SERIAL NETFLIX
Grasz o 50 000 dolarów.
Żeby zbliżyć się do miliona dolarów, musisz mieć rację. I jak?
Miałam rację. Tak. Pracowałam dla Levi’sa. Pamiętam to.
- 50 000 dolarów. - Tak!
- Boże. - Niesamowite, co?
Szaleństwo.
Szaleństwo, bo możesz i powinnaś – i pewnie to zrobisz –
użyć ostatniej blokady.
Tak.
Blokujesz, więc nie opuścisz studia
z kwotą mniejszą niż 50 000 dolarów. Słucham cię.
Kupię prawdziwe rolety, nową kanapę. Kot wszystko obsikuje.
- Potrzebuję nowej kanapy… - Przeprowadź się.
Wyobrażam sobie ten twój dom. Kanapa obszczana przez kota.
- Aha. - Zero spodni. Ręczniki na oknie.
Potrzebujesz tych pieniędzy bardziej niż inni. Bardzo się cieszę.
Nie będę pytał, czy grasz dalej, bo grasz.
- A jak. - Zmuszę cię do tego.
I do gry o 75 000 dolarów.
Ty i mój kot. Zmuszacie mnie, żebym grała dalej.
Ja potrafię do kuwety. Nie jak twój kot.
75 000 dolarów. A pytanie brzmi…
„Casa Rosada ze słynnym balkonem jest pałacem prezydenckim…
A: Meksyku, B: Portugalii, C: Hiszpanii czy D: Argentyny?”.
Katie.
Wiesz już, czy twoja zablokowana odpowiedź jest poprawna.
- Po prostu stoi. - Czas na strategię.
Czy zaraz skłamie?
Czy wszystko, co usłyszycie, to oszustwo? Czy może wie? Proszę bardzo.
No dobrze. Odpowiedź to „D: Argentyny”.
Czas na opowieść.
Moja mama jest fanką musicali. Pozdrowienia dla Tiny. Kochamy cię.
- No więc… - A to jest prawda?
Czy kocha matkę?
Tak!
Mieszka sama z obszczaną kanapą i czyta o spodniach. No nie wiem.
Nie, Tina się spisała.
No więc Tina uwielbia musicale, więc ja oczywiście też.
Trochę śpiewałyśmy za kulisami.
Wiem to z Evity Andrew Lloyda Webbera. Grało tam tyle wspaniałych kobiet.
A więc Argentyna. „Don’t Cry for Me” i tak dalej.
No dobrze. Konkurenci zablokowali odpowiedzi.
Zanim dowiemy się, czy ci uwierzyli…
- Katie. - Tak?
- Powiedz. - Tak?
Czy to prawda…
że matka cię kocha?
Boże. Mam nadzieję.
Czy to prawda i czy wiesz, o czym mówisz,
twierdząc, że to ze sztuki Evita i że to Argentyna?
Tak, wiem. To Argentyna.
Proszę bardzo.
Masz już 75 000 dolarów.
Wszyscy konkurenci również
słusznie uwierzyli Katie.
Katie, przechodzisz dalej.
Nie wygrasz mniej niż 50 000 dolarów.
Ale możesz podjąć decyzję o odejściu z 75 000 dolarów.
Możesz też przejść do następnego pytania za 100 000 dolarów.
- Wiesz co? - Co?
- Świetnie się bawię. - Ja też.
Będę grać dalej i dalej będziemy się modlić.
Tak, gramy dalej.
- Tak. - Wow.
Duchowo się zrobiło.
Aha.
- Czasem trzeba poprosić o pomoc. - Aha. To fakt.
Jezusie, Maryjo i Józefie.
- Tak. - Dobra.
Ten Żyd był właśnie w kościele. Dajemy.
Sto tysięcy dolarów. A pytanie brzmi…
„Komik Michael Ian Black
czyta całą powieść Thomasa Hardy’ego na podcaście o pasującym tytule…
A: Infinite, B: Lonesome, C: Devoted czy D: Obscure?”.
Zablokowała.
A teraz odpowiedz na pytanie.
Dużo lepiej znam Thomasa Hardy’ego niż Michaela Iana Blacka.
Z jego powieściami najbardziej kojarzy mi się Lonesome.
Tak wybrałam i to poprawna odpowiedź.
Czyli według niej poprawna odpowiedź to B.
A mówi to na podstawie tego, co wie o treści książek.
Znów zwrócę się do waszej trójki. Czy zna odpowiedź?
A może to oszustwo? To wy macie trafić.
Tony, znasz Michaela Iana Blacka?
Nie znam nikogo.
A znasz mnie?
- Dorastałem z tobą. - Mój brat!
Szukaliśmy cię.
- Mamo! - Niespodzianka.
No dobra.
Bliźniacy 2.
Wiem, że to komplement, ale przez ciebie czuję się stary.
To co ty na to?
Zauważyłem, że Katie ma swoją taktykę.
Jeśli zna odpowiedź, nic po niej nie widać.
Tym razem odpowiedziała na pytanie
i spojrzała. Zdała sobie sprawę, że się pomyliła.
Nie dając nic po sobie poznać, myślała:
„Jak tu ich przekonać, że mam rację?”.
A więc to oszustwo.
Ale pamiętaj,
że już wcześniej skłamała.
Przy pytaniu numer trzy skłamała i tego nie zauważyłeś.
Wciąż ją obserwowałem.
Poznawałem, zauważałem różne rzeczy.
- Znasz jej sygnały? - Tak.
- Dobra. - Tak sądzę.
Powiedz mu. Ma rację?
To było oszustwo. Aha.
- Tony, miałeś rację. - Tak.
- Dostrzegłeś sygnał. - Mówiłem.
To było oszustwo. Poprawna odpowiedź to Obscure.
No i tak: jeśli Ellyn i Alison obie myślały, że kłamiesz,
wtedy odpadniesz.
No i wrócę do domu z 50 000 $.
- Czekaj… - Świetnie się bawiłam.
Nie tak szybko.
- Mowa była. - Byłam gotowa.
- „Mam odejść?”. - Jest gotowa.
Jeśli rzeczywiście odpadnie…
- Wiecie, co będzie? - Co?
Obliczamy, które z was ma najwyższy poziom trafności.
Jeśli zakończy grę, jeśli ich nie nabrała,
Tony, zagrasz o milion.
- Ja? - Tak.
- Ja? - Najtrafniejszy.
- Że ja? - Że ty.
No proszę.
Lepiej, żebyście się nie nabrały, bo ja też próbuję wygrać.
- Wiem. - Dobra.
- Gotowa, by się dowiedzieć? - Tak.
- Nie brzmisz pewnie. - Nie jestem pewna.
- Serio? - Aha.
No dobra. To teraz Alison.
Jeśli Alison ci uwierzyła – to by wystarczyło –
będziesz grać dalej z kwotą 100 000 dolarów.
Alison.
Powiedz jej.
Słyszałam o tym podcaście. Obscure.
Gdy zobaczyłam tę odpowiedź, pomyślałam, że jest poprawna.
Ale potem zaczęłaś mówić o Thomasie Hardym
i o tym, że rzuca ci się w oczy Lonesome.
- „Czy on nie napisał czegoś takiego?”. - Aha.
- Kupiłam to, uwierzyłam ci. - Tak!
Sto tysięcy dolarów.
Masz 100 000.
- Hurra! - Dobra.
Sto tysięcy dolarów. Kwota sześciocyfrowa. Możesz zrezygnować.
Zabrać 100 000 dolarów.
Możesz też grać dalej o ponad dwa razy więcej:
250 000 $. Ćwierć miliona dolarów.
Ale jeśli ci się nie uda, jeśli skłamiesz i wpadniesz,
wrócisz do domu z 50 000. Pomyśl o tym. To trudne decyzje.
- Aha. - Co ja bym zrobił?
Zawsze powtarzałam,
że jeśli dostanę się do teleturnieju, będę grać odważnie, bo prawda jest taka,
że to mój jedyny raz.
Gdybym skończyła grę z 50 000, byłabym zadowolona.
Gdybym skończyła z 250 000, no to, kurka, byłoby klawo.
A więc spróbuję. I wiesz co?
Jak koniec, to w blasku chwały.
Tak ma być.
Dobra.
Wowie.
Wowie-howie.
- Powiem ci, co zrobiłaś. - Co?
- Zrezygnowałaś z kwoty 100 000 dolarów. - Aha.
Gramy. Oto pytanie za ćwierć miliona dolarów:
„Który z tych golfistów jest postacią fikcyjną
graną przez Kevina Costnera, a nie członkiem PGA Tour?
A: Webb Simpson, B: Tommy Fleetwood,
C: Roy McAvoy czy D: Billy Horschel?”.
Spójrz na nich. Ale obserwują. Tony, ale ją mierzysz wzrokiem.
Nie dekoncentruję.
Dajesz.
Odpowiedź brzmi: „B: Tommy Fleetwood”. I znów czas na opowieść.
Tina, moja mama, z aktorów najbardziej nie lubi Kevina Costnera,
a więc jako zbuntowana nastolatka oglądałam wszystkie jego filmy.
Stąd wiem, że to „B: Tommy Fleetwood”.
Mieliśmy tego nie robić, ale mnie proszą.
Powiedzieli mi. Jest z nami Kevin Costner.
O nie.
- Kevin. - Przepraszam.
Mama cię nie znosi.
Spokojnie… Nie ma go.
- Ale przepraszam, jeśli ogląda. - Oszukiwałem.
No dobrze, Ellyn. Co ty na to?
Widziałam panikę, która cię ogarnęła, jak pojawił się temat golfa.
Mimo że rzeczywiście nie było po tobie nic widać, jak mówił Tony,
golf to nie jest twoja specjalność.
A więc to oszustwo.
OSZUSTWO
A ty, Alison?
Zobaczyłam to przerażenie w twoich oczach.
I po prostu… nie przekonałaś mnie.
- Mówiłaś bardzo szybko. - Jasne.
Myślę, że nie znasz odpowiedzi na to pytanie.
A więc to oszustwo.
OSZUSTWO
Dwie na trzy osoby myślą, że oszukiwałaś. Jak było?
Oszukiwałam. Mama nie cierpi Costnera.
Ale przez to nie widziałam żadnego jego filmu.
OK.
- Czyli skłamałaś. - Tak.
- Nie wiedziała, o czym mówi. - Aha.
Nie zna filmów Costnera.
Widziałam tylko Footloose. Tylko ten.
- Z Costnerem? - Nie gra w nim?
- Kevin Bacon gra. - Bacon.
Jeszcze gorzej.
Ktoś, kto uważa, że Kevin Costner jest gwiazdą Footloose,
ma szansę wygrać ćwierć miliona dolarów.
Tony, jeśli się nie nabrałeś,
ona skończy grę, a zaczniesz grać ty.
Zagrasz o milion dolarów. A ty odejdziesz z 50 000 dolarów.
Da radę. Wierzę w niego.
Wszystko w twoich rękach. Słyszałeś ją.
Nie rozróżnia Kevinów.
A nie było remake’u? A w nim…
Nie…
- Skończmy to. - Racja.
- Jak dotąd miałem rację co do Katie. - Fakt.
I ta panika na twarzy, kiedy pojawił się golf…
Pewnie.
Nie miałaś pojęcia.
Ale zobaczyłaś Costnera i uznałem, że jest nadzieja.
Powiedziała o Tinie i pomyślałem, że to prawda.
- O matce. - Tak.
Uwierzyłem jej, bo…
Chwila! Uwierzyłeś jej?
Tak.
Dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów! Ćwierć miliona!
Tak się cieszę. Zasługujesz na to.
Twoje życie się zmieniło.
Wiem!
Mogę coś powiedzieć? Słuchajcie. Żeby tu dotrzeć,
odpowiedziała na siedem pytań,
a na trzy nie znała odpowiedzi.
Mimo wszystko w swoich rękach ma teraz
250 000 dolarów.
Hurra!
Co ważniejsze, spójrz na tablicę.
Trzy pytania dzielą cię od miliona dolarów.
Trzy. Odpowiedziałaś na siedem.
Trzy czwarte drogi do miliona dolarów za tobą.
250 000. Możesz się wycofać. Pożegnać się.
Albo następne pytanie za dwa razy więcej.
- Boże. - Jeszcze jedno pytanie.
Jedna odpowiedź.
A nawet jeszcze jedno kłamstwo może ci dać pół miliona dolarów.
Dwa razy więcej. Niż masz teraz.
Nie wyjdziesz stąd z kwotą niższą niż 50 000. Jest zablokowana.
Pięćdziesiąt tysięcy gwarantowane.
Paraliż decyzyjny. Jest coś takiego. Dlatego nie mam spodni.
- Teraz masz paraliż decyzyjny. - Wiem.
Najważniejsza decyzja w życiu i jesteś sparaliżowana.
- Tak. - Kolejny odcinek.
Wiem! Nie.
Powtarzasz sobie, że w takiej sytuacji
będziesz na tak, będziesz…
„Idziemy do baru na dachu, z którego można spaść? Fajnie”.
„Tak! Idziemy! Do baru!
Jak umrę, to spoko. Umrę w barze. Świetnie”.
I…
- Mam pytanie. - Tak?
- O czym ty mówisz? - Nie wiem.
No dobra. Za bardzo ufam tym konkurentom, żeby znów mydlić im oczy.
Chyba mnie rozgryźli. Kocham siebie. Wierzę w siebie.
Ale wiem też, że 250 000 dolarów zmieni moje życie, więc wycofuję się.
- Tak! - Wow!
Dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Niesamowite, co?
Szaleństwo!
- Super, nie? - Odlot!
Co nie? I wiecie co? Nigdy…
To uwielbiam w tym teleturnieju.
- Wielu odpowiedzi nie znałaś. - Aha!
Ale jesteś tak wiarygodną, cudowną…
Wydajesz się być uroczą osobą. Ludzie ci wierzą, a to jest umiejętność.
Tak, Katie!
Hurra!
Wielkie dzięki. Na razie!
W wykrywaniu
prawdy i kłamstw Katie najtrafniejszą osobą okazała się…
Alison!
ALISON I TONY ZREMISOWALI, ALE ALISON BYŁA SZYBSZA
Cieszę się. Kieruję tworzeniem treści cyfrowych.
Czasem mówią: „Zejdź do nas”, ale ty wchodzisz.
Wejdę.
Zarabiam na życie, myśląc szybko i nieszablonowo.
Żegnamy się z Tonym i witamy z dwoma nowymi konkurentami.
Jestem niezły w ciekawostkach, ale będę próbował czytać ludzi.
Jeśli długo pleciesz, to pewnie kłamstwo.
Dziesięć lat uczyłem ósmoklasistów.
Przez całe życie obsesyjnie kolekcjonuję różne fakty.
Będę dość bystry, żeby dostać się do gry.
Czy Alison dojdzie do końca?
Czy może ktoś inny wygra milion?
Opowiedz coś o sobie.
- Mieszkam w Los Angeles. - Aha.
Jestem po ślubie i mam trójkę dzieci.
Zajmuję się tworzeniem treści dla firmy mediów cyfrowych.
Ja tworzę treści transmisji strumieniowej dla Netfliksa.
- Firma mediów cyfrowych. - Wiem.
- Aha. - Proszę.
- Idealnie. - Tak.
Zanim zaczniemy, przedstawmy dwóch nowych konkurentów.
- Jason. - Cześć.
Witaj.
Jestem z San Diego w Kalifornii. Wychowany w całych Stanach.
Tata był w wojsku…
- Wow. - Tak.
- Podziękuj mu za służbę. - Jasne.
Potrafisz wykryć, czy ktoś jest szczery?
Zdecydowanie. Widzę, kiedy ktoś oszukuje.
Jeff, skąd jesteś?
Ze środkowego Massachusetts, obecnie z Los Angeles.
Zawód?
Emerytowany nauczyciel.
- Emerytowany? - Tak.
Pozwalają na to w wieku 30 lat. Okropny pomysł, ale trudno.
W tym programie to nigdy nie wiadomo. Z tobą też.
Oszustwa mogły już się zacząć. Strategia.
Może wcale nie masz trojga dzieci. Nie wiedzą.
- Ellyn, już rozmawialiśmy. - Tak.
Opowiedz coś więcej.
Też jestem mamą. Pochodzę z New Jersey i jestem podcasterką.
- Jak… - Wszyscy na świecie. Tak.
Pamiętajcie,
że w tym wszystkim nie chodzi o to, żeby pozbawić ją możliwości gry,
a żeby zapewnić tę możliwość sobie.
- Umożliwi wam to wyłącznie trafność. - Tak.
Jeśli jej wierzycie, wciskacie „tak”.
Jeśli oszukuje, wciskacie „oszustwo”. Gotowa?
- Jestem gotowa, Howie. - Gra toczy się o milion dolarów.
Tyle pieniędzy.
Zaczynamy. Pytanie numer jeden za 1000 dolarów brzmi…
„Aby ochronić go przed dalszą korozją, samochody na paliwo kopalne
nie mogą się zbliżać na 500 metrów do którego z tych zabytków?
A: do Tadż Mahal, B: do pałacu Buckingham,
C: do Bazyliki św. Piotra czy D: do opery w Sydney?”.
Zastanawia się.
Zaraz wybierze odpowiedź, a kiedy ją zablokuje,
tylko ona będzie wiedziała, czy miała rację.
Zablokowała odpowiedź.
Zaraz wam powie, którą odpowiedź wybrała.
Słuchajcie uważnie. Ale nie tylko. Obserwujcie.
Gotowa?
Odpowiedz.
Odpowiedź brzmi „A: Tadż Mahal”.
Byłam w Bazylice św. Piotra.
Jest w samym centrum Watykanu. Nie ma tam samochodów.
Więc nie ma powodu, żeby istniał taki przepis.
Parę lat temu czytałam coś o tym,
jak szybko Tadż Mahal ulega korozji.
Wydało mi się logiczne, że to poprawna odpowiedź.
Chcieli chronić Tadż Mahal przed dalszą korozją.
Zablokowaliście odpowiedzi dotyczące tego, czy myślicie, że wie, o czym mówi.
Tysiąc dolarów. Zacznę od Alison.
Wiedziałaś, o czym mówisz?
Tak. Wiedziałam, że to Tadż Mahal.
Tysiąc dolarów. Tysiąc.
Wszyscy konkurenci uważali, że podałaś poprawną odpowiedź.
Wszyscy mają więc równe szanse na wejście do gry.
Hurra.
Dobrze, Alison. Teraz zaczynamy.
- Będzie fajnie. - Aha.
1000 $. Oto, co możesz zrobić. Masz do dyspozycji blokadę.
Możesz zablokować kwotę 1000 dolarów, bo jeśli w dalszej grze skłamiesz
i oni to wykryją, odpadniesz. Bez blokady nie wygrasz nic.
Z blokadą wróciłabyś do domu z tysiącem dolarów.
Możesz też poczekać i użyć blokady później,
żeby zapewnić sobie wygranie wyższej kwoty.
Co zrobisz?
Rozumiem chęć użycia blokady przy 1000,
bo skoro się tu przyjechało, chce się trochę zarobić.
Ale ja chcę zagrać strategicznie.
I nie sądzę, że można cokolwiek wygrać, nie ryzykując.
- Chyba się wstrzymam. Na razie. - Bez ryzyka nie ma nagrody.
- Tak. - Wstrzymuje się. Gramy o 10 000 dolarów.
Pytanie brzmi…
„Każdy sezon Zadzwoń do Saula zaczyna się czarno-białym montażem
smutnego życia Saula pracującego gdzie?
A: w Sbarro, B: w Cinnabon…”. Cinnaban. Cinnabon?
Cinnabon czy Cinnaban?
- Cinnabon. - Cinnabon.
- Cinnabon? - Cinnabon.
- Cinnaban czy Cinnabon? - „Bon”.
„Bon” czy „ban”? „Bon”?
- Cinnabon. - Czy „ban”?
Chciałem zobaczyć, ile razy to powiem.
Wiem. Uwielbiam ten zapach.
„…C: w Orange Julius, D: w Auntie Anne’s”.
Zastanawia się.
Zadzwoń do Saula. Uwielbiam.
Zablokowała odpowiedź. Zaraz ją wam zdradzi.
Jason, Jeff i Ellyn. Słuchajcie uważnie i obserwujcie. Dajesz.
Wiem, że to odpowiedź A – „w Sbarro”.
Uwielbiałam Breaking Bad.
Obejrzałam wszystkie sezony i kilka pierwszych sezonów Saula.
Niestety nie jestem na bieżąco, bo byłam bardzo zajęta.
Ale wiem, że pracuje w Sbarro, w centrum handlowym.
Chyba w Albuquerque, w Nowym Meksyku. Na początku.
Czyli macie jej odpowiedź.
Czy kłamie?
Czy zna odpowiedź?
Czy to oszustwo?
Jeff, zacznę od ciebie.
Akcja Zadzwoń do Saula nie toczy się w Albuquerque. Musiał stamtąd wyjechać.
Więc może wcale nie znasz tego serialu tak dobrze, jak mówisz.
Niestety uważam, że to oszustwo.
Przykro mi.
Oglądasz Zadzwoń do Saula?
- Tak, oglądam. - Widzisz?
Jednak ogląda.
Nie pamiętałam tylko, czy był w Albuquerque,
czy pojechał tam po tym, jak spotykał się z tą kobietą…
Salon pedikiuru.
- Uwielbiam. - Widzisz?
Tylko parę lat go nie oglądałam. Tak jak mówiłam.
To poprawna odpowiedź?
Nie, oszukiwałam. Nie pamiętałam, gdzie pracował.
Chodziło o…
Cinnabon.
Nie znałaś odpowiedzi na to pytanie.
- Nie. - Za 10 000 dolarów.
- Nie użyłaś blokady przy 1000. - Wiem.
Ale wystarczy, że jedno z nich
uwierzyło w twoje oszustwo, i masz 10 000 dolarów.
Czy jest taka osoba?
Jason.
Tak?
Powiedz, co myślałeś i dlaczego.
Wahałem się pomiędzy dwiema odpowiedziami i kiedy…
- Wszyscy wahają się pomiędzy dwiema. - Tak.
Albo oszustwo, albo prawda.
No i…
„Coś mi tu nie gra. Dużo gada.
Ale…
kurna, wierzę jej”.
- Tak! - Tak!
Jason, kocham cię. To moja nowa ulubiona osoba.
Dziesięć tysięcy dolarów jest twoje.
- Szczęściara. Teraz. - Kocha cię. Wierzysz w to?
Nie.
Ja tam wierzę, bo to dzięki Jasonowi masz 10 000 dolarów.
- Jason. - Jest powód.
Jason… Czwarte dziecko nazwę Jason. Zapowiadam.
Dobra, fajnie.
No dobrze. Alison.
Stoisz przed kolejną decyzją. Blokada.
Możesz zablokować kwotę 10 000 dolarów,
co da ci gwarancję, że co by nie było,
nie wygrasz w tej grze mniej niż 10 000 dolarów.
Możesz też postanowić grać dalej
i poczekać, żeby zablokować sobie wyższą kwotę i wygrać więcej.
Uważam, że bez ryzyka nie ma nagrody, ale sądzę, że warto być rozsądnym.
Postanowiłam sobie, że zablokuję 10 000.
Tyle chciałam zablokować. Chcę zablokować 10 000.
- Zablokowała kwotę 10 000 dolarów. - Tak!
Osiem pytań dzieli cię od miliona dolarów.
Gramy o 25 000 dolarów, a następne pytanie brzmi…
„Światło potrzebuje czasu, by do nas dotrzeć,
więc kiedy na nocnym niebie widzimy Jowisza,
patrzymy na to, jak wyglądał jaki czas temu?
A: cztery sekundy temu, B: 40 minut temu,
C: 40 dni temu, D: cztery lata temu”.
Nauki ścisłe.
Interesujące pytanie.
Została powiadomiona, czy jej odpowiedź jest prawidłowa.
- Tylko ty to wiesz. - Tylko ja.
No dobrze. Alison.
Tak jest.
- Odpowiedz na pytanie. - Dobrze.
Mój syn Jack ma 11 lat. Kiedy miał jakieś
cztery do sześciu lat, uwielbiał planety.
Czytałam mu miliony książek
o planetach, gwiazdach i konstelacjach.
I innych, mówiąc szczerze, przeraźliwie nudnych rzeczach.
Dużo nauczyliśmy się o prędkości światła.
I wiem, że z Jupitera
to jakieś – zgadywałam – trzy do pięciu lat.
Kiedy zobaczyłam „cztery lata temu”, wiedziałam, że to prawda.
Czy wie, o czym mówi?
No dobrze. Jason. Ty pierwszy.
Musiałaś nieźle kombinować, bo to wierutne bzdury.
Sorry, ale światło nie dociera tu po czterech latach.
Muszę powiedzieć, że to oszustwo. Sorry.
Jeff, a ty?
Powiem szczerze.
Te twoje opowieści o czytaniu książek…
Nie sądzę, żebyś takich szczegółów mogła się dowiedzieć z książek dla dzieci.
To oszustwo. I to totalne. Tak.
Ponieważ nie sądzi, że książki są źródłem informacji.
Tak powiedziałeś.
- Dlatego już nie uczę. - Tak.
„Co to ma być? Zabrać je”.
- Powiedz szczerze. - Tak.
Znałaś odpowiedź na to pytanie?
Nie znałam odpowiedzi. To absolutne oszustwo.
Wiedziałam, że światło długo tu dociera z gwiazd.
Spanikowałam i wcisnęłam „cztery”.
Jak tylko to zrobiłam, pomyślałam, że musi to być krócej.
I oszukałaś. Prawidłowa odpowiedź to „40 minut temu”.
I teraz stoisz na rozdrożu.
Nie lada rozdroże.
Jason wybrał oszustwo.
Jeff wybrał oszustwo.
Twój los jest w rękach Ellyn.
Jeśli jej nie nabrałaś, odpadniesz z 10 000 dolarów.
Ale jeśli Ellyn ci uwierzyła, zbliżysz się do miliona dolarów.
Czy to już koniec?
Czy wyczerpałaś swoje szczęście?
- Jak się o tym dowiedzieć? - O nie.
Tyle się dzieje, a to tylko jeden odcinek.
Ale zaraz będzie kolejny.
I w nim się dowiecie.
Bo to Gra w oszusta.
Napisy: Katarzyna Puścian