SERIAL NETFLIX
- Dobra. Gotowa do gry? - Jak najbardziej.
Zaczynamy.
Dziesięć pytań dzieli cię od miliona dolarów.
Do dzieła.
Ashley, pierwsze pytanie brzmi…
„Aby komary nie zakłócały swoim bzyczeniem wesołego gwaru Magic Kingdom,
Wat Disney World jest regularnie spryskiwany słabym ekstraktem z czego?
A: gotowanego jajka,
B: octu balsamicznego,
C: czosnku czy D: jalapeño?”.
Zablokowała swoją odpowiedź.
Podaj im ją.
No dobrze. Chodzi o ocet balsamiczny.
Pracowałam w Disney World jakieś trzy i pół roku.
Mam disnejowski tatuaż z główką Myszki Miki.
Wiem, że w nocy park spryskują octem balsamicznym.
Dobrze. Tak odpowiedziała.
Wysłuchaliście jej. Obserwowaliście ją.
Kłamie? Czy może to prawda?
Odpowiedzi zablokowane.
Znałaś odpowiedź?
Rzeczywiście pracowałam w Disney World.
Ale to było oszustwo.
Oszustwo.
Chodziło o czosnek. Naprawdę spryskują wszystko czosnkiem?
- Na to wygląda. - OK.
- Jedno pytanie i od razu się pomyliłaś. - Tak.
A tak się ucieszyłam z tego Walt Disney World.
Myślę: „Spoko”.
- Wystarczy jedna osoba. - Tak. Zobaczmy.
Ale mamy tu prawniczkę, wykrywacza oszustw i barmankę.
Ciągle ktoś im wciska kit.
- Tak. - Wiedzą, co robią.
Ci, którzy jej uwierzyli, niech na trzy podniosą rękę.
- Oby była choć jedna w górze. - Miejmy nadzieję.
Raz,
dwa,
trzy.
Dzięki.
Masz 1000 dolarów.
Możesz teraz zablokować tę kwotę,
żeby na pewno nie wygrać mniej niż 1000.
Możesz też grać dalej,
a zabezpieczenie zostawić sobie na wyższą kwotę.
Czynsz w Nowym Jorku jest o wiele wyższy niż 1000 dolarów.
- Grajmy dalej. - Dziesięć tysięcy dolarów albo nic.
Proszę bardzo. Dziesięć tysięcy dolarów.
Twoje następne pytanie, za 10 000 dolarów, brzmi:
„Kto na pamiątkę pokrył brązem ciastko z przyjęcia Akademii Filmowej po tym,
jak nie wygrał Oscara w 1986 roku?
A: Julia Roberts, B: Oprah Winfrey,
C: Dolly Parton czy D: Shirley MacLaine?”.
Zablokowała odpowiedź.
Powiedz im.
„B: Oprah Winfrey”.
Przygotowałam kiedyś takie streszczenie, opracowanie informacji
o Oprah Winfrey. W szkole.
Wiem, że pokryła brązem ciastko. Nie brzmi to najlepiej,
ale była to ważna chwila dla czarnej dziennikarki.
Taka pozycja.
Uznała, że musi coś zabrać do domu na pamiątkę.
OK. To jej odpowiedź.
Kiera, co sądzisz i dlaczego?
Przykro mi.
Po prostu w to nie wierzę. Zająknęłaś się.
- Streszczenie, opracowanie. - Kiera.
Jakoś nie widzę Oprah „pokrywającej brązem” ciastka.
Brzmi to zupełnie nierealistycznie.
Nigdy nie skojarzyłabym tego z Oprah Winfrey.
Myślę, że po prostu się pomyliłaś.
Przepraszam. To oszustwo. Po prostu nie…
Kiera! Ale i tak zrobisz mi potem drinka?
- Zawsze. - No dobrze. Dziękuję.
- Ishpal. - Tak.
Co ty na to?
Uznałam, że masz szczęście, że nie jesteś w sądzie. Stresowałaś się.
Desperacko szukała wyjaśnienia.
Wybrałam więc oszustwo.
Ashley.
Już dwie osoby wybrały oszustwo.
Dziesięć tysięcy dolarów
albo nic.
Czy to oszustwo? Czy może prawda?
Nie, miałam rację.
Dziesięć tysięcy dolarów należy do ciebie.
Warren, miała rację.
Nieważne, czy jej uwierzyłeś, ale…
Ja jako jedyny jej uwierzyłem.
Dlatego właśnie jesteś wykrywaczem oszustw.
- Nie zawsze oszukują. - Rety.
Masz 10 000 dolarów. Dwa pytania.
- Raz miałaś rację. - Tak.
- Nie użyłaś jeszcze blokady. - Aha.
Możesz zagrać o 25 000 lub jej użyć. Co robisz?
- Gram dalej. - Grasz dalej. Bez blokady.
- Grajmy. Tak. - 25 000 dolarów.
Bez blokady. Proszę bardzo.
Twoje pytanie brzmi…
„Który termin odnosi się do szeregu znaków
często zastępujących w druku brzydkie słowo?
A: morfem, B: apodosis,
C: katafora czy D: grawlix?”.
Zastępuje brzydkie słowo.
Wybrała odpowiedź.
A odpowiedź brzmi… Proszę bardzo.
Odpowiedź to „D: grawlix”.
W liceum i na początku studiów miałam zajęcia z dziennikarstwa.
Był to wtedy mój główny kierunek.
No i… Mówi się na to grawlix.
Po prostu to wiem. Uczysz się tego.
I co sądzicie, konkurenci?
Ishpal się we mnie wpatruje.
Ciężko cię rozgryźć.
Potrafisz kontrolować mimikę, więc…
A Warren tu prowadzi, no i…
Trochę współzawodnictwa.
Chcę zagrać. Nie przyjechałam tu na darmo.
No dobra. Blokujcie odpowiedzi.
Podała poprawną odpowiedź?
Czy próbowała wcisnąć wam kit?
- Ishpal. - Tak.
Powiedz, co uznałaś.
Tego nie byłam pewna.
Dziwnym trafem akurat studiowałaś dziennikarstwo.
Ale z drugiej strony pracujesz w radiu.
Zaczynam więc mieć wątpliwości, ale uznałam, że pieprzysz.
OSZUSTWO
Ishpal myśli, że oszukiwałaś.
Zwietrzyła kit? Czy może mówiłaś prawdę?
- To prawda. Wiedziałam to. - OK.
- Udało się. Masz kasę. - Tak.
Dwadzieścia pięć tysięcy dolarów.
Wow.
Warren i Kiera, wybraliście dobrze.
Najtrafniejsza osoba zasiądzie na tym miejscu.
Gdzie się stoi.
Aha.
No dobrze. Ashley, przed tobą ważna decyzja.
Dwadzieścia pięć tysięcy. Jeśli chcesz, możesz zablokować tę kwotę.
Wtedy nie wygrasz mniej niż 25 000 dolarów.
Co chcesz zrobić?
Byłabym na siebie zła, gdybym nie grała dalej.
No dobra. Gra dalej bez blokady. Wow.
- Tak. - No dobrze.
Pięćdziesiąt tysięcy dolarów.
Oto pytanie:
„Wiele osób dziwi fakt, że to dzieło sztuki
ma jedynie 24 centymetry wysokości na 33 centymetry szerokości. Które?
A: Trwałość pamięci Dalego,
B: Narodziny Wenus Botticellego,
C: American Gothic Wooda
czy D: Pocałunek Klimta?”.
- OK. Odpowiedziałaś. - Tak.
Tylko ty wiesz, czy masz rację.
Oni mają to wykryć. Śmiało.
Odpowiedź to „C: American Gothic”.
Mieszkam niedaleko Columbus Museum of Art.
Niedziele są za darmo, więc tam chodzę.
Mieli replikę tego obrazu, która była malutka. Odpowiedź C.
Ishpal, znów zacznę od ciebie.
Znowu oszustwo. Sama nie wiem.
Po prostu niemożliwe, żebyś to wiedziała.
Niemożliwe… Ktoś musi to wiedzieć.
- Aha. - OK.
No i American Gothic nie wystawialiby w jakimś muzeum w Ohio.
Serio? Mówiłam o replice.
O kurde.
- OK. Wybrała oszustwo. - Tak.
A co to było?
Oszukiwałam.
Bogu dzięki.
- Aha. - Bogu dzięki za oszustwo.
No dobra.
Chodziło o „A: Trwałość pamięci Dalego”.
Dobra robota. Trafiłaś.
Ashley, postanowiłaś nie blokować 25 000 dolarów.
A więc 50 000 albo nic.
Wystarczy ci jedna osoba.
Tylko jedna. Mam przyjaciela w Warrenie?
- Ale on gra dla siebie. - Fakt.
- Tu nie chodzi o przyjaźnie. - Racja.
- A on oszustwami zajmuje się zawodowo. - No właśnie.
Twoja odpowiedź to oszustwo.
Tak.
Wiedział to? Zobaczmy, jak dobry jest ten Warren.
No więc…
te darmowe niedziele mnie nabrały.
- Nabrałaś go. - Tymi darmowymi niedzielami.
Załatwiły go darmowe niedziele.
A Ashley załatwiła sobie 50 000 dolarów.
- Rety. - Pięćdziesiąt tysięcy.
- Dużo kasy. - Aha.
- Możesz zabezpieczyć się blokadą. - Aha.
Albo poczekać.
- Chcesz grać dalej? - Użyję blokady.
- OK. - Tak.
- Blokada. - Zabezpieczenie.
Czyli Ashley nie wygra mniej
niż 50 000 dolarów.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Szaleństwo.
No dobrze. Gramy. Następne pytanie, za 75 000, brzmi:
„Która drużyna jako pierwsza w historii MLB
1 września 1971 roku
wystawiła zespół składający się wyłącznie z osób różnego pochodzenia etnicznego?
A: St. Louis Cardinals,
B: Pittsburgh Pirates,
C: Detroit Tigers
czy D: New York Yankees?”.
OK. Zablokowała odpowiedź.
Wie, czy wie, czy nie wie.
A czy ty wiesz, czy ona wie, czy nie wie?
Musisz wiedzieć, czy wie. Jeśli wie…
a ty nie wiesz…
Zagubiłam się.
Ja też.
Nieważne. Podaj im odpowiedź.
Odpowiedź to „C: Detroit Tigers”.
Dorastałam trzy godziny od Detroit – w Mansfield.
Kilka razy byłam w Detroit na koncertach.
Ale w Mansfield było dużo ludzi, którzy nie wyglądali jak ja.
Szukałam więc informacji o historii okolicznych miast, w tym Detroit.
Wiem, że chodzi o C.
To jej odpowiedź.
Czy wie?
Czy kłamie?
No dobrze. Ashley, zacznę od ciebie.
Śmiało. Podaj im odpowiedź.
Tak, dorastałam trzy godziny od Detroit.
Ale oszukałam.
- Odpowiedź to „B: Pittsburgh Pirates”. - Tak.
Ale znów liczy się to samo. Jeśli jedno z nich ci uwierzyło,
masz 75 000 dolarów.
Kiera, zacznijmy od ciebie.
Nie znam się na baseballu.
Wydawało się, że to, co mówiła, miało jakiś sens.
Jest stamtąd.
Jednak przykro mi, ale uwielbiam to mówić:
pieprzysz.
To oszustwo.
Dorastanie niedaleko Detroit
nie oznacza, że wiesz coś o Detroit Tigers z 1971 roku.
Nie powstrzymasz jej.
Mówi, że to oszustwo, że pieprzysz.
- Wow. - Przepraszam.
To teraz z drugiej strony. Ishpal?
Oddam ci sprawiedliwość. Ciężko cię rozgryźć.
- Dziękuję. Chyba. - Twoją mimikę.
- To komplement. - Dzięki.
Nie są mi obce.
Ale zgadzam się z Kierą.
Mieszkanie blisko Detroit nie daje wiedzy o baseballu.
Nie wyglądasz mi na fankę baseballu.
- Interesujące. - To oszustwo.
- Oszustwo? - Tak.
Kiera wybrała oszustwo, Ishpal też.
- Warren… - Warren.
Jest twoją jedyną szansą na pozostanie w grze.
Jeśli Warren zrobił to, co robi od poniedziałku do piątku, od 9 do 5,
czyli wykrył oszustwo… Jeśli to zrobił, odpadasz.
Może to przegrany mecz.
- Czaję. Chodzi o baseball. Aha. - Tak.
Nie taki przegrany, bo masz 50 000.
- Fakt. - Ale straciłabyś szansę na milion.
Warren. Jej los w twoich rękach.
Ciężka sprawa, bo jest w rękach kogoś, kto w dzieciństwie grał w baseball.
Może by mnie przekonało wymienienie zawodnika Tigersów.
Wybrałem oszustwo.
Oszustwo. Trzy razy. I było to oszustwo.
- No nic. Dzięki. - Nie, to my dziękujemy tobie.
- Wygrałaś 50 000 dolarów. - Rety.
- Nie jest to mała kwota. - Nie.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Powodzenia w Nowym Jorku. - Dziękuję.
- Dziękujemy. Dobranoc. - Dzięki.
No dobrze. Na podium stanie i o milion zagra teraz…
- Warren. - Odjazd.
Odjazd. Wjeżdżaj tutaj.
Wykrywacz oszustw.
Dobrze znam się na sztuce kitowania.
Na podium planuję zachować spokój i opanowanie.
Pokerowa twarz.
Znam się na ciekawostkach, ale trzeba stawiać na intuicję.
Opowiedz o sobie.
33 lata. Raleigh, Karolina Północna. Wykrywam oszustwa finansowe.
I niedługo zostanę tatą.
- Wow. - Tak.
- Gratulacje. - Dzięki.
- Pierwszy raz? - Tak.
- Znasz płeć? - To chłopiec.
- Wow. - Tak.
Niektórzy wolą niespodziankę.
Będziemy mieć dziecko. Oby tylko było zdrowe.
Tak. Kiedy moja córka urodziła pierwsze dziecko,
mieliśmy niespodziankę.
Bo nie wiedzieliśmy, kto jest ojcem. OK.
To oszustwo. Wiedzieliśmy.
Jeden z trzech i wiedziałem który.
No dobrze. Będziesz miał dziecko.
Co znaczyłby dla ciebie milion dolarów?
Mnóstwo pieluch.
A tak naprawdę to fundusze na edukację i na wycieczkę z żoną.
Tak. Świetne pieniądze na start dla nowego taty, nowej rodziny.
Ustawiłyby cię i odmieniły życie.
- Poznamy konkurentów? - Pewnie.
Zgadzam się. Kiera.
Już się znamy, ale powiedz coś jeszcze.
Ja nie mam żony i nie spodziewam się dziecka.
Dzięki za przechwałki.
Wyczuwam nieco złości.
- Gdzie tam. - Czyli OK.
Serdecznie gratuluję ci dziecka.
Oszustwo. No dobra. Hannah.
- Cześć. - Opowiedz o sobie.
Ja mam dziecko.
- Super. - Dwulatka.
Jestem po ślubie i mam firmę. Studiowałam geologię i uczyłam.
Wiele różnych ścieżek kariery.
Wow. Ciekawe. Ale czy prawdziwe? Nie wiadomo.
W tym programie nic nie wiadomo.
OK. Sam? Opowiedz o sobie.
Cześć, Howie.
Dorastałem w sekcie w Chenequa, w Wisconsin.
- W czym? - W sekcie.
W sekcie?
W sekcie. Tak jest.
A teraz prowadzę najdziwniejszy drag show w Detroit.
Od sekty do drag.
- Niesamowite. - Super tu być.
Dobra. Przygotujmy się na oszustwa. Zaczynamy.
Oto pytanie:
„Dzięki intensywnej kampanii lokowania produktu
w wielu koreańskich serialach ktoś…
A: je kanapkę z Subwaya,
B: robi zakupy w Ikei,
C: używa dezodorantu marki Old Spice
czy D: jeździ na skuterze Vespa?”.
OK. Zablokował odpowiedź.
Warren.
Śmiało.
Chodzi o odpowiedź D.
Korea nie jest krajem z zamiłowaniem do samochodów.
Wiele osób nie porusza się więc autem.
A więc D.
Wysłuchaliście odpowiedzi.
Teraz wy blokujecie waszą.
Kiera, najpierw ty.
Naprawdę serdecznie gratuluję ci dziecka. Żeby nie wyglądało to inaczej.
Skutery Vespa są wszędzie, ale są tam też rowery.
Jak również wiele innych środków transportu.
Myślę, że Warren nie zna odpowiedzi.
To oszustwo.
Coś w jego odpowiedzi go zdradziło?
Trochę się decydował.
Obserwowałam go.
Ale to pierwsze pytanie. Może to jego taktyka.
OK, Warren. Po prostu robiłeś to na spokojnie?
Czy ciężko ci było znaleźć poprawną odpowiedź?
To było oszustwo. Tak.
Poprawna odpowiedź to „A: je kanapkę z Subwaya”.
Ale to bez znaczenia.
- OK. - Oszukałeś.
- Znasz zasady gry. - Tak.
- Przyłapała cię na oszustwie. - Tak.
- Przykro mi. - Jest jeszcze dwoje konkurentów.
Wystarczy, że uwierzy ci jedno z nich. I grasz dalej.
Sam, co uznałeś?
No więc…
myślałem, że ta odpowiedź była kiepska. Do niczego nie nawiązałeś.
Bardzo mi w niej brakowało podparcia się faktami.
- OK. - Ale…
zgodziłem się z tobą. Też myślałem, że to D.
Tysiąc dolarów należy do ciebie.
Sam nie był jedyny.
Hannah też ci uwierzyła.
Warren.
Możesz użyć blokady.
Jeśli to zrobisz,
nie wygrasz mniej niż 1000 dolarów.
Jeśli nie, możesz to zrobić później.
Jaka decyzja?
Będę grał dalej.
Grasz dalej. Dziesięć tysięcy dolarów.
Proszę. Drugie pytanie.
„W 1978 roku dwóch rabusiów wykradło ciało Charliego Chaplina
z cmentarza w Szwajcarii. Co z nim zrobili?
A: umieścili w balonie na ogrzane powietrze,
B: zakopali na polu kukurydzy,
C: posadzili w sali kinowej
czy D: zabrali na sanki?”
OK. Posłuchajmy odpowiedzi.
Dobrze.
C. Wiem, że Charlie Chaplin jest znaną gwiazdą filmową z…
początków kina, z początku XX w.
Zdaje się, że właśnie to mogli zrobić rabusie.
Coś naprawdę bezczelnego i…
po prostu…
No nie wiem. Chcieli zażartować.
A więc C.
No dobrze. Znacie jego odpowiedź.
Widzieliście, w jaki sposób odpowiadał.
Sam, zacznę od ciebie, bo to dzięki tobie
doszedł do tego etapu.
Powiem, że jest to
wielki stek bzdur, kotku!
No weź. Nie mów,
że zdaje się, że mogli tak zrobić.
Bądź przekonujący. Sprzedaj mi to.
Nie sprzedałeś mi tego, skarbie!
No może i nie. Ale nie wiem. Nie wiem.
Ma rację?
- Tak, to oszustwo. - Tak?
Odpowiedź to „zakopali na polu kukurydzy”.
OK? Przyłapał cię na oszustwie.
- Tak. - Powiedział, co mu nie grało.
To prawda.
Jeśli uda ci się przejść dalej, dał ci może wskazówkę, jak grać lepiej.
- Może i tak. - No oszukałeś.
On to wykrył. Powiedział dlaczego.
Jeśli Hannah i Kiera dostrzegły to samo, co Sam,
odpadniesz.
- Fakt. - Bez blokady.
- Z niczym. - Z niczym.
- Hannah, co uznałaś? - Dobra.
Masz twarz kogoś, kogo mam ochotę
przytulić.
Myli mnie to i strasznie wkurza,
bo myślałam, że mówisz prawdę.
Proszę bardzo. Dziesięć tysięcy dolarów.
Myślałam, że sam siebie zaskoczyłeś dobrą odpowiedzią.
Kiera też ci uwierzyła.
No dobrze.
Ma teraz 10 000 dolarów.
A nie udzieliłeś ani jednej dobrej odpowiedzi.
- To prawda. - Dobra passa.
Fakt.
A ona chce przytulić twoją twarz.
Masz 10 000 dolarów. Możesz użyć blokady albo grać dalej.
Następne pytanie jest warte 25 000 dolarów.
Co zrobisz?
Trochę się zabezpieczę. Użyję blokady.
Blokada. Ma 10 000 dolarów.
Kwota gwarantowana. Nie wygrasz mniej niż 10 000.
Niesamowita kwota.
Dla gościa, który jeszcze nie odpowiedział dobrze.
- Niezła. - Aha.
Dwadzieścia pięć tysięcy. Następne pytanie brzmi:
„Jaki jest pierwszy nawyk skutecznego działania
w słynnym poradniku 7 nawyków skutecznego działania?
A: pozytywne nastawienie,
B: wytrwałość,
C: proaktywność
czy D: punktualność?”.
Zablokował odpowiedź.
Podziel się nią z konkurentami.
Sam staram się do tego stosować.
Wcześnie, czyli na czas. Na czas, czyli za późno.
Odpowiedź to D.
Wcześnie, czyli na czas. Na czas, czyli za późno.
- Tak. - Fajne.
Dobre motto.
OK. Wysłuchaliście odpowiedzi. Tego, jak jej udzielił.
Zacznę od ciebie, Kiera.
OK.
Też dość często słyszałam to powiedzenie, ale słyszałam też różne inne.
O pozytywnym nastawieniu i proaktywności też są powiedzonka.
Nic nie mówiłeś o siedmiu nawykach skutecznego działania.
To może być jeden z nich.
Ale nie sądzę, że wiesz, że ten właśnie jest pierwszy.
Wybrałam więc oszustwo.
- Oszustwo? - Super zasada, ale oszustwo.
Hannah?
Zaczęłam czytać pytanie i myśleć o odpowiedzi.
No i sama też jej nie znałam.
Spojrzałam na ciebie i mowa ciała powiedziała mi, że nie masz pojęcia.
Nagle cały byłeś w ruchu.
Zestresowałeś się.
Wybacz, ale ta odpowiedź to oszustwo.
A nie chcesz mnie przytulić?
- Chcę, ale wciskasz kit. - Najlepiej oszukująca twarz.
Co mam powiedzieć?
Przytulę cię i wycisnę całe oszustwo. Boję się.
Warren.
Czy to było oszustwo?
To było oszustwo. Nie miałem pojęcia.
Nie miałeś pojęcia.
Chodziło o proaktywność.
OK. Za każdym razem oszukałeś.
- Tak. - Ani jednej poprawnej odpowiedzi.
Jeśli Sam wybrał oszustwo,
ucieszysz się, że zablokowałeś 10 000.
No raczej.
Ale jeśli Sam ci uwierzył,
grasz dalej.
- Dobra. - O 50 000 dolarów.
- Dobra. - Tak?
Aha.
Sam, co myślałeś o jego odpowiedzi?
Uwierzyłeś mu?
Czy może oszukiwał?
Napisy: Katarzyna Puścian