De relatie tussen planten en mensen is buitengewoon.
We passen ons al aan elkaar
aan zolang we op de planeet zijn.
We zijn voor bijna alles afhankelijk van planten.
De lucht die we inademen, het water dat we drinken, het voedsel dat we eten,
veel van de kleding die we dragen,
in sommige delen van de wereld, de gebouwen waarin we leven.
Maar die relatie is nu aan het veranderen.
Hoe het vervolgens verandert, zal de toekomst van onze groene planeet vormgeven.
Sommige planten kunnen naast ons leven...
zelfs als we het ze extreem moeilijk maken om dat te doen.
Dit is Piccadilly Circus in het hart van Londen.
Het zou moeilijk zijn om een ​​meer vijandige plek voor een plant voor te stellen.
En toch, ook hier zullen planten een weg vinden.
Planten zoals deze lijken ons te volgen waar we ook gaan.
We noemen ze, misschien een beetje onvriendelijk,
onkruid.
In feite zijn deze planten pioniers,
degenen die het beste kunnen profiteren van nieuwe habitats,
zelfs zeer harde.
Deze muur is minstens 100 jaar oud.
Het is als een steile rotswand zonder enig teken van aarde,
en toch gedijt dit klimopbladige paddenvlas hier.
Hoe?
De plant groeit naar het licht toe met de bloemen naar buiten gericht
om bestuivers aan te trekken.
Maar als ze daar eenmaal in zijn geslaagd
en de zaaddozen zich beginnen te ontwikkelen,
zijn gedrag verandert.
Voorlopig draaien de peulen zich om en groeien weg van het licht,
op zoek naar de donkerste plek die ze kunnen vinden.
Een spleet misschien, zoals deze.
Het is alles wat de paddenvlas nodig heeft.
Het kan nu ontkiemen en een nieuwe plant gaan produceren.
Andere pioniers hebben een andere strategie.
In plaats daarvan verspreiden ze hun zaden wijd en zijd in grote aantallen.
Zaaidistels zijn meesters in deze truc.
Elk van zijn zaden is uitgerust met een kleine donzige parachute,
die het minste briesje opvangt.
En ze kunnen buitengewone afstanden afleggen.
Ze kunnen een mijl hoog in de lucht stijgen
en plaatsen bereiken die honderden kilometers verwijderd zijn van de moederplant.
De zaden hoeven maar het kleinste gaatje vinden
en kunnen ze zich vastgrijpen.
Veel van deze plantenindringers merken we nauwelijks op.
Maar hier in het hart van Hong Kong,
wurgvijgenzaden die generaties geleden op een stenen muur landden,
hebben hun flexibele vertakkende wortels wijd en zijd verspreid.
Ze kunnen zo stevig verankerd worden
dat ze onderdeel worden van de architectuur van de stad.
Dit is misschien wel de ultieme wiet.
Maar er zijn plaatsen waar de buitengewone vermogens van vijgenbomen
een heel andere relatie met mensen hebben gecreëerd.
Meghalaya in het noordoosten van India,
een hooggelegen plateau verscheurd door duizelingwekkend steile valleien.
Het is de thuisbasis van het Khasi-volk...
die hebben geleerd hoe ze de opmerkelijke eigenschappen van vijgenbomen kunnen gebruiken
om hen te helpen in zo'n moeilijk land te leven.
Net als in Hong Kong verankeren de talrijke wortels van de boom hem stevig,
hier aan steile berghellingen.
Deze wortels kunnen tot 2,5 cm per dag groeien.
Ze zijn ongewoon sterk,
flexibel en kunnen zich ontwikkelen tot een veelheid aan vormen.
De Khasi halen hen over om hen van trappen te voorzien.
Het moessonseizoen vormt een schijnbaar onoverkomelijke uitdaging
voor de Khasi-gemeenschappen.
Dit is de natste plek ter wereld.
Op een dag kan er bijna 30 cm regen vallen.
Rivieren worden dodelijke stromen,
die gemeenschappen van elkaar scheiden.
Dit is wanneer de relatie tussen vijgenbomen en de Khasi
het belangrijkst wordt.
Ze planten vijgenbomen bewust in de buurt van de rivieren.
Als ze volwassen genoeg zijn om veel hangende wortels te hebben ontwikkeld,
begint Shining Star Kongthaw met hen samen te werken.
Hij leidt de wortels door bamboebuizen
die naar de tegenoverliggende rivieroever wijzen.
Deze strengen zullen combineren terwijl ze groeien, voedingsstoffen
en hulpbronnen delen en sterker worden dan een eenzame streng ooit zou kunnen zijn.
Naarmate de jaren verstrijken, worden de groeiende wortels een levende brug.
Naarmate ze groeien, worden ze steeds sterker en stabieler.
Door deze ongewone relatie hebben de mensen hier kunnen gedijen
in een anders uitdagend landschap.
Maar er zijn planten die een diepere samenwerking met ons hebben gevonden,
en daarmee het landschap over de hele wereld hebben veranderd.
Het begon meer dan 10.000 jaar geleden,
met planten die we bijzonder lekker vonden om te eten.
In het begin zorgde deze relatie voor eigen uitdagingen.
Veel van de voorouderlijke grassen,
zoals deze wilde haver uit Israël,
hebben een truc om ervoor te zorgen dat hun zaden worden geplant
op de perfecte plek.
Elke zaadkop, aan de bovenkant, heeft twee lange borstelharen die awns worden genoemd,
en wanneer een zaadje op de grond valt,
doen deze luifels iets buitengewoons...
zij lopen.
De luifels draaien als ze overdag uitdrogen,
en als ze nat worden...
draaien ze los.
Kleine haartjes grijpen op de grond
en houden het individu vooruit.
Op deze manier banen de zaden zich een weg over de grond
totdat ze uiteindelijk een steen vinden om zich onder te verstoppen
of een scheur om in te boren.
Deze aanpassing is nuttig voor de plant
maar niet voor ons.
Het is moeilijk om zaden te verzamelen als ze vallen en weglopen.
Dus onze voorouders selecteerden planten waarvan de zaden niet vallen,
geen poten hebben
en begraven zichzelf niet buiten bereik.
Ze selecteerden ook die individuen die hun energie staken
in het ontwikkelen van veel grotere zaden.
Over de hele wereld hebben zich hechte relaties zoals deze ontwikkeld,
die de planten hebben voortgebracht die nu onze gewassen zijn.
Dit lijkt misschien een slechte deal vanuit het oogpunt van planten,
maar dat is niet zo.
We eten hun zaden,
maar in ruil daarvoor koesteren en cultiveren we ze,
en nu zijn ze wijdverbreid en veel overvloediger
dan hun wilde voorouders.
Je zou dit een koopje tussen onszelf en planten kunnen noemen,
en door de jaren heen is het buitengewoon krachtig gebleken.
In het begin werkte de koop op kleine schaal.
Met de hand planten, verzorgen en oogsten in kleine stukjes.
Na verloop van tijd produceerden deze planten meer voedsel,
steeds efficiënter...
en de partnerschappen werden exclusiever.
Voor een klein aantal uitverkoren soorten zijn we steeds meer gaan doen.
Deze enkelingen hebben ons overgehaald om hun concurrenten uit te schakelen,
hun ziekten te genezen,
hun vijanden vergiftigen,
en houd ze goed bewaterd,
zelfs wanneer andere soorten te maken kregen met droogte.
Steeds minder plantensoorten,
zoals soja, tarwe en rijst,
bezetten nu steeds meer land.
En zo worden nu hele landschappen gedomineerd
door een enkele plantensoort.
Een monocultuur.
Dit is de Central Valley van Californië,
de grootste boomgaard ter wereld.
Een miljoen hectare van slechts één soort boom,
amandelen.
Elke bloem, als deze wordt bevrucht door stuifmeel
van een andere amandelboom,
zal een amandelnoot produceren.
De bloemen, patronen en geur zijn geëvolueerd om insecten aan te trekken
en om te kopen om dat werk voor hen te doen.
Het stuifmeel hoeft niet ver te bewegen,
het hoeft alleen maar een naburige boom te bereiken.
Er zijn ongeveer 20.000 bloemen aan elke boom...
en 140 miljoen bomen.
Dat zijn miljarden bloemen die allemaal tegelijk roepen.
Maar hier wordt de schoonheid van de bloesem verspild.
Om plaats te maken voor deze amandelbomen,
werd het land in feite schoongeveegd.
Talloze wilde soorten planten en dieren werden verwijderd,
waaronder, kritisch, bestuivers.
Dus nu hebben de bloemen hulp nodig, en veel.
40 miljard honingbijen...
aangevoerd vanuit de hele Verenigde Staten.
De boomgaard staat pas een paar weken in bloei,
dus de amandelen hebben de bijen nodig om direct aan het werk te gaan.
Elke bij kan duizenden bloesems per dag bezoeken.
En terwijl ze het meeste stuifmeel dat ze verzamelen terugbrengen
naar de korf, laten ze bij elke stop ook wat stuifmeel vallen.
En met een beetje geluk,
worden de bloemen uiteindelijk allemaal bevrucht.
Dag na dag wordt het proces herhaald.
Bloem na bloem.
Boom na boom.
Tegen de tijd dat de bloemblaadjes vallen,
2,5 biljoen bloemen zijn met succes bestoven
en zullen nu uitgroeien tot 2,5 biljoen amandelen.
Deze vorm van intensieve, gestroomlijnde landbouw
levert verbazingwekkend hoge opbrengsten op.
Maar monoculturen zijn kwetsbaar.
Hoewel ze effectief kunnen functioneren als de omstandigheden stabiel blijven,
maar is er een kleine verandering nodig om een ​​ramp te veroorzaken.
Lodgepole pine,
een zeer waardevolle houtboom die op grote schaal wordt gekweekt in Canada.
Miljoenen hectares van dezelfde soort,
allemaal even oud en even groot.
Eeuwenlang hebben lodgepole-bossen in een natuurlijk evenwicht geleefd
met hun vijanden,
waaronder deze,
de bergpijnboomkever.
In de zomer gaan vrouwelijke kevers op jacht naar een geschikte kwekerij
om hun eieren te leggen.
De ideale plek is een volwassen dennenboom met schors
die dik genoeg is om het broed van een vrouwtje te voeden
en, van cruciaal belang, om ze te beschermen tegen de bittere kou
van de komende winter.
Eenmaal onder de schors, tunnelt ze naar boven...
haar eieren leggen als ze gaat.
Een enkele vrouwelijke kever kan 100 eieren per seizoen leggen.
Wanneer de larven uitkomen,
groeien ze door zich te voeden aan de binnenkant van de schors.
Terwijl ze dat doen, beschadigen ze de kanalen die water en voedingsstoffen
tussen de wortels en naalden transporteren.
Eeuwenlang hebben de ijskoude noordelijke winters
de meeste larven gedood,
zo bleven boom en kever in evenwicht.
Maar nu het klimaat verandert, zijn de winters niet koud genoeg
om het aantal kevers in controle te houden.
Naalden die rood worden, is dit zeker een teken dat de bomen sterven.
De keverplaag verspreidt zich als een lopend vuurtje over een landschap
dat wordt bedekt door een monocultuur van vergelijkbare kwetsbare bomen.
Sinds de eerste massale uitbraak 40 jaar geleden,
zijn biljoenen bomen in Noord-Amerika gedood
door de bergpijnboomkever.
Verlies van plantendiversiteit maakt elke habitat kwetsbaarder
voor veranderende omstandigheden.
Nu het klimaat zo snel verandert,
verliezen we plantendiversiteit op het moment dat we die het meest nodig hebben.
Twee van de vijf planten worden nu met uitsterven bedreigd.
Natuurlijk is het verlies van een soort op zich al een tragedie,
maar zo'n verlies tast de stabiliteit van een heel ecosysteem aan,
en dat zou voor ons allemaal een grote zorg moeten zijn.
We hebben een verzekeringspolis nodig, een bescherming tegen uitsterven.
Dit is Kew's Millennium Seed Bank.
Van over de hele wereld komen hier pakketjes zaden aan.
Deze zijn van een familielid van de yuccaplant,
die in centraal Mexico groeit op de hellingen van vulkanen,
en nergens anders.
De meeste zaden zijn afkomstig van bedreigde planten.
Sommige zijn inderdaad uitgestorven sinds hun zaden hier zijn aangekomen.
Maar hier zijn die zaden tenminste veilig.
Wanneer ze aankomen, worden ze verwerkt
en verzegeld in luchtdichte potten.
Zaden worden vervolgens ondergronds gebracht om te worden opgeslagen in een kluis,
zoals deze, bij -20C.
Sinds de oprichting van de bank,
twee miljard zaden van 40.000 verschillende soorten
zijn hier gebracht en opgeslagen.
Omdat een zaadje alles bevat wat het nodig heeft om een ​​nieuwe plant te beginnen,
staat elk van hen voor een klein greintje hoop...
hoop dat we het op een dag mogelijk zullen maken dat de zaden
van deze zeldzaamheden weer in het wild kunnen groeien.
De zaadbank geeft ons zeker opties wanneer een soort zeldzaam wordt,
of zelfs uitsterft.
Maar over de hele wereld proberen mensen manieren om natuurlijke
plantenpopulaties gezond te houden waar ze zouden moeten zijn,
in het wild.
Hawaii.
90% van de plantensoorten hier
komen nergens anders ter wereld voor.
Velen worden bedreigd door een plantenindringer genaamd Miconia.
Het werd in de jaren '70 als sierplant naar het eiland Maui gebracht.
In zijn geboorteland Mexico,
groeit hij in evenwicht met een rijke verscheidenheid aan roofdieren,
concurrenten en ziekten.
Het wordt groter dan de meeste inheemse Hawaiiaanse vegetatie,
en er kan weinig onder groeien.
Op het eiland Maui, met niets om het in toom te houden,
creëert het een verstikkende monocultuur.
Miconia, zo lijkt het,
doet het heel goed voor zichzelf.
Maar vandaag wordt het aangevallen.
Op vlak terrein kan een enkel toegewijd team de Miconia onder controle houden.
Maar helaas kan deze plant zich verspreiden naar plaatsen
die mensen niet te voet kunnen bereiken.
Slechts één plant kan ongeveer tien miljoen zaden per jaar produceren,
genoeg om dit hele landschap te bedekken.
Omdat er zoveel op het spel staat, heeft het team
een ​​buitengewoon plan bedacht.
Het is te gevaarlijk om hier te landen,
maar dat hoeft ook niet.
Een scherpschutter met grote vaardigheid kan de Miconia neerschieten
met verfballen vol herbicide.
Een perfect schot is er een die de stengel raakt,
zodat het herbicide zich door de plant verspreidt.
De methode is zo nauwkeurig
dat het zorgvuldig vliegen en nauwkeurig richten,
kunnen ze de indringers doden zonder enige wilde planten te beschadigen.
Het vernietigen van buitenaardse indringers is niet de enige manier om hier te helpen,
voor de inheemse planten hier.
Dit is Waikamoi Preserve, het laatst overgebleven fragment
van een hooggelegen Hawaiiaans regenwoud,
en de thuisbasis van een van 's werelds zeldzaamste planten.
Holokéa.
Er zijn nog maar 57 volgroeide individuen in het wild.
Hun eigenaardige bloemen evolueerden om te passen bij de snavel
van een vogel die alleen op Hawaï voorkomt,
de 'i'iwi.
De vogel is nu zelf zo zeldzaam dat hij vandaag,
deze partners ontmoeten, elkaar zelden, of nooit.
Dus de kans dat holokea wordt bestoven, is erg klein.
Maar een vreemde nieuwe samenwerking zou het misschien kunnen redden.
Ik zie het verliezen van een plant als vliegen in een vliegtuig en een schroef eruit halen
en, ja, het vliegtuig zal vliegen en je kunt je kunt er misschien een paar
schroeven eruit halen en het blijf vliegen,
maar uiteindelijk ga je crashen.
Hank weet elk van de laatste 57 planten te vinden
en hij komt elk jaar terug om als bestuiver op te treden.
Wij moeten ingrijpen en die rol spelen als bestuiver of matchmaker.
Hank verzamelt het stuifmeel van de mannelijke bloem
en strooit het op een vrouwelijke bloem van een andere plant.
Hij is momenteel hun levensonderhoud,
maar zijn doel is dat Holokea zonder hem kan gedijen.
Dus, voordat hij vertrekt, speelt hij de roep van de 'i'iwi-vogel.
Hank hoopt dat het geluid de levende vogels zal aantrekken,
en als ze komen, dat ze zich opnieuw zullen verbinden met de laatste holokea
en hun vitale relatie nieuw leven in te blazen.
Ik geloof dat alle soorten belangrijk zijn
en ik geloof dat we de plicht hebben om te handelen.
We moeten handelen, niet alleen in de wilde plaatsen,
maar zelfs in die waar we wonen
en waar we boeren.
Zoals een groot deel van de wereld,
Kenia verliest jaarlijks duizenden inheemse bomen.
Eentje waar de lokale bevolking zo afhankelijk van is,
vooral voor brandstof.
Maar hier hebben mensen een ingenieuze manier bedacht om een ​​deel van dat verlies
om hen heen ongedaan te maken.
In een fabriek in de buitenwijken van Nairobi
verzamelen en sorteren arbeiders houtskoolstof.
Zaden van zorgvuldig geselecteerde inheemse bomen worden vermengd met het stof.
Deze koolstoflaag beschermt de zaden tegen hongerige dieren
tot de regen komt.
Dit zijn zaadballen.
In het dorp Kibwezi,
worden acaciabomen schaars,
door vorige generaties gekapt om houtskool te maken.
Maar de leerlingen van deze school maken bosherstel kinderspel.
De voedingsstoffen in het oplossende koolstof
geven elk zaadje een goede start.
Als slechts een handvol van deze zaden uitgroeit tot een boom is,
dan het de moeite meer dan waard geweest.
Elke volwassen acaciaboom kan zelf duizenden zaden per jaar produceren.
Alleen al in Kenia zijn 13 miljoen zaadballen uitgedeeld...
en de methoden waarmee ze worden verspreid...
zijn steeds inventiever,
op zijn zachtst gezegd.
Deze techniek wordt over de hele wereld herhaald.
Workshop zaadballen maken.
Mensen kiezen zaden van lokale inheemse planten,
waardoor ze een beetje hulp krijgen
en wat wilde planten terugbrengen naar de wereld om hen heen.
Maar is het mogelijk, zelfs in onze meest extreme monoculturen,
om een ​​beetje wildheid uit te nodigen
en daarmee een beetje veerkracht?
Ik heb twee verschillende soorten ruwvoer in mijn boomgaard.
Het geel dat je achter me ziet, is een verscheidenheid aan verschillende mosterd.
En dan, na de bloei,
gaan we wat klaver bloeien zien.
Door deze mix van planten kunnen de bijen zich voeden
voor en na de korte amandelbloei.
En ze krijgen ook een evenwichtiger, gezonder dieet.
In de tussentijd zal het leefgebied bieden voor allerlei
insecten en de bijen, en waarschijnlijk ook voor enkele konijnen.
Het is een stap in de richting van een beter, stabieler systeem.
Het gaat om het vinden van balans.
Dat is wat we hier proberen te doen.
Een balans zoeken.
Kan de mensheid wereldwijd een nieuw evenwicht vinden tussen wilde planten
en die we hebben gedomesticeerd?
Ongeveer de helft van het bruikbare land op aarde wordt ingenomen door landbouw.
Hebben we echt zoveel nodig?
Misschien niet.
Het is een opmerkelijk feit, maar ongeveer 80% van al het gecultiveerde land
gebruikt wordt voor het fokken van vee voor ons om te eten.
Het fokken van dieren kan een duurzame manier zijn om voedsel te creëren,
maar op veel plaatsen kunnen planten dezelfde hoeveelheid produceren
van eiwit op een fractie van het land dat dieren nodig hebben.
Wat zou het voor wilde planten kunnen betekenen als het mondiale evenwicht
tussen plant- en vleeseten verschuiven?
Het klinkt misschien raar, maar hoe meer planten we eten,
hoe meer ruimte er zal zijn voor wilde planten.
Opmerkelijk is dat het mogelijk is om zelfs sterk gedegradeerde grond aan te vullen
met wilde planten.
In Brazilië zorgen de behoeften van de veeteelt voor de meeste ontbossing.
30 jaar geleden wilden de eigenaren van een voormalige veeboerderij
hun land teruggeven aan het Atlantisch regenwoud
die het ooit bedekte.
Ze hadden geen idee of het kon...
het land was zo kaal en geërodeerd.
Maar ze waren vastbesloten om het te proberen.
Eerst ruimden ze de geïntroduceerde Afrikaanse rundergrassen op,
de invasieve planten die de meeste inheemse planten overtreffen.
De grassen werden vervangen door zaailingen die waren gegroeid uit zaden
die waren verzameld in nabijgelegen overblijfselen van Atlantisch regenwoud.
Het Earth Institute, of Instituto Terra,
zoals de ranch nu bekend staat,
werd aangemoedigd door het vroege succes en breidde de reikwijdte en ambitie uit.
In vijf jaar bedekten bomen het land weer,
en binnen tien jaar
was het duidelijk dat er iets opmerkelijks aan de hand was.
Als de regen valt, loopt het nu niet langer gewoon van het land af,
waardoor het uitgedroogd achterblijft.
In plaats daarvan klampt het zich vast aan de planten,
aan elke wortel, stengel en blad...
en filtert dan langzaam naar de bosbodem.
...en zo kwamen voorheen droge stromen weer tot leven,
voor het eerst in decennia.
Het Instituut heeft nooit dieren of planten geïntroduceerd
ander dan de bomen.
De dieren kwamen vanzelf terug.
Eerst kwamen de kleintjes.
En toen, heel recentelijk,
zijn foto's gemaakt in het achtergelaten cameravallen
in de hoop van alle betrokkenen.
Een manenwolf,
een dier dat door ontbossing uit zijn oorspronkelijke habitat wordt verdreven,
aangetrokken tot zijn favoriete plant,
de wolfsfruitboom.
Niet alleen dat...
een poema...
met welpen!
De komst van deze kostbare toproofdieren en hun jongen
laat zien wat er kan gebeuren als we ruimte maken voor wilde planten.
We hebben eeuwenlang
wilde planten beroofd van de ruimte en tijd die ze nodig hebben om te gedijen.
Dat is zeker niet in hun voordeel geweest.
Het is uiteindelijk ook niet van ons.
Onze relatie met planten is door de geschiedenis heen veranderd,
en moet het nu weer veranderen.
Of het nu is wat we eten en verbouwen
of wat we lekker vinden,
we moeten nu werken met planten en de wereld een beetje groener,
een beetje wilder maken.
Als we dit doen, zal onze toekomst gezonder
en veiliger zijn
en, in mijn ervaring, in ieder geval gelukkiger.
Planten zijn tenslotte
onze oudste bondgenoten, en samen
kunnen we er een nog groenere planeet van maken.
Gedurende de hele Human-aflevering
zocht de Green Planet-crew,
om het leven van planten vast te leggen, geconfronteerd met de mensenwereld.
Maar ze hoorden ook de verhalen van mensen die diep verbonden waren
met de planten om hen heen...
zoals die aan de frontlinie van de strijd om de inheemse bedreigde planten van Hawaï
te redden van invasieve soorten.
Als we Miconia niet onder controle krijgen,
kunnen we alles verliezen wat Hawaï speciaal en uniek maakt.
Maar voordat het Green Planet-team aan de slag kon,
moesten ze een grondige voorbereiding ondergaan.
We gaan naar een plek waar heel...
Het is een zeer gevoelig ecosysteem.
Ze proberen het te beschermen tegen invasies.
Filmen op een plek die zo geteisterd werd door invasieve soorten
betekende dat ze er 100% zeker van zijn, dat ze zich niet verspreidden
met eventuele allochtone verstekelingen zelf.
Ze moesten elk apparaat schrobben en desinfecteren.
Nu de uitrusting schoon is, richt het team zich eerst op het filmen
van de zeldzame holokea-plant...
alleen te voet bereikbaar.
Er zijn nog een paar ongerepte gebieden zoals deze in Hawaii,
slechts 40% van het land heeft nog steeds inheemse vegetatie,
het meeste is weggevaagd door invasieve soorten zoals Miconia.
Het volgende op de lijst was het filmen van het team dat oorlog voerde tegen Miconia,
plaatselijk bekend als de paarse plaag.
Voor bemanningslid Aja,
is het werk niet alleen een fysieke strijd
tegen deze invasieve soort,
het is diep persoonlijk.
Ik ben in de ongerepte gebieden geweest,
dus ik weet hoe het eruit ziet en voelt,
je weet wel, om in de aanwezigheid te zijn
van al die mana en spiritualiteit.
Dat zijn niet zomaar planten.
Dat zijn de geesten van voorouders, weet je?
Het beheersen van deze invasieve planten is een meedogenloze taak,
en Aja doet dit niet alleen voor inheemse Hawaiiaanse ecosystemen,
maar ook om haar voorouderlijke relatie te beschermen
van dit fragiele landschap.
Dus, als je dit doormaakt, voelt het goed om ze te hacken
en eruit te trekken en te zijn als,
"Ja, oké, neem dat maar!" Je weet wel?
We kunnen een soort van terugvechten.
Aja's felle passie om deze inheemse bossen te beschermen is duidelijk,
maar de paarse plaag heeft zich naar plaatsen verspreid
waar Aja nooit zou te voet kunnen komen.
De lucht in gaan is de enige manier om de frontlinie
van dit slagveld te bereiken.
Met slechts genoeg brandstof om twee uur in de lucht te blijven,
is de tijd om dit luchtgevecht vast te leggen onaangenaam klein.
We hebben een dag om de helikopteroperaties uit te voeren.
Het weer kan ons volledig in de war brengen
als we een systeem krijgen dat binnenkomt,
heli naar heli is altijd gevaarlijk en moeilijk.
Deze vlucht is niet alleen spannend voor Liz,
voor plantensluipschutter Brooke Mahnken,
maar deze korte vluchten zijn zijn enige kans
om de invasie tegen te houden.
Miconia die niet is aangepakt, kan vreselijk schadelijk zijn.
Het potentieel voor één zaaiplant,
als het ver van de populatie zou komen,
volwassen worden en zaden naar buiten brengen,
dan begint het een geheel nieuwe plaag.
En als het eenmaal dat hele gebied bezit,
dan is het volledig weggevaagd.
De helikopter is erg belangrijk omdat je kunt vliegen in extreem
terrein met deze kliffen van bijvoorbeeld 1.000 voet
en Miconia vind dat...
Er zou geen andere manier zijn om bij deze planten te komen.
Het Miconia-team is gewend aan de luchtuitdagingen
van deze strijd, maar voor producer Liz,
de pre-fight talk van de helikopterpiloot,
brengt de moeite die dit team doet naar huis,
om hun werk te voltooien.
Dus je zit hier gewoon achterin
en het is een orkaan op de achterbank,
letterlijk een orkaan, dus niets los,
je wilt geen arm vooruit, een been of een hand uitsteken
want het gaat achter je waaien
en je wilt je hoofd niet uitsteken
want als de headset afgaat,
dan is het in de staartrotor en dan is het bye-bye, Maui.
Pre-flight controles voltooid,
de klok tikt nu om de lucht in te gaan.
Dit is zo belangrijk voor iedereen hier.
Ik voel zeker de druk om dit goed te doen.
Om binnen schietafstand van de planten te komen,
moet de helikopterpiloot voorzichtig naar binnen manoeuvreren
naar een van de diepste canyons van het gebied.
Zie je de lichtgekleurde rots? -Ja.
Volg die naar rechts.
Zie je het?
Het doel is in zicht.
O, ja. Daar is het.
Oké, ik leef en klaar.
Met harde wind die uit de waterval opsteekt,
is het lastig genoeg om in één helikopter in positie te komen,
laat staan ​​twee.
Om Brooke de beste kans te geven om de Miconia te raken,
moet de piloot hem binnen 20 meter van de plant krijgen
en idealiter op ooghoogte.
Elk gemist schot dreigt te veranderen in vriendschappelijk vuur,
en schaadt de soort die hij wil beschermen.
Klaar? -Ja. Daar gaan we.
Brooke moet de stengel van de plant raken
om de beste kans te hebben om hem volledig te doden.
Wauw! Mijn God, mooi schot!
Ja, werkte echt heel goed. Bedankt jongens.
Dit is voor beide teams een geslaagde missie geweest.
De vaardigheden van de piloot en het scherpe schieten
van Brooke hebben weer een stukje bos gered,
en Liz is opgelucht dat ze de opname's heeft
die ze nodig heeft om het verhaal recht te doen.
Het is gedaan. Het is gedaan.
Het zag er gewoon geweldig uit.
Ja, het ziet er goed uit.
Het ziet er goed uit.
Voor Brooke en Aja houdt hun werk echter niet op.
Alleen al het tegenhouden van het tij van invasieve soorten op Hawaï
is meer dan een mensenlevenswerk.
Maar Aja gelooft dat haar strijd de moeite waard is.
Alles wat we doen is voor de volgende generatie,
net als onze voorouders en kupuna.
Het was niet voor hen, het was voor de volgende generatie.
En om mijn kinderen naar gebieden te laten gaan, waar ze kunnen zien
dat er nog steeds autochtonen zijn,
waar we niet door al deze invasieve vegetatie hoeven te gaan.
Weet je, het is niet alleen mijn verantwoordelijkheid,
het is de verantwoordelijkheid van iedereen.
Weet je, de aarde zorgt voor ons, dus wij moeten hetzelfde doen,
we kunnen het niet zomaar voorbij laten gaan.
We moeten ook oppassen.
De Open Universiteit heeft een poster gemaakt
die de vitale rol van planten voor onze planeet onderzoekt.
Bel voor het bestellen van uw gratis exemplaar...
of ga naar bcc.co.uk/greenplanet
en volg de links naar
de Open Universiteit.