SERIAL NETFLIX
Wyobraźcie sobie…
Odpowiedź brzmi…
…siebie w teleturnieju.
I…
Nie znacie odpowiedzi na żadne z pytań.
Przykro mi.
Straszne, nie?
Nie u nas. W tym teleturnieju
można odpowiadać źle, a i tak wygrać milion dolarów.
- Absolutnie ci uwierzyłam. - Wow!
To wystarczy.
Większość teleturniejów sprawdza wiedzę.
Nie!
Ale my sprawdzamy coś zupełnie innego.
Nie kupiłem tego.
Kłamałam. Oszukiwałam.
Sztukę oszustwa.
Sorry, nie wykryłem tego.
Dajemy!
Zwykli ludzie z całej Ameryki…
Mam trójkę dzieci.
…spróbują bajerować…
Chodzi o wodospad Niagara.
- …aż do nagrody głównej. - Wierzę.
- Tak! - O Boże.
W tym sezonie ktoś wygra
milion dolarów dzięki oszustwom.
Czy ja kłamię? Dowiedzmy się.
Uwierzyłam ci.
Witajcie w Grze w oszusta.
Kręcimy. Cisza na planie.
Jestem Yousuf Khan. Mam 25 lat i mieszkam w Palo Alto w Kalifornii.
Moja strategia polega na wyjaśnieniu mojego sposobu myślenia
w sposób logiczny. Nawet jeśli się mylę.
Jeśli będę oszukiwał, współczuję konkurentom.
Cześć. Jestem Howie.
- Yousuf. Cześć. - Wiem, kim jesteś.
Yousuf. Robię doktorat na Stanfordzie.
Miałem o ciebie zapytać.
Super, że tak się cieszysz. Ekstra.
Jestem gotowy. Naukowcy ciągle muszą się reklamować.
Naukowiec?
Doktorant na Stanfordzie. Moja specjalizacja to biofizyka.
Mieszkałem też w Anglii, gdzie zrobiłem magisterkę.
- Aha. - Licencjat z biologii.
W liceum grałem w ciekawostki.
- I… - To coś jak speed dating.
Wiesz, o co tu chodzi.
Opowiadasz tu o wiedzy, którą zdobyłeś dzięki edukacji.
- Tak. - Nie jest tu konieczna.
Zadam ci serię pytań o ciekawostki.
Jeśli znasz odpowiedź,
wygrywasz pieniądze i przechodzisz dalej,
bliżej miliona dolarów.
Ale jeśli nie znasz poprawnej odpowiedzi,
wystarczy, że przekonasz jedno z trojga konkurentów,
że ją znasz.
Jasne.
Zanim zaczniemy, poznajmy konkurentów.
Są to Alison, Tony i Katie.
Wy gracie w trafność.
Jeśli myślicie, że Yousuf oszukuje, wybieracie „oszustwo”.
Jeśli myślicie, że zna odpowiedź, wybieracie opcję, że to prawda.
- Jasne. - Gotowy?
Tak.
Dziesięć pytań dzieli cię od miliona dolarów.
Zaczynamy.
Pytanie numer jeden za 1000 dolarów brzmi…
„Jakie przydomki nadał dwójce najstarszych dzieci Thomas Edison
w hołdzie dla popularnego wynalazku z epoki?
A: Wing i Tail, B: Click i Flash,
C: Stitch i Spin czy D: Dot i Dash?”.
Zablokował odpowiedź.
Tylko Yousuf wie, czy jego odpowiedź jest prawidłowa.
Pora, żebyś podał nam swoją odpowiedź.
Konkurenci, obserwujcie go uważnie. Spójrzcie mu w oczy. Spójrzcie na twarz.
Thomas Edison.
Był naukowcem. Tak jak ty. Odpowiedz na pytanie.
Click i Flash.
Aparaty pojawiły się jakoś w drugiej połowie XIX w.
Edison z kolei wymyślił żarówkę.
Jego wynalazki zwiększyły dostępność i wykorzystanie aparatów.
Tak właśnie pamiętałem, że to Click i Flash.
Martwiłbym się, gdyby nazwał dzieci Dot i Dash.
To jego odpowiedź.
Wam zadam teraz pytanie: czy ją zna?
A może oszukiwał?
No dobrze. Konkurenci zablokowali swoje odpowiedzi.
Osoba, która najtrafniej będzie wykrywać prawdę i oszustwa,
po grze Yousufa sama zagra
o milion dolarów.
Alison, potrafisz wykryć, czy ktoś mówi prawdę?
Mam nadzieję. Mam troje dzieci.
Mówisz im, żeby nie kłamały?
- Tak. - Zła rada.
Ale tak nie dostaną się do teleturnieju.
No dobrze. Czy uważasz, że jego odpowiedź była poprawna?
Chciałabym,
ale tak długo nam opowiadałeś, kim był Edison,
uczyłeś nas o nim, chciałeś pokazać, że dużo wiesz o Edisonie.
Ale widziałam strach w twoich oczach.
Myślę, że strzeliłeś, że to oszustwo.
OSZUSTWO
Katie, a ty?
Po pierwsze, nie ufam ludziom.
To poziom, od którego zaczynasz.
Po drugie, powiedziałeś, że te inne przydomki brzmią gorzej
niż Click i Flash. Sorry,
ale Click i Flash brzmią ci dobrze? O nie.
To jest oszustwo.
No dobrze. Dwie z trzech osób uważają, że oszukujesz.
Zanim zapytamy Tony’ego, zobaczmy, czy mają rację.
Czy to prawidłowa odpowiedź?
Czy może oszukiwałeś?
Oszukiwałem.
Poprawna odpowiedź to Dot i Dash.
OK.
Katie i Alison zwęszyły twoje oszustwo.
Abyś został w grze, musimy dowiedzieć się, czy Tony uwierzył w twoją odpowiedź.
Wystarczy jedno „tak”, by pozostać w grze.
Jeśli Tony zorientował się, że oszukujesz,
odpadniesz z absolutnie niczym.
Tony?
Co sądziłeś o jego odpowiedzi?
- Oj, Yousuf. - O nie.
- No dobra, to nara. - Pa.
Kurde.
No dobra. Było tak, że on opowiadał o tym z taką pewnością siebie…
Jak osoba świetnie wykształcona.
No i ci uwierzyłem.
Bum! Tysiąc dolarów.
Nie!
Sorry, nie wykryłem tego.
- Nie wykryłeś? - Nie.
Zresetuj czujnik.
I tak to właśnie jest.
Właśnie wygrał 1000 dolarów, a nie ma pojęcia, o czym mówi.
Wywalą mnie ze Stanforda! To pytanie naukowe.
No właśnie.
Sam nie wiem, bo to gra strategiczna. Jak poker.
Czy on tam studiuje?
Yousuf, na tablicy mamy 1000 dolarów.
Dziewięć pytań dzieli cię od miliona.
Zaproponuję ci pierwszą z dwóch blokad.
Jeśli jej teraz użyjesz, minimalna kwota, z którą opuścisz grę, to 1000 dolarów.
Czy może chcesz zaryzykować tę kwotę i zaczekać na większą?
Co chcesz zrobić? Blokujemy czy po prostu gramy?
Znam się na ciekawostkach, ale bardzo się stresuję.
Ręce mi się trzęsą. Muszę się skupić.
Mimo że nie jest to kwota, o którą mi chodzi,
zablokuję 1000, wkręcę się w temat i wykorzystam wiedzę.
No dobrze. Gratulacje.
Nie wygrasz mniej niż 1000 dolarów.
- Zarobiłeś tysiaka! - Do dzieła.
Następne pytanie, za 10 000 dolarów, brzmi…
„Jakiemu wydarzeniu sportowemu towarzyszy doroczne
»największe przyjęcie koktajlowe na dworze« na Florydzie?
A: uniwersyteckiemu meczowi futbolowemu, B: turniejowi PGA,
C: wyścigowi NASCAR czy D: wyścigom konnym?”.
Spójrzcie na niego. Trzyma się za rękę. Trzęsiesz się?
Powiedz, co odpowiedziałeś.
Wiem, że ma to miejsce przed Orange Bowl,
który też jest na Florydzie.
Dlatego wiedziałem, że chodzi o to przyjęcie.
No dobrze. Znacie jego odpowiedź.
Musicie dociec, czy wiedział,
czy może chciał was oszukać.
Wszyscy zablokowali odpowiedź. Zaczniemy od ciebie, Alison.
Wiem, że po ostatnim jesteś zdenerwowany. Nie najlepszy początek.
Ale myślę, że wciąż się trochę denerwujesz.
Widziałam, że patrzysz w górę i w lewo, starając się nas przekonać,
że wiesz, że chodzi o Orange Bowl, a ja i tak myślę, że oszukiwałeś.
Kiepska sprawa dwa razy z rzędu. Przykro mi to mówić.
- Yousuf. - Tak.
Alison znów ci nie wierzy.
Za pierwszym razem miała rację. Powiedz, jak jest.
Alison, niestety znałem tę odpowiedź. Miałem rację.
Bum! Dziesięć tysięcy dolarów.
Katie i Tony uwierzyli, że mówisz prawdę.
Po dwóch pytaniach Katie prowadzi.
Umiem to wywąchać.
Yousuf, masz 10 000 dolarów.
Możesz odejść z taką kwotą, zakończyć grę.
Ale powiem ci coś jeszcze.
Zablokowałeś kwotę 1000 dolarów.
Dam ci drugą blokadę.
Ale możesz jej użyć
najwcześniej trzy poziomy powyżej pierwszej.
Jasne.
Będziesz mógł teraz zablokować 50 000 $.
I będzie to ostatnia blokada w grze.
Jasne.
Chcesz zakończyć grę z 10 000 dolarów? Czy może chcesz zagrać o 25 000?
W pierwszym pytaniu miałem drugą szansę. Trochę stresu. Jestem gotów na więcej.
- Gramy. - OK.
- Dajemy. - Dajemy!
Dajemy. Oto następne pytanie, za 25 000 dolarów:
„Deklaracja niepodległości przechowywana jest w szczelnej gablocie
wypełnionej którym gazem obojętnym, który nie zniszczy papieru ani tuszu?
A: azotem, B: argonem,
C: fluorem czy D: tlenkiem węgla?”.
Dalej nie możesz jedną ręką, co?
Próbuję cię uspokoić.
No dobrze. Podaj odpowiedź.
To pytanie było dość łatwe, bo od razu wiedziałem, że to argon,
no i odpowiedź jest w pytaniu. Obojętny.
Argon to tutaj jedyny gaz szlachetny. Bardzo proste.
No dobrze.
- Tony? - Aha.
Co sądzisz o tej odpowiedzi?
Słuchaj, jak dotąd mnie przekonywałeś, ale…
oszukujesz. Powiem ci dlaczego.
Podszedłeś do pulpitu i…
Oczy w jedną, potem w drugą stronę.
Sam sobie opowiadałeś historyjkę.
A więc wciskasz nam kit.
Ten styl na Profesora X i golfik tym razem nie zadziałają.
W liceum grałem w ciekawostki.
Nauki ścisłe, historia, geografia. Trzeba to wiedzieć. To…
Taką mogłeś przyjąć strategię.
Odpowiedzieć kłamstwem na pytanie, czym się zajmujesz.
Skąd pewność, że to studiujesz?
- Zadawaj pytania. - Powiedz mu, czy ma rację.
Tony, tak mi przykro. Zupełnie się mylisz.
- Moja odpowiedź była prawidłowa. Nauka. - OK.
- No weź. - OK, brawo.
To moja odpowiedź.
Brawo, bo dzięki tej poprawnej odpowiedzi
przechodzi dalej. Wygrałeś właśnie 25 000 dolarów.
Alison i Katie, znów trafiłyście.
No dobrze, Yousuf. Możesz zakończyć grę z kwotą 25 000 dolarów.
Możesz też przejść do następnego pytania. Za 50 000 dolarów.
Jeśli tyle wygrasz, będziesz mógł użyć blokady.
Co chcesz zrobić? Zabrać 25 czy zagrać o 50?
Chcę zagrać o 50.
- Tak! - Chce zagrać o 50.
W takim razie pytanie za 50 000 dolarów.
Oto ono:
„Legenda głosi, że Richard Nixon wwiózł kiedyś
przez odprawę celną walizki Louisa Armstronga
i nieświadomie przemycił do Stanów…
A: 400 000 dolarów, B: młodego warana z Komodo,
C: półtora kilo marihuany czy D: dwa koła rzadkiego sera?”.
No dobrze. Podaj im odpowiedź.
Pamiętam to. Waran z Komodo.
Pamiętam to, bo wracał z Tokio,
a waran, którego przywiózł, to gatunek inwazyjny, który rozmnożył się
na Wschodnim Wybrzeżu po powrocie Nixona do Waszyngtonu.
Uśmiechasz się.
Potrzebowałem chwili, żeby odetchnąć. Teraz jest OK.
- Wraca pewność siebie. - Tak.
Wraca.
Dobra.
Katie.
- Tak. - Co ty na to?
No więc chyba rozgryzłam twoją gestykulację.
Jak znasz odpowiedź, kręcisz głową albo potakujesz
przy każdej z odpowiedzi.
Jak przypadkiem zgadniesz prawidłową odpowiedź,
nie wchodzisz w szczegóły, bo nie wiesz, jak to wyjaśnić.
Kiedy natomiast się mylisz, bardzo szczegółowo opowiadasz:
„A tak, pamiętam to”.
Tym razem, mój panie, wciskałeś nam kit.
I to właśnie wybrałam.
Może ma strategię, a może ją zmienia.
- Może. - Tony?
- Tak. - Co ty o tym sądzisz?
- Dobra. Chryste Panie, pomóż nam. - Mów mi Howie.
Na pewno już cię nazywano Bogiem albo Jezusem.
Kiedy patrzyłeś na odpowiedzi, czułem, że nie masz pewności.
I kiedy podałeś nam tę złą odpowiedź,
sprawiałeś wrażenie, że to wiedza ogólna.
Uśmiechałeś się, jakbyś sam siebie próbował przekonać,
że mówisz prawdę.
Uznałem więc, że to kit.
Nie… parskaj mi tu. Oszukałeś.
No dobrze.
Katie wybrała oszustwo. Tony też.
A jak było, Yousuf?
Oszukiwałem.
Wow.
Kurczę. No dobra.
Odpowiedź to półtora kilo marihuany.
Dwa oszustwa. Jeśli nie nabrałeś Alison,
zakończysz grę.
Zablokowałeś kwotę 1000 dolarów, więc tyle ze sobą zabierzesz.
Ale jeśli Alison ci uwierzyła, możesz wygrać 50 000 dolarów.
Alison, co ty na to?
Zobaczyłam pytanie i to, jak na nie patrzysz.
Od razu pomyślałam: „Nie zna odpowiedzi”.
Ale potem zacząłeś opowiadać
o tym, że wracał z Japonii i przywiózł tego warana z Komodo.
Zawahałam się.
I zwróciłam w twoją stronę. Uznałam, że mówisz prawdę.
- Dajemy! - Tak!
Proszę bardzo. Pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
Masz 50 000 dolarów. Mówiłem już, że po trzech poziomach
będziesz miał drugą blokadę.
Blokuję, Howie.
- Do sejfu z tym! - 50 000 $.
Nie wygrasz mniej niż 50 000 dolarów.
- Bum. - Dajemy!
Wrócisz do domu z dużą forsą. Do dzieła. 75 000 dolarów.
Następne pytanie brzmi…
„Autor książek dla dzieci Roald Dahl robił to jako uczeń,
co być może zainspirowało jedno z jego dzieł.
A: zbierał jagody, B: był pomocnikiem rzeźnika,
C: był testerem czekolady czy D: zastawiał pułapki na króliki?”.
- Dużo tej mimiki. - Przepraszam, to…
W następnym pytaniu zero reakcji.
Odpowiedz.
Roald Dahl napisał Charlie i fabryka czekolady.
Wiedza ciekawostkowa. Książki, książki,
autorzy, tytuły, autorzy, wątki, autorzy, postaci…
Tester czekolady. Proszę.
- Wiem, co robi. - Wiesz?
- Wiem, co robisz. - Rozkręcam się.
Rozkręcaj się sobie, ale zachowaj pokorę.
- Widzisz, co robi kasa? - Powiedz mu, skąd ten uśmiech.
- Był testerem czekolady! - Czekolada.
- Kto tego nie oglądał albo nie czytał? - Masz 75 000 dolarów!
Yousuf…
Konkurenci natomiast
wszyscy uwierzyli, że Yousuf mówi prawdę.
Pamiętajcie, że najtrafniejsza osoba, jeśli on odpadnie
albo jeśli skończy i dojdzie aż do miliona dolarów,
będzie mogła zagrać.
No dobrze. Posłuchaj, Yousuf.
Masz 75 000 dolarów.
Jesteś w połowie drogi do miliona dolarów.
Fajnie.
Możesz się wycofać. Nie ma już blokad.
- Rozumiem. - Możesz zabrać kwotę 75 000 dolarów.
Powiedzieć „Pa, Howie” i wrócić do domu.
Na bank.
Jeśli zdecydujesz się kontynuować, następne pytanie będzie warte 100 000 $.
Jeśli nie będziesz znał odpowiedzi, oszukasz i cię nakryją,
wygrasz najwięcej 50 000 dolarów.
Co chcesz zrobić? Zabrać 75 czy zagrać o 100?
Gram dalej. Czuję się dobrze.
Oto następne pytanie:
„W 2021 roku gitarzysta Nate Mercereau nagrał album duetów
z którą znaną amerykańską konstrukcją i jej niepokojącym brzęczeniem?
A: z zaporą Hoovera, B: ze Space Needle,
C: z Gateway Arch, D: z Golden Gate Bridge”.
Niby się rozkręca, a wciąż trzyma się za ten palec.
Yousuf, podaj nam odpowiedź.
Wiem to z dwóch powodów. Byłem z tatą na zaporze Hoovera.
Proszono nas o ciszę, żebyśmy usłyszeli to brzęczenie.
Poza tym ani Space Needle, ani Gateway Arch, ani Golden Gate Bridge
nie są w stanie wibrować na tyle, żeby brzęczeć.
Space Needle – za wysoki, Gateway – za cienki.
A na Golden Gate Bridge nie słychać niepokojącego brzęczenia, a samochody.
No dobrze.
Zacznijmy od Katie.
Jak dotąd miała stuprocentowy poziom trafności.
Katie.
No więc ja też byłam na zaporze Hoovera.
I masz rację. Rzeczywiście mówili, żeby być cicho i słuchać szumu.
Ale moim zdaniem jest to niezwykle kojący szum.
Do piosenki.
W pytaniu jest słowo „niepokojącym” i myślę: „Niepokojące, kojące…”.
I wiesz co? Uznałam, że znowu za dużo wyjaśniałeś.
Posłuchałam intuicji i wybrałam oszustwo.
OSZUSTWO
A ty, Tony?
Wybrałem oszustwo. Już mówię dlaczego. Kiedy jest pewny,
robi to oburącz i tak dalej…
Robi coś takiego. Tym razem tego nie zrobił.
Walił głową w mur i starał się jakoś nas przekonać.
- Głową w mur? - Tak.
A więc ewidentnie oszukiwałeś.
No to teraz zapytam ciebie, Yousuf.
Czy znałeś odpowiedź?
Czy może oszukiwałeś? Proszę.
- Oszukiwałem. - No jasne.
No dobrze. Poprawna odpowiedź to
Golden Gate Bridge.
Przezabawne. Mieszkam w San Francisco i nic o tym nie wiem.
Jeśli Alison uznała, że oszukujesz,
zakończysz grę z kwotą 50 000 dolarów.
Jeśli jednak ci uwierzyła,
masz 100 000 dolarów.
Alison?
Wcześniej już było tak, że mieliśmy dwa oszustwa i zostałam ja.
Spojrzałam ci w oczy, zawahałam się i ci uwierzyłam.
Tym razem muszę powiedzieć, że się nie wahałam.
Wybrałam oszustwo.
Trzy oszustwa. Odpadasz z gry.
- Odpadam. - Po pierwsze, bardzo ci dziękuję.
Naprawdę. Żartujemy tu sobie i się bawimy.
- Wiem, to zabawa. - Tak.
I 50 000 dolarów.
Pięćdziesiąt tysięcy, a w połowie pytań się pomylił.
Wciskacze kitów mogą mieć przeróżne zajęcia.
- Zajmuję się konopiami. - Rakietami.
- Jestem lektorem. - Producentka audycji.
- Kontroler. - Dzieciństwo w sekcie.
Kto wejdzie po drabinie aż do miliona dolarów?
Następna osoba zmierzająca na podium,
aby zagrać o milion dolarów, miała stuprocentową trafność.
To Katie.
Mam serce w gardle. Żołądek w okolicach jelita cienkiego.
Zapraszam na podium, które w sumie nie jest podium.
Moja strategia polega na tym, że będę przesadnie słodka, urocza.
Denerwujesz się?
A wiesz, że tak…
Pracuję w polityce. Wiecznie wśród oszustw.
Uczyłam się od najlepszych i myślę, że mi to tu pomoże.
Powitajmy Katie.
- Witaj. - Cześć.
- Jak tam? - W porządku.
Opowiedz o sobie.
No więc mieszkam w Nowym Jorku.
- OK. - I…
Uwielbiam Nowy Jork. Zapiszcie to. Dobre na nalepkę na samochód.
Dokładnie.
Może z serduszkiem?
- Bardzo oryginalne. - Dziękuję.
Często zmieniałam pracę.
Teraz pracuję w komunikacji. Prowadzę własną firmę.
Pomagamy firmom technologicznym, non profit i różnym innym.
Tym się zajmujemy.
A często kłamiesz?
Jestem zdania, że szczerość to podstawa dobrej komunikacji.
Nie tutaj.
Jestem grzeczną katoliczką. Katolickie szkoły.
Amen.
Kogoś na górze może zdenerwować za dużo kłamstw.
- Aha. - Więc…
Próbuję nie zbaczać z drogi.
No dobrze.
To twoi konkurenci.
Mamy tu Alison, Tony’ego
oraz nową zawodniczkę – Ellyn.
Ellyn, opowiedz o sobie.
Jestem z New Jersey.
I jestem podcasterką.
- O czym jest twój podcast? - O prawdziwej zbrodni.
- To bardzo popularne. - Tak.
- Rozgryzę tę sprawę. - Dobra.
To twoja drabinka finansowa.
Każda odpowiedź – jeśli ktoś ci uwierzy lub będzie poprawna –
zabierze cię o szczebel wyżej, bliżej miliona dolarów.
Gotowa, żeby zacząć od tysiąca?
A jak.
Pierwsze pytanie brzmi:
„Wbrew powszechnemu przekonaniu
rdza na zardzewiałym gwoździu nie powoduje jakiej choroby?
A: mononukleozy, B: tężca,
C: zakażenia salmonellą czy D: cholery?”.
No dobrze.
Na waszym miejscu już bym ją obserwował.
Czy wygląda na kogoś, kto zna odpowiedź?
Zrobione. Zablokowałaś odpowiedź. Podaj ją nam.
Moja odpowiedź brzmi: „B: tężca”.
A wiem to stąd, że…
Nie chodziło o gwóźdź, a o zszywkę.
Jak byłam mała, mieliśmy zszywki w dywanie.
To był stary dom z lat 50. w Filadelfii.
Nadepnęłam na zszywkę wystającą z tego dywanu.
Mama na to: „O Boże, dostaniesz tężca”.
- Musiałyśmy jechać na zastrzyk. - Nie mów mnie, tylko im.
Tężec. Bo to przeżyłam.
Byłam głuptaskiem, który chciał złapać tężec.
- To twoja odpowiedź. - Tak jest.
Czy to prawdziwa historia?
Były jakieś znaki?
Wydawała się być pewna tej odpowiedzi?
Zauważyliście jakieś ruchy oczu czy coś w mowie ciała?
To klucz do tej gry.
Zacznę od…
Ellyn.
- Katie, super styl na bibliotekarkę. - O, dzięki.
Daje do zrozumienia, że znasz się na naukach ścisłych.
- Ale to… - Mam dyplom z fizyki, więc…
Ta historyjka…
Sama nie wiem. Brzmiało to trochę tak,
jakbyś sama się poprawiała.
A więc to oszustwo.
- Kurczę. - Trochę ostro.
OSZUSTWO
Czy coś w jej postawie
albo sposobie mówienia
zasugerowało oszustwo?
Ta gestykulacja była nieco zbyteczna.
No dobrze, Katie.
Mówiłaś prawdę czy było to kłamstwo?
Mówiłam prawdę. Naprawdę nadepnęłam na zszywkę.
- Tak! - I dostałam tężca.
Tysiąc dolarów.
Nie było fajnie. Nie podobało mi się!
Tysiąc dolarów jest twoje. Mówiłaś prawdę.
Dobrze odpowiedziałaś. A czy ty jej uwierzyłeś?
- Tak. - Tak?
Tony jej uwierzył. Alison?
Ja też jej uwierzyłam.
To jest właśnie wasza gra.
- Dzięki. - Myliłaś się. Oni nie.
Aha.
U was chodzi o trafność. Nie o to, żeby ona odpadła,
a żeby się dostać.
- Aha. - Ale podoba mi się twój styl.
Ale się myliłam.
Jedna odpowiedź. Tysiąc dolarów. Miałaś rację.
Możesz użyć pierwszej z dwóch blokad.
Możesz też tego nie zrobić
i uznać, że będziesz grać dalej, żeby zablokować wyższą kwotę
i ją sobie zagwarantować.
Zapytam cię teraz…
czy dobijasz targu… Nie, zły teleturniej.
- Stare nawyki. Wybacz. - Dobre.
- Nie, przepraszam. Gdzie ja jestem?
To co chcesz zrobić?
Zablokować? Czy zaczekać?
Chciałabym bardzo nie przylecieć tutaj na nic.
Zablokuję więc tysiaka, żeby go sobie zagwarantować.
Hurra.
Dobra kolacja w Nowym Jorku. Sam wiesz, jakie są tam ceny…
- Super. - No dobrze. Gramy o 10 000 dolarów.
Oto pytanie:
„Co w Wielkiej Brytanii jest czasem nazywane
»jak się miewa ojciec«?
A: upijanie się, B: popełnienie przestępstwa,
C: gazy jelitowe czy D: stosunek seksualny?”.
Zablokowała odpowiedź. Katie, odpowiedz na pytanie.
Dobra. Odpowiedź to „D: stosunek seksualny”.
A skąd to wiem? I znów czas na anegdotkę.
Pracowałam w firmie w Wielkiej Brytanii.
Jeździliśmy do Londynu na tak zwaną integrację.
Rozmawialiśmy wtedy między innymi o upijaniu się, normalka,
o stosunkach seksualnych, normalka,
ale o gazach i przestępstwach nie.
Słyszałam „jak się miewa ojciec”
i byłam raczej pewna, że to nie upijanie się, więc wybrałam D.
No dobrze.
Zamiast od konkurentów, zacznę od ciebie, Katie.
Powiedz, czy to prawda.
To prawda, tak.
Dziesięć tysięcy dolarów jest twoje.
- Prawda. - Dzięki, Brytanio.
Wybraliście odpowiedź i wszyscy uwierzyliście Katie.
- Masz drugą połówkę? - Nie, nie.
Singielka, że aż boli.
- Rozumiem. - Chcesz pogadać?
- Rozumiem to. - Ale czy to prawda?
- Poczułam prawdę i ból. - Aha.
Naprawdę to poczułam.
Single
tak mają: „Jestem singlem jak cholera”. Czułem to.
No dobrze.
Następne pytanie jest warte 25 000 dolarów.
Przyleciałaś tu
dla tysiąca. Mówiłaś, że warto.
- Właśnie. - Masz dziesięć razy więcej.
Dziesięć lotów.
Tak. A czy my… nie zapłaciliśmy za twój lot?
- Zapłaciliście. - To dobrze.
To nie Hulu, to Netflix.
To co chcesz zrobić? Zagrać o 25 000?
- Jakoś… - Zabrać 10?
…podejrzewam, że nowojorczycy nie umówią się ze mną za 10 000.
Znam swoją historię.
Zagram o 25 kawałków ze względu na randki.
- Aha. - Tak.
Na tablicy mamy 25 000 dolarów.
Dla wszystkich singli.
No dobrze. Oto pytanie:
„Co według Służby Parków Narodowych należy zrobić
w przypadku ataku niedźwiedzia w Parku Narodowym Yellowstone?
A: stać nieruchomo,
B: głośno śpiewać, wycofując się,
C: pobiec w jego stronę,
D: krzyczeć i wymachiwać ramionami”.
Zbyt… Sama powiedz.
- Zbytecznie. - Tak.
O właśnie. Odpowiedz na pytanie. Zablokuj odpowiedź.
Zablokowała.
- Super kamienna twarz. - Tylko ona wie, czy miała rację.
Nadszedł czas, żebyś podała odpowiedź, a my będziemy cię obserwować,
patrzeć i słuchać.
Próbować dociec, czy naprawdę znasz odpowiedź, czy kłamiesz.
To wasze zadanie.
Ja zrobię to dla zabawy. Odpowiedz.
Odpowiedź to po raz kolejny D.
Byłam skautką. Oczywiście uczono nas,
co robić z tym machaniem ramionami.
Na szczęście gdy byłam w Yellowstone z rodziną,
powtórzono nam tę lekcję. Więc już dwa razy to słyszałam.
W skautkach więcej. Krzycz i machaj ramionami.
Wydajesz się większa, żeby go wystraszyć.
- Katie. - Tak.
Znów zacznijmy od ciebie. Mówiłaś prawdę?
Czy może oszukiwałaś?
Kłamałam. Oszukiwałam.
Prawidłowa odpowiedź to „stać nieruchomo”, a więc całkowite przeciwieństwo.
Aha.
Wiedziałaś, że nie wiesz.
Wybierałam pomiędzy tymi dwiema opcjami…
- Zgadywałaś. - Tak.
Mogę być szczery? Patrzyłem uważnie.
I naprawdę wydawało się, że wiesz, o czym mówisz.
Ale nie o mnie tu chodzi.
Tylko jedna.
- Aha. - Wystarczy, że jedna osoba to kupiła.
Najpierw Tony.
- Wysłuchałeś jej. - Tak.
Opowiedz o tym. Jakie miałeś przeczucia?
Ciężko jest rozgryźć Katie.
Ale ma mnie, Howie. Uwierzyłem w to.
- „Byłam skautką”. - No i proszę!
- Tak! - Bo byłam.
- Kupił to. - Uwierzyłem.
Dwadzieścia pięć tysięcy dolarów jest twoje.
Widzisz?
Chcecie wiedzieć, kto prowadzi w wyścigu o podium?
- Ja? Wtedy chcę. - Nie chcecie wiedzieć?
- To presja. - Nie?
Nie. Ale i tak nam powiesz?
To wasza decyzja. Nie, to nie.
Ale każę im to umieścić na ekranie.
Gdzieś tu jest. Nie wiem gdzie, bo robią to w postprodukcji.
Nie teraz. W postprodukcji.
No dobrze. Młoda damo, masz 25 000 dolarów.
Możesz odejść z tą kwotą, ale coś ci zaproponuję.
Jeśli chcesz grać dalej,
dam ci kolejną blokadę przy 50 000 dolarów.
Żeby zdobyć tę blokadę, musiałabyś zagrać jeszcze raz.
25 000 dolarów jest twoje. Możesz zakończyć grę.
Co znaczy dla ciebie 25 000 dolarów?
Wiele by zmieniło. Jak mówiłeś, Nowy Jork
jest dość drogi. Nie mam rolet.
Okna zasłaniam ręcznikami.
- Naprawdę? Tam trzymasz ręczniki? - Tak.
Po prysznicu sąsiedzi muszą cię kochać.
Mają widowisko, aha.
No dobrze. To co zrobisz?
Tysiak nie byłby zły,
ale 50 kawałków to byłoby szaleństwo.
Spróbujemy jeszcze przynajmniej raz.
- Spróbujemy. - Katie!
Tak!
Właśnie zrezygnowałaś z 25 000 dolarów. Zrezygnowałaś.
Ryzykujesz i grasz o 50 000.
Jeśli ci nie wyjdzie, wygrasz jedynie 1000 dolarów.
Tak jest.
No dobrze. Oto pytanie:
„Jak firma Levi Strauss nazywa przednią, prawą kieszonkę dżinsów
w nawiązaniu do jej pierwotnej funkcji?
A: kieszonka na klucze, B: kieszonka na zapalniczkę,
C: kieszonka na zegarek czy D: kieszonka na ołówek?”.
Zablokuj odpowiedź.
Zablokowała.
Podaj nam odpowiedź.
No dobrze.
Odpowiedź to C.
Pracuję z Levi’sem.
Codziennie przygotowuję im raporty. Dla całej firmy.
Muszę więc wiedzieć wszystko.
Wiem, kiedy firma powstała, o najstarszych dżinsach.
Znaleziono je niedawno w Kalifornii.
Zdecydowanie „C: kieszonka na zegarek”.
- Dobra. - Tak.
Co o tym myślicie?
- Interesujące. - To było pytanie retoryczne.
A myślałem, że nie.
Zablokujcie odpowiedź.
Myślicie, że wiedziała, o czym mówi? A może to wymyśliła?
Czy ktoś wyruszył do Kalifornii po złoto
i znalazł najstarsze lewisy?
Czy ona zbiera spodnie?
Nie mam żadnych. Ciekawostka.
Jest to fakt, ale czy ciekawostka?
Myślę, że tak.
Dobra. Gra o duże pieniądze. Alison, co myślisz?
Miałam wrażenie, że za bardzo się starasz.
„Pracuję dla Levi’sa. Przygotowuję im raporty. Wiem to”.
Do tego znany fakt o najstarszych dżinsach.
Też czytałam ten artykuł.
No więc…
musiałam wybrać opcję, że oszukujesz.
Chciałaś odwrócić naszą uwagę
od faktu, że nie znasz odpowiedzi.
Tony, co ty na to?
Po obserwacji Katie…
wybrałem oszustwo.
Myślę, że jej strategia to nie dawać po sobie nic poznać,
bo nie zna odpowiedzi.
Blokuje odpowiedź i zastanawia się:
„Co ja im powiem?”.
Jakby wiedziała wszystko.
Nie możesz wiedzieć wszystkiego. Znam się na modzie,
ale o Levi’sie nie wiem nic. A więc to oszustwo.
Co ty na to, Ellyn?
Kocham cię, na serio, ale to…
Ta cała zbytkowatość.
Nowe słowo. Nic nie mów.
No i wybrałam oszustwo.
A jeśli masz rację, położymy uszy po sobie.
Chcę, żebyś wygrała, ale wybrałam oszustwo.
A więc tak: jeśli się mylisz, a już o tym wiesz,
wtedy odpadniesz.
Żeby zbliżyć się do miliona dolarów, musisz mieć rację.
I jak?
Czy Katie wie, o czym mówi?
Czy to kłamstwo?
Czy mówiła prawdę?
Pamiętajcie, że gra toczy się o 50 000 dolarów.
To koniec gry czy będzie mogła zagrać o milion dolarów?
Dowiemy się w następnym odcinku
Gry w oszusta.
Napisy: Katarzyna Puścian