- Wyjdziesz za mnie? - Tak.
- Zdrowie Wulan i Reno! - Zdrowie Wulan i Reno!
Nie chciałam, żeby córka odwołała ślub.
Chciałem powiedzieć, że mój ojciec zmarł zeszłej nocy.
Chcesz odwołać nasz ślub?
Nie pierwszy raz widzimy gwoździe.
Skąd się wzięły w jego gardle?
- Poznajesz kogoś… - Rima?
…na filmiku?
- Skoro jesteś pewna decyzji… - Tato?
…to się jej trzymaj.
Obyście wszyscy cierpieli!
Wisnu, nie stój tak, idź po pielęgniarkę!
Mój tata nie żyje przez ciebie!
Wulan.
Jej tata nie żyje.
BANYUWANGI, 1988 R.
Mieszkańcy Banyuwangi są zszokowani
odkryciem trzech ciał.
Rzekomo są to ofiary
niedawnej masakry czarnych szamanów.
Zgodnie z wolą miejscowego rządu
komendant policji Banyuwangi obiecał…
Hej. Słuchałem tego.
- Aż mnie głowa boli. - Dość!
Już są.
AKW ODWIERTY
To nasi pracownicy.
- Dzień dobry. - Dział kadr.
- Ahmad. - Z finansów.
- Eko. - A to…
dziewczyna, o której mówiłem.
Jest mądra i utalentowana. Nigdy nas nie zawiodła.
Załatwione?
- Jestem Ahmad. - Astuti.
To twoje biurko?
Tak.
- Wszystko gra? - Tak.
- Żadnych problemów? - Nie.
- Dobrze. Komputer działa bez zarzutu? - Tak.
To twój syn?
Nie. To Wisnu, mój brat.
Rozumiem.
Możesz go tu kiedyś przyprowadzić.
Spodoba mu się nasze boisko.
Wisnu nie żyje.
Niech spoczywa w pokoju.
- Przepraszam. Nie chciałem… - W porządku.
- Ahmad, twoje biuro jest gotowe. - Dobrze.
Pójdę już.
NAJSZCZERSZE KONDOLENCJE
Myślę, że zabiła go czarna magia.
Nie mów tak.
- Dziękuję, że przyszliście. - Mamo, już są.
Dziękuję za przybycie.
Proszę bardzo.
- Dziękuję, Ipah. - Oczywiście.
Przepraszam. Musimy jechać.
Czemu to się rusza?
Wyjmij ten wacik.
- O Boże! - Boże, dopomóż!
- Dobry Boże! - Mój Boże!
KLĄTWA KRWI
ZNAKI
Moje kondolencje.
Dziękuję.
Moje kondolencje.
Dziękuję.
Bądź silna, Wulan.
Przetrwasz to.
Dziękuję.
Cześć, Wulan.
Proszę pani.
Dowiedziałam się dziś rano.
Moje kondolencje.
Ojciec ci nie mówił?
Znałam go od dawna.
Pracowaliśmy razem pięć lat temu.
Twój ojciec bardzo mi pomógł,
gdy firma zbankrutowała.
Był jednym z najmilszych ludzi, jakich znałam.
Gdy mój interes się rozkręcił,
chciałam oddać mu pieniądze, ale odmówił.
Polecił, bym zainwestowała w twoją firmę.
Szczerze mówiąc, nic o tym nie wiedziałam.
Tego właśnie chciał.
Prosił, żebym zachowała to w tajemnicy.
I wiesz co?
Zawsze dobrze mi doradzał.
Bądź silna, Wulan.
Pójdę do twojej matki.
Dziękuję pani.
Wisnu, wychodzę.
Dziękuję, że przyszedłeś.
- Jasne. - Dzięki.
- Kondolencje. - Módl się.
Dobrze. Trzymaj się.
- Wynieś to na zewnątrz. - Mamo, pozwól mi.
Dziękuję, Wisnu.
Pomogę pani.
Proszę pani.
Chciałabym z panią porozmawiać.
- Nie teraz, Ipah. Mama musi odpocząć. - W porządku.
- Porozmawiajmy w środku. - Tak jest.
Dokąd ty w ogóle jedziesz?
Wraca do swojej wioski. Jej ojciec jest chory.
Ale gdy ojciec wyzdrowieje, wrócisz?
Nie jestem pewna.
Liczymy, że wrócisz, Ipah.
Prawda, mamo?
Mamo?
Tak.
Zgadza się.
Postaram się.
Niech Asep odwiezie cię na dworzec autobusowy.
Życzę zdrowia twojemu ojcu.
Dziękuję.
Proszę pani.
Proszę o siebie dbać. Mam złe przeczucie,
że ktoś chce skrzywdzić tę rodzinę.
Ipah, wystarczy.
Zajmę się tym jak najszybciej.
Dziękuję, Hesti.
Halo, panie Ibnu? Tak, tu Wulan.
Co muszę przynieść, by został wydany akt zgonu?
Tylko rejestr rodzinny? Dobrze.
Tak.
Tak, dziękuję, panie Ibnu. Powiem mamie.
Dziękuję.
Mamo?
Nie śpisz?
Wyspałaś się?
Miałam sen.
Spotkałam twojego tatę.
Powiedział:
„Kochanie…
Kochanie…
Proszę, zostań tu ze mną”.
Był taki chudy.
Miał zapadnięty brzuch, jakby głodował.
Może po prostu tęskni za moją kuchnią.
Z kim rozmawiałaś?
Z Hesti
i urzędnikiem, żeby wydał…
zajął się kilkoma sprawami.
A gdzie jest nasz rejestr rodzinny?
Możesz sprawdzić w tamtej szufladzie.
- Tam? - W dolnej szufladzie
mojej szafy.
AKT ŚLUBU
ŚLUB 27 LISTOPADA 1998
Znalazłaś?
Tak.
REJESTR RODZINNY
Mamo, patrz.
Znalazłam wasz akt ślubu.
Tata śmiesznie wyszedł.
Kiedy zrobiono to zdjęcie, było gorąco.
Twój ojciec tak się spocił, że dwa razy musiał zmienić koszulę.
Ale, mamo, chyba popełnili błąd.
Jest napisane, że pobraliście się w 1998 roku. Miałam wtedy trzy lata.
Pewnie tak.
Muszę się znowu zdrzemnąć.
Co się stało?
Nic, po prostu chce mi się spać.
SZPITAL CEMPAKA
Chwila.
Nie znacie przyczyny śmierci ojca?
Co to za szpital?
Panno Wulan, jako przełożona
raz jeszcze przepraszam za niedogodności.
Tak nie może być.
Oczekuje pani, że moja rodzina
zaakceptuje to, że ojciec zmarł, bez wytłumaczenia?
Przez dziesiątki lat pracy
nie widziałem takiego przypadku.
Może pani zasięgnąć opinii w innym szpitalu,
ale gwarantuję, że powiedzą to samo.
Proszę pani, jako przedstawiciel szpitala z góry przepraszam…
KLAUZULA POUFNOŚCI
Wiem, że to kiepski moment,
ale prosimy o współpracę
i niezgłaszanie tego mediom.
Chyba żartujecie.
To żart, prawda? Myślicie, że pieniądze zwrócą mi ojca?
To my tu jesteśmy stratne. Dlaczego mamy robić, co nam każecie?
- Wulan. - Mamo, to nie na miejscu.
Wulan, wystarczy.
Nie chcę tego ciągnąć.
Wracajmy do domu.
Panie Ahmad.
Nie wstawaj.
Mogę w czymś pomóc?
Pracujesz po godzinach?
Nie. Jeszcze dwa raporty.
Cóż.
Widzę, że ramka ze zdjęciem twojego brata jest uszkodzona.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że kupiłem ci nową.
To dla mnie?
Jaka ładna.
- Nie trzeba było. - Nie ma sprawy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Mocno się rozpadało.
Podwieźć cię do domu?
Nie trzeba. Mam parasol.
Dobrze.
Dobrze. Pójdę już.
Dobrze.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Cholera!
Astuti.
Pan Ahmad?
Jeszcze pan tu jest?
Zaczęło mocniej padać, więc wróciłem po ciebie.
Podwiozę cię.
- Chodź. - No dobrze.
- Ja tylko… - Jasne.
Nieważne!
Idę się położyć. Jestem wykończona.
Dobrze, mamo.
Wulan.
Tęsknię za tatą.
Ja też.
Martwię się o mamę.
Nic jej nie będzie?
Ewidentnie nie jest z nią dobrze.
Widziała, jak zginął tata.
Nie zginął, Wisnu. Był chory.
A lekarze w szpitalu nie potrafili go wyleczyć.
Co to za choroba, przez którą wymiotujesz owadami?
Nie widzisz tego? To czarna magia.
Wisnu, nie musisz się już o to wściekać.
Nie przywrócisz tacie życia.
Po prostu wymyślmy coś, żeby znowu rozweselić mamę.
Dobrze?
Kiedy przestaniesz udawać?
Uwierzysz dopiero, gdy przeklną też mnie i mamę?
Nie sądziłam, że będziesz chciał dragi.
Na szczęście kolega z pracy zamówił, więc ci odłożyłam.
Tak.
Przepraszam, że nie przyszłam…
na pogrzeb twojego taty.
Nie chciałam robić sceny przy twojej siostrze.
W porządku.
Odkąd zmarł mój ojciec,
mam problemy ze snem.
Naprawdę?
Mogę ci pomóc.
Rika.
Przepraszam.
Albo i nie.
Po prostu nie jestem…
Nie przepraszaj.
Prześlę ci pieniądze za prochy.
Nie trzeba. Niech to będzie prezent.
Wracam do domu.
Mamo?
Mamo, co robisz?
Mamo?
Wulan?
Co się stało?
Uważaj, Wulan! On zabierze wszystko!
Mamo, nie jesz?
- Przepraszam. - Tak, Asepie?
- Ktoś do pani. - Kto?
Nazywa się Esa.
Esa?
Kto to?
- Syn przyjaciela taty. - Przyjaciela taty?
Którego?
Bondana.
Bondana? Ach, Bondana!
- Wprowadź go, Asep! No już. - Mamo.
- Wpuść go. - Tak jest.
Szybko, Asepie!
- Mamo, co robisz? - Zostaw ją.
- Bondan to mój stary przyjaciel. - Ale…
Wulan, zostaw ją.
Dzień dobry, jestem Esa.
- Wisnu. - Cześć.
- Usiądź. - Dziękuję.
- Kawy? Herbaty? - Poproszę kawę.
Jestem spóźniona. Pójdę wziąć prysznic.
Więc jesteś synem Bondana?
Tak.
Dziękuję.
Utknął tam!
Myślałem, że tylko ja wiem, skąd ma bliznę.
- Miał spuchnięte czoło. - Tak.
- Komedia. - Oczywiście, że wiem.
Długo z nim pracowałam.
- Idę do pracy. - Skąd pośpiech?
Też już pójdę.
Eso, jesteś dziś zajęty?
- Nie. - Zjedz z nami kolację.
Wulan świetnie gotuje.
Prawda, Wulan?
- Jasne, przyjdę. - Świetnie.
- Mamo, wychodzę. - Wulan, odprowadź Esę.
- Jasne. - Żeby się nie zgubił.
- Chodźmy. - Cześć.
- Pa, Eso. - Jedź ostrożnie.
Co ty tu jeszcze robisz? Nie idziesz do szkoły?
Mamo, pozwól mi dziś zostać w domu.
Wulan.
Chciałem przeprosić za to, co powiedziałem w szpitalu.
Nie chciałem oskarżać twojego ojca.
W porządku. Pójdę już.
Widzisz?
Byłoby łatwiej, gdybyśmy tam weszli.
Wiem, ale jeszcze nie mogę.
Tak będzie najlepiej.
Dobrze. Jeśli tego chcesz.
Wszystko przygotuję.
RENO 7 NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
Wynoś się!
Wulan!
Przepraszam.
Zdecydowałam się zatwierdzić wszystkie inwestycje
poza spółką Lonbor.
Przepraszam panią, ale Lonbor ma największy potencjał dochodowy.
To znaczy największe zyski.
Ale mój doradca duchowy przewidział, że Lonbor zaczyna tonąć.
Czy możemy przenieść inwestycję z Lonbora
na inne firmy?
Wulan?
Wulan. Mówi do ciebie.
Przepraszam. Proszę powtórzyć pytanie.
Czy możemy przekazać środki z Lonbora innym firmom?
Tak.
Rozłożymy je na mniejsze firmy z naszego portfolio.
Łatwiej będzie zarządzać ryzykiem.
Dobrze. Świetnie. Zostawiam to tobie.
Tak jest.
Mam tu listę kandydatów.
Niektóre firmy się połączyły, więc roczny zysk może być wyższy.
INSEKTY ŻYJĄCE W LUDZKIM CIELE
OSA GLYPAPANTELES
MARTWI KONTAKTUJĄ SIĘ Z ŻYWYMI, ABY
DAĆ ZNAĆ, ŻE NIC IM NIE JEST, OSTRZEC PRZED ZAGROŻENIEM
USPOKOIĆ ŻYWYCH,
POWIEDZIEĆ, ŻE NAD NIMI CZUWAJĄ.
POKAZAĆ, ŻE NIE SĄ SAMI I SĄ KOCHANI
OTTO: WULAN, ZOBACZ
LONBOR PONOSI WIELKIE STRATY Z POWODU OSUWISKA
AKCJE LONBORA SPADAJĄ!
Czytałaś to?
Na Lonbor zeszło osuwisko. Dobrze, że podsunęłaś jej alternatywę.
- Jak to możliwe? - Pojęcia nie mam.
Może czas zatrudnić jej doradcę duchowego?
Już skończyłeś pigułki? Szybko poszło.
Chciałem przeprosić za tamto.
Przepraszam.
W porządku.
Rozumiem.
Tak w ogóle,
jak zmarł twój tata?
Podobnie do twojego.
Ktoś rzucił klątwę.
Widziałam coś ostatnio w twoim pokoju.
Co takiego?
Larwy.
Larwy?
Musisz uważać, czy rzeczy nie zaczynają
znikać z twojego domu.
To zwykle oznacza kolejne klątwy.
Uważaj na siebie, Wisnu.
Widziałeś mój zegarek?
Astuti.
Dzień dobry.
Co studiowałeś?
Skończyłem ekonomię
i od razu zacząłem pomagać w firmie taty.
Jeśli chodzi o gotowanie, nie miałem wyjścia.
Wcześnie straciłem mamę, więc wszystkiego nauczyłem się sam.
- Spróbuj tego. - Dziękuję.
Robiłem pranie, sprzątałem dom
i zajmowałem się tatą, kiedy był chory.
Esa.
Jak zmarł twój tata?
Wisnu!
- Tylko pytam. - W porządku.
Zginął…
w wypadku.
W wypadku? Jakim wypadku?
Jemu to nie przeszkadza.
Spadł…
z dachu szpitala.
Jak? Ktoś go popchnął?
Nie.
Tydzień wcześniej skarżył się, że bolą go oczy.
Zabrałem go do szpitala.
Powiedzieli, że z jego oczami wszystko w porządku.
Były tylko lekko podrażnione.
Po jego śmierci
doświadczyłem rzeczy, które nie miały sensu.
W domu znalazłem…
jakieś zwierzę owinięte w szmaty…
Jak to wyjaśnić? To nie miało sensu.
Coś jak czarna magia?
Przestań, Wisnu.
Wiem, że czarna magia zwykle rodzi się z zemsty.
Wisnu, wystarczy.
- Co? Tylko mówię. - Ale nie musisz…
Ja…
Dobrze znałem mojego ojca.
Nie był osobą, do której ludzie żywiliby urazę.
Zawsze był dobrym człowiekiem.
Ale nigdy nie wiadomo.
Jeśli ktoś chciał się na nim zemścić,
nie wiem, kto to mógł być.
Ja wiem, kto mógłby żywić urazę
- do mojego ojca. - Wisnu!
- Ciocia Rima albo Reno. - Wisnu, przestań!
- Możesz zmienić temat? - Ale wiesz, że mam rację.
Wystarczy.
Może zjemy tartę kokosową?
Wisnu?
Chcesz trochę, Esa? Proszę, spróbuj.
- Jasne. - Dostałam od koleżanki.
- Jest pyszna. - Dziękuję.
Wisnu, spróbuj.
Przepraszam za Wisnu. Był dla ciebie taki niemiły.
Nie szkodzi. To nastolatek.
Przynajmniej w coś wierzy. A ja wciąż nie wiem, w co wierzyć.
Co masz na myśli?
Przepraszam, to nic takiego.
Pójdę już.
Dobrze.
Dziękuję za posiłek. Mama wygląda znacznie żywiej.
Nie ma za co. Pozdrów ją ode mnie.
- Dobrze. - Dobrze.
- Już? - Tylko trochę…
Pospiesz się.
Te kamyki mi przeszkadzają.
Co wy robicie?
Co robicie?
- Nie twoja sprawa. - Mieszkańcy wiedzą?
- Co tam podłożyliście? - Pilnuj swojego nosa!
- Panie Reno! - Nie twoja sprawa!
- Cicho! - Ludzie patrzą!
- Idź do diabła! - Co robiliście?
- Mówcie albo dzwonię na policję! - Dość!
- Panie Reno! - Dość!
- Odpieprz się! - Dość!
- Sąsiedzi patrzą! - Daj spokój.
- Odpuść. Znajdziemy inny sposób. - Wystarczy, dobra?
Panie Reno, proszę już iść.
- Idziemy. - Wystarczy, dobrze?
To boli!
Mamo?
Mamo, to ja. Uspokój się.
Uspokój się, mamo. To ja.
Mamo, spokojnie.
Mamo.
Uspokój się.
- Uspokój się. - Wulan.
Skąd te karaluchy?
Mamo, uspokój się.
Wulan, daj jej to.
Co to ma być?
- Zaufaj mi. - Wisnu.
- Wisnu, co to jest? - Daj jej to!
- Mamo, weź to. - Wisnu.
Mamo, uspokój się.
- Wisnu, nie! - Mamo, weź to!
Mamo, proszę.
Uspokój się, dobrze?
Wulan…
Nic ci nie jest.
Mam ich.
Tym razem nam się udało.
Obiecuję, że dopadnę ich wszystkich.
Dziękuję.
Napisy: Zuzanna Falkowska