SERIAL NETFLIX
Warren, za każdym razem oszukałeś.
- Tak. - Ani jednej poprawnej odpowiedzi.
Pytanie jest warte 25 000 dolarów.
Dwie konkurentki słusznie wybrały oszustwo.
Jeśli Sam również to zrobił, zakończysz grę z kwotą 10 000 dolarów.
Ale jeśli Sam ci uwierzył,
25 000 dolarów należy do ciebie.
Warren, kiedy przeczytałem pytanie, myślałem to samo, co ty.
Na czas, czyli za późno. Wcześnie, czyli na czas.
No i… masz buzię, do której chce się przytulić.
Dziecko w drodze.
Bardzo chciałbym ci uwierzyć.
Ale tym razem niestety
wybrałem oszustwo!
Tak mi przykro. Przyłapano cię na oszustwie.
Ale nie wyjdziesz stąd z pustymi rękami, kieszeniami czy portfelem.
- Fakt. - Masz 10 000 dolarów.
Dziecko w drodze.
- Buzia do przytulania. - Tak.
I wiesz co?
- Jesteś super. - Dziękuję.
Dziecko w drodze, więc 10 000 to miłe zabezpieczenie.
Cieszę się. Bardzo.
Warren wygrał właśnie 10 000.
Czy któreś z was dotrze aż do miliona?
Zaraz się dowiemy. A kto spróbuje?
Najtrafniejsza osoba. A kto to jest?
Sam.
SAM I KIERA ZREMISOWALI Z 67% TRAFNOŚCI, ALE SAM BYŁ SZYBSZY
Tak się cieszę, że zagram w oszusta.
Strasznie się martwiłem, że nie dostanę się na podium.
Boże.
Przez 15 lat w sekcie ukrywałem to, że jestem queer.
Myślę, że wciskanie kitu o ciekawostkach paru osobom stojącym przede mną –
a w ciekawostkach jestem bardzo dobry – to bułka z masłem.
Aleś ty subtelny.
Przez małe „s”.
Po prostu rozniosę konkurentki.
Huragan Sam nadchodzi, żeby wygrać.
Opowiedz o sobie.
Dorastałem w sekcie w Chenequa, w Wisconsin.
Teraz mieszkam w Detroit.
Za dnia pracuję w logistyce,
a nocą prowadzę najdziwniejszy drag show w mieście.
Jakbym błyskawicznie obejrzał najdziwniejszy dokument,
o jakim słyszałem.
Sam,
gdybyś miał na tyle szczęścia, żeby wygrać milion,
co by to znaczyło?
To byłoby coś wspaniałego.
Mój piesek Chuck potrzebuje operacji gardła.
Ciężko mi jest patrzeć na wszystko, przez co przechodzi.
Mógłbym uratować mojego psa.
Możesz to pewnie zrobić za mniej niż milion.
To może jeszcze wybiorę się do dentysty pierwszy raz od lat.
Nie byłeś u dentysty?
Całe lata, Howie.
Wiesz, w jakim społeczeństwie my żyjemy?
Nie za bardzo. OK. Poznamy konkurentki?
Z przyjemnością.
OK. Sally.
Opowiedz coś o sobie.
Jestem terapeutką z Seattle w stanie Waszyngton.
Organizuję też wieczory ciekawostek. Uważaj.
- Uważaj, Sam. - Kotku!
Hannah, znamy się, ale dodaj coś.
Wróciłam. Pewnie nie wiesz, że też urodziłam się i wychowałam w Wisconsin.
- Nie mów. - Choć nie w sekcie.
Przykro mi.
Ciara, jesteś tu nowa.
- Tak. - Opowiedz o sobie.
Ale ten świat mały. Też wychowałam się w Wisconsin, nie w sekcie.
Dajecie, królowe. Czad.
Mieszkam w Los Angeles. Robiłam to i owo.
Jestem asystentką scenarzystów.
Pracowałam na zjeździe renesansowym, w Disneylandzie i gram na Twitchu.
Czyli graczka.
- Tak. - To gra nad grami.
OK.
Gotowy na grę w oszusta, Sam?
Dajemy! Do dzieła!
Wow.
Co oznacza ten krzyk?
Jesteśmy gotowi.
No dobrze. Twoje pierwsze pytanie, za 1000 dolarów, brzmi:
„Podczas 40 lat panowania
król Francji Karol VI zabraniał zbliżać się do siebie. Dlaczego?
A: miał ostrą halitozę,
B: obawiał się, że na dworze ma kosmitów,
C: nie miał nosa,
D: myślał, że jest ze szkła”.
Sam odpowiedział na pytanie.
Poinformowano go, czy podał poprawną odpowiedź.
Sam, podaj im odpowiedź.
W dzieciństwie lubiłem jeść, a mama była tłumaczką.
Żeby zjeść, musiałem mówić po francusku.
Miało to wpływ na moją życiową drogę. W szkole uczyłem się francuskiego.
I oczywiście w ramach pracy domowej
przygotowałem informacje o Karolu VI, który myślał, że jest ze szkła.
Wybrałem więc D.
OK. Karmiono cię tylko po francusku?
Ouais.
- Oui. - Ouais.
- Ouais? - Ouais.
- Ouais? - To tak potocznie. Słodko.
Konkurentki.
Blokujcie.
Czy wie, o czym mówi?
Czy to kłamstwo?
Sally, co uznałaś?
Jesteś najcudniejszą osobą, jaką poznałam.
Słoneczko Ameryki.
Ale przy tym pytaniu widziałam strach w oczach.
Jakby wracał do sekty.
Ale pojechałaś.
Zatrzymywał się i gestykulował.
- To znaki? - Aha.
- Myślę, że wciskasz nam kit. Tak. - OK.
Hannah, co ty myślałaś?
Też myślałam, że to oszustwo.
- Oszustwo? - Hannah!
Powiem dlaczego. No wiem.
Miałam wrażenie, że trochę się czerwienisz, mieszasz.
Fajna historia, ale w nią nie wierzę.
Nie czerwienię się, a jestem gorący.
Ciara?
Mówiłaś o strachu w jego oczach. W pytaniu było o halitozie.
Dawno nie byłeś u dentysty. Stąd ten strach?
Ale uznałam, że wyjaśniasz to jakoś okrężnie.
Najpierw o jedzeniu, potem o francuskim i o twojej drodze z francuskim.
Wystarczyło powiedzieć: „Uczyłem się francuskiego, więc wiem”.
Okrężne wyjaśnienie. To oszustwo.
OSZUSTWO
Cała trójka wybrała oszustwo.
Znacie zasady gry.
Jeśli to oszustwo i wszystkie je wykryłyście,
zakończy grę z niczym.
Powiedz im.
- Mylicie się! - Co?
Myślał, że jest ze szkła!
- Co? - Nie ze mną takie numery, moje panie.
OK.
To nie jest gra.
- No jest. - Tak.
- OK. - Boże!
Tego się nie spodziewałyście.
- Tym razem. - Dobra.
Cała trójka wybrała oszustwo i się myliła.
Może powinny zacząć mi wierzyć.
Może i tak. OK. Ma 1000 dolarów. Mam blokadę. Możesz jej użyć.
Co zrobisz?
Jedziemy bez blokady.
- Bez blokady. - Bez.
Bez blokady i bez hamulców. Jedziemy.
Za 10 000 dolarów.
„Aby dziecko nie wychodziło z kojca,
dr Spock zalecał…
A: odwrócenie go do góry nogami,
B: posmarowanie go wazeliną,
C: owinięcie go w siatkę do badmintona
czy D: schowanie go do szafy?”
Gdyby przeczytać same odpowiedzi, bez pytania –
przepis na fajną randkę.
No dobrze. Odpowiedział na pytanie.
A jak.
On…
już wie. Tylko ty wiesz, czy miałeś rację.
Podaj im odpowiedź.
No dobra.
Kiedy doktor Spock zyskiwał popularność w latach 50.,
popularna stawała się też wazelina.
Zdecydowałem się więc na B – posmarowanie kojca wazeliną.
OK.
Ciara, co ty na to?
Powiedziałeś, że zdecydowałeś się na B, a nie, że to B.
Wyczuwam tu niepewność. Myślę, że wciskasz nam kit.
OSZUSTWO
Interesujące.
OK. Hannah?
Muszę się zgodzić. Myślę, że to wierutna bzdura.
W ostatnią opowieść byłeś totalnie zaangażowany,
mówiłeś o swoim życiu.
Teraz myślę: „Skąd on ma coś wiedzieć o doktorze Spocku?”.
Nie wierzę w to.
Naprawdę? No i znów to samo.
Dwie konkurentki wybrały oszustwo.
Sam, powiedz im, jak było.
To było totalne oszustwo. Pojęcia nie miałem.
Myślę: „O, wazelina!”.
A przecież każdy wie, że kojec owijamy w siatkę do badmintona.
Najwyraźniej.
No dobrze. Oszukałeś.
Ciara wybrała oszustwo. Hannah też.
Ostatnio wszystkie wybrały oszustwo.
Jeśli Sally wybrała oszustwo, odpadniesz.
- Aha. Koniec. - Z niczym.
Myślisz, że jakie masz szanse?
Liczę na to, że Sally okaże solidarność.
- Nie o to w tej grze chodzi. - Wiem o tym.
- Ona chce wygrać milion. - Wiem.
Sally, co ty na to?
Wiesz co? Też myślałam, że to wazelina.
- Uwierzyłaś mu? - Tak.
Wow! Dziesięć tysięcy dolarów!
Jestem z ciebie dumna.
- Dziesięć tysięcy w kieszeni. - Aha.
Możesz zablokować tę kwotę albo grać dalej o 25 000 dolarów.
Zagram o 25. Czuję się dobrze.
Sam czuje się dobrze. Były dwa pytania.
Jedna dobra i jedna zła odpowiedź. Ale to nieważne. Grasz. O 25 000 dolarów.
Sally, nie jesteś najtrafniejsza.
- Wiem. - Między nimi remis.
A kto wyjdzie na prowadzenie?
Następne pytanie, za 25 000 dolarów:
„W filmie Tenet z 2020 roku tajni agenci wielokrotnie używają
tego zdania jako hasła,
aby zdobyć zaufanie nowych kontaktów. Którego?
A: »Czas to nadciągająca burza«,
B: »Dlaczego życie tylko pracą ma być?«,
C: »Żyjemy w świecie zmierzchu«
czy D: »Czasem pieśń śpiewa się sama«?”.
OK. Odpowiedź zablokowana.
Podaj im ją.
Tenet – cudny film Christophera Nolana,
na który zaciągnięto mnie na fatalnej randce.
Wybrałem „C: »Żyjemy w świecie zmierzchu«”.
Ja sam chciałbym żyć w świecie Zmierzchu i zabawić się
z Edwardem Cullenem czy kimś z rodziny.
Ale to również zdanie z tego filmu.
Odpowiedział na pytanie.
Ale czy oszukiwał?
Czy może wie, o czym mówi?
- Sally ci pomogła. - Tak.
Pomożesz mu jeszcze raz? Co uznałaś?
Wierzę, że Tenet obejrzałbyś na kiepskiej randce.
Ale nie poszedłbyś na randkę z kimś, kto by cię zmusił do tego filmu.
- OK. - Więc ci nie uwierzyłam.
Oszustwo.
- Oszustwo? - OK.
Wybrała oszustwo.
Spoko. To znaczy…
Dlaczego spoko? Powiedz jej dlaczego.
Chodziło o C.
- „Żyjemy w świecie zmierzchu”. - Boże!
Co?
Zmierzchowa dziewczyna w zmierzchowym świecie.
No dobra. Ma 25 000 dolarów.
- Tragedia. - Wybrałaś oszustwo.
Ciara również.
Ale Hannah ci uwierzyła.
25 000 dolarów.
Nie użyłeś jeszcze blokady. Możesz to zrobić albo gramy dalej.
Zablokujmy na operację Chuckusia.
Operacja Chuckusia. 25 000 dolarów.
Kwota gwarantowana.
- Dzięki. - Szczeniaczek znów zaśpiewa.
No dobrze. Teraz posłuchaj czwartego pytania, za 50 000 dolarów:
„»Red Jammer« przyciąga turystów do Glacier National Park w Montanie
od lat 30. XX w. Co to jest?
A: ptak wodny,
B: autokar wycieczkowy,
C: gorące źródło
czy D: kanapka z grillowanym mięsem?”.
OK. Zablokował odpowiedź.
Podaj ją.
Pracowałem w Montanie, gdzie każdy nam mówił,
że musimy zjeść red jammera.
Pyszną kanapkę z grillowanym mięsem. Moja odpowiedź to D.
Dobra. Odpowiedzi zablokowane.
Zacznę od ciebie.
Mówiłeś prawdę?
Czy może oszukiwałeś?
Oszukuję.
Oszukujesz.
Chodziło o „B: autokar wycieczkowy”.
Ręce w górę. Czy ktoś mu uwierzył?
Dzięki Bogu!
Tak! Chwała Jezusowi!
Wow!
Na ekranie 50 000 dolarów.
50 000 należy do ciebie.
Możesz zabrać tę kwotę i zakończyć grę.
Możesz też grać dalej o 75 000 dolarów. O krok bliżej do miliona.
Ale jeśli zdecydujesz się na grę,
oszukasz, a one wszystkie cię na tym przyłapią,
nie wygrasz więcej niż 25 000 dolarów.
Co więc zrobisz?
Muszę zagrać o 75 kawałków.
Dobra. Gra o 75 kawałków.
Były cztery pytania.
W połowie się pomylił.
A i tak gra o 75 000 dolarów.
Pytanie brzmi:
„Kiedy jego ojciec trafił do więzienia, 12-letni Charles Dickens rzucił szkołę
i pracował po dziesięć godzin w fabryce…
A: pasty do butów, B: brykietu,
C: bloków lodowych
czy D: sardynek w puszce?”.
No dobrze.
Posłuchajmy jego odpowiedzi.
W dzieciństwie uwielbiałem Dickensa.
Ulubiony pisarz. Chciałem wiedzieć o nim wszystko.
Wielkie nadzieje to jedna z moich ulubionych książek.
Wiem, że dużo pisał o młodych chłopcach pracujących w takich właśnie fabrykach.
Często były bardzo brudne. I chodzi o B – fabrykę brykietu.
Sally, co ty na to?
Ja już nie wiem, stary.
Musiałam kierować się intuicją.
Podoba mi się twoje rozumowanie. Faktycznie napisał Wielkie nadzieje.
To prawda o tych chłopcach, ale uznałam…
że to oszustwo.
Sam, powiedz Sally, czy tym razem ma rację.
- Miałaś rację, słonko. - Boże!
Chodziło o pastę do butów.
- Wreszcie! - Jestem z ciebie dumny.
Czyli oszukał. Pomyliłeś się.
Jeśli pozostała dwójka uznała, że to oszustwo, odpadniesz.
Wystarczy, że jedna osoba ci uwierzy.
- Właśnie. - Pójdę po kolei.
Hannah. Nie zapomnę, jak spojrzała na ciebie i…
Nawet nie usłyszałaś odpowiedzi. Nie wierzyłaś…
W co? Że czyta? Że lubi Dickensa?
Wierzę, że czyta, ale nie w to, że Dickensa.
Że jako młoda osoba
byłeś pochłonięty światem Charlesa Dickensa.
A właśnie byłem.
Oryginał. Sorry.
Ale ta jego opowieść… Najpierw myślę: „Kłamiesz”.
A potem: „Chwila. O Dickensie mówisz prawdę”.
Myślałam, że może nakłamałeś, a to dobra odpowiedź.
No i masz. Tym razem mówię, że to prawda, choć tak nie jest.
Pieniądze są twoje.
- No i masz. - Oszukał.
Niesamowite, co?
Masz w tej chwili 75 000 dolarów.
Na trzy z pięciu pytań odpowiedziałeś źle.
- Aha. - Gra nad grami, nie?
Miałam to powiedzieć.
No dobrze.
To teraz coś ci powiem. Możesz zabrać 75 000 dolarów.
Zablokowałeś 25 000.
Mam jeszcze jedną blokadę.
Drugiej i ostatniej blokady możesz użyć przy 100 000 dolarów.
Ale jeśli przyłapią cię na oszustwie,
nie wygrasz więcej niż 25 000.
Co chcesz zrobić?
Howie, doszliśmy już do kwoty, która jest wyższa niż moje roczne zarobki.
Kapitalizm w późnym stadium to koszmar.
To akurat prawda.
- Zdecydowanie. - Racja. Tak.
Ale jednak
zagrajmy o 100 kawałków, skarbie!
Dobra, kolego.
Gramy o 100 000 dolarów. Następne pytanie brzmi:
„Jak po hiszpańsku nazywa się
gol strzelony bezpośrednio z rzutu rożnego –
rzadkie osiągnięcie w piłce nożnej?
A: gol inverso,
B: gol fantástico,
C: gol olímpico
czy D: gol crespo?”.
- Zablokowane, skarbie. - OK. Zablokowane.
A teraz odpowiedz na pytanie.
Moja odpowiedź to „C: gol olímpico”.
Parę lat temu byłem w Meksyku z moją przyjaciółką Kaitlyn.
Poznałem tam przeuroczego Pabla, który jest wielkim fanem piłki nożnej.
Kilkudniowy płomienny romans. I tak dowiedziałem się o gol olímpico.
- Historyjka na wszystko. - Tak. O to tu chodzi.
- Na tym polega cała zabawa. - OK.
Nie wiem, czy to jest poprawna odpowiedź.
Nie wiem nawet, czy ktoś o imieniu Pablo go zna.
Kośćmi policzkowymi mógł szlifować diament na pierścionek.
Dobra.
Ciara, co wybrałaś?
Wspaniała historia, ale wybrałam oszustwo.
Jeśli nie lubisz sportu, nie zapamiętujesz o nim informacji.
Nie lubię sportu, ale lubię sportowców.
W porządku.
OK. Hannah?
Czy wierzę, że spotykałeś się z kimś o imieniu Pablo? Tak.
Lubiłeś jego towarzystwo? Tak.
Czy wierzę, że zadawałeś mu osobiste pytania?
Nie.
Powiem…
że to oszustwo.
Hannah!
- Ale mu nagadałaś. - Ej!
No dobra.
Zapytam Sally.
Fajnie było z Pablem?
- Super. - Tak?
Podczas płomiennych romansów rozmawiasz o piłce?
Jeśli takie role właśnie odgrywamy.
- Byłeś bramkarzem? - O nie, napastnikiem.
OK.
Podobno ich brakuje.
OK. Co wybrałaś?
- Oszustwo, sorry. - Wszystkie wybrały oszustwo.
Jeśli się pomyliłeś i to oszustwo, pożegnamy się.
Ale powiedz, co to było.
No więc…
miałem rację, a wy się myliłyście. My tutaj nie kitujemy!
- O Boże! - Sto tysięcy dolarów.
Niemożliwe, że znałeś odpowiedź.
Koteczku, znałem ją.
Wybrał dobrze.
A teraz mam 100 kawałków!
- Boże. - Hannah, wyjaśnię coś.
Jak on już wie, przestań sugerować oszustwo.
Wiem, wiem.
No dobra. Sto tysięcy dolarów. Proponuję ci drugą blokadę.
Zdecydowanie jej użyję.
Czyli nie wygrasz mniej niż 100 000.
Następne pytanie jest warte ćwierć miliona dolarów.
Co takie pieniądze dla ciebie znaczą?
To, że możesz mnie nimi później obsypać.
Czuję się bardzo niezręcznie.
Pytanie za 250 000 dolarów:
„Choć to owca Dolly przyciągnęła całą uwagę,
inne zwierzę zostało sklonowane jako pierwsze. Jakie?
A: glista ludzka, B: kijanka,
C: meduza czy D: muszka owocowa?”.
OK. Zablokował odpowiedź.
Podaj ją konkurentkom.
Lekcje biologii,
na które chodziłem w sekcie, nie były najlepsze.
Mówili mi kiedyś, że kangury znoszą jaja.
To nie żart.
Pokłóciłem się o to z nauczycielem.
Jednak później chodziłem na dużo lepsze lekcje.
I wiem, że glista ludzka to jeden z najprostszych organizmów,
więc niezwykle łatwo ją sklonować. Odpowiedź A. Glisty ludzkie.
OK.
Pokłóciłeś się z kimś o kangurze jaja?
Tak. Ze zhańbionym kardiologiem.
Mam tyle pytań nie na temat programu.
Ciara, co uznałaś?
Że to oszustwo.
Nie potrafię cię rozgryźć.
- Zagubiona. - Poddałyśmy się.
Po prostu pół na pół, stary.
- Hannah, co uznałaś? - Fajna historia.
Ale nie usłyszałam tu, co się działo później.
Jak długo byłeś w sekcie?
- Kiedy tego doświadczyłeś? - Pewnie.
Jakbyś to dodał.
A więc oszustwo.
OSZUSTWO
OK.
Zanim zapytam Sally, zapytam ciebie.
Co to była za odpowiedź?
Kompletne oszustwo.
Ale uznałem, że glista to niezły wybór.
Kijanka byłaby niezła.
- Bo to prawda. - Ale glisty są takie proste.
No dobrze. Oszustwo wybrała Ciara.
Oszustwo wybrała Hannah.
I było to oszustwo.
A więc tylko Sally może cię zatrzymać w grze.
Gra toczy się o ćwierć miliona dolarów.
- Poważne pieniądze. - Sally, kochana…
Jeśli wybrała oszustwo, kończysz grę.
Jeśli ci uwierzyła,
masz ćwierć miliona dolarów, młody człowieku.
Sally, proszę, uwierz mi.
- Śmiało. - OK.
Kochanie, jestem terapeutką.
Miałam w szkole dużo biologii.
Nicienie, którymi są glisty ludzkie,
to…
Może oszukiwać.
Obchodzi cię, czym są nicienie?
- Tak. Były w SpongeBobie. - To mów.
- Właśnie. - Tak.
I są one
jednymi z najprostszych organizmów.
O Boże.
No więc…
uwierzyłam ci.
Tak jest! Sally!
- Tak! - Dużo psich sweterków.
Ćwierć miliona dolarów!
Hiperwentylacja.
Nie szkodzi.
Możesz zakończyć grę z kwotą ćwierć miliona dolarów.
Albo zagrać o pół miliona.
Jeśli nie poradzisz sobie z pytaniem,
nie będziesz znał odpowiedzi, oszukasz
i cię na tym przyłapią, wygrasz najwyżej 100 000 dolarów.
Mniej niż ćwierć tego pół miliona.
Co zrobisz?
Mówcie mi narciarz, bo teraz będzie z górki. Dajemy.
Napiszą ci to na nagrobku.
Piszcie śmiało.
No dobrze. Oto pytanie za pół miliona dolarów:
„Do którego z tych hałaśliwych zachowań
zachęca niemiecka tradycja przedślubna znana jako
»Polterabend«?
A: do żłopania piwa,
B: do opowiadania sprośnych żartów,
C: do rzucania chlebem
czy D: do rozbijania talerzy?”.
Byłem na Polterabend Heidi Klum.
Ale nie na głównej ceremonii.
Dobra. Zablokowałeś odpowiedź.
Pytanie za pół miliona dolarów.
Podaj im odpowiedź.
OK. Moja odpowiedź na to pytanie to C.
Jako dziecko uczyłem się niemieckiego.
Nie lubiłem tego języka,
ale pamiętam, że „Polter” – jak w poltergeist – to „rzucanie”.
„Abend” jak „about”, czyli „wokół”. A więc C – rzucanie chlebem.
No dobrze.
Znacie jego odpowiedź.
Czy wie, o czym mówi?
Czy to kłamstwo?
Do was należy decyzja, czy mu wierzycie, czy nie.
OK.
Wszystkie odpowiedzi zablokowane.
Zacznę od ciebie, Sam.
Czy to prawda?
Nie. Nie jest to prawda.
Było to oszustwo.
Chodziło o D – rozbijanie talerzy.
Prawie jak rzucanie chlebem.
Wcale nie prawie.
Może dla nich tak.
- Wystarczy, że jedna osoba ci uwierzyła. - Wiem. Tylko jedna.
Jedna osoba musiała kupić to oszustwo
za pół miliona dolarów.
Ciara.
Kłamstwo na kłamstwie.
Uczyłeś się francuskiego, a teraz nagle niemieckiego?
Znam cztery języki.
Jasne. Ale tego nie wiedziałeś.
Oszustwo.
Wytyka ci nie tylko oszustwo.
Czepia się edukacji, twojej historii.
Hannah i Ciara roznoszą mnie na kawałki.
Pamiętaj, że grasz o pół miliona dolarów.
No wiem!
Jedna z nich musiała ci uwierzyć.
- Tak. - Hannah.
Niestety grałam niemiecką dziewkę od piwa na statku wycieczkowym.
Więc na sto procent wiem,
że się pomyliłeś.
Przykro mi.
- To oszustwo, skarbie. - Nie!
OSZUSTWO
Różnica w wygranej może być ogromna, Sally.
Między waszą dwójką toczyła się taka gra.
A sytuacja wygląda tak,
że grasz o pół miliona dolarów.
Jeśli ci uwierzyła, to ogromna kwota.
Jeśli wykryła oszustwo,
nie wygrasz pół miliona, a 100 000 dolarów.
Ogromna różnica. Czterystu tysięcy dolarów.
Wszystko zależy od Sally.
Sally, presja ciąży na tobie.
Jako osoba homoseksualna również mam chorowitego pieska.
Przesyłam buziaki twojemu. Oby wszystko było z nim super.
Ale ja pięć lat mieszkałam w Niemczech. No wiem!
Wiedziałam, że to oszustwo. Przykro mi.
Nie szkodzi.
Nienawidzę was.
Wracam do psa.
Masz 100 000 dolarów.
Tak! Fantastycznie!
Prawda? Niesamowite.
Nie przegrałeś, a wygrałeś. I świetnie wciskasz kit.
Dziękuję.
- To tu największy komplement. - Miło mi.
- Nie przestawaj. - Dziękuję.
- Najlepszego. - Dziękuję bardzo.
- Dzięki, Sam. Dobranoc. - Pa!
Wygrałem 100 kawałków, Ameryko!
Na razie to tyle. Czego się nauczyliśmy?
Jak chcesz wygrać dużą kasę,
nie mów prawdy.
- Kochana! - 10 000 dolarów!
- Boże. - 25 000 dolarów.
O rety!
250 000 dolarów!
Gratulacje.
Szaleństwo!
Do następnego spotkania pamiętajcie…
Milion dolarów!
…przekonanie kogoś, że znasz prawdę,
jest o wiele ważniejsze niż to, czy ją znasz.
I to nie oszustwo.
Napisy: Katarzyna Puścian