Tato!
Tato?
Nie zbliżaj się!
Spokojnie, tato. To ja, Esa.
Esa?
Tak, tato, to ja.
Daj mi ten nóż, dobrze?
Mam tego dość.
Nie zniosę tego dłużej.
Rozumiem, tato.
To jest wszędzie. Nie mogę tak dłużej.
Rozumiem, tato.
Oddaj mi nóż.
Tato, co się dzieje?
Razem znajdziemy wyjście.
Tato!
Proszę, uspokój się.
To ja, Esa.
Może…
To moje jedyne wyjście.
Tato, proszę, oddaj mi nóż.
Tato? Proszę…
Proszę, posłuchaj mnie…
Tato.
Proszę, posłuchaj mnie.
KLĄTWA KRWI
PACZKA
DWA DNI WCZEŚNIEJ
Mówił, że ciągle boli go głowa.
Tak.
Dałem mu ibuprofen
i paracetamol.
Nic nie działało.
Nie może pan wcześniej?
Rozumiem.
Dobrze, doktorze.
Dobrze.
Dziękuję.
Esa?
Tak, tato?
Dlaczego jest coraz gorzej?
Nadal boli?
Widzisz coś?
Pokaż.
- Prawe? - Tak.
Nic tam nie ma, tato.
Czujesz pulsowanie?
To nie do opisania.
Czuję, jakby coś
ruszało mi się w głowie.
Tak samo było,
kiedy skoczył ci cholesterol.
Co ostatnio jadłeś?
Nic nadzwyczajnego.
Tym razem jest inaczej.
Czy ból jest znośny?
Bo lekarz jest teraz zajęty.
Przyjedzie, jak tylko będzie mógł.
Lekarze tego nie wyleczą.
A kto?
Twój ulubiony sprzedawca gulaszu?
Dostaniesz gorszego bólu głowy i skoków cholesterolu!
Rachunki zwykle przyprawiają
o ból głowy.
Ale ja już zadbałem o twoje.
Tym razem jest inaczej.
Skoro tak mówisz.
Dobrze. Powinieneś odpocząć.
Mów, jeśli czegoś ci trzeba.
- Dobrze. - Odpoczywaj.
Co to było?
- Przepraszam. - Tak, Asep?
To nasz nowy ogrodnik.
- Nazywa się Harun. - Witaj, Harunie.
Mówi do ciebie.
Jestem Wulan.
Harun.
- Ipah. - Tak?
Zaproponuj im kawę lub śniadanie.
- Tak jest. - Dobrze.
- Dziękuję, Ipah. - Tak jest.
Liczę, że ci się tu spodoba.
- Tak, proszę pani. - Proszę.
- Pójdziemy już. - Tak.
Asepie. Rozgrzej moje auto.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Minęło 20 lat,
a masakra w Banyuwangi z 1998 roku
wciąż odciska głębokie piętno
na rodzinach ofiar.
Nikt nie został aresztowany
ani osądzony w związku ze zdarzeniami,
w których zginęło 115 osób.
Dziesiątki rodzin ofiar
demonstrowały dziś rano przed budynkiem parlamentu.
Mój syn nie był szamanem czarnej magii,
a padł ofiarą tego wszystkiego.
Poderżnęli mu…
Za wcześnie na taką powagę.
Szybciej się zestarzejesz.
Głośna muzyka z samego rana?
Popsujesz sobie słuch.
Co? Nic nie słyszę.
- Kawy? - Jasne.
Dziś moja prezentacja, tato.
Trzymaj kciuki.
Widziałem w nocy światło.
To ty pracowałaś?
Tak. Ostatnie poprawki.
Nie zapomnij o osobistym podejściu.
Z wyczuciem.
Inwestycje nie mają nic wspólnego z uczuciami.
I tu się mylisz.
W biznesie czynnikiem decydującym o sukcesie lub porażce są uczucia.
Na przykład
musisz wyczuć swoich klientów.
Wolą słuchać prostych
czy pretensjonalnych słów?
Dlatego trzeba używać uczuć.
Pretensjonalnych jak twoja gadka?
- Po co odpowiadasz? - Dobry!
Pretensjonalnych jak jagnięcina
- prosto z Nowej Zelandii. - To nie jest pretensjonalne.
Po prostu doceniam dobre mięso.
Zamówiłem kotlety jagnięce.
Zrobisz dziś kolację, dobrze?
Spoko. Ugotuję coś dobrego, żeby brzuch ci urósł.
Wulan.
Słyszałaś w nocy głuche tąpnięcie?
Tak.
- Widzisz? - Głośne.
Wulan też to słyszała.
Obudziło mnie.
Też słyszałaś?
Ale nie twój ojciec.
Nawet najgłośniejszy hałas
na świecie nie zbudzi go ze snu.
Pewnie był wypadek samochodowy.
Wypadek samochodowy na dachu domu? Nonsens.
Dzień dobry!
- Cześć! - Słyszałam też kroki.
Dzień dobry!
- Zjedz coś. - Uczyłeś się w nocy?
Nie, tato.
Obudził mnie jakiś hałas i nie mogłem znów zasnąć.
Widzisz? To znaczy, że tylko ty spałeś jak zabity.
- Jak zabity? - Wszyscy słyszeli.
Co chcesz na śniadanie?
Tosta.
- Dzięki. - Mamo, soku?
Przepraszam. Paczka dla pani.
No tak.
Zanieś, proszę, do salonu.
- Tak jest. - Dziękuję, Ipah.
Wulan!
Spójrz na swój tost.
Larwy. Jak się tu dostały?
Larwy?
Jak…
- Skąd się wzięły? - Kochanie.
Idź i sprawdź.
Ustaw porządnie, żebyś nie spadł.
Co to?
Spokojnie.
Uważaj, Harunie.
Co tam jest?
Dzwoniłem ostatnio do deratyzacji.
Znalazłeś coś?
Jest tam coś?
- Tak. - Co to?
Ale wielki!
- Co? - Co znalazłeś?
- Ostrożnie. - Co to?
Spokojnie, kochanie.
Co to?
Skąd to się tam wzięło?
Co to jest?
Skąd się tam wzięła martwa cyweta?
- Jest cała w larwach. - Nie mogę,
- spadam. - Wyrzuć to.
- Wyrzuć to, Harunie. - Tak jest.
- Skąd się tam wzięła? - Nie wiem!
- Wulan, wezwij deratyzatora. - Dobrze, tato.
- Idę do pracy. - Jedź ostrożnie!
- Kochanie? - Nie!
- Już dobrze, kochanie. - Już tego nie ma?
Harun to zabrał.
Trzeba tylko posprzątać.
Podałaś zeszłoroczny zwrot inwestycji każdej z firm?
- Tak. - Dobrze.
- Prognozy roczne? - Tak.
W porządku.
- Wskaźnik zadłużenia kapitału własnego? - Też.
Wybacz, ale znasz mnie.
Chodzi o panią Lilianę. To gruba ryba.
Jeśli ją pozyskamy, pojawią się inni inwestorzy.
A twoje drzwi do kariery staną otworem.
Spokojnie, Otto. Zdobędę jej serce.
Nie martw się. Do zobaczenia.
Bez presji.
W te firmy z pewnością
warto zainwestować.
Ale uważamy, że największe środki
powinna pani zainwestować w London Borneo lub Lonbor.
Pewnie pani o nich słyszała. Przetwórnie palm w Kalimantanie.
Zgodnie z naszą oceną
Lonbor przyniesie pani roczny profit
w wysokości pięciu procent rocznie.
Otto chciał powiedzieć, że według naszych obliczeń
co roku PT Lonbor przyniesie pani pięcioprocentowy zysk.
To jest to!
Tak się tłumaczy.
Nie używaj angielskich słów.
Nie rozumiem ich.
Jak masz na imię?
Wulan.
Otto, chcę, żeby zawsze była w moim zespole.
Jak nie, to dostaniesz po łbie.
Tak jest.
Prześlijcie mi szczegóły.
Tak jest. Już wysyłam.
Na maila też.
Oczywiście.
To podrażnienie.
Spowodowane…
Proszę posłuchać.
Nic nie mogę na to poradzić,
jeśli zostanie pan w domu.
Sugeruję, żeby pojechał pan do szpitala.
Poznamy przyczynę
- i będę mógł… - Nigdzie nie jadę.
Tato, daj spokój.
Dziękuję, że pan przyszedł.
Proszę odpoczywać.
- Odprowadzę pana. - Dziękuję.
Proszę go zignorować. Przepraszam za jego zachowanie.
Nie szkodzi.
Ale gdy znów zacznie go boleć,
proszę zabrać go do szpitala.
Oczywiście.
Pójdę już.
Dziękuję.
To było niesamowite, Wulan!
Wiesz, kto to?
Gruba ryba z Semarangu.
Zgadza się.
Wszystko, w co inwestowała, zawsze działało.
Dorwałaś ją! Dobra robota!
- Dobra robota! - Dziękuję, Otto.
Przepraszam, cieszę się.
Jeśli nam się uda, będziemy mieć świetne portfolio.
To będzie duża kasa!
Śmiało. Ja mam randkę z kijem golfowym.
Baw się dobrze!
Cześć, Prita.
Chodźmy na kolację.
Co z tobą?
- Dzisiaj? - Tak.
Przepraszam, ale może innym razem.
Muszę skończyć raport.
Jesteś beznadziejna. Ciągle pracujesz.
I kto to mówi?
Obiecuję, że następnym razem nie zawiodę.
- W porządku. - Na razie.
Halo?
Halo? Kto tam?
Wulan.
Mój tata trafił do szpitala,
bo odwołałaś nasz ślub.
Egoistko!
Proszę.
Nie proszę o pełny zwrot,
tylko o część.
Tak.
Przynajmniej nie każcie mi płacić pełnej kwoty.
Nie chciałam, żeby ślub mojej córki został odwołany.
Prawda?
Ale stało się.
Nic nie możemy zrobić.
Tak, wiem.
- Wróciłaś. - Na pewno można to jakoś załatwić.
- Tak, tato. - Gotowa do gotowania?
Tak, rozmrażam kotlety jagnięce.
Czemu to zrobiłeś? Mama będzie zła.
Wyświadczam jej przysługę. I tobie też.
Żebyście mogły o tym zapomnieć.
Żebyście skupiły się na czymś innym.
To nie takie proste.
Przysporzyłam kłopotów wielu ludziom, zwłaszcza mamie.
Ma problem z odwołaniem wszystkiego.
To dobrze, będzie miała zajęcie.
Bądź miły dla żony.
Żartuję!
Nie bądź taka poważna.
Wulan.
Musimy pogadać.
- Ostrożnie. - O czym?
O czym?
Nie możesz ciągle się obwiniać.
Jasne?
Posłuchaj.
Ja, twoja matka i brat
przeżywamy twoją decyzję.
Ale znasz sytuację lepiej niż ktokolwiek inny.
Jeśli jesteś pewna, że to właściwa decyzja,
to się jej trzymaj.
Jako rodzina będziemy cię wspierać.
Dobrze?
A teraz się uśmiechnij.
Zuch dziewczyna.
Dobrze.
Dzięki, tato.
I dzięki za wcześniejszą radę.
Osobiste podejście zadziałało.
Widzisz? Zawsze mam rację.
Proszę cię, to był tylko ten jeden raz.
- I tu się mylisz. - Nie!
Esa!
Tato? Co się stało?
Strasznie bolą mnie oczy!
- Uspokój się, tato. - Boli.
Najpierw usiądź.
Pojedziemy do szpitala, jak kazał lekarz.
Poczekaj, zadzwonię do niego.
Może jest jeszcze w okolicy.
Zaczekaj tu!
Doktorze, gdzie pan jest?
Daleko pan odjechał?
Esa!
- Esa! - Co się stało, tato?
-Tak bardzo bolą mnie oczy! -Tato!
Trzymaj się, tato.
- Esa… - Już prawie jesteśmy, tato.
Doktorze?
Proszę zaczekać na zewnątrz.
- Siostro? - Tak, doktorze?
Przepraszam pana,
Proszę pozwolić mi spojrzeć.
Boli.
Od jak dawna to trwa?
Boli.
Przede mną nie musisz ich chować.
Z czego masz jutro test?
Z fizyki. To już ostatni.
Potem będę wolny.
Naprawdę?
Pamiętaj o obietnicy.
Po egzaminach koniec z pigułkami.
Tak, obiecuję.
Nie składaj mi pustych obietnic.
Obiecuję, że to już ostatni raz.
To na rocznicę rodziców?
Tak, kupiłam je.
Chcesz się dorzucić do prezentu?
Tak.
Ale musisz kupić kartkę.
Dobrze, kupię.
I ładnie je zapakuj, dobra?
Masz to jak w banku.
A co z tortem?
Jakim tortem?
- Skleroza? - Żart! Truskawka?
Nie możesz mi tego robić.
Ja swoje zrobiłem.
Nie odpowiadam za twoje długi.
To już nie moja odpowiedzialność.
Wulan?
Znowu ta wiedźma?
A kto inny?
No to spadam.
Widzimy się na kolacji!
Tylko na tyle cię stać, tato?
Nie zadzieraj nosa. Mentalność mistrza może wszystko zmienić.
Zobaczysz.
- Jaka mentalność? - Wisnu.
Grałem w golfa
- z wujkiem Rudim. - I?
Michael znów będzie najlepszy w klasie.
- Co? - Tak.
- Tak powiedział. - Powiedz mu,
że tym razem Michael będzie drugi, a ja pierwszy.
- Jesteś pewien? - Oczywiście!
Na teście było widać, że Michael się męczy.
A ty?
Też się męczyłeś?
Oczywiście, że nie. Dużo się uczyłem.
Poza tym…
siostra Michaela jest całkiem ładna.
Wolę tę drugą.
- Tę starszą? - Uważaj!
- Oszukiwałeś. - Widzisz?
Widzisz? Mówiłem ci, że jeszcze wygram!
A teraz przynieś mi drinka!
Pycha!
Zjemy kotlety jagnięce.
Dla mnie średnio krwisty.
Dobrze.
Ale potem pozmywasz naczynia, i to porządnie. Stoi?
Jasne, nie ma problemu.
Nie rozlej, Wisnu!
Muszę się pospieszyć, tata oszukuje!
- Gdzie mój napój? - Jesteś nieostrożny.
Rozmaryn.
Kotlety jagnięce odwołane.
- Co? - Dlaczego?
Tato, czas wziąć prysznic.
Dziwne, jak się tam dostały larwy?
Co? Larwy?
Gdzie kupiłeś mięso, tato?
Nie tam gdzie zwykle?
Zamówmy pizzę albo skrzydełka kurczaka.
Jak o tym pomyśleć, to szaleństwo.
Larwy były w suficie
i w świeżo kupionym mięsie.
Może ktoś je tam umieścił.
- W przesyłce? - Nonsens.
O czym ty mówisz?
Nie o to mi chodziło.
Mojej koleżance Rice też się to zdarzyło.
Tej starszej koleżance?
- Której? - Jego spytaj.
Tak, Rice. Tej starszej.
Widzisz? Znowu mam rację.
Pewnej nocy wszyscy usłyszeli huk.
Obudził jej braciszka. Potem płakał całą noc.
Był głodny.
Nie ma w tym nic dziwnego.
Jak dziecko płacze w nocy, to jest głodne.
Nie o to mi chodziło.
- Za dużo myślisz. - Zgadzam się.
Następnego dnia ojciec Riki został sparaliżowany.
Ropa wypłynęła mu z nóg. Śmierdząca.
Przestań, Wisnu, jemy.
Mamo, mówię poważnie!
- Może miał cukrzycę. - Tata ma rację.
Ipah, przynieś całą butelkę.
Kiedy zabrali go do lekarza, ten rozłożył ręce.
Tak?
Nie o to mi chodziło.
- Nie znaleźli przyczyny choroby. - Posłuchaj go.
Słucham, ale powiedział, że doktor rozłożył ręce!
Tak się mówi, tato.
Wysłuchajmy go.
Dobra. Przepraszam, jasne?
Lekarze nie wiedzieli, co to.
Rika mówiła, że to jakaś czarna magia.
- Nie ma czegoś takiego. - Właśnie.
Prawda?
Oczywiście, że jest.
To musiała być klątwa.
Klątwa?
Więc to była czarna magia?
Niedługo potem ojciec Riki zmarł.
Przyczyną była choroba.
A może starość.
Niech spoczywa w pokoju.
Pamiętam,
że jak byłam mała i mieszkałam w wiosce,
larwy były kojarzone z czarną magią.
Widzisz? Mama mi wierzy.
Nie o to mi chodziło.
Tylko wam opowiadam.
Trzymaj się wiary w Boga, nie w magię.
Nie wiem, czy czarna magia istnieje.
Nie widziałam jej i mam nadzieję,
że nigdy nie zobaczę.
- Zmieńmy temat. - Kochanie.
Lepiej skup wzrok na mnie, dobrze?
Ohyda!
Prawda, kochanie?
Ale kiepski suchar.
Kiedyś patrzyła na mnie…
- Jak? - O tak.
Zróbmy sobie selfie.
Tata chce być fajny.
Ojcowie też mogą być fajni.
- Na media społecznościowe? - Jasne!
Hej, nie widać mnie.
Zaczynamy.
Raz, dwa, trzy.
Tak.
- Może być rozmazane. - I jak?
- Jaki dasz opis? - Czarna magia.
Bo ciągle o niej gadaliśmy.
To nie jest śmieszne.
- Wyszło świetnie. - Naprawdę?
Dobry Boże!
Ipah, rzuć na to okiem.
To nietoperz.
Jak to?
Pewnie spił się winem
i wleciał w nasze okno.
- Żałosny żart, tato. - Serio.
Kochanie.
Ma to sens, nie? Pewnie jest pijany.
Wygląda dobrze.
To też. Dobrze.
Wygląda na to, że infekcja ustępuje.
Proszę brać antybiotyki.
Pójdę już.
- Proszę go pilnować. - Dziękuję.
W razie czego proszę dzwonić.
Tak, siostro.
Zgasi pani światło,
żeby tata mógł odpocząć?
- Jasne. - Dziękuję.
Eso?
Tak, tato?
Jak się czujesz?
Już lepiej.
Eso.
Starałem się żyć
najlepiej, jak potrafiłem.
Miałem uczciwą pracę.
Wychowałem cię na dobrego człowieka.
Czego bym nie robił, nie wystarczyło,
żeby od tego uciec.
Daj spokój, tato.
Nie myśl o tym za dużo.
Dobrze?
Musisz teraz wypocząć i na pewno wyzdrowiejesz.
Dobrze.
Muszę jechać do domu po świeże ubrania.
Przywieźć ci coś?
Nie, dziękuję.
Tylko mój telefon.
Na razie, tato.
Jedź ostrożnie.
Wylądowaliśmy w Dubaju.
Powiedziałem waszej mamie:
„Myślę, że strefa tranzytowa jest tam”.
A ona na to:
„Nie, mylisz się, kochanie! Tędy.
Chodźmy za tą
grupą Indonezyjczyków”.
Była uparta jak zwykle.
- Wyobrażamy sobie. - Cała mama.
- Poddałem się jej. - I co?
Poszliśmy za Indonezyjczykami.
Sądziłem, że idziemy w złą stronę.
I wiecie co?
Oni się nie przesiadali,
tylko wychodzili z lotniska!
Jak to?
Pracowali w Dubaju!
- Nie bij mnie. - Przepraszam.
Widzicie, gdzie wylądowaliśmy przez jej upór?
Musieliśmy szybko odnaleźć tę halę tranzytową.
Pobiegliśmy tam, a wtedy…
- Co wtedy? - I?
- Chwila. - Tato.
Ale napięcie!
- Kto to, mamo? - Nie wiem.
Spóźniliście się na samolot, mamo?
Oczywiście.
Zaczekaj, Bondan.
Halo, Ahmad?
Tak, jestem. Co tam, Bondanie?
Jestem chory.
Jestem pewien, że to sprawka czarnej magii.
Uważaj, proszę. Zmów modlitwę i poproś o litość. Okaż skruchę, Ahmadzie.
- Nie zostało nam dużo czasu… - Bondan.
Odpoczywaj.
Odwiedzę cię, gdy tylko będę mógł, dobra?
Nie musisz mnie odwiedzać.
Chcę cię tylko ostrzec.
Wybacz, Bondanie.
Muszę wracać do rodziny.
- Porozmawiamy później. - Dobrze.
Kto dzwonił, tato?
Kolega ze studiów.
Ciągle pakował się w kłopoty.
Kiedy dzwoni,
zawsze prosi o pieniądze.
No dobrze. Idę spać.
- Dobrze. - Mam z tobą zostać?
- Nie trzeba. - Na pewno?
Tak.
To dobranoc.
Dobranoc.
Hej.
Kocham cię.
Tato?
Tato!
Tato?
Nie zbliżaj się!
Tato, to ja, Esa.
Esa?
Tak, tato, to ja.
Oddaj mi nóż.
Mam tego dość.
Nie zniosę tego dłużej.
Rozumiem, tato.
To jest wszędzie. Nie mogę tak dłużej.
Rozumiem, tato.
Daj mi ten nóż, dobrze?
Tato, co się dzieje?
Razem znajdziemy wyjście.
Uspokój się, tato. To ja, Esa.
Może…
to moje jedyne wyjście.
Proszę, oddaj mi nóż, tato.
Proszę, oddaj mi nóż.
Tato.
Posłuchaj mnie!
O Boże!
Tato…
Napisy: Zuzanna Falkowska