O Boże. To źle wróży.
Bernard.
- Tęskniłeś? - Co tu robisz?
Po co ta szopka?
Czemu wyglądasz jak podstarzały elf?
To dość… niepokojące.
Żyję od 1600 lat. A ty jakie masz usprawiedliwienie?
Wiesz, co to krem?
Nie widziałem cię, od kiedy odszedłeś do elfa Rumspringa.
- Do Biedroneczki. - Nieważne. Nie wróciłeś.
Poznałem kobietę. Śmiertelniczkę.
Porzuciłem wieczną, elfią młodość.
A teraz mam to coś.
Nie znika niezależnie od ilości burpee.
Niestety nie przyszedłem, by pożartować.
Szykuj się.
Wiem. Simon psuje Gwiazdkę.
Więc czemu jeszcze nie jesteś na biegunie?
Bo to nie moja praca. Też na początku dałem ciała.
Potem też było słabo.
Simon sobie poradzi.
Typowe. Jesteś taki uparty.
Przyganiał kocioł garnkowi. Pojawiłeś się nieproszony
i unieruchomiłeś moją rodzinę. To nowość.
Jak to zrobiłeś?
Mam pilota. Działa też na lwy morskie.
Co się stało?
Coś się stało?
Mój Boże, Bernard! Miło cię widzieć!
Carol! Ciebie również. Wyglądasz cudownie.
Doigrasz się, jak ich odczarujesz.
A ty, gdy wszyscy się dowiedzą, że nie chcesz uratować Gwiazdki!
- To nie tak. Jestem na emeryturze. - Teoretycznie ja też.
Ale czy marudziłem, gdy La Befana do mnie przyszła?
Nie! Więc weź się do mikołajowania!
To był przypadek.
Ktoś spadł z dachu i zostałem Mikołajem!
Pewnie, że tak myślisz.
- Tak było! - Daj spokój.
- Daj mi pilota. - Nie. Zmiana planów.
Muszę ci coś pokazać.
ŚNIĘTY MIKOŁAJ: SERIAL
ODCINEK PIĄTY WSZECHŚWIĄT
Gdzie się podziały kolory?
Masz pilota i nie umiesz wygenerować sepii?
Pogarszasz moją przepuklinę rozworu przełykowego.
Dobra, wysłucham cię.
To jak kanał historyczny.
- Nadchodzi. - Kto?
Bernard! Jak miło cię widzieć.
Wybacz, ale przyprowadziłem marudę.
Scott Calvin. Widok, który raduje moje nieśmiertelne oczy.
Użala się nad sobą. Myśli, że jego życie to dzieło przypadku.
Mikołajowy blues. Tak, to ryzyko zawodowe.
Przepraszam…
- Kim jesteś? - Mów mi Mikołaj,
ale to mylące, bo tylu nas jest.
Byłem 17. Mikołajem,
więc tak mnie nazywaj.
To Wielka Depresja, która miała miejsce za moich czasów.
Więc tu spędzasz czas. Fajnie.
Nie było łatwo, ale daliśmy radę.
Rozdawaliśmy pomarańcze i skarpety.
Dziadek o tym opowiadał, byśmy czuli się niewdzięczni.
O to chodzi? Mam się poczuć winny,
żebym wrócił do pracy.
Nie. Bycie Mikołajem to nie praca.
Wybrałeś złego następcę, bo nie nadszedł na ciebie czas.
Skąd miałem o tym wiedzieć?
Miałeś to poczuć. Tutaj.
To zgaga.
Żyje w kłamstwie.
Wszyscy wiemy, że dałem ciała.
Więc to nie ja powinienem to naprawić.
Wrócę do mojego kolorowego świata,
ale zrobię badanie na gruźlicę na wszelki wypadek.
Pewnie mają w aptece szybkie testy.
Co znowu?
Feliz Natal!
Do stu Mikołajów.
Papai Noel. Mam tyle pytań…
Wesołych Świąt.
Skąd ten odór? Bo…
Krampusie! Jak mogę wrócić do Chicago?
Przez drzwi.
Świetnie. Zabierasz dzieciom zabawki, spoko.
Rób, co musisz.
To znowu wy.
- Czy to Kraina Mikołajów? - Nie ma nazwy.
- „Kringleville”. - Nie.
- „Wszechświąt”. - Dość.
Nie pamiętasz mnie?
To ty spadłeś z dachu.
Chcesz mnie pozwać?
Tamtej nocy nie spotkaliśmy się po raz pierwszy.
To mój rodzinny dom.
A to ja.
Wiedziałem! Jesteś prawdziwy!
Scotty Calvin. Chłopiec z długą listą.
Mikołaj nie da ci wszystkiego, czego pragniesz.
Rower nie jest dla mnie, a dla Jimmy'ego.
Lalka jest dla Angeli, różaniec dla siostry Marii,
a wolnowar dla rodziców.
Jeśli dostaną te prezenty, uwierzą tak jak ja.
Czemu we mnie wierzyłeś, mimo że mnie nie widziałeś?
Czułem to tutaj.
Niczym szept.
Większość ludzi zapomina o magii Świąt
i o tym, że dzięki nim czują, że mogą wszystko.
Więc zapomnę jak moi rodzice?
Dorosłym jest trudniej uwierzyć w to, czego nie widzą.
Pewnego dnia zmienisz świat na lepsze.
Nie pamiętam tego.
Wiesz, jak jest.
Użyłeś pyłku? Byłem dzieckiem.
Pewnie dlatego jestem kiepski z matmy.
Czemu mi o tym nie powiedziałeś?
Wierzyć znaczy zobaczyć.
Gdzie jesteśmy?
To klub Wszechświęta?
Skończ z tą nazwą.
Spójrzcie! Święty Mikołaj z Miry.
Nie wygląda jak ja, ale co poradzisz.
- Co to? - Skup się.
Nigdy nie chodziło o prezenty, a o dawanie!
Rodzice św. Mikołaja zginęli.
Stał się bogaty i oddał pieniądze,
- by pomagać potrzebującym… - Myślałem, że ja opowiadam.
Ciężko się wtedy żyło.
Rodzice nie zawsze mogli chronić dzieci przed okrucieństwem świata,
więc wynagradzałem im to jedzeniem i słodyczami.
Małymi przyjemnościami.
Drobnostkami.
Dawałeś im to, czego potrzebowały.
Nadzieję.
Wybaczcie, ale muszę roznieść podarki.
Już odchodzisz?
Nigdy nie odszedłem.
Żyję dzięki tobie.
Pamiętaj: chodzi o dawanie.
Dawanie.
Nie, żebym się chwalił, ale był tu św. Mikołaj,
który zniknął w kłębach dymu niczym Elton John na koncercie.
Tak, facet ma klasę.
Dzięki niemu na świecie pojawiła się prawdziwa magia.
A z magii powstał świat Mikołaja, elfy,
nieziemskie istoty,
które kontynuują jego dzieło.
Nieziemskie?
- Zastanawiało mnie to. Jestem nieziemski? - Nie.
Jesteś zwykłym człowiekiem o wielu przywarach.
Mikołaje są wybierani, by mogli stawić czoło wyzwaniom swoich czasów.
W moich ostatnich latach technologia zastąpiła magię.
Wiedziałem, że tylko człowiek sobie z tym poradzi.
Wyjątkowy człowiek.
Klauzule miały na celu ci pomóc.
Ta dotycząca Mikołaja i pani Mikołajowej też.
Powinienem był dodać klauzulę milczenia.
Zostałem Mikołajem przypadkiem.
Widziałem, jak spadłeś z dachu.
Myślisz, że spadłem, bo ktoś krzyknął „hej”?
Jestem Mikołajem!
Byłem na milionach dachów.
Żaden Mikołaj by z niego nie spadł. To byłoby okropne.
Czekaj… Jestem pierwszym ludzkim Mikołajem?
Sądziłem, że ludzki Mikołaj założy rodzinę na biegunie,
a dzieci odziedziczą jego magię,
przez co mikołajowa scheda
nie będzie już tak zależna od widzimisię nieziemskich istot.
Moje dzieci nie mają mocy.
Jesteś pewien?
Pokazałeś mu?
Co takiego?
Mam plan, Papai. Dziękuję.
Daj mu chwilę, by ogarnął Wszechświęto.
Teraz i ja tak nazywam to miejsce.
Pokaż mi biegun północny.
Betty, serce mi się kraje, gdy widzę, że robisz zabawki jak zwykły elf.
Żaden elf nie jest zwykły, Pontoon. Daj spokój.
Zrobiłam całkiem ładną ciężarówkę.
Co to za durne zabawki?
Cody Pugh chciał ciężarówkę.
Cody Pugh.
Nie założył konta użytkownika.
Wiem. Wysłał list pocztą.
Pocztą? Czy pisał z 1987 roku?
Wysyłamy świąteczne zamówienia.
Masz na myśli dostawy kominem i…
Nie. To już nie jest nasza wizja.
- Ale… - Żadnych „ale”.
To ja tu decyduję.
To nie jest Gwiazdka.
Nie myśl tak, Pontoon.
Gdy stracisz nadzieję, znikniesz.
Dzięki tej czapeczce możecie się smucić do woli.
Elfy znikają. Czemu od tego nie zacząłeś?
Nie rozumiesz?
Wszystko jest powiązane z duchem Świąt od czasów św. Mikołaja.
Chciałem dobrze. Było mi ciężko. Myślałem, że problem tkwił we mnie.
Praca zawsze była ciężka.
Doręczałem podarki podczas suszy w czasach kolonizacji.
A ja w Średniowieczu.
Też coś. Widziałem Wielką Depresję, II Wojnę Światową, wojnę w Wietnamie
i film Star Wars Holiday Special.
- Jestem głupcem. - W końcu kumasz.
Muszę wrócić na biegun.
W końcu. Zaczynaliśmy żałować, że obdarowaliśmy mocą śmiertelnika.
Ludzie zawsze zawodzą.
Czy… Czy mogę coś powiedzieć?
Nie, bo będziesz wredny. Zawsze taki jesteś.
Każdy z was był niezłym ziółkiem.
Błędnie uważaliście się za wyjątkowych.
A elfy ratowały wam tyłki.
Od początku byłem przeciwny eksperymentowi ze Scottem.
Mówiłem, że będzie wredny.
Powierzyć moc śmiertelnikowi?
To brzmiało jak koniec świata.
Istna apokalipsa.
Do brzegu.
Co roku spodziewałem się, że Scott Calvin się wypali.
Że się podda. Ale nic bardziej mylnego.
Chciał dać ludziom to, czego potrzebowali,
by mogli uwierzyć.
Wybraliście go do pracy,
ale to Scott postanowił być Mikołajem.
Najlepszym, jakiego widziałem.
Ostatnio byłem dość nieobecny,
bo hajtnąłem się ze śmiertelniczką.
Widzicie?
Vanessa Redgrave. Ma 85 lat.
Dzielą nas setki lat, ale nadal mamy o czym rozmawiać.
- Dobrana para. - Gratulacje.
Dobra. Czas ucieka.
Dzięki temu wrócisz na biegun.
- Muszę skoczyć do domu. - Wiem. Drogę znasz.
Jesteś wkurzający jak zawsze.
Dla mnie to też niemiłe spotkanie.
No chodź.
Nie wierzę, że twoja żona zdobyła Oscara. Pozdrów ją ode mnie. Muszę lecieć.
Czas na mnie.
Pa. Na razie. Lecę.
Krampus, zmieniłeś rogi?
Dzięki, że zauważyłeś.
Czekaj. Scott?
Co się dzieje? Gdzie Bernard?
Nie uwierzycie, gdzie muszę iść.
Z przykrością informuję, że jeśli wskaźnik ducha Świąt nadal będzie spadał,
system dostaw może przestać działać.
Mówiłeś, że nauka wystarczy.
System potrzebuje też odrobiny magii.
Więc ją wytwórz.
Nie mogę.
Ludzie musieliby uwierzyć w magię. W Gwiazdkę.
Dziwne, że system jeszcze działa!
Na biegunie musi być jakieś źródło magii…
Tylko nie wiem gdzie.
ŚWIĄTECZNA SKŁADANKA MAMY
Dekorowałam dla mamy.
Uwielbiała Gwiazdkę.
Chciała zamknąć magię Świąt w butelce,
by móc z niej korzystać w gorsze dni.
- Gwiazdka Każdego Dnia! - Właśnie.
Szkoda, że nie widzi, że jej marzenie się spełnia.
Widzi nas, tato. Wie.
Świąteczne dekoracje.
Wiem, że jest lipiec. Ale potrzebowałam tego.
Są idealne.
Jak się czujesz?
Jestem zmęczona, smutna, zła, szczęśliwa…
wdzięczna. Czuję wszystko.
Córeczka na ciebie czekała.
Przepraszam.
Obiecaj mi, że dasz jej to, co najlepsze.
Ukradnę dla niej gwiazdkę z nieba.
Tato.
Skoro Gwiazdka ma uszczęśliwiać ludzi,
czemu wszyscy wokół są smutni?
Nie… Nie są smutni.
Po prostu nawet dobre zmiany na początku są trudne.
Ale sprawy przybiorą lepszy obrót.
Mam ochotę na piankę.
O nie.
Już nie robią poduszek z pianek.
Za szybko przeszedłem na emeryturę, zatrudniłem złego typa i muszę wracać.
Mieliśmy spędzić Święta razem.
Zrobimy to za rok. Obiecuję.
Teraz mamy życie. Dzieci są zachwycone, a ja w końcu mam imię.
Dyrektorka Carol!
Mnie też się tu podoba,
ale spędziłem czas we Wszechświęcie.
Nie… To okropna nazwa.
- Jest piękna. - Nie.
Wszech… Nie, nadal źle brzmi.
To powinien być Świat Mikołajów albo Mikołajki.
A może Mikołajopolis?
- Tak! - Może Świętozopotamia?
- Brzmi super. - Świetnie.
Wcale nie. Za dużo sylab.
Odbiegamy od tematu. Problem w tym, że Simon niszczy Gwiazdkę.
Czułem, że coś jest nie tak, ale myślałem, że to zgaga.
Dziwne. Ja też to czuję. I wiesz co?
Mikołajowie we Wszechświęcie powiedzieli,
że możecie mieć moce,
bo urodziliście się na biegunie.
My?
Liczyli na to,
ponieważ jesteśmy pierwszą rodziną ludzi na biegunie.
Chwileczkę. O tym nie wspominałeś.
Klauzule zostały stworzone z myślą o nas.
Więc jestem pierwszą panią Mikołajową?
Nie pytałem.
No pewnie.
Więc mówisz,
że byliśmy pierwszymi ludźmi na biegunie.
Że zostaliśmy wybrani.
To wszystko zmienia. Musimy wrócić.
To nie… Posłuchajcie. To zbyt niebezpieczne.
Elfy znikają. Nie mogę…
Znikają? Powinieneś od tego zacząć!
Nie. To dotyczy też nas. Idziemy z tobą.
Muszę to przemyśleć.
Spakujcie się, a ja coś wymyślę.
- Masz rację. Tak. - Dobra.
- Co bierzemy? - Zaraz wrócimy.
Kto chce lody?
Wcale ich nie zjadłem. Niektóre opakowania są po prostu puste.
Chodź tu. Posłuchaj.
- Nie chcę, by mnie usłyszeli. - Dobra.
Lecimy na biegun. Powstrzymamy Simona.
I to rozumiem.
Dom. Ale tu cicho.
Gdzie renifery?
Nie wiem, ale coś mi zostawiły.
Fajne miejsce na lądowanie.
Musimy zebrać wszystkich, którzy zostali
i pogadać z Simonem.
Nie złość się, ale muszę najpierw znaleźć Betty.
Zrozumiałem, że jest dla mnie najważniejsza.
Dziwne, że do tej pory to byłem ja.
Dobra, zobaczymy się później.
Wezmę przekąski z kuchni!
- Nie zmarzniecie? - Nie. Dzięki.
Gdzie tata?
Gdzie on jest?
Chyba nas zostawił.
Zabiję go.
Nie możesz zabić Mikołaja, bo wtedy ty nim zostaniesz, a to będzie dziwne.
Hej.
Riley.
- Nie mogę się doczekać gier. - Hej.
Ale nie grajmy w Obróć Owcę. Rodzice się przez nią rozwiedli.
Wybacz, ale coś nam wypadło. Wieczór z grami odwołany.
Nie szkodzi.
Wspaniale.
Ale super koszula! Skąd ją masz?
Znalazłam, zamówiłam, zaraz tu będzie.
Co? Jak?
Dzięki Gwiazdce Każdego Dnia EverythingNow!
Dzięki NowAccount dostawy są natychmiastowe.
Już przyszła.
Dzięki, dronie!
- Pójdę przymierzyć. - Jasne.
Będzie wyglądać bosko.
Gwiazdka Każdego Dnia?
Więc tak niszczy ducha Świąt.
Skąd się wzięły te drony?
I jak tu doleciały tak szybko?
Przez dziurę w niebie.
- Dziurę? Tam… nic nie ma. - Co?
Mówię wam, że na niebie widać wir.
Drony wylatują stamtąd.
Jasne.
Widzi to, co tata.
Musimy wrócić na biegun, by mu pomóc.
Gdybyśmy mogli wrócić przez wir.
Mam pewien szalony pomysł.
Skarbie, nic mnie już nie zdziwi.
Betty? Pani doktor? Hazel?
Pudding?
Gąska?
Bob?
Grzanka!!
Klusek? Percy?
Miętówka?
Nuga?
Groszek?
Churro?
Ładnie grasz.
Dziękuję.
Wkoło zrobiło się cicho.
Czy to prawda, że elfy znikają?
Tak.
Wrócą?
Elfy zrodziły się z ducha Świąt.
A on znacznie osłabł.
Mogą nie wrócić.
Chcę pomóc. Tęsknię za Edie.
Wystarczy, że uwierzysz.
Uwierz całym sercem w ducha Świąt i w to, co dobre.
To cała tajemnica.
Wierzę, Betty. Powiem tacie, żeby uwierzył.
Będzie chciał pomóc.
Na pewno.
Muszę wracać do pracy.
Betty?
Koteczku?
Muszę na chwilę wyjechać.
Nie mogę ci powiedzieć gdzie i nie wiem, kiedy wrócę.
Jesteś jak inni faceci.
Obiecuję, że nie, ale nie mogę o tym…
Chwila. Jacy inni?
Powiedz prawdę. Proszę. Jesteś mi to winien.
No dobra.
Mój tata jest, a raczej był, ale może znów być Mikołajem.
Razem z rodziną musimy wrócić na biegun, by ocalić Święta.
- Żegnam. - Czekaj.
Zrozumiem, jeśli nie chcesz już ze mną gadać,
ale zrób dla mnie jedno.
Nie śpij w Wigilię.
Jeśli nam się uda,
Mikołaj zejdzie twoim kominem i zobaczysz, że to mój tata.
Nie wierzę w Mikołaja, więc czemu miałby do mnie przyjść?
By dać twojemu braciszkowi figurkę Lokiego z Funko Pop.
Skąd wiesz, że ją chce?
Nie wiem. Po prostu… wiem.
E.L.F.Y.
Stać! Intruz!
Spokojnie, Gary, to ja. Spójrz.
Słyszysz?
Wyglądasz okropnie.
Wiem. Posłuchaj, Gwiazdka jest zagrożona.
Przysięgałeś wierność Simonowi, ale pomóż mi.
Temu świrowi? Bynajmniej.
Wspaniale. Dobra.
Potrzebujemy starej ekipy z linii produkcyjnej.
Zostałem tylko ja.
Cóż…
Radziłem, by założyli foliowe czapeczki, żeby nie zniknęli.
Śmiali się ze mnie, ale oto jestem.
Cieszę się, że mi pomożesz.
Znasz mnie.
Zrobię wszystko, by ocalić Gwiazdkę.
W porządku. Chodźmy.
Teraz? Mam przerwę na kakao.
Gary, odstaw kakao.
Butter, a jeśli powiem ci, że możesz latać jak renifery Mikołaja?
Nie.
Wszystkie zwierzęta mogą latać. Wystarczy, że uwierzą.
- Koń by się uśmiał. - Cal, przestań.
No co, mógłby.
Zginiemy. Nie umrę bez pierwszego pocałunku.
Wierzę w Sandrę. W was oboje.
To ładne ostatnie słowa, mamo.
Musimy znaleźć Simona i przemówić mu do rozsądku.
Bardzo się zmienił.
Jak widać. Potrzebuje dekoratora. Co to?
Na pewno nie jest taki zły. Ma śliczną choinkę.
Łańcuch źle leży.
Chciałem ci odradzić dotykanie łańcucha.
Ale tego nie zrobiłeś.
Intruz!
Zapomniałem powiedzieć o tych durniach.
Nie strzelać. Nie mamy broni.
Nie wierzę, że wpadłem w pułapkę Mikołaja.
Ani ja. Tym bardziej, że teoretycznie już nim nie jesteś.
Ciekawe, czy elfy zniknęły, czy po prostu uciekły od ciebie.
Gotowy?
By umrzeć? Czemu nie.
Tak, skarbie.
Mówiłam do konia.
To fatalny pomysł.
Strzeliłam Butter motywacyjną gadkę, ale chyba jej nie kupił.
Niby dlaczego?
Zwykły koń przeleci przez dziurę w niebie, którą tylko Cal widzi.
Który dwa razy oblał egzamin na prawko, bo nie widział pomarańczowych pachołków.
Lećmy!
Dawaj, Butter. Dasz radę.
Sandra jest lepsza w jeździe saniami ode mnie.
Ale może trzeba było wymyślić plan B?
Świetnie jej idzie. Dobrze ci idzie.
O mój Boże.
Cela? Naprawdę, Simonie?
Wróciłem, by ocalić Gwiazdkę. Po wszystkim możemy pogadać.
Powiem ci, jak być milszym Mikołajem.
Świat nie potrzebuje twojej przestarzałej wersji Mikołaja.
Ale ludzie muszą wierzyć, a duch Świąt umiera.
Jak może umierać, skoro Gwiazdka jest każdego dnia?
Dobre pytanie!
- Płot! - W porządku.
Butter, lećmy! No już! Teraz!
Butter! Kocham cię!
Tak!
Udało ci się! Udało! Wiedziałam!
Cal, gdzie jest dziura?
Cal!
Otwórz oczy!
- O rany, lecimy. - Tak.
- Dobra.
- Wzleć wyżej. - Dobra.
Na prawo. I wyżej. Prosto.
Wyżej. Wyżej! Za wysoko! O tutaj.
- To niebezpieczne. Zawróć! - Co?
Nie mogę! Wciąga nas!
Alarm, intruz.
Co znowu?
Chyba czas nam ucieka. Spójrz.
Skąd to masz?
Poczekaj.
Ta kula mogła nas ocalić.
Wiem.
Więc za co siedzisz?
Na podstawie postaci z filmu „ŚNIĘTY MIKOŁAJ”
Napisy: Małgorzata Banaszak