- Dzień dobry! - Dzień dobry!
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Nie chciałam,
żeby córka odwołała ślub.
Chciałem panu powiedzieć,
że mój ojciec zmarł zeszłej nocy.
Larwy były w suficie
i w świeżo kupionym mięsie.
Czemu Rima prosi cię o pieniądze?
Rima?
Jeśli jesteś pewna,
że to właściwa decyzja,
to się jej trzymaj.
Obyście wszyscy cierpieli!
Mój tata zginął przez ciebie!
Wulan!
To mógł być on.
- Boli… - Gdzie?
Gdzie cię boli?
Brzuch…
Wulan, daleko jeszcze?
Już prawie!
Prawie jesteśmy.
- Czuję jakby coś… - Co, tato?
kłuło mnie od środka!
Już prawie jesteśmy.
Już prawie.
- Powoli. - Wisnu.
Pielęgniarki!
- Trzymaj się, tato. - Pielęgniarki!
- Pomocy! - Pomóżcie!
Proszę mu pomóc!
- Spokojnie. - Tak jest.
- Powoli. - Tak jest.
Ostrożnie.
Powolutku…
Spokojnie.
- Spokojnie. - Boli.
Proszę wezwać dr. Rezę.
Pomóżcie mu!
Trzymaj się, skarbie.
- Trzymaj się. - Spokojnie.
- Boli… - Gdzie boli?
Przepraszam panią.
- Boli. - Gdzie pana boli?
Brzuch…
Boli…
Co jadł?
- Jadł tylko sernik. - Ciasta.
Potem wypił wodę i zwymiotował!
- Zgadza się. - Zbadam go.
Spokojnie.
Proszę się trzymać.
Boli…
Spokojnie, kochanie.
Bardzo boli.
Proszę wytrzymać.
Będę rzygać!
Siostro, taca!
Siostro, szybko!
KLĄTWA KRWI
ZEMSTA
Przydzielano mi wszystkie sprawy,
ale asystent nie mógł pomagać.
Wykorzystują cię jak nic.
Mam dość tej pracy.
Wulan?
- Wulan? - Wulan?
Co z tobą?
Tyle się nie widziałyśmy.
Przepraszam.
- Wznieśmy toast. - Za Wulan i Reno!
Za Wulan i Reno!
- Jedz. - Nie chcę.
Więc…
Zostały dwa tygodnie. Cieszysz się?
No wiesz.
Wygląda na to, że wszystko idzie gładko.
Nawet zbyt gładko.
Jedz.
Ciągle do mnie wydzwaniają.
Zaraz wracam.
- Jedzcie. - Nie.
Macie ciekawe życie.
Fuzje za miliony dolarów,
budowa ważnej infrastruktury.
Przestań. Jesteś analityczką
w dużej firmie inwestycyjnej.
I wychodzisz za mąż.
Wygrałaś życie, dziewczyno.
Spójrz na mnie i Pritę.
W tym wieku obie jesteśmy singielkami.
Myślisz, to takie proste?
Tylko trochę. Zjedz to.
Zaczekaj.
Nie wariuj, April.
- Pan Mansur? - Pospiesz się i jedz.
April!
Dobrze, na co masz ochotę?
Już pamiętam.
Już wysłałam ten plik.
Tak, do Febri.
- Nie chcę jeść! - Nie rób tego!
- Masz szlaban! - Nie chcę!
- April! Przestań! - Nie!
Dziękuję za wyrozumiałość.
Jeszcze raz przepraszam.
Miłego dnia.
Na czym skończyłyśmy?
Wyglądasz na zajętą.
Wulan.
Przenieśli tatę na salę.
Jak widzimy,
wszystko jest w porządku.
- Czysto. - I?
Ale doktorze…
Jak mógł zwymiotować osy?
Właśnie.
Tak…
Doktor Rifa mi o tym mówił.
Prawdopodobnie
musiał pan coś zjeść.
W środku mogły być jaja.
Wykluły się w pana ciele
i się wydostały.
Jak to się stało?
Niektóre pasożyty składają jaja
i rozmnażają się w ciele innych gatunków.
Jak osy z rodzaju glyptapanteles.
Wymiotowanie krwią
oznacza krwotok wewnętrzny.
Musimy to sprawdzić.
Znaleźć dokładne miejsce.
To może być wątroba, żołądek
lub inne narządy.
Doktorze.
Może po prostu
za bardzo się podekscytowałem.
To była
nasza rocznica.
Już myślałem o tym,
żeby pobaraszkować z tym aniołem.
Nie ma w tym nic złego.
- Tato… - To szpital, tato.
No i?
Mówię tylko,
że zostanie pan tu jeszcze dzień,
żebyśmy mogli pana obserwować.
Nie mogę wrócić do domu?
Nie bądź uparty, tato.
Nie chcę tu zostać.
To tylko jeden dzień.
Potem będzie mógł wyjść?
Mam nadzieję.
Dobrze.
Zostawię was.
- Dziękuję. - Życzę zdrowia.
- Amen. - Dziękujemy.
Uparciuch!
Zamówię coś.
Nie bije się chorego.
Musisz być dla mnie miła!
Mamo, odpuść mu.
- Proszę. - Jest taki wkurzający.
Wisnu, co chcesz jeść?
Cokolwiek.
SZPITAL CEMPAKA
- Pani Wulan? - Tak.
- To dla pani. - Dziękuję.
Smacznego.
Ten aktor to mój kolega z liceum.
Wisnu.
Wisnu. Znasz go?
To mój kolega z liceum.
- Ten aktor. - Rozumiem.
Co z tobą?
Zostaw go.
Pewnie jest zmęczony.
Jedzenie dla upartego pacjenta.
W końcu.
Dziękuję, słońce.
Wulan, chodźmy
do stołówki na dole.
Chcę coś zjeść.
Dobrze, mamo.
Dostanę smażony ryż?
Jeszcze tego nie zjadłeś.
Zostaw go. Jeśli odzyskał apetyt,
- to znaczy, że wraca do zdrowia. - Zdrowieje.
- Tak. - A to dla ciebie.
Dziękuję.
Anggun.
Nie rób tego.
Nie nudzisz się?
Nie tutaj.
Teraz jest czas na zabawę.
Wychodzę, idziesz ze mną?
Jestem zajęty.
Chcę ci tylko powiedzieć…
Halo?
Reno, przerażasz mnie.
Słyszę cię.
Sala Kominskiego jest większa.
Ale z drugiej strony,
park Pakubumi jest bardziej ekskluzywny.
Hej.
Wiesz,
ile trzeba czekać?
Nawet do roku.
Rok czeka się na rezerwację.
Wyobraź sobie,
że urządzamy tam wesele…
To będzie
najlepsze wesele w mieście.
- Reno, nie mogę za ciebie wyjść. - Wszyscy będą o tym mówić.
Reno.
Ja…
nie mogę za ciebie wyjść.
Wybacz.
- Kochanie. - Reno, mówię poważnie.
Nie żartujesz?
Mówię poważnie.
Chcesz odwołać ślub?
Dwa tygodnie przed?
Cholera.
Dlaczego?
- Chodzi o twoją pracę, tak? - Reno.
Chcesz kariery? Proszę!
- Reno. - Śmiało!
Nigdy cię nie powstrzymywałem.
Prawda?
- Odpowiedz. - Nie tylko o to chodzi.
To o co?
Chcesz zostać młodszą wspólniczką, marzysz o tym!
Wiem to!
Wulan, spójrz na mnie.
Obiecuję, że wszystko będzie dobrze.
Przepraszam.
Nie mogę.
Wyraźnie słyszałem jego oddech.
Ale nic nie powiedział.
Może nie wiedział, co powiedzieć.
Nie sądzę.
Po tym,
co zrobił na parkingu,
miałam nadzieję, że przeprosi.
Wystarczy, Wulan.
Nieładnie mówić o błędach innych.
Bądź ponad to.
Czy moja decyzja
o odwołaniu ślubu jest niewybaczalna?
Twoja decyzja…
była bardzo ludzka.
Musisz pogodzić się z konsekwencjami.
Jakie by nie były.
Także z tym, że Reno mi nie wybaczy?
Także z tym.
Plus jest taki, że nie utknęłaś
w nieszczęśliwym małżeństwie.
Dziękuję, mamo.
SERIA MORDERSTW W DZIELNICY BUMI OSING
PRZEPROWADZIĆ WNIKLIWE ŚLEDZTWO!
LUTY 98 AKW, SPÓŁKA Z O.O.
AKW ENERGY, SPÓŁKA Z O.O.
Teraz pan Kusumawijaya
pokroi tumpeng.
To Otto. Przepraszam.
Odbierz, to może być ważne.
Odbiorę.
- Na razie. - Dzięki, mamo.
- Halo? - Cześć, Wulan.
Co z twoim tatą?
Już lepiej.
Mam wieści
na temat pani Liliany.
Podpisała kontrakt.
To dobre wieści.
Ale poprosiła
o wstrzymanie się z wdrożeniem planu.
Okazuje się, że jej konsultantem
jest nauczyciel duchowy z Góry Kawi.
Naprawdę?
Wierzy w takie rzeczy?
Nauczyciel kazał jej
wstrzymać się z inwestycją w Lonbor.
Coś o…
„złym wietrze z północy”.
Coś w tym stylu.
Rany.
Prawda?
Bogacze wierzą w takie bzdury.
Nieważne.
Podpisała umowę.
Zgadza się. Dobrze.
- Dzięki za informację. - Jasne.
- Pa. - Pa.
- Ale dobre. - Pyszne, prawda?
Poproszę jeszcze.
Nawet nie skończyłeś żuć.
Poproszę więcej jajka.
Proszę.
Aż tak zgłodniałeś?
Widzisz?
A nie mówiłam? Krztusisz się.
- Napij się. - Co się stało?
- Za szybko zjadł. - Powoli, tato.
Napij się.
Już?
Proszę.
Tato.
- Co się stało? - Co jest?
Nie wiem…
Tato.
- Kochanie? - Tato.
Co się dzieje?
Tato.
- Co się dzieje? - Tato.
- Wisnu, wołaj pomoc. - Tato.
Tato.
Wisnu!
- Nie stój tak, zawołaj pielęgniarkę. - Dobrze.
- Kochanie? - Tato?
Tato, pielęgniarka już idzie.
Wytrzymaj.
Gdzie pielęgniarka?
Trzymaj się, tato.
Siostro, pomocy!
Co z nim?
Co się dzieje?
Niech pan tego nie robi!
Tato, przestań!
- Tato! - Co robisz?
Lekarza!
- Lekarza! - Pomocy!
Tato!
- Tato? - Wisnu!
Wisnu, zrób coś!
Wisnu!
Gdzie lekarz?
Lekarza!
Siostro! Pomocy!
Gdzie lekarz?
Prześwietlenie nic nie wykazało?
Dlaczego jego stan się pogarsza?
Jak już mówiłem,
musi przejść dodatkowe badania.
Wciąż nie wiemy,
co mu jest.
Zaraz.
Jedną chwilę.
Nadal nie rozumiem.
Jak to możliwe,
że wypluł gwoździe?
Proszę posłuchać.
Jak tłumaczył mój kolega,
przeprowadzimy dalsze badania,
by ustalić, co dalej.
Chwileczkę.
Co znaczy „co dalej”?
Przyznajcie, że nie wiecie,
co mu dolega. Prawda?
Zrobimy, co w naszej mocy.
Dobrze.
Dziękuję.
No dalej, odbierz!
Może przeniesiemy tatę
do innego szpitala?
Och, Wulan.
Widziałaś to, prawda?
Lekarze nawet nie wiedzą,
co mu jest.
Wiem.
Stan twojego taty się pogarsza.
Nie powinniśmy go przenosić.
To był już drugi raz.
Wciąż nie wiedzą, co mu jest.
Może to dlatego, że jego stanu
nie da się logicznie wyjaśnić.
Jak to?
Sprawdziłem to.
Gwoździ często używa się,
by kogoś przekląć.
Sam posłuchaj, co mówisz.
Nie, ty posłuchaj. Nie pierwszy raz
widzimy gwoździe.
Słucham?
Co? Było ich więcej?
Dwa dni temu.
W odpływie.
Robotnicy zostawili je po remoncie.
Tak samo
jak te upiorne długie włosy?
Przestań, na Boga.
- Oboje przestańcie! - Cicho.
Wasz tata odpoczywa.
Ahmad jest chory.
Na razie mu nie przeszkadzaj.
Wiem, ale to zły moment.
Zawsze był dla ciebie dobry.
Nie wierzę.
Tata jest chory,
a ona prosi o pieniądze?
Okaż mu tę samą dobroć,
jaką on okazał tobie.
Rozumiem, ale…
Wulan.
Może ona rzuciła klątwę na tatę?
Mój Boże, Wisnu.
Skończ z tymi przesądami.
Mama i tak już się stresuje.
Dość tych klątw
i czarnej magii.
Proszę, przestań.
Stresujesz nas.
Posłuchaj.
Pogadamy, jak mu się polepszy.
Wtedy porozmawiamy.
Rozumiesz?
ZDJĘCIA AHMADA KUSUMAWIJAYA
FIRMY AKW i BS
WSPÓŁPRACA W REJONIE SUMENEP
Tu AKW Energy.
W czym mogę pomóc?
Dzień dobry.
Czy jest pan Ahmad Kusumawijaya?
Przykro mi,
pan Kusumawijaya jest w szpitalu.
Rozumiem.
W którym szpitalu?
Przykro mi, pan Kusumawijaya
jest niedostępny.
Proszę się nie martwić.
Nie zamierzam go nachodzić.
Chcę wiedzieć, w którym jest szpitalu,
żeby mu wysłać kwiaty.
Jest w szpitalu Cempaka.
Słucham?
W szpitalu Cempaka.
Dobrze.
Jasne.
Bardzo dziękuję.
- Nie ma za co. - Tak.
- Co się stało? - Zaczynam.
Po kolacji rozbolał mnie brzuch.
Tak bardzo, że zwymiotowałem.
Nie wiem czemu.
Spójrz na to.
W normie.
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko dobrze.
Który to miesiąc?
Co z tobą?
Naćpałeś się?
O czym ty mówisz?
Myślałeś, że nie zauważę?
Nie mogłeś usiedzieć.
Tata jest chory.
Jestem zestresowany.
Dokładnie. Dla dobra taty
powinieneś być normalny.
Normalny? Chcesz sprawdzić, czy jestem trzeźwy?
- Proszę, sprawdź! - Tylko pytam!
Nie rób głupot.
Dobra!
Przestańcie się kłócić.
Dobrze?
- To mogę iść do domu? - Jasne.
Wszystko w normie.
Dobrze, tylko…
Co się dzieje?
- Boli z tej strony! - Proszę pokazać.
- Tak bardzo boli! - Spokojnie.
Chwila.
Co to?
Boli!
Pomocy!
Spokonie.
Chwileczkę!
Siostro?
Lorazepam, dziesięć miligramów! Spokojnie.
Doktorze!
Już.
Tato?
Doktorze!
Doktorze! Co mu jest?
Kochanie, uspokój się, proszę.
Spokojnie.
Boli…
Już po wszystkim.
Trzymaj się.
- Trzymaj się, tato. - To boli.
- Boli… - Wiemy.
Przepraszam.
Pani jest córką
pana Ahmada?
Tak.
Jestem synem Bondana.
Współpracował z pani ojcem.
Miło panią poznać.
Jestem Esa.
A ja Wulan.
Próbowałem spotkać się z panem Ahmadem,
ale nie potwierdził.
Czy możemy
porozmawiać przy kawie?
Coś się stało?
Muszę pani coś powiedzieć.
To zajmie chwilę.
Możemy?
Jasne.
Dziękuję.
Więc…
Chodzi o to, pani…
Mów mi Wulan.
Chyba jesteśmy rówieśnikami.
Przyjechałem do twojego taty,
aby go poinformować
o stanie ojca
przed jego śmiercią.
Co mu dolegało?
To było…
dość dziwne.
Poza tym, że bolały go oczy,
ciągle…
Ciągle…
Ciągle się bał.
Czego?
Sam nie wiem.
Dlatego chciałem poznać twojego tatę.
Miałem nadzieję, że…
mógłby to wyjaśnić…
albo powiedzieć mi, czego ojciec
tak się bał.
Wątpię, żeby coś wiedział.
Nie utrzymywali kontaktu.
Muszę wracać. Mama czeka.
Poczekaj.
To twój tata?
A to mój.
Gratulacje.
Znalazłem to w rzeczach ojca.
To nagranie z 1998 roku,
jeśli się nie mylę.
Zauważyłem, że firma nazywa się
tak samo jak firma twojego ojca.
Mam rację?
Rozpoznajesz
kogoś jeszcze?
Więc to dlatego…
Ciężko pracuje.
Nie.
Jestem tu od rana.
Na pewno?
- To dobre miejsce. - Zgadza się.
Wcześniej mówiłaś,
że nie utrzymywali kontaktu.
Myliłaś się.
Ostatnią osobą, do której ojciec
napisał przed śmiercią,
był pan Ahmad, twój tata.
Wiedziałaś o tym?
Co ty sugerujesz?
Nic. Wciąż mam wiele pytań.
Myślałem,
że czegoś się od niego dowiem.
W tej wiadomości
ojciec napisał…
że źródłem problemu jest twój tata.
I że musi wziąć za to odpowiedzialność.
Oskarżasz mojego tatę?
Szukasz odpowiedzi
w złym miejscu.
Nie widzisz, że mój ojciec jest chory?
Nie marnuj mojego czasu.
Gotowa jechać do domu?
Tak.
Nie będzie mnie tylko chwilę.
Niedługo wrócę.
Nie zapomnij o moich przyborach toaletowych.
W razie czego napisz SMS-a.
- Dobrze? - Tak.
To idę.
- Opiekuj się tatą. - Dobrze.
Chodź, Wisnu.
Pospiesz się.
- Dobrze, mamo. - Pa.
- Pa, Wulan. - Pa, jedź ostrożnie.
Cześć, kochanie.
- Tato? - Cześć.
- Nie śpisz. - Nie.
Gdzie reszta?
Pojechali do domu po rzeczy.
Podać ci wodę?
Tak. Chce mi się pić.
Ostrożnie.
Dziękuję.
Lepiej się czujesz?
- Tak, już lepiej. - To dobrze.
Pewnie jesteś głodny.
Bardzo.
Wytrzymaj jeden dzień postu,
żeby jutro mogli zrobić ci endoskopię.
Wiem.
Chcę do domu.
Ale czuję,
że to nie koniec.
Nie mów tak, tato.
SZPITAL CEMPAKA
Dziękuję.
Skąd te miny? Przecież nie jadę na wojnę.
- Powodzenia, tato. - Jasne.
Dasz radę.
Zaczekamy tu.
Dobrze.
Kochanie.
Nakarm mnie potem.
- Módl się. - Dobrze.
Rodzina może tu zaczekać.
Pa.
Dasz radę, tato.
Na razie.
Usiądź, mamo.
Mamo, idę do toalety.
Może się panu zrobić niedobrze.
Dobrze. Tchawica.
Czysto.
Dalej.
Przełyk.
- Czysto. - Dobrze.
Może mieć pan mdłości. Wdech.
Brzuch.
Co to?
- Do tyłu. - Okej.
Co to było?
Ten szpital jest dziwny.
Dlaczego mają osy w toalecie?
Naprawdę?
Może jest tu gdzieś gniazdo.
Może.
Tak, Reno?
Halo?
To…
Proszę się uspokoić.
Spokojnie!
Proszę pana!
Spokojnie!
Proszę pana!
Zawołaj pielęgniarkę!
Spokojnie! Proszę oddychać!
Spokojnie.
Spokojnie!
Proszę pana! Proszę oddychać!
Oddychać!
Proszę tego nie wyciągać!
Proszę, nie!
Pomóżcie mu.
- Spokojnie! - Proszę pana!
Pogadajmy jak dorośli.
Proszę pana!
Co się dzieje?
Proszę pana! Co się dzieje?
Wózek ratunkowy, szybko!
Wózek ratunkowy!
- Proszę. - Halo?
- Pielęgniarka! - Halo?
- Co jest? - Reno?
Szybko!
Tato?
Kochanie!
Obudź się, tato!
Doktorze, co z moim tatą?
Tato!
- Kochanie! - Tato!
Tato!
Czas zgonu: 19.28.
Jej ojciec nie żyje.
Co teraz, panie Harna?
Napisy: Zuzanna Falkowska