PRZEGONIĆ DEMONY
Poziom drugi
Witaj, Max.
Witajcie, kłopoty.
Max, do cholery, to reklama, a nie Mona Lisa.
To mistrzostwo świata, moja droga.
Dość już.
Jak ci minął weekend?
W porządku. Spokojnie.
W samotności?
Tak. A twój?
Jak zwykle. Obiad w sobotę, joga na kacu w niedzielę.
Średniawka.
Dalej chora?
Nie mogę się doleczyć.
Długo cię trzyma.
Szkoda, że nie było cię w piątek.
Wyjdę się napić, jeśli wygramy.
Wygramy. I to dzięki tobie.
A jak chodzi o tę chorobę, to jeśli chcesz pogadać…
To przeziębienie, nie rak.
Powinnaś czasem wyjść z domu.
Pobyć z ludźmi.
Mogłabyś ich polubić
Na Boga, nie możesz poczekać, aż wejdziesz?
Jest głodny.
Dzieci muszą jeść.
I nauczyć się cierpliwości.
Ja nie karmiłam na zawołanie.
- Zawsze taka jest? - Jaka?
- Pytam, czy zawsze. - Jezu.
- Co ona robi? - Ja? Nic.
Chuchała na niego wódką.
Coś ci zdechło w ustach?
Mam gdzieś miętówki. Bierz.
- Masz. - Pierdol się.
W porządku, mamo?
Przepraszam.
Cześć, piękna.
W porządku, dziękuję.
Nie trwało to długo, prawda?
Postawmy sprawę jasno.
Hej, Katrin.
Wprowadzisz się tu?
Słucham?
Zamieszkasz ze mną?
Jako kto?
Przyjaciółka.
Dziewczyna.
Czy cokolwiek.
Czyli kto?
Czy ty właśnie masz udar?
To końcówka poematu.
Wędrowiec.
To ulubiony wiersz mojego taty.
„Tam, gdzie nie ma nikogo,
znajduje się szczęście".
Hej…
Do czego to zmierza?
Do mojego nosa.
O ile nie chcesz mi tego wdmuchnąć w dupę.
Wiesz co? Późno już.
To znaczy wcześnie.
Zaczynam pracę za cztery godziny.
Miło było znów cię zobaczyć.
Naprawdę.
O nie.
Nie ma sensu teraz kłaść się spać.
Trzeźwa jak świnia.
Dasz radę.
- Kawa jest dobra. - Bardzo dobra.
Kto jest dobry, Lauro?
Będziesz dla mnie dobra?
Chciałabym, żebyś była…
Szczęśliwa, co?
Tak.
Nie ma szczęśliwych ludzi.
Gdyby byli, nie miałabym pracy.
Wow. No dobra.
Z tym cię zostawiam.
Kurwa.
Kurwa, nie.
MAXINE – PRACA
Sprawdzam, czy jedziesz
i czy wszystko OK. Spotkanie o 11.
Gdzie jesteś? Oddzwoń!
Strułam się, będę jutro.
Wyglądasz strasznie.
Wiem.
Coś jeszcze?
Nie.
Tylko, kurwa, zadaliśmy szyku.
Prezentacja.
Cudownie.
Ładnie udajesz, ale wezwijmy ci taksówkę.
Nie, mam rzeczy do zrobienia. Muszę zostać.
Damy sobie radę.
Wiesz, jak działamy. Jesteś chora.
- Idź. - Jestem do tyłu.
Muszę nadgonić pracę.
Proszę.
Cześć.
Co?
Na pewno tak powiedziała?
Tak, jestem.
Powiedz, że się wypisuję
Nie, że już tu nie pracuję. Od roku. OK?
Powiedz jej jasno i wyraźnie.
Czego?
Nie odzywaj się tak do mnie, proszę.
Przepraszam, Max.
Staram się pracować,
a moja matka do mnie dzwoni.
Twoja matka?
Twoja martwa matka?
Martwa dla mnie, nie nieżywa.
OK.
Przepraszam, że nie wtajemniczam cię
w moje życie osobiste. Jesteś moją szefową.
Daj spokój, nie jestem tylko…
Co?
Mam tu gdzieś chusteczkę.
W mojej torebce.
Zostaw. Pozwól mi…
Dobra, starczy tego.
Kończysz z tym.
Patrzą, prawda?
Pieprzyć ich.
- Lauro… - Nie mogę tu zostać. Przepraszam.
Pozwól sobie pomóc, kochanie.
Nie jestem twoim projektem!
Nie moja wina, że córka ci umarła!
Przepraszam, Max.
Co z tobą nie tak?
Katrin?
Cześć, tu…
Tak, Przepraszam, ale…
Nic się nie stało.
Oczywiście, rozumiem. W porządku.
To nic.
Cześć.
No, dalej.
Halo?
Jak mnie znalazłaś?
Lauro, czy to ty?
Jak mnie znalazłaś?
Wyszukałam cię w Internecie.
To nie było trudne.
Jesteś dość popularna.
Czego chcesz?
Umierasz?
Wszyscy umierają.
Chcę wiedzieć, co u ciebie.
Wszystko w porządku?
Tera, czy przez ostatnie dwadzieścia lat?
Cóż, mogłaś się odezwać.
Pamiętasz mój numer, oczywiście.
Więc zadzwoniłaś do mnie do pracy, żeby mieć argument?
Czy to…
dzieje się naprawdę?
- Odpierdol się. - Nie, poczekaj.
Ja tylko… Słuchaj, wiem, że minęło dużo czasu,
ale ja wciąż jestem twoją matką,
a matka zawsze wie.
Czułam, że cierpisz.
Jest tak?
Lauro?
Mogłoby…
być lepiej.
Daję radę. To przejdzie.
Na pewno?
Dlaczego nie przyjedziesz?
Po co?
Pomogłoby to?
Ty byś pomogła?
Zaopiekowałabym się tobą.
Dlaczego, skoro mnie nienawidzisz?
To nieprawda. Nigdy tak nie było.
Straciłam twojego ojca. Nie chcę stracić ciebie.
Tak się cieszę.
To cudowna i słuszna decyzja dla nas obydwu.
Nie mogę się już doczekać.
CEREMONIA OSTATNI CZWARTEK MIESIĄCA
PUNKT 18 TYLKO DLA MIESZKAŃCÓW – LIMIT MIEJSC
DOMOWE KRÓWKI – 3 FUNTY
Nie masz drobnych?
Dwudziestak starczy na sześć paczek, a chciałabym mieć zapas.
Ludzie lubią moje krówki.
Mówisz po angielsku?
Wezmę jedną paczkę. Proszę zatrzymać resztę.
W sumie to nie.
Jednak ich nie sprzedam.
Ani jednej.
W porządku. Po prostu dam pieniądze.
Przepraszam, pani Dent.
Wiedziałam, że znam ten głos.
Przez lata ukradłaś znacznie więcej.
Wiedziała pani, że to ja, tak?
Dziękuję za dyskrecję.
Wobec twej matki?
Nie przestałabym przez ciebie sprzedawać krówek.
Jak Celia miałaby pani zabronić? Nie rozumiem.
To jasne.
Nie zmieniłaś się.
Nie lubię cię…
Ani twojej znajomej.
Mamo?
Faktycznie. Mama.
Powtórz, proszę.
Nie tak to pamiętam.
- Wszystko się zmienia. - Ty nie.
Czy to komplement?
Skąd masz pieniądze?
Nie było tragicznie.
Wygrałaś na loterii?
Tak się trochę czuję.
Możesz przestać?
Może przejdziemy się po ogrodzie?
Uwielbiałaś się tu bawić.
Może najpierw herbata.
Nie bawiłam się. Ukrywałam.
Ciągle masz ten złom?
Naprawdę tak nienawidziłaś pianina?
Właśnie miałam spytać, czy grasz.
Nazywanie tego złomem jest chyba trochę za mocne.
Cokolwiek ci zrobiłam, nigdy nie podniosłam na ciebie ręki.
Nigdy.
To były tylko słowa.
Tylko?
Tak.
Cukru?
Tylko słowa…
Mam dla ciebie kilka:
narcystyczna, sadystyczna suko!
Nie!
Witaj, Lauro.
Abi.
Co tu robisz?
Uciekam.
A ty?
To samo.
Byłaś już u mamy?
Ta.
I jak?
Słabo.
Szczególnie dla jej imbryka.
Minęło dwadzieścia lat,
a ona wciąż wie, w którą strunę uderzyć.
Masz zamiar narzekać na matkę?
Jak za dawnych lat.
Tu wszystko jest jak dawniej.
Jesteś pierwszą osobą,
która wygląda choć trochę starzej.
Dzięki.
Ale to dziwne.
Czy ktoś tu w ogóle umiera?
Jest tam.
Prawie dziesięć lat.
Rak.
Przepraszam, Abi.
Zawsze mówisz to, czego nie należy.
- Czy twój tato… - Jest zbyt zły na śmierć.
Wracaj do mamy.
Naprawdę nie jest młoda.
Nie odkładaj tego.
Chwilę tu zostanę, więc…
Wraca.
Widzisz? Niczego nie ma.
Nic się nie stało.
Oczyśćmy atmosferę spacerem po ogródku.
Chcę się położyć.
- Świeże powietrze… - Już byłam.
Oczywiście.
Pamiętasz, gdzie był twój pokój?
Wody?
Zjemy, kiedy zejdziesz na dół.
Śpij dobrze.
Lauro.
Naprawdę smaczne.
Kiedy polubiłaś gotowanie?
Staram się dla ciebie, Lauro.
Po tym, co zrobił twój tata, zostałam sama.
Bycie matką…
Czy naprawdę byłam taka zła?
Tak.
Ja tylko chciałam, żebyś była idealna.
Ciężko było mi zajść w ciążę.
Za moich czasów nie było leczenia zaburzeń płodności.
I operacji plastycznych.
Musisz mieć z osiemdziesiąt lat.
Kiedy przestaniesz się wykręcać,
może zaczniemy rozmawiać.
Pójdę do łóżka.
Tak, idź.
Połóż się wcześnie.
Ja posprzątam.
Boże.
Nie.
Pamiętaj o piciu wody.
Podczas snu chce się pić.
Lauro.
O Boże.
Nie.
Kurwa!
Co do cholery?
SŁOWNICZEK SIAD NA TWARZY, DWIE DZIURKI, WIĄZANIE
OSTRA JAZDA, WIELOKROTNY ORGAZM, KOBIECY WYTRYSK
ANAL, PRZYJEMNOŚĆ, ZABAWA W WODZIE
Ty zdziro.
O nie.
DO POWTÓRKI! ANAL: 9/10
DUŻY FIUT, ALE WOLI BYĆ ULEGŁY
8/10/13 MARION JEDNAK WOLĘ PENISY 0/10
Długo spałaś.
Naleśniki?
Jasne.
Wzięłam ręcznik z szafki. Mogłam, prawda?
Oczywiście, kochanie. To twój dom.
Mam pytanie, dziwne.
Czy kiedy tu mieszkałam, zdarzało mi się lunatykować?
To może być objaw lękowy.
Nie pamiętam, żeby dokuczały ci lęki,
ale czasem chodziłaś we śnie.
Dlaczego pytasz?
Nieważne.
A co do chodzenia,
może spacer w ogrodzie przed śniadaniem?
Nie.
Nie ma mowy.
Dobrze.
Więc naleśniki.
Musisz spróbować dżemu.
Jest z owoców z ogródka.
Brawo! Zjedz do końca.
Zjedz do końca?
Pamiętasz, jak groziłaś, że zakleisz mi buzię?
Dobrze się czujesz?
Tak.
Będę za jakąś godzinę.
Wydawało mi się, że jest lepiej, że zaczynamy rozmawiać.
Bo tak było. Teraz mogę myśleć…
Spalę trochę energii i możemy wrócić do rozmowy.
Pójdę z tobą.
Nie musimy nic mówić.
Proszę, nie. Chcę iść własnym tempem.
Nie widziałam cię dwadzieścia lat.
Nie spuszczę cię teraz z oczu..
Serio?
Poczekaj!
Wrócę niedługo!
ZNOWU PRZYSTOJNY DZIĘKUJĘ!
MOJE CIAŁO WRÓCIŁO DZIĘKUJĘ
DZIĘKUJĘ ZA WŁOSY
Te praktyki muszą się skończyć.
Posłuchaj mnie, proszę.
To nie przetrwa.
A co, jeśli pieniądze nie wystarczą?
Zostaniesz z niczym.
Posłuchaj, proszę.
Stracisz duszę.
Proszę.
Jogging?
Tak.
O co chodzi księdzu?
Kenowi?
Skąd znasz Kena?
Kiedyś tu mieszkałam.
Czasy się zmieniają.
Mamy tu tylko brydża i bingo,
a biedny Ken nie lubi krzyczeć numerków.
Numer trzy – Trójca Święta.
Nie jesteś za młody na bingo?
Lauro.
Cześć.
Wyszłaś pobiegać?
A ty?
Na spacer.
Nie byłam pewna, czy mnie zobaczysz.
Nie chodzę za tobą.
Jasne.
Ciągle tu przychodzę.
Mieszkam tu, wiesz…
Musiałam się wyrwać.
- Od niej, nie od ciebie. - Zwiałaś bez słowa.
Zostawiłaś mnie z umierającą matką i ojcem alkoholikiem.
Jeśli cię to pocieszy, nie trafiłam do raju na ziemi.
Nie pocieszy.
Na pewno nie szłaś za mną?
Ani trochę?
Twoja mama prosiła.
W porządku?
Wczoraj też, jeśli musisz wiedzieć.
- Co? - Prosiła, bym upewniła się, że jesteś.
Dlaczego się zgodziłaś?
Ale jesteś, więc…
- Ty manipulatorska suko. - Słucham?
- Abi mi powiedziała. - Co?
Że chcesz, by mnie śledziła.
- Nie chciałam, żebyś wyjechała. - No to ci się nie udało.
- Gdzie moja torba? - Przepraszam. Nie wyjeżdżaj,
dopóki ci nie powiem, że umieram!
Umieram.
Na co?
Czy to ważne?
- Znalazłaś je? - Leżały na ziemi.
Herbaty?
Poproszę.
Trzeba to trochę rozpuścić.
- Przepraszam. - Twoja wątroba.
To ją przepraszaj.
Raczej Boga.
Nie mogę mu służyć w nerwach, a może wezwać mnie lada moment.
Dotychczas siedział raczej cicho.
Wyleczył cię z raka.
No tak.
Czyli herbata?
Poproszę.
Chciałbym to zrozumieć.
Wkładasz torebkę do gorącej wody. To wszystko.
Nie.
Chciałbym wiedzieć, czemu nie ocalił was dwóch.
Byłaś maleńka.
Bezbronna.
Patrzyłaś na mnie, potrzebowałaś.
A potem?
Dorosłam, stałam się człowiekiem, wyzwaniem?
Widzisz, posiadanie dzieci uczy cię wiele o tobie samej.
Ja dowiedziałam się, że potrzebuję być adorowana.
Dostałaś to od taty?
Tak.
Już niedaleko.
Zostawił cię,
nas…
Przeze mnie.
Popełnił błąd.
Tęsknię za nim.
Ja też.
Ale dlaczego tutaj?
Gdybym wiedziała, co ma w głowie,
to bym próbowała go powstrzymać.
Nie znaleziono jego ciała, tak?
Nigdy.
Ale jego ubrania leżały złożone tam, gdzie stoisz.
Więc wciąż tam jest?
Nie było mnie tu wcześniej, prawda?
Nie przyprowadzałaś mnie tutaj nigdy?
Nie, dlaczego miałabym to robić?
Nie wiem.
Robiłam wiele dziwnych rzeczy.
Musisz mi coś powiedzieć.
Nie wierzę w życie po śmierci, Boga i tak dalej,
ale dzień przed twoim telefonem…
Przedawkowałam.
Kokainę.
Prawie umarłam.
A może umarłam.
Coś, ktoś jednak wyciągnął
do mnie rękę…
Z tego stawu.
Tak to wyglądało.
Pomógł mi i mnie uratował.
To był duch twojego ojca.
Tak uważasz?
Nie wiem.
Może.
Jeśli chcesz zwrócić się do niego, wiem, gdzie może być jego duch.
Dziękujemy ci, Panie, za to jedzenie, dom, a przede wszystkim
za zdrowie Abi.
Dzięki Twym działaniom wiemy, czym jest Twoja miłość
i dziękujemy Ci za odwagę
życia pośród wstrętu i nienawiści ludzi.
Wiemy, że nas słyszysz.
Amen
Jesteśmy od nich bogatsi.
Odwrócili się od Boga.
Od własnych dzieci.
DZIĘKUJEMY ZA CUDNE ZĘBY
Kiedy będziesz gotowa.
Tu jest jeszcze bardziej upiornie.
Kiedyś było tu inaczej.
Twój ojciec miał rękę do roślin.
Uwielbiał to miejsce.
Tato…
Nie wiem, czy mnie słyszysz.
Co ja, kurwa, robię?
Świetnie ci idzie.
Może podejdziesz na koniec?
Kontynuuj.
Tato…
nie spotkaliśmy się,
nie wierzę też w duchy,
więc nie wiem, czy to mogłeś być ty…
Ale chciałam…
Chciałam…
Pieprzyć to.
Lauro, poczekaj.
On się zabił, bo nie dał rady być tatą.
To czemu mnie uratował?
Może chce cię poprosić o szansę.
Puść mnie.
Nie wyjdziesz stąd, dopóki choć nie spróbujesz.
- No już! - No i wróciłaś.
Zastanawiałam się, kiedy zrzucisz maskę. Puszczaj.
Umieram, pamiętasz o tym?
Na pewno, jeśli nic nie zmienisz.
Pierdol się.
Nie!
Kochałam go.
Dał ci życie.
- Może pójdziesz się zdrzemnąć? - Nie.
Przyniosę ci wody.
Nie chcę spać. Chcę…
- Może powinnam wyjechać. - Nie!
Nie…
Jestem przerażona.
Nigdy nie myślałam o tym, co ja ci zrobiłam.
Zostawiłam cię samą.
Moje serce pękło.
Nigdy o tym nie rozmawiałyśmy, prawda?
Może zaparzę herbaty?
Tak.
Po tym wcześniej?
Na szczęście zbieram imbryki.
Myślałam, że fiuty.
Przepraszam.
Widziałam dziennik.
OK.
Masz tupet.
Mała, wścibska zdzira.
Mamo?
Wszystko w porządku?
Wyjdź.
Nie powinnam tego czytać, przepraszam.
Wyjdź!
Chodzisz za mną?
Dasz jednego?
- Celia, czemu zawdzięczam… - Wszystko odwołane.
- Jak to? - Moja córka…
- Ale… - Nie przerywaj mi, Leonardzie.
Jak wiesz, moja córka zjawiła się niespodziewanie.
Powiedz wszystkim.
Ale Celio…
Odejdź!
Przedziwny dzień.
Jedyny ptak, którego nie dosiadała moja matka.
Skąd wiesz?
Czytałam jej dziennik.
Nie!
- Ocenia je w skali do dziesięciu. - Nie!
I rysuje schematy pozycji.
- Najdziwniejsze, jakie widziałam. - Coś ty!
To już cię przerasta
czy zostaniesz jeszcze?
Nie dość ci smutku?
Przepraszam.
Nie mnie ci teraz trzeba.
Celio, możemy porozmawiać?
Nie róbmy zamieszania.
Proszę, Celio, otwórz drzwi.
Łeb mu utrącę.
Wyraziłam się jasno.
- Tak, ale… - Kto cię przysłał?
Nikt. To znaczy, rozmawialiśmy w wiosce.
Rozmawialiście…
- Cóż, ten, no… - Gadasz tak, jak pieprzysz!
Do meritum.
Dobrze. Nie możesz odwoływać wszystkiego,
- bo taki masz kaprys. - Mogę robić, co mi się podoba,
- Leonardzie. - Nie.
Tak nie można. Jest jakieś quid pro quo.
Jest umowa. Dajesz, czego potrzebujemy,
- a my w zamian… - Wiem, co znaczy quid pro quo.
A wy nie macie nic, czego chcę.
- Żaden z was. - Celio, proszę.
Od dwudziestu lat działamy jak w zegarku i teraz chcesz odwoływać?
Przesunąć.
- Moja córka zjawiła się… - Ona może poczekać. To nie.
Siedź z tyłu! Jesteś ostatni w kolejce!
Co do kurwy?
Boże, Lauro, co to jest?
- Nie wiem. Matka twierdzi, że umiera. - Co?
Ja myślę, że umieram.
Kilka dni temu przedawkowałam i od tego czasu jest coraz gorzej.
- Gówno za gównem. - Czekaj. Jeszcze raz.
Celia umiera, ale co to ma do ciebie?
- To moja matka. - Nie jesteście ze sobą zszyte.
- To moja matka! - Ale ty…
Jezu, dobrze już.
Dowiedz się, co się dzieje, i zadzwoń.
Dobrze? Obiecujesz?
- Tak. - Dobra.
Mamo, musimy porozmawiać.
Twoja twarz.
Wszystko jest w porządku. Poczekaj na mnie w domu.
Dokąd idziesz?
- Do wioski. - Ale po co?
Zaufaj mi.
- OK. - Zaufaj.
Wszystko będzie dobrze.
Jesteś w domu. Jesteś bezpieczna.
Kurwa.
Mamo!
Chyba powinnaś wejść do domu.
Zatańczymy?
Spadaj.
Twoja matka chce, żebyś zaczekała w domu, kiedy jest w kościele.
Wziąłeś laskę.
Nigdzie nie idę.
- Ty też nie. - Straszysz mnie kaczką?
Kopytem.
A teraz, do środka.
Dobry Boże, ojcze wszystkich ludzi,
przebacz nam nasze winy
i przywróć roztropność
w czystszym…
Usłysz nas na niebiesiech
Wiemy, że wkrótce czas
Nasze dusze spoczną
Jesteśmy spragnieni, musimy pić
Nowi, lepsi, wzniośli
Dzięki tobie będziemy
Wiecznie żywi
Wzniośli, nowi, lepsi
Wiecznie będziemy
Cię wielbić
Ja! Ja…
Proszę, ja!
Ja!
Ja! Mnie wysłuchaj!
Proszę!
Mamo! Kurwa!
Poczekaj.
A ja?
Abi!
Otwórz drzwi!
Odejdź stąd.
Ken, to ja, Laura, koleżanka Abi.
Wróciłaś po mleko matki?
Nie, nie piłam go.
Tylko patrzyłam, ale to wszystko pogorszyło.
Co się ze mną dzieje?
To koniec.
Koniec czego?
Twój ojciec znał dawne rytuały, potem twoja matka.
To zmieniło ją i całą wioskę.
Tylko ja, Abi i jej matka nie ulegliśmy
truciźnie twojej matki.
Co pan mówi o moim ojcu?
- Odejdź. Muszę znaleźć Abi. - Co pan mówił o moim ojcu?
Tam, na moczarach,
on nie odebrał sobie życia. On je ofiarował.
Czemu?
Czemuś przeciwnemu Bogu.
Zapytaj matki, jak ukradła temu moc.
I przy okazji ją spakuj.
Jesteś popieprzony. Chcę tylko lekarstwa.
Nie ma dla ciebie lekarstwa, tylko miłosierdzie.
Nie chcę miłosierdzia.
- Chcę odpowiedzi. - Jakich?
- One cię nie ocalą. - A Bóg?
Nie ocalił pana żony.
Co?
Ja znajdę swoją córkę,
a ty swoją matkę
i powiesz jej, że Bóg wraca do wioski.
Idź.
Zobacz, co mi zrobiłaś, suko!
Gdzie moja mama?
- Pewnie w domu. - Nie.
Dołączmy do niej.
Nie było cię na ceremonii.
Kiedy dostaniesz mleko?
Kiedy twoja matka wypije trochę mojego.
Pani Dent?
Zabieram cię do matki.
Celio?
- Mamo? - Celio?
Mamo?
Może jest w środku.
Celio?
Mamo?
- Rusz się. - Mamo, jesteś tam?
- Jaki jest kod? - Skąd mam, kurwa, wiedzieć?
Celia? Panie przodem.
Nie ma jej tu.
Chodźmy stąd.
Nikogo tu nie ma. Chodźmy szukać mamy.
Chyba widzisz, że nikogo tu nie ma?
Doskonale.
Pozwoliła mi cię skrzywdzić, jeśli będzie trzeba.
Myślę, że twoja matka tego chce.
Rozumiem dlaczego.
Gdzie się wybier…
Pomocy.
Pomóż mi, proszę!
Celia, ty suko!
- Chciałaś mnie tym nakarmić! - Lauro.
- Chodź ze mną. - Abi? Co robisz w jej aucie?
Jesteś z nimi w zmowie.
Ona nas naprawi. Będziemy lepsze.
Ona wszystkich poprawi.
- Posłuchaj… - Precz!
Mam nawrót raka. Wsiadaj do samochodu.
- Co? Nie wierzę. - Przysięgam.
- Nie! - Będzie dobrze.
Pierdol się!
Spokojnie.
Dlaczego nie zabiłaś mnie od razu?
Mam być złożona w ofierze?
Twoja rola jest ważniejsza.
To zjadło twojego znajomego.
Kim jeszcze to karmiłaś?
Nikim jej nie karmiłam.
To ona karmi nas.
Ziemia zjada wszystkie swoje dzieci…
Tak już jest.
Tędy.
Proszę, przestań.
- Nie. - Nie rób tego, proszę.
Będzie dobrze.
Dlaczego to robisz? Co ona zrobiła dla ciebie?
- Musisz jej zaufać. - Nie wiesz, co tam jest.
Wchodź!
Do środka!
Nic ci nie jest? Lauro, przepraszam.
Przepraszam, kochanie.
- Na koniec. - Puść mnie, proszę.
- Musimy to zrobić. - Ona słabnie.
Słabnie, posłuchaj mnie.
To w ogóle nie jest jej moc.
Czy dla tego poświęcił się tata?
Nie mógł dać mi dziecka, więc w zamian ofiarował jej siebie.
A ona w odpowiedzi dała mi ciebie i uratowała mnie.
A jak się jej odwdzięczysz?
Zabijesz się, żeby mogła znowu cię wskrzesić.
O nic jej nie prosiłam.
„To nie twoja wina”.
Ileż razy to słyszałam?
Teraz oddasz wszystko, co kiedykolwiek zabrałaś.
Najpierw możesz oddać mi córkę.
Kiedy wypełni swoją rolę.
Już nie wydajesz rozkazów.
- Jesteś skończona. - Tato, idź do domu.
Przyszedłem cię uratować.
Ona potrzebuje ratunku od ciebie i twojego milczącego partnera.
Przed kimkolwiek się płaszczysz, marnie cię wynagradza.
Spójrz na córkę, za którą twój mąż oddał swoje życie.
Gnije na twoich oczach, zupełnie jak ty sama.
Nikomu nie możesz pomóc.
Spytaj córki.
Abi, o czym ona mówi?
Wystaw ją poza krąg.
Wiesz, co może się stać.
Nie odwracaj się ode mnie!
Królowo rozkładu i odrodzenia, zabierz swą córkę.
- Jest tutaj. - Proszę!
- Abi, coś ty zrobiła?
Boże.
Nie!
Zabierz ją!
Nigdy więcej śmierci, dla nas i dla ciebie.
Dlaczego do niej poszłaś?
- Przepraszam, tato. - Dlaczego?
Bo ona odpowiada.
Ale cud…
Chciałam żyć.
Ja ją uratowałam, Ken.
Nikogo nie ocaliłaś.
Ja też nie
Przepraszam, Abi.
Nie! Nie wypuszczaj jej!
Zabierz ją.
Zabierz swoją córkę. To jedyny sposób!
Czemu mnie nie zabiłaś?
Nie jestem morderczynią.
Puść ją.
Wszyscy w wiosce umrą,
jeśli wypuszczę ją przed uzupełnieniem mocy.
Wszyscy.
Rusz się!
Ruszaj się, stara ruro.
Celio, pomóż nam.
Odpraw jeszcze raz rytuał.
Pomóż nam!
Powiedz im.
Co ma nam powiedzieć?
Ona wam nie pomoże.
To, co wam dawała, nie należało do niej.
Wzięła wasze pieniądze, uwielbienie i mężów.
Nie jesteście jej nic winni.
Jesteście winni mojej prawdziwej matce, ale jej nie ma.
A wy macie przesrane.
Co nam zrobiłaś, Celio?
Dałam wam młodość.
Dałam wam życie.
A co takiego wy daliście mi w zamian?
- Zatrułaś nas. - Dałam wam to, czego chcieliście.
I wciąż mogę.
- To nie musi być koniec. - Nie.
Już po nas.
Byliśmy tacy szczęśliwi.
Nie mogłaś tego wytrzymać, tak?
Wierzycie mi?
Kochacie mnie?
Pomóż nam!
Kochacie mnie?
Teraz widzisz, jak wygląda miłość?
Proszę.
Jestem twoją matką.
Nie jesteś moją matką.
Jesteś tylko cipą, z której wyszłam.
Napisy: Katarzyna Drenda