Widziałam coś w twoim pokoju.
Wyjdziesz za mnie?
Przestaniesz udawać?
Uwierzysz dopiero, gdy też będziemy przeklęci?
Szukam czegoś, co nazywa się węzłem.
Jak to możliwe, że wypluł gwoździe?
Rodzice mieli romans i mama zaszła z tobą w ciążę.
To żart, prawda? Myślicie, że pieniądze zwrócą mi ojca?
Co za choroba, że wymiotujesz owadami?
- Astuti. - On zabierze wszystko!
- Mamo? - Wulan?
To wystarczający motyw, by Rima chciała zemsty.
- Mogę jechać? - To niebezpieczne.
Co robiłeś u mamy?
Co się dzieje?
- Wiesz, co się tu dzieje? - Nie. Zobaczyłem tłum i przyszedłem.
Pan Harna?
Nie ma się czym martwić.
Rahmo?
To ja, Wulan.
- Wulan? - Tak. Co się dzieje?
Reno…
Esa…
KLĄTWA KRWI
WIĘDNĄCY KWIAT
Kiedy on się obudzi, siostro?
Rozumiem.
Jak się obudzi, proszę zadzwonić pod ten numer.
Jestem Wulan. Jego siostrzenica.
Tak, dziękuję.
Harna jest w śpiączce?
Nie wiem, co robić.
Mama ma ostatnio dobry humor.
Jeśli dowie się o Reno, znowu się jej pogorszy.
Chyba nie powinnaś jej teraz mówić.
Może znajdziesz lepszy moment.
Po rozmowie z Rimą
wróciliśmy do punktu wyjścia.
To wszystko na nic.
Nieprawda. Zacznijmy grzebać w przeszłości rodziców.
Wierzysz, że nasi rodzice mogli krzywdzić ludzi?
Nie.
Dobrze znałem mojego tatę
i jestem pewien, że twój też nie był złym człowiekiem.
Czekaj, Asep.
Pewnie stoją za tym ci, którzy nienawidzą naszych rodziców.
Nie…
Na pewno nie chcesz tu przenocować?
W pokoju gościnnym.
W końcu jesteś ranny.
Dzięki, ale powinienem jechać do domu.
Dobrze.
Kto to?
Kto to jest, Asepie?
Nie wiem, panienko.
Kręci się tu już od jakiegoś czasu. Nawet deszcz go nie rusza.
Hej!
- Panienko? - Hej!
Panienko!
Widziałam jego rejestrację.
Wejdźmy do środka.
Mamo?
- Mamo? - Wulan?
Czemu jesteś przemoczona? Gdzie byłaś?
Odwiozłam Esę i zmokłam w drodze do auta.
- Mamo. - Tu jesteś.
- Jadłeś? - Nie, zjem później.
- Idź coś zjeść, bo się pochorujesz. - Chcę to z tobą obejrzeć.
- To… - Co to za mina?
- Prawda?
Wulan…
Wulan, co jest?
Nic.
Wezmę prysznic.
Mamo, patrz!
Co z nimi?
Wulan?
Oszalałeś?
Obiecałeś, że przestaniesz brać.
Nie musisz się drzeć.
A co mam robić?
Nasza rodzina ma teraz trudny okres! Nie dokładaj mi!
Właśnie dlatego biorę!
To pomaga mi przetrwać!
Wiesz, że to tylko pogorszy sprawę?
Trzeba to załatwić z czystym umysłem,
a nie pod wpływem prochów!
Dawaj to!
Posprzątaj to i postaw kosz przed moim pokojem.
Cholera!
Jestem rozczarowany.
Jak nie dawałaś rady, mogłaś mi powiedzieć.
Wybacz, Otto.
Chciałam to zrobić wczoraj, ale coś mi wypadło.
Boże, co znowu?
Przykro mi, ale nie mogę podać szczegółów.
Dobrze.
Projekt MKS przejmie Nugi.
To nie ostrzeżenie, ale…
Sugeruję, byś wzięła bezpłatny urlop.
Zastanów się, co jest dla ciebie najważniejsze.
Zadbaj o rodzinę.
Wrócisz do pracy, gdy będziesz gotowa. Potrzebuję kogoś skoncentrowanego.
Dobrze, Otto.
- Odzywaj się, dobrze? - Jasne. Dziękuję.
Astuti.
Przepraszam.
Tak, Asepie?
Ktoś do pani.
Kto?
Chyba ten z wczoraj.
Ten, którego przegoniliśmy w deszczu.
Jest znajomym pana Ahmada.
Powiedziałem, żeby zaczekał na zewnątrz.
Dobrze, zobaczę się z nim. Pójdziesz ze mną?
Oczywiście.
Przepraszam.
To on.
Mogę w czymś pomóc?
Jesteś córką Ahmada?
Tak?
A pan kim jest?
Ridho, jego znajomy.
Czego pan chce od mojego ojca?
Od ciebie niczego nie chcę.
Chodzi mi o Ahmada.
Hej!
Co ty wyprawiasz?
- Co chcesz zrobić? - Proszę o litość.
Proszę.
A niech cię!
Proszę pana?
Gdzie on jest? W środku?
Ahmad!
- Ahmad, wychodź! - Mój ojciec nie żyje.
Od kiedy?
Od tygodnia.
Proszę mi wybaczyć.
- Proszę pana… - A niech cię!
Proszę o litość.
To wszystko przez ciebie, tak?
- Proszę! - Wszystko przez ciebie.
Wstawaj!
- A masz! - Proszę pana!
Proszę pana…
Chcesz rzucić klątwę na moją mamę!
- Przyznaj się! - To boli…
Czego pan chce od mojego zmarłego ojca?
Przyznaj się!
- Chcesz nas skrzywdzić! - Harun? To Harun.
- Harun! - Giń!
- Chwila. - Chcesz nas skrzywdzić!
Przyznaj się!
- Proszę przestać! - Nie! Chciał skrzywdzić mamę!
- Przyznaj się! - Wisnu, przestań!
- Wisnu, dość! Przestań! - Chciał skrzywdzić mamę!
Oszalałeś? Zabijesz go!
Chcesz dowodu? Spójrz na jego ręce!
Rozciął sobie dłoń i rozsmarował tam krew!
Gdzie?
Nic tu nie ma!
- Było tutaj! Sam widziałem! - Wisnu, dość tych bzdur!
- Boże. - Przepraszam, Harunie.
- Asep, zabierz go do szpitala. - Tak jest. Chodź.
To było…
Tutaj…
- Widziałem… - Zamknij się.
- To było… - Co?
- Przysięgam, że krew tu była. - Idź na górę. Natychmiast.
Panie Ridho?
Nie mówił, czego chce?
Nie.
Ale był w szoku, gdy powiedziałam mu o śmierci taty.
Był zaskoczony i przerażony.
Znalazłeś coś?
Proszę.
I to…
Muhammad Ridho. Nie jest pracownikiem ani krewnym,
ale tata co miesiąc przelewał mu pieniądze.
Widzisz?
Ale po co?
Podejrzewam, że szantażował tatę i pana Ahmada.
Myślisz, że ma coś wspólnego z przeszłością rodziców?
Czekaj.
To on.
Ten, co tu był?
Widziałem kopię jego dowodu w aktach ojca.
Musimy się z nim spotkać.
Na pewno wie coś o śmierci naszych ojców.
Na razie powinnam zostać w domu.
Mama jeszcze nie wydobrzała.
Wisnu pobił dziś Haruna.
Jak to?
Oskarżył go o rzucanie klątw na mamę.
Mam z tobą zostać?
Nie trzeba.
Nie masz nic przeciwko, żebym sam spotkał się z panem Ridho?
Nie.
Jedno z nas musi wykonać jakiś ruch…
i zdobyć nowe informacje.
Razem 23 000 rupii. Coś jeszcze?
To też.
Skończyłeś się przyglądać?
A jak nie, to masz problem?
Idioci.
To Ridho!
- Bardzo przepraszam. - Przeproś moją córkę.
Tak jest.
- Bardzo przepraszam. - Przepraszamy.
Bardzo przepraszamy.
Kretyni.
Cholerni imbecyle.
- Zrobił się bałagan. - Zajmę się tym.
- Dzięki, tato. - Nie ma sprawy.
Chwała Bogu, coraz lepiej recytujesz Koran.
Tato?
Kaszlesz od dwóch tygodni. Pójdziemy jutro do lekarza.
Nie trzeba. Niedługo mi przejdzie.
Atik.
Cierpliwości, dobrze?
Próbuję zebrać więcej pieniędzy na twoje studia.
Tak, tato. Rozumiem.
Muszę skończyć pracę magisterską,
a mój profesor jest na tyle miły, że przedłużył mi termin.
Mam też oszczędności.
Są twoje. To ja odpowiadam za twoją edukację.
- Kiedy to naprawiłeś? - Podoba ci się?
Oczywiście, że tak.
Chcę, żebyś mogła wygodnie czytać Koran.
Dzięki, tato.
- Halo? Przepraszam. - Zobacz, kto to.
Tak?
Mogę rozmawiać z panem Ridho?
Tato?
Kto to?
Dobry wieczór.
Tak?
O co chodzi?
Jestem Esa Prasetyo, syn Bondana.
To moja wizytówka.
Czego chcesz?
Chciałem panu powiedzieć…
Co? O co chodzi?
Chciałem panu powiedzieć, że mój ojciec niedawno zmarł.
To nie była śmierć z przyczyn naturalnych.
Sprawdziłem jego konto bankowe. Regularnie wysyłał panu pieniądze.
Mogę spytać dlaczego?
Po co chcesz to wiedzieć?
To nie była naturalna śmierć. Niepokoi mnie to.
Zbieram informację, by to zrozumieć.
Wyjdź.
- Proszę mi powiedzieć. - Wynoś się!
- Nie zawracaj mi głowy! - Proszę, muszę wiedzieć.
- Nie wracaj tu! - Proszę, muszę…
A niech cię.
ALEJA SODIKIN
Zaczekaj!
Czekaj!
Jestem Atik, córka Ridho. Możemy chwilę porozmawiać?
Mój ojciec i jego przyjaciel zginęli mniej więcej w tym samym czasie.
Obaj w nadprzyrodzony sposób.
Nadprzyrodzony?
Nawet nie wiem, jak to wyjaśnić.
Szukałem poszlak i znalazłem twojego ojca.
Poszedłem do niego, bo w wyciągu bankowym ojca znalazłem,
że regularnie wysyła pieniądze na konto Muhammada Ridho.
Mój ojciec pracował dla twojego.
Atik.
Ja też pracuję w jego firmie.
Jestem tam prawie codziennie,
ale nigdy nie słyszałem o Muhammadzie Ridho.
Ani razu nie widziałem twojego ojca w biurze.
Ale powiedział mi, że pracuje dla człowieka o nazwisku Bondan.
Mówił, co to za praca?
Nie odpowiada na moje pytania.
Zaczekaj.
Tak, tato?
Tak, wyszłam na zewnątrz.
Tak, niedługo będę.
Przepraszam, ale muszę wracać.
Dobrze.
Dasz mi swój numer?
Proszę.
Wyślę ci swój.
Dziękuję. Pójdę już.
Dobrze.
Wulan. Co robisz?
- Wulan, przestań. - Zamknij się. Gdzie to jest?
Już wszystko spłukałaś!
- Przestań! - To pewnie sprawka Riki.
Przestań zakładać najgorsze!
- Wulan! - Odejdź!
Nie jesteś tatą, nie rozkazuj mi. Nie jestem dzieckiem!
A niech cię. Wynoś się!
- Wynocha! - Dorośli tak nie robią.
- Daj mi telefon! - Nie!
- Dawaj! - Nie! Wynocha!
Daj mi go!
- Widzisz, co zrobiłaś? Nie! - Daj mi telefon!
Co się dzieje?
Dość!
Wystarczy.
Możecie rozbić ramkę,
ale nie rodzinę.
Nie chcę cię stracić.
Jestem tu. Nigdzie się nie wybieram.
Wyrzuć to z siebie.
No już.
Rozumiem.
Choć jesteśmy rodziną, nie zawsze się zgadzamy.
Ale cokolwiek się stanie…
Cokolwiek się stanie,
musimy być silni.
Musimy być silni i trzymać się razem.
Tylko o to was proszę.
- Atik, chodź na śniadanie. - Dobrze, tato.
Przygotowałem ryż.
Dobrze.
Tato?
Czy ten facet z wczoraj to syn pana Bondana, twojego szefa?
Pomylił adresy.
Dlatego kazałem mu odejść.
Pracujesz dla pana Bondana czy nie?
Daj spokój, Atik.
Miałaś nie zadawać takich pytań.
Dobrze?
Jedz powoli, tato.
Napij się.
Tato?
Zabiorę cię do lekarza.
- Nie trzeba. - Tato.
Nic mi nie jest.
Idź do pracy. Weź ze sobą ryż.
Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Weź ryż.
Dobrze. To lecę, tato.
- Pa. - Uważaj na siebie.
O dziwo, mówi córce, że pracuje dla taty.
Myślę, że łatwiej będzie wyciągnąć coś od niej.
Tak, widzę, że martwi się o ojca.
Ale nie wiem czemu. Spróbuję jeszcze z nią porozmawiać.
- Wymieniliśmy się numerami. - Dobrze.
- Jeśli coś się wydarzy, daj mi znać. - Dzięki.
Co się stało, Wulan?
Dlaczego rozlałaś kawę?
To nic, tylko…
- Ja tylko… - Pomóc ci?
Nie trzeba, tylko przewróciłam filiżankę.
Pomogę ci.
Hej.
Co robisz?
Hej!
Co robisz w pokoju mamy?
Co chcesz zrobić?
A niech cię!
Astuti.
Giń!
Wisnu?
- Wisnu… - Giń!
Wisnu!
Odbiło ci? Chciałeś mnie udusić!
Wulan…
Przysięgam, że widziałem Haruna.
To był Harun.
Panienko.
Przepraszam za to, co się stało.
Nie chcę z tego robić afery.
Asep…
W porządku, rozumiem.
W imieniu rodziny, a zwłaszcza mojego brata, przepraszam.
W porządku.
Mam nadzieję, że wybaczysz Wisnu.
Spróbuj o tym zapomnieć. Zapomnijmy o tym, dobrze?
W porządku.
Rozumiem. Pan Wisnu stracił ojca.
Jest zdenerwowany.
To dla ciebie.
Zapłacę też za lekarza i leki.
- Nie chcę być problemem. - Nie jesteś.
Przyniosłem ulubione kwiaty pani mamy.
Przekaże jej pani?
Dziękuję, Harunie. Na pewno się jej spodobają.
- Do widzenia. - Odprowadzę go.
Co ty wyprawiasz?
Dorwę cię!
Hej.
Hej!
Harun! Wyjdź!
Harun!
Wisnu?
- Harun! - Czego szukasz?
- Haruna! - Haruna?
Tak!
- Dlaczego? - Coś tu zostawił!
- Co takiego? - Co się z tobą dzieje?
-Harun zostawił tu zgniłe kwiaty. -Harun...
Pewnie był w nich węzeł!
Niby jak? Odkąd go pobiłeś, nie przychodził do pracy!
Dość!
- Widziałem go. - Dość tego!
Ahmad?
Zatrzymaj to…
Mamo?
Mamo!
- Atik. - Manto. Może wejdziesz?
Później. Muszę wziąć prysznic. Jestem spocony.
Ten, co cię przejechał, przyznał się?
Jasne. Pogroziłem mu i się wystraszył.
I…
Dał mi pieniądze.
Pewnie, że się ciebie boi. Wyglądasz jak zbir.
Pójdę wziąć prysznic.
- Dobrze. - Pa, Atik.
Atik, ty też się wykąp.
Tak, tato.
Podlewasz kwiaty, zamiast sama się umyć?
Napisy: Zuzanna Falkowska