WYSPA CZASZKI 1973
Cześć.
Oby ta wiadomość do ciebie dotarła.
Albo i nie, bo to by oznaczało, że nie żyję,
co pewnie szczególnie by cię nie smuciło.
Wybacz, muszę się spieszyć.
Może nie wybaczysz mi, że tyle ci odebrałem.
Nie mogę cofnąć się w czasie i naprawić swoich błędów.
Ale może zostawię coś, co przyda się w przyszłości.
Dziedzictwo.
Zrozumiesz, że było warto.
WŁAŚCICIEL: RANDA, W.J.
MORZE JAPOŃSKIE
Wyciągnąć.
Otworzyć.
Co robisz? Wracaj do pracy!
Do roboty!
NA PODSTAWIE POSTACI „GODZILLI”
MONARCH: DZIEDZICTWO POTWORÓW
Musimy zaczekać.
Witamy w Tokio.
Proszę nie wstawać i zaczekać na dekontaminację. Dziękuję.
To wszystko ma tworzyć iluzję bezpieczeństwa.
Tak jakby przeciwpasożytniczy oprysk miał powstrzymać kolejny atak potworów.
DROGA EWAKUACYJNA
Cel wizyty w Japonii?
Niedawno zmarł mój ojciec i załatwiam związane z tym formalności.
Więc chyba sprawy rodzinne.
Proszę umieścić palce na szklanych płytkach.
Dobrze.
1 KWIETNIA 2015
Wyrazy współczucia.
Pod ten adres, proszę.
TOKIO 2015
Jesteście przygotowani.
Rząd wydaje mnóstwo pieniędzy. Pociski, drony...
Jest pani z tej branży?
Branży?
Przygotowań na atak potworów. To teraz wielki biznes.
Ludzie zawsze znajdą sposób, żeby wzbogacić się na tragedii.
Więcej zysków niż tragedii.
- To znaczy? - San Francisco to było oszustwo.
Zrobili to przy użyciu CGI.
Ciekawa teoria.
To nie wszystko. Prowadzę podcast.
Cześć, mamo.
Miałaś zadzwonić po wylądowaniu.
- Właśnie wylądowałam. - Dwie godziny temu.
- Cate, czekałam... - Miałam kontrolę paszportową
- i celną, a potem złapać taksówkę. - O Boże.
To co, jesteś tam teraz?
Jestem.
No i?
No i co, mamo?
Myślisz, że będzie tam czekał, aż ktoś go zabierze do domu?
Czyli powinnyśmy były zrealizować twój plan?
Siedzieć tu i gapić się w ścianę, nie wiedząc, co to oznacza?
Cate?
- Oddzwonię. - Nie rozłączaj się...
Kim jesteś?
Co tu robisz?
- Kim jesteś? - Czego chcesz?
Stój!
- Odłóż to! - Czyje to mieszkanie?
Co jest?
Stała tu!
To chyba jakaś wariatka.
Co ty robisz?
Czemu macie te zdjęcia?
To zdjęcia rodzinne.
- Jak tu weszłaś? - Mam klucze.
- Skąd je masz? - Znalazłam je w biurku ojca,
razem z umową na wynajem tego mieszkania.
Nie wiem, kim jest twój ojciec, ale to nasze mieszkanie.
To jest mój ojciec.
Kentaro...
Kim ona jest?
KAZACHSTAN 1959
- Kur... - Mam prowadzić?
Nie mogłaś załatwić nam auta, które byłoby trochę mniej rozklekotane?
Mówiłeś: „Wtopmy się w tłum”. Wolałbyś zaprzęg z wołami?
Może i tak.
Dałoby się im trochę siana, mniej by się skarżyły.
Billy, to pedał po lewej.
Jaka jest zasada dotycząca komentowania z tylnego siedzenia?
- Z drugiej lewej. - Tylne siedzenie.
- To na pewno właściwa droga? - Sprawdzę.
Pięć tysięcy miliremów.
Sześć tysięcy.
To właściwa droga.
Walić to. I tak nie zamierzałem mieć dzieci.
Serio? Nigdy?
Kiedyś brałeś to pod uwagę.
Kiedyś to była całkiem atrakcyjna idea.
Proszę,
nie mów, że to dlatego, że nie poznałeś właściwej kobiety.
Sprawiacie, że to wygląda na łatwiznę.
Wychowujecie dziecko, prowadzicie wspólnie projekt Monarch. To spore osiągnięcie.
Osiągnęliśmy to wszystko razem.
Tak.
Siedem tysięcy miliremów i wciąż rośnie.
Dobra. Czas na widowisko.
Koniec drogi.
To powinno nas przynajmniej po części chronić.
To zależy, przed czym musimy się chronić.
Boisz się, że wpadniemy na tytana?
- Gdzie twój zmysł przygody? - Wojsko powierzyło mi jedno zadanie.
Mam utrzymać was, jajogłowych, przy życiu. Dla odmiany róbcie, co mówię.
Tak jest.
Dobra.
Jeśli udowodnimy, że sieć jest prawdziwa,
ta teoria przestanie być szaloną fantazją.
Tak.
Może wszystko, co poświęciliśmy, okaże się tego warte.
Sprzęt.
Billy, za mną.
Tak, idę.
Rzuć broń!
Spokojnie.
Kei!
Kei, nie zdejmuj maski.
To strefa zamknięta.
Kim jesteście?
Naukowcami.
Chcemy tylko pomóc.
Jeśli to zjesz, zachorujesz.
Twoja rodzina może umrzeć.
Chodzi ci o „skażenie”?
To bajka,
która ma odstraszyć ciekawskich.
Dlaczego?
Czym tak ciekawią się ludzie?
Ludzie mówią...
że rząd wypalił dziurę w ziemi
i że prowadzi ona aż do Piekła.
Wierzysz w to?
Sami się przekonajcie.
Zbliżamy się.
Dzięki, Billy.
Jakiś problem?
Przestaniesz to robić?
Problem jest taki, że nie ma tu promieniowania.
To niemożliwe.
Wychwyciliśmy je 1600 kilometrów stąd. To powinna być strefa zero.
Ale nie jest.
Chłopak miał rację. To bujda.
Okej. Zdejmujemy maski czy nie?
- Jest to goręcej niż w piekle. - Nie.
Tak.
Świetnie. Teraz chcesz umrzeć?
Doktorka tak mówi, więc...
- Też jestem doktorem, wiesz? - Jasne. Wiem.
Nie wygląda jak on.
Ale...
...ma jego klucze.
Ale nie jego twarz.
Udowodnij to.
Masz dowód? Jakieś zdjęcia?
Mam zdjęcia.
Tu biwakujemy w Redwoods.
Poparzył go trujący dąb i miał okropne czerwone plamy na ramionach.
Doprowadzało go to do szału. Kojarzycie to?
To nasz ogród.
Zbudował mi ten domek, kiedy miałam pięć lat.
W ten jeden weekend był akurat w domu.
Tu mam dobre.
Wykupiłam im rejs na rocznicę ślubu.
Trzydzieści lat.
To dopiero osiągnięcie.
- A ty jak długo byłaś jego żoną? - Nie mów tak do niej.
Nie oceniam jej.
Ale nie jesteś ciekaw, kogo pierwotnie zdradził?
Twoją matkę czy moją?
Czekaj... Czego chcesz?
Kentaro...
...co się dzieje?
Możesz nam coś powiedzieć?
Czekaliśmy,
szukaliśmy,
ale Hiroshi zniknął.
Przepraszam za najście. Zapomnijmy, że to się wydarzyło.
Żartujesz?
Proszę, pomóż mi zrozumieć.
Chciałabym.
Proszę. Są wasze.
Brak odczytów.
Każdy skok na liczniku
po chwili znika, jakby coś go wchłonęło.
Jasne. Albo pożarło.
No co? Przecież już to widzieliśmy.
Dla tych istot atomówka to tylko przystawka.
Dobra, czas na trochę nauki.
Proszę.
Dobra. Ostatni ładunek gotowy.
Odstępy mają być większe.
Powinno je dzielić 50 metrów.
To w przypadku dużych. Tych na 3,8 megadżuli.
- To te przywieźliśmy. - Nie, te mają po 2,1.
Jeśli chcemy uzyskać większą głębokość, odstępy muszą być po 30 metrów.
Przy diamentowej formacji.
- Tutaj mamy okrąg. - Detonuję.
Czekajcie. Czy to...
- Puste przestrzenie. - Co?
Komory. Głęboko u podstawy.
Tam na dole coś jest.
Powyżej normy.
Tak jest.
Właśnie tego szukaliśmy.
Tak.
To jest to.
Cześć, mamo.
Czemu nie oddzwoniłaś?
- Co się stało? - Nie mamy tu czego szukać.
Ktoś tam był?
- Cate? - Wiedziałaś?
O czym?
- Cate? - Muszę kończyć.
Cate, co odkryłaś? Czyje to mieszkanie?
Jego.
Mamo, jesteś tam?
Mamo? Mamo!
- Wstawaj. - Co się dzieje?
- To system wczesnego ostrzegania. - Przed czym?
Godzilla.
SCHRON
GODZILLA: STREFA EWAKUACYJNA
- To pewnie ćwiczenia. - Ile musimy tu siedzieć?
Czekamy na...
„Czysto”.
A jeśli to nie ćwiczenia?
Jesteś z San Francisco. Wiesz lepiej od nas.
Chce wiedzieć, czy był z tobą.
Co?
Kiedy to się stało. Był z tobą?
Jaka to różnica?
Nie sądzisz, że byłoby inaczej,
gdyby był tu wtedy z nami?
Nie, nie był ze mną.
Nie, nie. O Boże. Nic ci nie jest?
Wszystko będzie dobre.
Wyciągnę was stąd.
Wszystko dobrze. Chodźcie za mną!
Dzieci! Chodźcie!
Mam cię. Już dobrze. Chodź.
Już dobrze. Chodźcie.
Nie!
Muszę iść! Muszę stąd wyjść, przepraszam.
Musimy stąd uciekać. Puście mnie!
Już dobrze.
O cholera.
Coś tam zdecydowanie jest.
Jakaś nowa forma M.U.T.O.
Wyglądają na embriony.
Przypominają larwy. To rodzaj pokoju dziecinnego.
Tak.
A skoro tak, to mamusia musi być niedaleko.
Pobierzmy próbkę materiału genetycznego.
Chcecie tam zejść?
Tak. Chyba śpią, prawda?
- Chyba? - Do cholery, to nowy gatunek.
Nie możemy stracić szansy. Musimy dowiedzieć się wszystkiego, co się da.
Możemy, jeśli dzięki temu nie zginiemy.
To po co tu jesteśmy?
Uważam, że powinniśmy...
Mam złe przeczucia, okej?
Billy ma rację. Nie wrócimy z pustymi rękami.
Co ty robisz?
- Umiem pobrać próbki. - Kei, wracaj tu.
- Chodź. - Jestem najlżejsza.
W razie czego wciągniecie mnie.
Dobra. Nie pozwolimy ci tam zejść.
Nie.
Nie pozwolicie mi?
Billy.
Ma rację. To musi być ona.
Co ty robisz? Billy, co ty... Hej, przestań!
Przestańcie.
Powiedzcie mile dokładnie czasu
potrzebujecie na zebranie materiału genetycznego.
Pięć minut. Góra.
Dobra. Zrobimy to razem.
Bądź ostrożna.
Widzisz? Czysto.
Czysto.
Alarm odwołany. Proszę wrócić do swoich zajęć.
I wszystko wraca do normalności?
A co mamy robić? Biec do domu i chować się w szafie?
Pyta, czy przyjdziesz wypić herbatę i opowiedzieć o swoim życiu.
To bardzo miłe i powiedz jej, co tylko chcesz,
ale nie ma rzeczy, na którą mniej miałabym ochotę,
niż picie herbaty z kobietą, z którą tata zdradzał moją mamę.
Z mojej perspektywy twoja matka była tą drugą kobietą.
Dobra. Idę już.
Ta druga kobieta będzie miała wiele pytań.
Znalazłaś odpowiedzi?
Przeleciałaś pół świata, by je odnaleźć.
I odkryć, co one otwierają.
A odkryłaś tylko, że tata był kłamliwym palantem.
To ci wystarczy.
Widocznie musi wystarczyć.
Myślisz, że ojciec był taki zły?
Coś ci pokażę.
Dobrze.
Rozejrzyj się.
Czego konkretnie mam szukać?
Jego. Nie był tym, za kogo go uważasz.
Może go po prostu nie znałeś.
Gość budzi szacunek.
Miał dwie rodziny, a znajdował czas na obsesję na punkcie pracy.
- Była ważna. - Proszę cię.
Wiesz w ogóle, co robił?
- Oprogramowanie dla satelitów. - „Oprogramowanie dla satelitów”.
Poznałeś kogokolwiek, z kim pracował?
Zabrał cię kiedyś do swojej pracy?
Czym się zajmujesz?
Niech zgadnę. Inżynieria komputerowa?
Coś, z czego kochany tatuś byłby dumny.
Hej!
- Co tam jest? - Nie wiedziałem, że tam jest.
Co robisz?
- Data twoich urodzin? - Przestań.
Chciałeś, żebym poznała twojego tatę. Pokaż mi coś, czego o nim nie wiedziałam.
Jedyną nowością w tym pokoju jest to.
Siódmy lipca.
A twoja mama?
To byłoby zbyt oczywiste.
Boisz się tego, co znajdziemy?
Siedemnasty sierpnia.
Rób tak dalej, a zablokujesz go na stałe.
Serio, przestań. Nigdy go nie otworzę.
Jak to zrobiłaś?
Twój miesiąc i mój dzień urodzenia. Miesiąc twojej mamy i dzień mojej.
Cuchnie rybami.
WŁASNOŚĆ: RANDA, W.J.
- Muszę ustalić, co to jest. - Stary sposób przechowywania danych.
- To prywatna sprawa. - Zawrzyjmy układ.
Pomóż mi, a na zawsze zniknę z twojego życia.
Może kogoś znam.
Idź sobie. Jem.
No weź, May.
Widziałaś kiedyś taki format?
Lata osiemdziesiąte?
Nie. Raczej siedemdziesiąte.
Nie mogę wszystkiego rzucać, kiedy potrzebujesz przysługi.
Zapłacę ci.
Niewiele, ale tyle, żebyś nie traciła czasu.
Zapłacisz mi?
Chcesz mi płacić?
Okej. Nieważne.
Zaczekaj tu.
May.
May!
Co?
Zachowajmy profesjonalizm.
Czyli tym jest teraz ta relacja?
Transakcją?
A może zawsze taka była, tylko nie widziałam?
Mówiłem, że potrzebuję czasu.
Tak. I dałam ci go.
Nie możesz znikać na długie miesiące, a potem pojawiać się nagle
i traktować mnie jak dział IT.
- Wybacz. - Czemu mam cokolwiek dla ciebie robić?
I dla niej? To wszystko prawda?
Nie wiem.
Mój ojciec miał te dane w sejfie nie bez powodu.
Jeśli zdołam to wytłumaczyć albo udowodnić, że ona kłamie...
W porządku?
Zapłaciłam.
Mieszkasz w okolicy?
Tak. Jest tanio. Jak na tokijskie standardy.
Każdy zajmuje się sobą. Jest autentycznie. Podoba mi się.
Ale chcę wiedzieć o tym więcej, bo mam rodzeństwo.
Co jakiś czas ktoś się rodzi. Ale mamy dziewięć miesięcy na przygotowanie.
Na ciebie spadło to znienacka w dorosłym wieku. I to jeszcze ktoś taki.
Super, dzięki.
- Wybacz. - Nie, jest cudowny.
Lubię cię.
Dobra. Rozgośćcie się.
Wiesz, gdzie co jest.
Jesteś kolekcjonerką?
Nie. Audiofilskie nerdy twierdzą, że tylko tak słucha się winyli.
Mówią, że dźwięk jest cieplejszy, bardziej uczciwy.
Dwieście, trzysta tysięcy jenów za antyk, który ściągnęłam z garażu dziadka.
Dodaję świeżą warstwę wosku.
Żadne badania nie dowodzą, że dźwięk jest lepszy.
- Jest lepszy. - Nie jest.
Ale ludzie wolą słuchać sercami niż uszami.
Chętnie wezmę od nich kasę.
May nie należy do osób sentymentalnych.
Jasne. Bo tak dobrze mnie znasz.
Dzięki temu mam na ramen i Asahi w gorszych okresach.
Głównie zajmuję się freelancerką. Kodowaniem i projektowaniem gier.
To też z jednej z twoich gier?
Nie. Tak się składa, że namalował to twój brat.
Przyrodni brat. To jeszcze niepotwierdzone.
Mówiłeś, że jesteś inżynierem.
Nie, ty to mówiłaś.
Dobra. Zaczynamy.
Uszkodzony?
- Zaszyfrowany. - Nie da się go odczytać?
Technologia szyfrowania bardzo się rozwinęła.
To, co 40 lat temu było klasy wojskowej, jest teraz standardem.
OSTRZEŻENIE
Heh, tu Collins z usuwania danych.
Mam tu coś, co musisz zobaczyć.
Tak?
O co chodzi?
Ktoś próbował przepuścić to przez jakiś program do deszyfrowania.
Ma kod Monarch, więc dostaliśmy alert.
Ile tego zdobyłaś?
Niewiele. Parę megabajtów.
Ta osoba jest ostrożna.
Odszyfrowała małą próbkę
i natychmiast to usunęła, gdy program zadziałał.
- Masz adres IP? - Znam tylko ogólny obszar. Tokio.
Mam to przekazać Verdugo?
Wiesz co... Ja się tym zajmę.
Na pewno? Po G-Day Verdugo mówiła, że chce o wszystkim wiedzieć...
Dzięki za wszystko. Bardzo mi pomogłaś. Świetnie się spisałaś.
Hej. Jak twój japoński?
Co to jest?
Nie wiem. Ale jest tego dużo.
To Wielka Stopa?
Czekaj... Cofnij. Co to jest?
To wygląda jak mapa satelitarna w jego gabinecie.
Ale czego to mapa?
Niczego nie rozpoznaję.
Czym jest „Monarch”?
Oni tam byli.
W San Francisco.
Żołnierze czy ktoś taki. Mieli to na mundurach.
I co robili?
Nie wiem. Całe miasto się rozpadało.
Ludzie byli uwięzieni, ginęli, a ci ludzie robili zdjęcia.
Biegali uradowani jak dzieci na wycieczce. Tak jakby na to czekali.
Myślisz, że twój ojciec dla nich pracował?
To było w jego sejfie.
Nie był taki.
Czemu z nią gadamy?
Gdyby mój ojciec był tu ze mną, a nie w San Francisco,
wciąż by żył.
Ale nie był w San Francisco podczas G-Day.
Myślałam, że nie mówisz po japońsku.
Nigdy tego nie mówiłam.
To był nasz tajny język z tatą.
Już go nie używam.
Mamy ci zaufać? Po tym, jak nas oszukałaś?
Nikogo nie oszukałam.
To znaczy?
Nie było go tam?
- Tato? - Gdzie jesteś?
Tato. O Boże. Nic ci nie jest? Bez przerwy dzwoniłyśmy.
- Gdzie jesteś? - W obozie.
Gdzie dokładnie? Gdzie teraz stoisz?
Przed namiotem Czerwonego Krzyża przy północnym wejściu.
Tato?
- Tato? - Cate!
Tato!
Nic ci nie jest? Dzwonię od wielu dni.
Dopiero przywrócili sieć.
Gdzie byłeś?
Nie było lotów. Wszystkie wstrzymano.
Twoja matka jest cała?
Chodź. Mamy namiot po drugiej stronie obozu.
Nie mogę zostać.
O 22.00 rusza na wschód autokar, który opuszcza strefę.
Są tu przepustki dla ciebie i twojej mamy.
W Reno macie hotel
i samochód zarezerwowane na wasze nazwisko.
Reno?
Co...?
Chodź. Mama się o ciebie zamartwia.
Musisz zaopiekować się matką.
Nie.
Muszę coś zrobić.
Nie!
Wybacz, Cate.
Ale jesteś silna.
Poradzisz sobie.
Przepraszam.
Przepraszasz?
Przekaż matce, że ją kocham.
Kocham was obie.
Tato!
Jakiś tydzień później odebrałyśmy telefon od policji stanowej z Fairbanks na Alasce.
Samolot, którym leciał, zaginął podczas burzy.
Nie odnaleźli wraku.
Co teraz zrobicie?
Nie był idealny, ale nie był też potworem.
Robił to wszystko z jakiegoś powodu.
Odpowiedzi muszą być tutaj.
Powodzenia. Obyś je znalazł.
Ale nic nie uzasadnia tego, co zrobił mnie i mojej matce.
Stój. Stój. Cofnij.
To?
To moja babcia.
Tak. Zmarła, kiedy był mały.
Czemu wśród tych plików jest jej zdjęcie?
W czym ona stoi?
Dobra.
Co widzisz?
To co ty, Billy. Tyle że z bliska.
Dzięki.
Minęły już prawie trzy minuty, bierz się do pracy.
Są tu liczne przydatki.
To niewątpliwie insektoid.
Niesamowite.
Uruchomienie reaktora musiało je przyciągnąć
ku powierzchni. Chciały się pożywić.
Ja pierdolę!
O Boże. Musimy spadać.
Kei. Zapomnij o ustaleniach. Musimy uciekać.
- Jeszcze minuta. - Uciekajmy.
Na górę!
- Biegiem! - Uwaga!
Wynoście się stamtąd! Wracajcie tu!
Szybko!
O Boże.
O Boże. Dawaj!
Dawaj! W górę!
Ciągnij!
- Ciągnij! - Zbliżają się! Szybko!
Billy! Ciągnij!
Nie!
Nie puszczajcie!
Nie!
Jest ich zbyt wiele!
- Jesteśmy zbyt ciężcy. - Nie!
Daj rękę!
- Nie wytrzymam! - Wyciągnij rękę, Kei!
Wyciągnij rękę!
- Nie utrzymam cię! - Ciągnij!
Nie!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK