪"ฮอดจา ฉันควรเปิดเผยหน้าให้ใครเห็น ‪และไม่ควรเปิดเผยให้ใครเห็น"
‪และเขาบอกว่า "เปิดให้ทุกคนเห็น ยกเว้นผม"
‪ไม่เคยมีปัญหาเรื่องนั้นเลย ‪ขอบคุณพระเจ้า ผมโชคดี
‪แต่ศตวรรษนี้มีปัญหาอื่น
‪ผมไม่ทะเยอทะยานขนาดนั้น ‪ผมไม่อยากเป็นที่พูดถึงไป 800 ปี
‪แต่คนรุ่นใหม่ต้องเรียนรู้เรื่องนี้
‪เช่น คุณเล่าเรื่องของ ‪นาเซร็ดดิน ฮอดจาให้พวกเขาฟัง
‪พวกเขาถาม "ตลกตรงไหน"
‪ไม่ใช่ว่าทุกอย่างต้องตลก
‪มันคือแนวคิด แนวคิดสำคัญ ความเห็นนั้น
‪"เขาหมักทะเลสาบ ‪เขาบอกว่า 'ถ้ามันได้ผลล่ะ'"
‪นี่คือคติสอนใจของเรื่องนี้เ
‪"เขาบอกว่า 'ถ้ามันได้ผลล่ะ' ‪ผมไม่เข้าใจ"
‪"งั้นมันได้ผลไหม"
‪คนรุ่นที่สนใจผลลัพธ์ ‪ช่างหัวคนรุ่นนี้ ไร้ประโยชน์จริงๆ
‪"งั้นฮอดจาพยายามสอนอะไร" ‪เขาไม่ได้อยากสอนอะไร
‪เรากำลังพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในปี 1278
‪คุณจำสิ่งที่คุณกิน ‪เมื่อสัปดาห์ก่อนไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪เรื่องราวของผู้ชายที่นั่งอยู่ริมทะเลสาบ ‪ในปี 1275 กับโยเกิร์ตในมือของเขา
‪บางทีมันอาจจะไม่ได้เกิดขึ้นแบบนั้น ‪แต่ใครสนล่ะ
‪บางทีเขาอาจจะสูบบุหรี่
‪ถือโยเกิร์ตของเขาไว้
‪ตอนที่ความดันเลือดของเขาตก ‪เขากินโยเกิร์ต
‪ชาวบ้านมาถึง เขาซ่อนบุหรี่ ‪จากไปพร้อมโยเกิร์ต เราไม่รู้
‪มันเป็นไปได้ไหม ใช่
‪ชาวบ้านถามว่า "คุณทำอะไรอยู่"
‪"กลับไปที่หมู่บ้าน ไป"
‪"กลับไปที่หมู่บ้านเถอะ เพื่อน"
‪"ฮอดจา ทำอะไรอยู่น่ะ"
‪"เราจะมีทายาทด้วยเหรอ"
‪"ไม่ ผมจะไม่ทำอะไร"
‪"คุณกลับไปที่หมู่บ้าน ‪ผมจะขี่ลาของผมถอยหลังไป"
‪"ฮอดจา คุณทำอะไรกับโยเกิร์ตนั่น"
‪"ผมไม่ได้ทำอะไร ก็…"
‪"เอาเป็นว่าผมหมักทะเลสาบแล้วกัน"
‪"ว่าอย่างนั้นแล้วกัน"
‪"ฮอดจา เราหมักทะเลสาบได้เหรอ"
‪"ถ้าทำได้ล่ะ"
‪เขาบอก
‪จากนั้นเขาคิดว่า ‪"ตอนนี้ไอ้เวรนี่จะไปบอกทุกคน"
‪นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น เราไม่รู้
‪สิ่งที่นาเซร็ดดิน ฮอดจาสอนเราไม่ใช่ว่า
‪นี่ตลก นี่แปลก นี่ทะลึ่ง
‪มันอาจจะเป็นแบบนี้ ‪มันอาจจะเป็นแบบนั้น
‪ข้อความของเขาคือ ‪"คุณพร้อมสำหรับความเป็นไปได้นี้ไหม"
‪การแสดงเล็กๆ นี้
‪คุณอาจได้ยินข่าวลือมามากมาย ‪นี่ มันจบแล้ว
‪คือว่า "มันจะเป็นแบบนี้ มันจะเป็นแบบนั้น"
‪"ก้นของเราจะระเบิดไหม"
‪นั่นไม่เคยใช่เป้าหมายของผมเลย
‪ผมอยากแบ่งปันบางอย่าง
‪อยากหัวเราะด้วยกัน ‪มากกว่าที่เราเคยหัวเราะมาก่อน
‪คุณคิดว่าผู้คนจะพูดถึงอะไรในหนึ่งสัปดาห์
‪"คุณได้ไปดูการแสดงของเจ็ม ยิลมาซไหม"
‪"อ้อ เราไปดูมาแล้ว มันแปลกนิดหน่อย
‪"มันถ่ายทำตอนช่วงโรคระบาดใหญ่"
‪"เขาพูดถึงอะไร ให้ตายเถอะ"
‪"คือว่า…"
‪"มันไม่ใช่อย่างที่เคยเป็น ‪คือว่าสิ่งต่างๆ ที่เรารู้จัก
‪"แต่มันไม่มีรสชาติเหมือนเดิม ‪เขาก็บวมน้ำขึ้นนิดหน่อย"
‪"แล้วไง เขาพูดถึงอะไร"
‪"ไม่รู้สิ แบบ…"
‪"เขาตดตอนเขาเป็นเด็ก"
‪"คือว่าไม่รู้สิ"
‪"เขามีเรือยอชต์ ‪หัวนมเขาไม่เหมือนเดิม เรื่องนี้"
‪"แต่เกิดอะไรขึ้นกับปากของคุณ"
‪"ผมแค่เป็นคนงี่เง่า"
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ