(ภายในห้องนอนของ "น้อง" นีล)
(-วัน)
โอเค ผมอยู่ที่งานศพ ของเพื่อนร่วมวงของรูมเมตผม และได้แต่คิดว่า
"โว้ว นี่ถ้าผมตายได้ล่ะ"
แล้วพอผมรู้ตัวว่าผมเป็นคนคลั่งหนัง
เอาเถอะ ผมถึงได้ยุ่งอยู่กับการเขียนหนังเรื่องนี้
ดังนั้นไม่ต้องโทรมาให้ยุ่งยาก
ว่าแต่ว่า ผมคือลูกคุณเองนะครับ
"น้อง" นีล
ฉันไม่ได้เขียนสักตัวเลยเหรอ
(กลางคืน)
อะไรน่ะ
ปีศาจผีอําของฉันเหรอ
(เขียนโดย "น้อง" นีล)
ฉันเขียนบทหนังยาวตอนนอนหลับ
ฉันเป็นคนเขียนบทหนัง!
(สก็อตต์ พิลกริมออกสตาร์ท)
(อ้างอิงจากนิยายภาพ "สก็อตต์ พิลกริม")
(ตอนที่สาม ราโมน่าเช่าวิดีโอ)
(หยอดเหรียญ!)
เธอเปลี่ยนทรงผม เป็นไงบ้าง ราโมน่า
ก็ไม่มีอะไรมาก
แต่มีคนลักพาตัวสก็อตต์ พิลกริมไป และจัดฉากว่าเขาตาย
อํากันเล่นรึเปล่าวะเนี่ย
สเตซี่ ฉันขอพัก 15 นาที
เธอเพิ่งจะพัก 15 นาทีไปเมื่อ 20 นาทีก่อน!
และช่วยหยุดสบถซะที เรามีลูกค้านะโว้ย!
เฮงซวยชีวิต!
เล่ามาให้หมด
เมื่อคืน ในฝันฉัน ฉันเห็นเส้นทางปริภูมิย่อยของสก็อตต์...
และฉันได้ยินเสียงเขา
ราโมน่า...
ปริภูมิย่อยอะไรนะ
ไม่สําคัญหรอก
ฉันว่ามันแปลว่าเขายังไม่ตาย
ฉันเลยกลับไปที่เดอะร็อคคิท เพื่อดูภาพกล้องวงจรปิด
ของสิ่งที่เราคิดว่าเป็นการเสียชีวิตของสก็อตต์
มีคนคว้าตัวเขาและดึงเขาเข้าไปในประตูมิติ
มีคนอยากให้เราคิดว่าเขาตายแล้ว
ฉันรู้ว่ามันฟังดูดีเกินจะเป็นจริง
ขอครัวซองต์ชิ้นนึงได้ไหม
วอลเลซ เที่ยวมาทั้งคืนเลยสินะ
- เมื่อกี้เธอบอกว่าสก็อตต์ยังไม่ตายเหรอ - ใช่
ประสาทหลอนแล้ว
ถ้าเธอเจอเขา บอกเขาด้วยนะว่าฉันเปลี่ยนกุญแจล็อกแล้ว
และถ้าเธอเจอฉัน เตือนให้ฉันเปลี่ยนกุญแจล็อกด้วยล่ะ
ความป๋านักเปย์บูดหมดแล้วสินะ
สําหรับเขา แน่อยู่แล้ว
สําหรับคนอื่น รอดูต่อไป อนาคตคือปริศนาลึกลับ
เอาไป ครัวซองต์ของนาย!
ไปละ สาวๆ
คนจะอยากลักพาตัวสก็อตต์ไปทําไม
และทําไมถึงให้ความหวังฉัน ด้วยการทําให้ดูเหมือนเขาตายแล้ว
ฉันยังหาคําตอบเรื่องนั้นไม่ได้
ยังเหรอ
อย่าบอกนะว่าเธอจะพยายามหาตัวสก็อตต์
ฉันว่าฉันต้องทํา
ราโมน่า ฉันไม่เห็นว่า มันเป็นความรับผิดชอบของเธอตรงไหน
เธอไปเดตกับเขาครั้งเดียว มันจะดีกันสักเท่าไหร่เชียว
ที่จริง เยี่ยมเลยละ
หมายถึงเดตกับสก็อตต์ พิลกริมน่ะเหรอ
แหวะ
แหม ต้องขอชื่นชมเธอนะ
แล้วจะเอายังไงต่อ แม่นักสืบโคลัมโบ
เธอรู้จักทุกคนใช่ไหมล่ะ
ฉันว่าเธอน่าจะไล่เรียงตัวละครเด็ดๆ ในชีวิตสก็อตต์ให้ฉันฟังได้
ผู้ต้องสงสัยเด็ดๆ ซะมากกว่า
เอาละ มาดูกัน ก็มีสตีเฟน สติลส์
แฟนเก่าฉัน นักร้องนําของวง
โหลยโท่ยไม่ไหว ขนาดตัดสินใจง่ายๆ ยังวิตกจริตเกินเหตุ
ไม่มีทางที่เขาจะวางแผนการลักพาตัวได้
แล้วก็มีรูมเมตของสตีเฟน ชื่อ "น้อง" นีล
เขาไม่ค่อยสุงสิงกับใคร และเขาเพิ่งอายุ 19 แต่อย่าโดนตบตาซะล่ะ
เขามันงี่เง่า เขาทําให้สก็อตต์ดูเป็นคนอัจฉริยะได้เลยละ
แต่เขาทําไม่ได้ เพราะมันเป็นไปไม่ได้
แล้วเอนวี่ อดัมส์ล่ะ
โอ๊ย ตาย! แฟนเก่าสก็อตต์ ตัวแม่ตัวมัม...
โทษนะ ฉันสั่งอเมริกาโนเย็น นี่มันอเมริกาโนร้อน...
ก็ใส่น้ําแข็งลงไปสิยะ!
ไอ้สมองกลวงเอ๊ย
อย่างที่บอก เอนวี่ อดัมส์ควักหัวใจสก็อตต์ออกมาจากอก
แล้วกระทืบจนแหลกลาญ คารองเท้าบูตคอมแบตหนังแก้ว
และนั่นก่อนเธอจะกลายเป็น ตัวแม่สัญลักษณ์ทางเพศระดับโลก
ฉันเห็นแม่นั่นร้องเพลงที่งานศพสก็อตต์
ตัวจริงแซ่บกว่าเยอะ แน่ใจนะว่าพวกเขาเคยเดตกัน
ใช่สินะ เห็นชัดว่าเธอไม่ใช่คนเดียว ที่มีรสนิยมน่าสงสัย ราโมน่า
ใครอีกนะ
รู้ไหมว่าเธอควรไปคุยกับใคร แฟนเก่าอีกคนของสก็อตต์ไง
- เขารู้จักสก็อตต์มานานกว่าใคร - โอเค ใครเหรอ
เซ็กส์บ็อบ-บอมบ์จะทําไงเมื่อไม่มีสก็อตต์
เขามอบบางอย่างให้กับดนตรีวงเราจริงๆ บางอย่างที่นิยามไม่ได้
เบส เขามอบเสียงเบส
ใช่! ถูกเผง!
เราตั้งวงโดยไม่มีเบสได้ไหม
ถ้าเราเจอมือเบสคนใหม่ และพวกเขาทําให้เราแย่ลงล่ะ
เป็นไปได้ว่าพวกเขาจะทําให้เราดีขึ้น เพราะเราอาจเล่นโคตรห่วยอยู่แล้ว
มีตัวสํารองแทนสก็อตต์เสมอแหละ
ไม่ๆๆ ฉันกลัวการเปลี่ยนแปลง!
เฮ่ อยากลองเล่นอะไรด้วยกันหน่อยไหม
แค่สนุกๆ น่ะ
ฉันกับเธอน่ะเหรอ
ก็ไม่เห็นมีคนอื่นในห้องนี้นะ
เธอเล่นกลองมานานแค่ไหนแล้ว
นานมาก ตั้งแต่อายุ 14
การตีกลองคือการปลดปล่อยอารมณ์ชั้นยอดของฉัน
ความโกรธซะส่วนใหญ่
ว้าว! แต่ฉันจะรู้ได้ไงว่าต้องเล่นโน้ตไหน
ก็แล้วแต่เธอ มันถึงเรียกว่า "เล่น" ไง
โว้ว!
เธอเล่นเบสมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย
นี่กีโมงแล้ว
บ่ายสี่โมง
งั้นก็สี่ชั่วโมง
ฉันไปทํางานสายแล้ว
เคยคิดอยากร่วมงาน กับนักแต่งเพลงมากประสบการณ์ปะ
- โทษที ฉันสาย - ฉันไม่แคร์
คิม ลูกค้า
(กําแพงอัปยศ ต้องการตัวที่สุด - ติดหนี้เรา 3,500 ดอลลาร์)
ตลกนะ เขาอาจแกล้งตาย เพื่อไม่ต้องจ่ายค่าปรับเกินเวลา
เธอพูดถูกครึ่งนึง
ครึ่งไหน
เขายังไม่ตาย
เจ้าบ้านชนะเสมอ
ก็แค่คําพูดโง่ๆ ที่คนโง่ๆ เคยบอกฉันครั้งนึง
ตกลงเธอใช้แดนฝันโดยไม่รู้ตัวของสก็อตต์
เพื่อส่งดีวีดีให้เร็วขึ้นงั้นสินะ
เธอเป็นคนแรกในแคนาดาที่เข้าใจเรื่องนั้น
ก็ไม่ใช่แนวคิดที่ซับซ้อนซะหน่อย
ไม่แปลกใจเลยที่เธอทํากิจการเราเจ๊ง
- แคนาดาเหรอ - ไม่ใช่ ร้านวิดีโอน่ะ
จูลี่บอกว่าเธอรู้จักเขานานที่สุด เจอกันเมื่อไหร่เหรอ
นายบอกฉันว่านายวาดภาพเก่ง
แผนที่มันยาก
ถ้าฉันต้องวาดแกะ ฉันวาดได้เพอร์เฟกต์เลยละ
แกะเหรอ
งั้นวาดแกะให้หน่อย
เป็นแกะที่อุบาทว์ที่สุดที่ฉันเคยเห็น
พูดอะไรของเธอ แกะนี่สวยเกินต้านจะตาย!
เขาทําตัวงี่เง่าเสมอ
แต่ความสนิทค่อยๆ ก่อตัว และฉันก็ยังอายไม่เลิก
สก็อตต์ พิลกริมกลายเป็นแฟนคนแรกของฉัน
ที่สก็อตต์วาดภาพแกะให้เธอ คือความทรงจําที่โรแมนติกที่สุด หรือว่า...
มีครั้งนึงที่ฉันโดนโรงเรียนคู่อริลักพาตัวไป
และสก็อตต์ต้องบุกตะลุยกองทัพวัยรุ่นเกเร
และสู้กับหัวหน้าพวกมัน ไซมอน ลี เพื่อช่วยฉัน
เป็นความทรงจําที่โรแมนติก
ใช่ แต่ความทรงจําจะโรแมนติกแค่ไหนเชียว ถ้าทุกอย่างจบไม่สวย
แหม แต่เธอสองคนยังเป็นเพื่อนกัน
ต้องเป็นสัญญาณที่ดีแน่ๆ อย่างน้อยเขาก็เป็นคนงี่เง่าที่น่ารักใช่ไหม
เธอชอบเขา ใช่ไหม
มันก็มีสปาร์กน่ะนะ
เธอซวยแล้ว
ทําไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้กับฉันอยู่เรื่อย
ไม่รู้สิ ลองถามใครสักคน ในบรรดาแฟนเก่าสุดชั่วร้ายเจ็ดคนของเธอดูสิ
เดาว่าพวกเขาน่าจะเป็น ผู้ต้องสงสัยคนแรกๆ ของเธอ
ไม่ละ ฉันไม่รีบไปเจอพวกเขาหรอก
อะไรยะ!
ฟังดูเหมือนฮอลลี่เอาอยู่นะ
คิม! ลูกค้า!
คาดไม่ถึงเลยแฮะ
เธอน่าจะหัดคาดให้ถึงซะบ้างนะ
เธอสองคนรู้จักกันเหรอ
เราเป็นรูมเมตสมัยมหาวิทยาลัย
- และมากกว่านั้น! - และมากกว่านั้น
ตกลงเธอคือ...
ร็อกซี่ ริคเตอร์! แฟนเก่าชั่วร้ายคนที่สี่ของราโมน่า!
โอเค!
คนที่สี่เหรอ แล้วคนที่สองกับสามล่ะ
เลขสี่ก็แค่ตัวเลข ที่รัก
อีกอย่าง สมาคมล่มสลายเหลือแต่ซาก
แล้วฉันอยู่นี่แล้วไง!
ร็อกซ์ให้เธอหัวหมุนเหมือนเฮอร์ริเคน!
ไหงเธอถึงได้...
ฉันมาที่นี่เพื่อเรา ราโมน่า
คนแรกหัวแถวที่เอาชนะใจเธอ
เพราะฉันมีสิ่งที่คนอื่นไม่มีวันมี
แล้วไอ้ที่ว่าคืออะไรล่ะ
ความฉลาดทางอารมณ์
ผู้ชายพวกนี้คุยเรื่องอารมณ์ความรู้สึก ของตัวเองไม่เป็นหรอก
สิ่งที่เธอไม่ได้พูดถึงคือพอเป็นเรื่องความรู้สึก
เธอก็ไม่รู้อะไรเลยพอกับพวกผู้ชาย
ไม่ยุติธรรมเลย! เธอนี่คุยด้วยไม่ไหวจริงๆ!
อยากคุยเรื่องความรู้สึกใช่ไหม เริ่มคุยเลยสิ
ฉันมีไอเดียที่เจ๋งกว่า
มาสู้กันเรื่องความรู้สึก!
ร็อกซี่ ริคเตอร์ ปะทะ ราโมน่า ฟลาวเวอร์ส!
สู้เลย!
โว้ว!
จะสู้กันอีกรอบจริงๆ ใช่ปะ
ราโมน่า! นังบ้าเอ๊ย!
ปล่อยนะ!
หนังเก่าเหรอ
เข้ามาสิ!
พวกเขากําลังทําหนังฉันพัง ฉันขอพัก 15 นาที
โอร่า!
เสร็จฉันแน่
โกงกันนี่หว่า
ฉันไม่อยากสู้กับเธอ ร็อกซี่
เธอจะวิ่งหนีเหมือนเมื่อก่อนสินะ
ร็อกซี่ ฉัน...
ร็อกซี่... ฉันขอโทษ
เรื่องอะไร
ที่ฉันจากไปแบบนั้น
ฉันกลัวเกินไปที่จะเผชิญหน้าเธอ
ก็เลยไปโดยไม่บอกลางั้นเหรอ
เธอทําให้ฉันรู้สึกไร้ค่า!
เธอกลัวงั้นเหรอ
ก็ดีนี่!
ทั้งหมดที่ฉันต้องการคือให้เธอเห็นฉันบ้าง!
ฉันขอโทษ
ฉันยกโทษให้
แต่ไม่ได้แปลว่าฉันจะให้เธอชนะหรอกนะ
ร็อกซี่
ร็อกซี่!
เท่าที่ฉันรู้ เธอชนะแล้ว
ชีวิตมหาวิทยาลัยดูเหมือนไม่นานมานี้เอง แต่เรายังค่อนข้างอ่อนต่อโลกอยู่ ว่าไหม
รู้ไหม ฉันจําไม่ได้ว่าเที่ยวกับพวกสาวๆ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
- นี่ดีจังนะ - ขนมขบเคี้ยวไม่ฟรีนะ รู้ปะ
ไม่เอาน่า! การต่อสู้ทําฉันหิว
เธอนี่กวนใจฉันซะจริง
เธอแค่พูดลอยๆ ใช่ไหม
ฉันไม่เคยแค่พูดอะไรลอยๆ
แจ๋ว เราจูบกันเลยไหมล่ะ
ไม่เอา ฉันมีธุระต้องสะสางกับสก็อตต์
ธุระอารมณ์สินะ เขาตายไปแล้ว ราโมน่า
เขายังไม่ตาย มันซับซ้อนน่ะ ฉันต้องหาเขาให้เจอก่อน
แต่ฉันอยากเป็นเพื่อนเธอนะ
- เพื่อนที่เสียวกันได้ - ไม่มีเสียว
ถามดูเผื่อฟลุก
แล้วเธอล่ะ
ฉันไม่...
ไม่สปาร์กเลย
ลองดูเผื่อฟลุก
เพื่อนร่วมงานสุดฮอตของเธอล่ะ เธอจะกลับมาไหม
โอเค ได้เวลาเธอต้องกลับแล้ว
อย่างน้อยก็ขจัดผู้ต้องสงสัยไปอีกหนึ่ง
ร็อกซี่ไม่รู้ว่าสก็อตต์ยังมีชีวิตอยู่
วันนี้ได้เรื่องได้ราวเยอะนะ พูดถึงเรื่องสู้กัน
ทุกคนอยากปิดจ๊อบให้จบๆ ไปทั้งนั้น มันถึงเรียกว่าการปิดจ๊อบไงล่ะ
ตอนนี้เธอเข้าใกล้ หนุ่มซื่อบื้อในฝันของเธออีกก้าวนึง
และเธอเลิกทะเลาะ หันมาคืนดีกับแฟนเก่า
ทําหลายอย่างพร้อมกันซะจริง
อย่าบอกนะว่าฉันต้องทําแบบนี้ กับพวกเขาทั้งเจ็ดคน
ตํานานฮอลลีวูด ลูคัส ลี คือหนึ่งในแฟนเก่าเธอเหรอ
โชคร้ายเนอะ
ให้ตายสิ ราโมน่า
ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนหล่อ อกล่ํากล้ามโต นิสัยน่าแขยง บุ่มบ่ามห่ามสุดๆ ประจําฮอลลีวูด
แต่ลูคัสชั่วร้ายพอจะลักพาตัวชายสักคน และจัดฉากการตายของเขาเลยเหรอ
มีทางเดียวที่จะรู้
ฉันผิดเอง นึกว่าแกเป็นถังขยะ โทษที!
บ้าเอ๊ย!
กีเดี้ยน เกรฟส์ จีแมน
เธอจําฉันไม่ได้สินะ
กีเดี้ยน เกรฟส์ไม่ใช่ชื่อตั้งแต่เกิดของฉัน
มันเป็นตัวตนที่ฉันสร้างขึ้น
ตอนฉันย้ายไปนิวยอร์กซิตี ฉันทิ้งอดีตไว้เบื้องหลังและก้าวต่อไป
แต่เมื่อก่อน เธอรู้จักฉันในอีกชื่อหนึ่ง
กอร์ดอนเหรอ
กอร์ดอน กูซจากนอร์ทเบย์ ออนแทรีโอเหรอ
ใจเด็ด
จําฉันได้แล้วสินะ
เธออาจเป็นคนเดียวที่จําได้
จูลี่ ฉันสูญเสียทุกอย่าง
อาณาจักรของฉันไม่เหลือแล้ว เพื่อนๆ อภิมหาเศรษฐีของฉันรังเกียจฉัน
แม้แต่เพื่อนเศรษฐีของฉันก็ยังหันหลังให้
ฉันจองร้านแมคโดนัลด์ไม่ได้ด้วยซ้ํา
พวกเขาหัวเราะเยาะฉันตอนฉันโทรไป
ฉันเลยใช้เงินติดกระเป๋าที่เหลือ จ่ายค่าตั๋วรถบัสมาโทรอนโต
เพียงเพื่อมาเจอใบหน้าหนึ่งที่เห็นใจฉัน
กอร์ดอน รีบเข้ามาข้างในซะที
คําบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์