Witaj, Camsapie.
Co ja uczyniłem?
Wyjawiłem twoją kryjówkę.
Boże.
Nie wybaczaj mi.
Wiesz, że wybaczę.
Tak bardzo cię kochałam.
Bardziej niż swoje dzieci, niż swój lud,
niż swoje życie.
Dlaczego?
Przez doczesne męki, Camsapie.
Udrękę istnienia.
Ból niewiedzy.
„Skąd przyszliśmy? Dokąd zmierzamy?
Dlaczego tu jesteśmy?”
Te pytania ucichają tylko wtedy, gdy kochasz.
Wtedy wszystko nabiera sensu.
Dzięki miłości pytania znikają.
I miłość nie dba o odpowiedzi.
Ja…
nie jestem ciebie wart.
Ja…
Ja tylko…
Urzekło cię to, że wiesz coś, czego nikt inny nie wie.
Nieśmiertelność, którą ci dałam, nie była karą.
Była darem.
Ale odbieram ten dar, Camsapie.
Teraz jesteśmy śmiertelnikami.
W końcu.
Przerwałam twój cykl, Shahmaran.
Już się nie powtórzy. Nie ma powrotu.
Dokonała się sprawiedliwość.
Masz swoją miłość.
Zobacz, ile kosztowała miłość do zdrajcy.
Cierp tak jak ja.
Potem przyjdź do mnie.
Chodźcie.
No już!
Zniknęło znamię
i nawet Marem już nie jesteś.
I co?
Mów coś!
Opowiadaj, że będziemy żyć w jedności!
Oświeć nas bzdurnymi odpowiedziami!
Mów!
Nie ma dla ciebie nadziei.
Cihan.
Przykro mi, że go straciłaś.
Mnie też.
Cykl…
został przerwany.
Camsap nie żyje.
Tym razem nic się nie powtórzy.
Ludzkość nie ma już szans, by wszystko naprawić.
Jest pewien sposób.
Zabierz mnie do Shahmaran. Do jej raju.
Nie.
Do diabła z Lilith i Shahmaran. Ale raj to co innego.
- Co ci zależy? - W świecie panuje równowaga.
Niektóre rzeczy są święte. Nie wolno ich tykać.
Lepiej o tym zapomnij.
- Słuchaj. - Co?
Czego jeszcze chcesz?
Masz wszystko, prawda?
Pieniądze, wpływy, rodzinę…
Czego jeszcze chcesz?
Zostały mi trzy miesiące.
Znam tę legendę.
Wiem o leku w ogonie Shahmaran.
Zaprowadzisz mnie do niej.
Panie Mesut.
Zdychaj.
Panie Mesut.
Maran Behruzoğlu.
Ustaliliśmy, gdzie jest.
Powiadom zespół taktyczny. Spotkamy się na miejscu.
Musicie iść do lasu. Çavgeş na was czeka.
Nie możecie tu zostać.
Idźcie do lasu.
A Shahmaran? Jest tu?
Tak.
Chodźcie. Spieszcie się.
- To koniec, idziemy stąd! - Wreszcie.
Nie ma innego sposobu?
Lilith zwyciężyła.
Odebrała mi Camsapa.
Jeśli cykl ma trwać…
Wszystko trzeba cofnąć,
by było tak jak dawniej.
Nie ma innego sposobu.
Shahsu.
Żal mi jej.
Jest silniejsza, niż nam się zdaje.
Nie martw się.
Czy nie dlatego ją wybrano?
Została wybrana, bo kochała tak jak ja.
Wybacz mi, Shahsu.
Czy to koniec?
Camsap?
Co się z nim stało?
Lilith.
A Maran? Gdzie on jest?
Nic mu nie jest. Spokojnie.
Ale Shahmaran chce, żebyś coś zrobiła.
Coś bardzo trudnego.
Shahsu.
Herbaty?
Co się dzieje?
To koniec.
Jak to „koniec”?
Shahmaran?
W końcu przybyła.
Nasza misja dobiegła końca.
Jesteśmy wolni.
Nie rozumiem.
A Marowie?
Çavgeş się nimi zaopiekuje.
Zabierze ich do nowego domu.
Lilith?
Shahmaran się nią zajmie.
Mówiłam, że jesteśmy wolni.
Musisz o czymś wiedzieć.
Pamiętasz, co mówiłeś?
Nie chcesz, żebyśmy mieli poranek tylko dla siebie?
Kobieta i mężczyzna.
Zwyczajny dzień.
Teraz go mamy.
- Ale to wszystko… - Maran.
Porozmawiamy później?
Na razie się tym nacieszmy.
Dobrze? Proszę.
Umyj twarz.
Zaczekam na zewnątrz.
- Jestem zmęczona. - Już niedaleko.
Ta historia potrzebuje Camsapa.
Skąd to wiecie?
Maran…
Skąd Shahmaran ma pewność, że Maran za mną pójdzie?
Myślisz, że nie pójdzie?
Może.
Zimno ci?
Trochę.
Przyniosę coś do ubrania.
Napełnimy wannę?
Gorącą wodą.
Tęsknię za wanną.
Oczywiście.
Zaraz wrócę.
Nie zaznasz bólu.
Będziesz tam, gdzie czujesz spokój.
Jak to będzie?
Węże…
hibernują.
Właśnie tak będzie.
Ogarnie cię
łagodna, ciepła senność.
Cudownie.
Jesteś blada.
Wiesz, jak bardzo cię kocham, prawda?
Powiedz to.
Jesteś rozpalona.
Chcę, żeby wszyscy wiedzieli. Powiedz.
Powiedz: „Wiem, że mnie kochasz”.
Wiem. Oczywiście, że wiem.
Chcę, by wszyscy wiedzieli.
Biała róża.
Róża mojej matki.
Przywołuje mnie.
Dokąd?
Pod ziemię.
Nie możesz nigdzie iść. Słyszysz mnie?
Zostań tutaj.
Muszę iść.
Dobrze. Chodźmy razem.
Shahsu.
Nie możesz iść.
Twoje znamię zniknęło.
Nie puszczę cię. Nie możesz iść.
Shahsu.
Zostań ze mną.
Shahsu…
Pocałujesz mnie?
Shahsu.
Jedna z nas dziś zginie.
Nie.
Jesteś moją siostrą.
Płynie w nas ta sama krew.
I jesteś potrzebna w tym świecie.
Wszystko jest w wiecznej równowadze, wiecznym cyklu.
Musisz niszczyć to, co ja tworzę, by wszystko mogło rozpocząć się na nowo.
O czym ty mówisz?
Przerwałam twój cykl.
Nie widzisz?
Ludzie są źródłem zła, nie ja.
Sami na siebie ściągają zgubę.
To się zmieni.
Przez tyle lat się nie zmieniło. Czemu miałoby teraz?
Ludzie są niewdzięczni.
Pojmij to w końcu!
Masz rację.
Ludzie burzą równowagę.
Ale nie dlatego, że są źli.
Ich dusze przepełnia strach, zwątpienie
i wiara. Dlatego.
Dlatego ludzie popełniają błędy.
Ty i twoja litość.
Wiesz, jaki jest ich największy błąd?
Ludzie oceniają.
Najbardziej siebie.
Dlatego czują ogromny ból.
Ból zmienia się w gniew.
I wszystko niszczy.
Ale wszystko we wszechświecie ma źródło w miłości.
Tak jak to, co masz w sobie.
Moja mroczna…
i piękna siostro.
Zabili cię.
Ten topór przeszył twoje ciało.
Słyszałam ten dźwięk.
Porąbali cię na kawałki.
Zabrali cię nam.
A ty wciąż bronisz ludzi.
I tak w kółko.
Czemu nas zdradziłaś?
Bardzo kochałam.
Kochałam samą miłość.
Nawet gdy musiałam się poświęcić.
To mnie poświęciłaś.
Bo nie chciałaś się zmienić.
Nienawidzę cię.
Mimo wszystko…
Milcz.
Bardzo cię kocham.
Co robisz?
Camsapa już nie ma.
Nie żyje.
Cykl został przerwany.
Dlaczego to robisz?
Póki jest miłość…
jakaś Shahmaran i jakiś Camsap…
zawsze będą istnieć.
Nie.
Musisz już odejść.
Nie rób tego.
Przykro mi.
Jestem twoją siostrą.
Nie masz dla siebie litości?
Oni cię zabiją.
Wybierz mnie.
Tym razem wybierz mnie.
Siostro!
Porąbią cię na kawałki.
Zabiją cię.
Nie pierwszy raz.
Ale być może ostatni.
Jak wąż pożerający własny ogon…
Nie rób tego.
…nasz los się powtórzy.
Dobro i zło, życie i śmierć będą się zmagać po wsze czasy.
Jest tylko jedna prawda dla nas wszystkich.
Nie.
Życie, siostro…
należy do śmierci.
Nie!
Całe niebo,
góry,
morza…
widziały niezwykłe miłości,
niezwykłe zdrady.
Ludzie albo zarażą świat swoim gniewem
i będą chciwie atakować wszystko…
czując niezaspokojone pragnienie…
Lub w końcu się nauczą…
jak kochać, jak się poddać…
jak być jednością ze światem.
Ale będę czekać, człowieku.
Nawet jeśli zginę tysiąc razy,
za każdym razem powrócę.
I będę czekać, aż dokonasz słusznego wyboru.
Pamiętaj o mnie, człowieku.
Nie zapominaj o mnie.
Nie zapominaj,
że oddałam za ciebie życie.
Jesteś moją nadzieją.
SHAHMARAN
Napisy: Przemysław Rak