(เกาะกะโหลก ปี 1973)
ไง พวก
ไม่รู้ว่าจะได้เห็นข้อความนี้ไหม หวังว่าคงได้นะ
ที่จริงก็ไม่อยากให้ได้หรอก เพราะถ้าได้เห็นก็น่าจะแปลว่าทางนี้ตายไปแล้ว
ซึ่งนายก็อาจจะไม่ได้เสียใจเท่าไหร่
ขอโทษนะ ต้องรีบพูดรีบไป
นายอาจไม่มีทางยกโทษให้ฉัน กับสิ่งที่ฉันพรากมาจากนาย
และฉันย้อนเวลากลับไป แก้ไขทุกความผิดพลาดที่ทําไว้ไม่ได้
แต่ฉันอาจทิ้งอะไรสักอย่างไว้เพื่ออนาคตได้
เป็นมรดกตกทอดต่อไป
แล้วนายจะได้รู้เองว่าทุกอย่างมันคุ้มค่า
(สมบัติของ ว.จ. แรนดา)
(ปี 1973)
(ปี 2013)
(ทะเลญี่ปุ่น)
กว้านขึ้นมา
เอามาทางนี้
ปล่อยเลย
ทําอะไรน่ะ กลับไปทํางานสิ
กลับไปทํางานกันได้แล้ว
(สร้างจากตัวละคร "ก๊อดซิลล่า")
เราต้องรอก่อน
ยินดีต้อนรับสู่โตเกียว
กรุณานั่งตามที่นั่งเพื่อรับการฆ่าเชื้อ ขอบคุณค่ะ
ก็แค่ทําไปหลอกๆ ให้เรานึกว่าปลอดภัย
อย่างกับการพ่นยาฆ่าปรสิต จะป้องกันสัตว์ประหลาดโจมตีได้
(เส้นทางอพยพ)
คุณมาญี่ปุ่นด้วยจุดประสงค์อะไรคะ
คุณพ่อเพิ่งเสีย ฉันเลยต้องมาจัดการทรัพย์สิน
งั้นก็เรียกว่ามาธุระค่ะ ธุระครอบครัว
ประทับนิ้วมือบนส่วนกระจกค่ะ
โอเค
(1 เมษายน 2015)
เสียใจด้วยเรื่องคุณพ่อนะคะ
ช่วยพาไปที่อยู่นี้ค่ะ
(โตเกียว ปี 2015)
ที่นี่ดูเตรียมพร้อมมากๆ เลย
รัฐบาลใช้เงินมหาศาล ทั้งสร้างจรวด ทําระบบโดรน
คุณอยู่ในวงการนี้รึเปล่า
วงการเหรอ
วงการเตรียมรับมืออสุรกาย ตอนนี้กําไรงามมาก
คนหากําไรจากความทุกข์ยากของคนอื่นได้เสมอ
ได้กําไรมากกว่าความทุกข์
- หมายความว่าอะไร - ซานฟรานซิสโกเป็นเรื่องปาหี่
ใช้ซีจีไอทําล้วนๆ
โอ้โห เบิกเนตรมากเลยนะคะ
มีมากกว่านั้นอีกนะ ผมมีพอดแคสต์
หวัดดีค่ะ แม่
ไง ไหนว่าเครื่องลงแล้วจะโทรมา
- ก็เครื่องเพิ่งลง - ลงตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน
- เคท แม่รอ... - กว่าจะผ่านต.ม.เข้ามา
- ผ่านศุลกากร หาแท็กซี่ - เฮ้อ ตาย
โอเค งั้นตอนนี้ถึงแล้วเหรอ
เพิ่งถึงค่ะ
แล้วอะไรคะ แม่
นึกว่าพ่อจะนั่งอยู่ในห้องนี้ รอให้มีคนมาพากลับบ้านงั้นเหรอ
เราควรจะใช้แผนของลูกสินะ
นั่งอยู่บ้าน จ้องผนังไปเรื่อย ไม่มีทางรู้ว่านี่มันหมายถึงอะไร
เคท เคท
- เดี๋ยวหนูโทรกลับ - เคท อย่าเพิ่งวาง...
คุณเป็นใคร
มาทําอะไรที่นี่
- คุณเป็นใคร - ต้องการอะไร
อย่านะ
- อย่าแตะต้อง! วางไปเลย - ที่นี่บ้านของใครกัน
มีอะไรกัน
จู่ๆ เขาก็โผล่มา
แม่ว่าน่าจะสติไม่ดี
เธอเป็นใครน่ะ
ทําไมถึงมีรูปถ่ายแบบนี้
- ก็มันรูปถ่ายครอบครัว - อะไรนะ
- เธอเข้ามาได้ยังไง - ฉันมีกุญแจ
- ไปได้มาจากไหน - เจอที่โต๊ะทํางานของพ่อ
พร้อมกับสัญญาเช่าห้องที่นี่ในชื่อของพ่อ
ไม่รู้นะว่าพ่อเธอคือใคร แต่ที่นี่เป็นห้องของเรา
นี่แหละพ่อของฉัน
เคนทาโร่...
เด็กคนนี้เป็นใคร
(คาซัคสถาน ปี 1959)
- บรรลัย... - ให้ฉันขับแทนไหม
ก็น่าจะหารถที่คุณภาพดีกว่านี้หน่อย
ก็คุณบอกให้ "แฝงตัวเนียนๆ" ไม่เอาคันนี้จะเอาเกวียนเทียมวัวเหรอ
เอา อาจจะดีกว่า
ป้อนฟางให้กินแล้วมันน่าจะไม่ส่งเสียงบ่นขนาดนี้
บิลลี่ คันเร่งอยู่ทางซ้าย
เฮ้ย เรามีกฎยังไงเรื่องนั่งเบาะหลังอย่าบ่น
- อีกซ้ายหนึ่ง - เบาะหลัง
- แน่ใจเหรอว่านี่มาถูกเส้น - เดี๋ยวดูให้
เจอ 5,000 มิลลิเรม
หกพันแล้ว
แปลว่ามาถูกเส้นแน่ๆ
เฮ้อ มีรังสีก็ช่างเถอะ ไม่คิดจะมีลูกอยู่แล้ว
จริงเหรอ ไม่เคยคิดเลย
กาลครั้งหนึ่งคุณเคยคิดฝันๆ ว่าจะมี
ก็กาลครั้งหนึ่งความคิดนั้นเป็นฝันที่ดีมาก
ขอเลย
ไม่ต้องอ้ําอึ้ง บอกมาเลยว่าเป็นเพราะนายไม่เจอผู้หญิงที่ใช่
ต้องยกให้นายสองคนนะ ทําให้มันดูง่ายไปเลย
เลี้ยงลูกก็เก่ง ประคองโมนาร์คให้รอดก็ได้ นั่นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ
เรื่องที่ทําได้เราก็ทํามาด้วยกัน
ใช่
เจ็ดพันมิลลิเรมและขึ้นเรื่อยๆ
เอาละ ถึงเวลาบู๊
สุดถนนแล้ว
นี่น่าจะพอกันอะไรได้บ้าง
ก็ต้องขึ้นกับว่าเราจะกันอะไร
กลัวจะไปเจออสุรกายเข้าหรือไง
- ใจผจญภัยหายไปไหนหมด - กองทัพสั่งฉันมาทํางานเดียว หอยหลอด
ให้มาปกป้องพวกกระหม่อมบางอย่างนาย
โอเคนะ เพราะงั้นรอบนี้ช่วยทําตามที่ฉันบอกหน่อย ขอละ
ได้เลยครับผม
โอเค
เรากลับมาเพื่อพิสูจน์ว่ามันมีเครือข่ายจริงๆ
และทฤษฎีของเราไม่ใช่แค่จินตนาการเพ้อคลั่ง
ใช่
นี่อาจทําให้คุ้มค่ากับทุกอย่างที่เรายอมสละไป
เอาอุปกรณ์ออกมา
บิลลี่ ตามมาเร็วๆ
เออ มาแล้ว
วางอาวุธเดี๋ยวนี้!
ใจเย็นๆ
วาง... เคย์!
เคย์ อย่าถอดหน้ากาก
นี่เป็นเขตหวงห้าม
พวกคุณเป็นใคร
เราเป็นนักวิทยาศาสตร์
เราแค่อยากมาช่วย
ถ้าเอาเจ้าพวกนั้นไปกิน คุณอาจล้มป่วย
ครอบครัวอาจจะตายได้
หมายถึง "กัมมันตรังสีปนเปื้อน" เหรอ
นั่นมันนิทานหลอกเด็ก
เพื่อให้พวกอยากรู้อยากเห็นไสหัวไปไกลๆ
ทําไม
คนอยากรู้อยากเห็นเรื่องอะไรกัน
พวกคนแก่ๆ เล่าว่า...
รัฐบาลมาระเบิดหลุมใหญ่ในแผ่นดิน
เจาะลึกลงไปถึงนรก
แล้วคุณเชื่อรึเปล่า
ไปดูเองสิ
น่าจะใกล้แล้ว
ขอบคุณที่บอก บิลลี่
มีปัญหาอะไรรึเปล่า
เลิกถอดหน้ากากซะทีได้มั้ย
ปัญหาคือตรงนี้ไม่มีกัมมันตภาพรังสี
เป็นไปไม่ได้
เราอ่านค่าได้ในระยะห่างจากที่นี่ 1,600 กิโล ตรงนี้น่าจะเป็นจุดกําเนิดรังสีเลยล่ะ
แต่ไม่ใช่
เด็กคนนั้นพูดถูก นี่เป็นนิทานหลอกเด็ก
โอเค งั้นตกลงให้ถอดหน้ากากรึเปล่า
- เพราะใส่แล้วร้อนเป็นบ้า - อย่าถอด
ถอด
เยี่ยม เพิ่งมาอยากตายตอนนี้เหรอ
ก็ด็อกบอกว่าถอดได้...
- เออ นี่ก็เป็นด็อกเตอร์เหมือนกันนะ ลืมเหรอ - เออสิ รู้แล้ว
หน้าตาไม่เหมือนพ่อด้วยซ้ํา
แต่...
เขาได้กุญแจของคุณพ่อมานะ
แต่ไม่ได้หน้าของพ่อ
พิสูจน์สิ
แล้วนายล่ะมีอะไรพิสูจน์ รูปถ่ายเหรอ
ฉันก็มีรูปเหมือนกัน
นี่เราไปกางเต็นท์กันที่เร้ดวู้ดส์
พ่อไปโดนต้นโอ๊คพิษจนกระทั่ง มีผื่นแดงขึ้นทั่วแขนเลย
เขาหงุดหงิดสุดๆ พอจะจําได้มั้ย
นี่คือสนามหลังบ้านเรา
เขาสร้างบ้านเด็กเล่นให้ฉันตอนอายุห้าขวบ
สุดสัปดาห์หนึ่งที่พ่ออยู่บ้านจริงๆ
นี่ก็ภาพที่ดี
ฉันซื้อบัตรล่องเรือชมพระอาทิตย์ตกดิน ให้พ่อกับแม่ไปฉลองวันครบรอบแต่งงาน
สามสิบปี
นั่นถือว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ
- คุณแต่งงานกับเขามานานแค่ไหน - อย่าพูดกับแม่ฉันแบบนั้น
ฉันไม่ได้จะตัดสินแม่นาย
แต่นายไม่สงสัยเหรอว่าเขานอกใจใครก่อน
แม่ของนายหรือแม่ของฉัน
เดี๋ยว... แล้วเธอต้องการอะไร
เคนทาโร่
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
คุณมีข่าวอะไรมาบอกเราไหม
เรารออยู่นานมาก
ตามหา
แต่ฮิโรชิหายไปเลย
ขอโทษนะคะที่บุ่มบ่ามเข้ามา ลืมเรื่องนี้ไปเสียเถอะ
ล้อเล่นรึเปล่า
ได้โปรด ช่วยให้ฉันเข้าใจหน่อย
ฉันก็อยากช่วยได้
นี่ค่ะ กุญแจบ้านคุณ
อ่านค่าอะไรไม่ได้เลย
ทุกครั้งที่เข็มกระดิกนิดนึง
มันจะเลือนหายไปเหมือนมีอะไรดูดไปหมด
ฮื่อ หรือกินเข้าไป
อะไรล่ะ ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นมาก่อน
ไอ้ตัวพวกนี้คิดว่า "ร." ใน "ระเบิดนิวเคลียร์" เป็น "รสเลิศ"
มาเร็ว มาทําเรื่องวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง
เอาไปเลย
เอาละ ตั้งระเบิดลูกสุดท้าย
นี่ว่าต้องเว้นระยะมากกว่านั้นนะ
แต่ละลูกควรจะห่างกัน 50 เมตร
นั่นมันสําหรับพวกลูกใหญ่แบบ 3.8 เมกะจูล
- เราก็เอาแบบนั้นมา - ไม่ใช่ พวกนี้แค่ 2.1 เมกะจูล
ถ้าอยากวัดค่าที่ความลึกมากกว่าเดิม จะมีรัศมีระเบิดได้มากที่สุดแค่ 30 เมตร
แต่นั่นคือวางระเบิดแบบกริดหลามตัด
- นี่เรากําลังวางแบบวงกลม - จุดระเบิดแล้ว
เดี๋ยว นั่นมัน... เดี๋ยวนะ
- โพรง - อะไรนะ
เป็นช่องโล่งอยู่ในชั้นหิน
แต่ข้างล่างนั่นมีตัวอะไรสักอย่าง
ค่ามันทะลุชาร์ตเลย
เออสิวะ
นี่แหละคือสิ่งที่เราหากันอยู่
เยส
นี่แหละใช่แล้ว
ค่ะ แม่
เคท ทําไมไม่โทรกลับหาแม่
- เกิดอะไรขึ้น - ตรงนี้ไม่มีอะไรให้เราตาม
อะไรนะ มีคนอยู่ในบ้านนั้นเหรอ
- เคท - แม่รู้อยู่แล้วรึเปล่า
รู้อะไร
- เคท - หนูต้องวางก่อน
เคท ไปเจออะไรเข้า นั่นบ้านของใคร
บ้านพ่อ
แม่ ยังอยู่ไหม
แม่คะ แม่
- ลุกเร็ว - เกิดอะไรขึ้น
- ระบบเตือนล่วงหน้า - เตือนอะไร
"โกจิร่า"
(ที่หลบภัยทางการ)
(พื้นที่อพยพจากก็อดซิลล่า)
- อาจจะแค่ซ้อมเฉยๆ - เราต้องอยู่ตรงนี้อีกนานแค่ไหน
เราต้องรอให้เขาบอกว่า...
"ปลอดภัย"
แล้วถ้าไม่ใช่การซ้อมล่ะ
นึกว่าเธอมาจากซานฟรานซิสโก เธอน่าจะรู้ดีกว่าเราเสียอีก
แม่อยากรู้ว่าพ่ออยู่กับเธอรึเปล่า
อะไรนะ
ตอนเกิดเรื่อง พ่ออยู่กับเธอรึเปล่า
มาถามตอนนี้มันจะต่างอะไรกัน
คิดว่ามันจะไม่ต่างเหรอ
ถ้าตอนนั้นพ่ออยู่กับเราที่นี่
ไม่ พ่อไม่ได้อยู่กับฉัน
ไม่นะ ไม่ ตายแล้ว เป็นอะไรรึเปล่า
ทุกคน เดี๋ยวทุกอย่างจะเรียบร้อยนะ
ครูจะพาออกไปจากตรงนี้
ไม่เป็นไร ทุกคนตามครูมา ตามครูมา!
เด็กๆ! มาทางนี้!
ครูจับไว้แล้ว ไม่เป็นไรนะ มาเลย
ไม่เป็นไร ลงไป
ไม่นะ! ไม่!
ไม่!
ฉันต้องออกไป ฉันต้องไป ขอโทษนะ ขอทาง
เราต้องออกไปจากตรงนี้ ปล่อย ปล่อยฉันไป
ไม่เป็นไรแล้วค่ะ
ไม่เป็นไรแล้ว
บรรลัยละ
ข้างล่างนั่นมีอะไรจริงด้วย
มูโตรูปแบบใหม่
ดูน่าจะยังเป็นตัวอ่อนอยู่
เหมือนกําลังเป็นดักแด้ อย่างกับที่นี่เป็นบ่ออนุบาล
ใช่
แล้วถ้าที่นี่เป็นบ่ออนุบาล ตัวแม่ก็ต้องอยู่ไม่ไกลใช่มั้ยล่ะ
เราต้องเก็บตัวอย่างสารพันธุกรรมของมัน
แปลว่าอยากลงไปตรงนั้นเหรอ
ก็ใช่สิ คือ... ดูไปพวกมันก็จําศีลอยู่ใช่มั้ยล่ะ
ดูไป
เรากําลังพูดถึงสายพันธุ์ใหม่เลยนะ ลี
เราทิ้งโอกาสที่จะได้ศึกษามันให้ละเอียดไปไม่ได้
ปล่อยได้ ปล่อยสิ ถ้าศึกษาแล้วสุดท้ายจะตายกันหมด
งั้นมาทําไมตั้งแต่ต้น
ฉันแค่คิดว่าเราควรจะ...
ฉันสังหรณ์ไม่ดีเรื่องนี้น่ะ โอเคนะ
บิลลี่พูดถูก เราจะไม่ยอมกลับบ้านมือเปล่า
ทําอะไรน่ะ
- ฉันรู้ว่าต้องเก็บตัวอย่างอะไรบ้าง - เคย์ ข้ามราวกลับมาก่อนเลย
- ไม่เอา - ฉันตัวเบาที่สุด
ถ้าเดือดร้อนขึ้นมาหนุ่มๆ ก็ดึงฉันกลับมาได้
โอเค เราไม่ยอมให้คุณลงไปข้างล่างนั่นหรอก
ไม่ยอม
ไม่ยอมให้ฉันไปงั้นเหรอ
บิลลี่
เธอพูดถูก ก็ต้องเป็นเธอ
ทําอะไรน่ะ บิลลี่ นี่นาย... บิล... เฮ้ย! หยุดเลย หยุด
ทั้งคู่หยุดเดี๋ยวนี้
บอกมาให้ชัดๆ
ต้องอยู่ข้างล่างนานแค่ไหน เพื่อจะเก็บตัวอย่างพันธุกรรมเหล่านั้น
ห้านาที อย่างมาก
โอเค งั้นเราจะไปด้วยกัน
ระวังด้วย
เห็นไหม ปลอดภัย
ปลอดภัย
ยกเลิกคําเตือนฉุกเฉินแล้ว โปรดกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ
แล้วทุกอย่างก็กลับเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นงี้
แล้วจะให้ทําอะไรล่ะ วิ่งกลับบ้านไปซ่อนในตู้เหรอ
แม่ชวนเธอไปดื่มชาที่บ้าน จะได้คุยเรื่องชีวิตของเธอกัน
คุณมีน้ําใจมากค่ะ ทีนี้นายอยากบอกอะไรแม่ก็เชิญ
แต่ฉันก็นึกไม่ออกเลยว่าทําไมฉันต้องอยาก
ไปจิบชากับผู้หญิงที่พ่อนอกใจแม่มาอยู่ด้วย
แต่จากมุมของเรา แม่เธอต่างหากที่เป็นมือที่สาม
คิดงั้นก็ได้ ฉันจะกลับละ
มือที่สามคนนั้นจะมีคําถามเยอะเลยล่ะ
แล้วเธอมีคําตอบเหรอ
เธอบินข้ามน้ําข้ามทะเลมาตามหาอะไรสักอย่าง
หรือหาว่ากุญแจนี้จะปลดล็อกอะไร
เธอเจอแค่ว่าพ่อของเรา ปรากฏว่าเป็นผู้ชายสันดานเสียขี้โกหก
แค่นั้นก็พอแล้วสําหรับเธอสินะ
แค่นั้นก็คงต้องพอ
เธอคิดว่าพ่อของเราเลวขนาดนั้นเลยเหรอ
ฉันมีอะไรจะพาไปดู
โอเค
ลองดูรอบๆ สิ
ให้ฉันหาอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า
หาพ่อไง เขาไม่ใช่คนที่เธอบอก
หรือนายนั่นแหละอาจไม่ได้รู้จักเขา
ก็ต้องยกให้เขานะ
มีครอบครัวสองบ้านแล้วยังมีเวลาหมกมุ่นกับงาน
- เป็นงานสําคัญ - ขอที
รู้เหรอว่าเขาทํางานอะไร
- ทําซอฟท์แวร์ให้ดาวเทียม - "ซอฟท์แวร์ให้ดาวเทียม"
เคยได้เจอเพื่อนร่วมงานเขาบ้างรึเปล่า
พ่อเคยชวนไปเที่ยวที่ทํางานบ้างไหม
ว่าแต่นายทํางานอะไร
ขอเดานะ วิศวะคอมพิวเตอร์
ทําเรื่องที่จะทําให้คุณพ่อที่รักภูมิใจ
เฮ้ยๆ นี่
ในนี้มีอะไร
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่ามีเซฟตรงนั้น
ทําอะไรของเธอน่ะ
- นายเกิดวันที่เท่าไหร่ - เลิกทํางั้นเสียที
ไหนบอกว่าอยากแนะนําพ่อของตัวเองให้ฉันรู้จัก
ให้ฉันได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยรู้เกี่ยวกับพ่อ
เพราะสิ่งเดียวในห้องนี้ ที่ฉันไม่เคยคุ้นมาก่อนก็คือตู้เซฟนี้
วันที่ 7 กรกฎาคม
วันเกิดแม่ล่ะ
พ่อไม่ตั้งอะไรชัดๆ แบบนั้นหรอก
กลัวเหรอว่าเราจะเจออะไรในนั้น
วันที่ 17 สิงหาคม
กดไปเรื่อยเดี๋ยวมันก็ล็อกตายพอดี
เอาจริง หยุดเลย ไม่งั้นจะเปิดไม่ได้อีก
เธอทําได้ยังไง
เดือนเกิดนาย วันเกิดฉัน เดือนเกิดแม่นาย วันเกิดแม่ฉัน
กลิ่นอย่างกับปลา
(สมบัติของ ว.จ. แรนดา)
- ฉันอยากรู้ว่านี่คืออะไร - เป็นอุปกรณ์บันทึกข้อมูลแบบเก่า
- นี่ของส่วนตัว - มาทําข้อตกลงกัน
ถ้านายช่วยฉัน ฉันจะไปจากชีวิตนายตลอดกาล
ฉันพอจะรู้จักคนนึง
ไสหัวไป คนจะกิน
ไม่เอาน่ะ เมย์
เคยเห็นการเก็บข้อมูลวิธีนี้มั้ย
คิดว่าไง ยุค 80 ได้มั้ย
ไม่ใช่ น่าจะยุค 70 มากกว่า
นายจะให้ฉันทิ้งทุกอย่าง เวลานายอยากให้ช่วยไม่ได้ ชีวิตต้องเดินหน้า
ฉันจ่ายค่าจ้างได้นะ
อาจไม่เยอะ แต่อย่างน้อยก็ให้คุ้มที่เสียเวลา
จ่ายค่าจ้าง
อยากจะจ่ายฉันงั้นเหรอ
โอเค เอาที่สบายใจ
รอตรงนี้ก่อน
เมย์
เมย์!
อะไร
เรารับมือเรื่องนี้แบบมืออาชีพได้
ความสัมพันธ์เราเป็นแบบนี้แล้วเหรอ
แบบต่างตอบแทน
หรือว่าเป็นแบบนี้มาตลอด ฉันก็แค่มองไม่ออกเอง
ฉันบอกไงว่าขอเวลาหน่อย
ใช่ แล้วฉันก็ให้เวลานาย
นายไม่มีสิทธิ์จะหายหัวไปจากชีวิตฉันเป็นเดือนๆ แล้วจู่ๆ ก็โผล่กลับมา
ทําเหมือนฉันเป็นฝ่ายไอทีประจําตัว
ฉันขอโทษ
แล้วฉันจะช่วยอะไรนายทําไม
แถมนางอีก เอาจริง
ฉันก็ไม่รู้
แต่มันต้องมีเหตุผลที่ พ่อเก็บข้อมูลเก่านั่นไว้ในตู้เซฟ
ถ้ามีอะไรในนั้นที่จะอธิบายเรื่องนี้ หรือพิสูจน์ได้ว่านางโกหก...
ทุกอย่างเรียบร้อยรึเปล่า
ฉันจ่ายแทนแล้ว
บ้านอยู่แถวนี้เหรอ
ใช่ ถูกดี ถ้าเทียบกับมาตรฐานโตเกียว
ทุกคนไม่สนเรื่องชาวบ้าน ดิบๆ สดๆ ฉันชอบ
แต่นี่อยากรู้รายละเอียดแล้วนะ เพราะฉันก็มีพี่น้อง
เราทยอยกันออกมาทุกสองสามปี รู้ล่วงหน้าประมาณเก้าเดือน
แต่จู่ๆ ก็เจอแบบตัวโตๆ โผล่มาเลย แถมเป็นแบบนี้
เยี่ยม ขอบใจ
- เสียใจด้วยนะ - ไม่ต้อง บันเทิงออก
ฉันชอบเธอแฮะ
เอ้า นั่งกันตามสบาย
นายรู้อยู่แล้วว่าอะไรอยู่ตรงไหน
เธอเป็นนักสะสมเหรอ
เปล่า พวกบ้าเครื่องเสียงหูเคลือบทอง ยืนยันว่าจะฟังเพลงต้องเล่นแผ่นเสียง
เขาว่าเสียงมันอบอุ่น จริงใจกว่า
ยอมจ่ายสองสามแสนเยน ซื้อของโบราณที่ฉันหาได้ตามโรงรถคุณปู่
แค่เอามาขัดสีฉวีวรรณเล็กน้อย
ไม่มีวิทยาศาสตร์รองรับด้วยซ้ํา แต่พวกนั้นบอกว่าเสียงมันฟังเพราะกว่า
- ดีจริง - ไม่จริง
แต่ก็ช่าง คนอยากใช้หัวใจฟัง แทนที่จะใช้หูก็เรื่องของเขา
ฉันยินดีรับเงิน
เมย์ไม่ใช่คนที่เราจะเรียกว่าอ่อนไหว
แหง เพราะนายรู้จักฉันดีมาก
อย่างน้อยก็ช่วยให้ฉันมีราเมงกับอาซาฮีกิน ในช่วงไม่มีงาน
ส่วนใหญ่แล้วฉันรับเขียนโปรแกรมกับออกแบบเกม เป็นฟรีแลนซ์
นี่มาจากเกมหนึ่งของเธอเหรอ
ไม่ใช่ ที่จริงน้องชายเธอเป็นคนวาด
น้องคนละแม่ แม้แต่นั่นก็ยังไม่แน่ใจ
ไหนนายบอกว่าเป็นวิศวะ
เปล่า เธอพูดเองต่างหาก
โอเค ลองละ
ข้อมูลเสียหายเหรอ
แค่เข้ารหัสไว้
แปลว่าอ่านไม่ได้
เทคโนโลยีการเข้ารหัสมาไกลมาก
ระดับปกปิดความลับทางทหารเมื่อ 40 ปีก่อน ตอนนี้ใช้ได้ทั่วไปแล้ว
(แจ้งเตือนระบบ)
(โมนาร์ค)
สวัสดีค่ะ ฉันคอลลินส์ จากแผนกจํากัดการเข้าถึงข้อมูล
มีเรื่องที่คุณน่าจะมาดู
เชิญ
มีอะไร
มีคนพยายามเอาไฟล์ไปเข้า ซอฟท์แวร์ถอดรหัสออนไลน์
มีรหัสยืนยันข้อมูลของโมนาร์คฝังไว้ จึงแจ้งเตือนมาที่เรา
ได้ข้อมูลมาแค่ไหน
ไม่มาก แค่ไม่กี่เมกะไบต์
ไม่ว่าข้อมูลนี้อยู่กับใคร เขาก็ระวังตัว
เอาตัวอย่างมาผ่านระบบแค่นิดเดียว
แล้วก็รีบเอาออกจากเน็ต ทันทีที่รู้ว่าซอฟท์แวร์ใช้ได้
- อย่างน้อยได้ไอพีรึเปล่า - แค่พื้นที่กว้างๆ โตเกียว
อยากให้ฉันส่งต่อให้เวอร์ดูโกไหม
คือว่า เดี๋ยวผมจัดการเอง
แน่ใจเหรอ เพราะหลังจากจี-เดย์ เวอร์ดูโกบอกว่าอยากดูทุกอย่าง...
ขอบคุณมากจริงๆ คุณช่วยได้เยอะ ทํางานได้ดีมากจริงๆ
นี่ ภาษาญี่ปุ่นแข็งไหม
นี่มันอะไร
ไม่รู้ แต่ข้อมูลเยอะมาก
นั่นบิ๊กฟุตเหรอ
เดี๋ยว... ย้อนกลับไปก่อน นั่นอะไร
ดูเหมือนแผนที่ดาวเทียมใหญ่ๆ ในห้องทํางานพ่อ
ใช่ แต่มันแผนที่อะไรกันแน่
ไม่เห็นมีอะไรคุ้นตาเลย
"โมนาร์ค" คืออะไร
พวกนั้นอยู่ในเหตุการณ์
ที่ซานฟรานซิสโก
เหมือนทหารอะไรสักอย่าง เครื่องแบบมีสัญลักษณ์นี้
ไปทําอะไร
ฉันก็ไม่รู้ รู้สึกเหมือนทั้งเมืองกําลังถล่มลงไปต่อหน้า
คนติดอยู่ใต้ซากตึก คนกําลังจะตาย แต่พวกนั้นกลับเอาแต่ถ่ายรูป
วิ่งวุ่นเหมือนเด็กมาทัศนศึกษา อย่างกับรอจังหวะนั้นอยู่แล้ว
เธอคิดว่าคุณพ่อทํางานให้พวกนั้นเหรอ
ก็ของพวกนี้มาจากตู้เซฟของพ่อ
เขาไม่ใช่คนแบบนั้น
เราเสียเวลาคุยกับนางทําไม
ถ้าพ่ออยู่กับฉันที่นี่ แทนที่จะไปอยู่ซานฟรานซิสโก
ป่านนี้พ่อคงยังไม่ตาย
แต่ตอนจี-เดย์พ่อก็ไม่ได้อยู่ซานฟรานซิสโก
ไหนว่าพูดญี่ปุ่นไม่ได้
ฉันไม่เคยบอกว่าพูดไม่ได้
นี่เป็นภาษาลับของฉันกับพ่อ
ตอนนี้ฉันเลยไม่พูดแล้ว
แล้วอย่างนี้ยังจะให้ไว้ใจเธอเหรอ
ทั้งที่หลอกเราแบบนี้
ฉันไม่ได้พยายามจะหลอกใครทั้งนั้น
หมายความว่าไง
ที่ว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น
(ซานฟรานซิสโก ปี 2014)
(หลังจากจี-เดย์ 5 วัน)
- พ่อเหรอคะ - เคท ลูกอยู่ไหน
พ่อ ตายแล้ว เป็นอะไรรึเปล่า เราพยายามโทรหาพ่อมาตลอด
- ลูกอยู่ไหน - อยู่ค่ายอพยพ
ตรงไหนในค่าย ตอนนี้ยืนอยู่ที่ไหน
อยู่ที่เต็นท์กาชาดใกล้ทางออกทิศเหนือ
พ่อ
- พ่อ ยังอยู่รึเปล่า - เคท!
พ่อคะ พ่อ!
เป็นอะไรรึเปล่า
พ่อพยายามโทรหามาหลายวัน
เครือข่ายมือถือเพิ่งกลับมาใช้การได้
พ่อไปอยู่ไหนมา
พ่อหาเที่ยวบินไม่ได้ ทุกอย่างโดนสั่งหยุดบินหมด
แม่สบายดีไหม
มาเร็ว เต็นท์เราอยู่อีกฟากของค่าย
พ่ออยู่ไม่ได้
มีรถบัสมุ่งหน้าทิศตะวันออก จะออกจากโซนนี้ตอนสี่ทุ่ม
ในนี้มีบัตรโดยสารของลูกกับแม่
เมื่อไปถึงเรโน
จะมีโรงแรมและรถจองไว้ในชื่อลูก
เรโนเหรอ
อะไรนะ
พ่อต้องมากับหนูเลย แม่เป็นห่วงจะแย่แล้ว
พ่อต้องขอให้ลูกช่วยดูแลแม่
ไม่นะ
มีเรื่องที่พ่อจําเป็นต้องไปทํา
ไม่ยอม!
พ่อขอโทษนะ เคท
แต่ลูกเป็นคนเข้มแข็ง
ลูกอยู่ได้แน่ๆ
พ่อขอโทษ
"ขอโทษ" เหรอ
บอกแม่ด้วยว่าพ่อรักแม่
พ่อรักทั้งสองคนมาก
พ่อคะ!
พ่อ!
ประมาณหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น เรารับสายจากตํารวจรัฐที่แฟร์แบงค์ส อลาสก้า
บอกว่าเครื่องบินเล็กที่พ่อขึ้นหายไปในพายุ
ไม่เจอแม้แต่ซากเครื่องบิน
แล้วพวกเธอจะทํายังไงต่อ
เขาไม่ใช่คนเพอร์เฟกต์ แต่ก็ไม่ใช่ปีศาจ
เขาต้องมีเหตุผลถึงได้ทําอย่างที่ทําลงไป
คําตอบต้องอยู่ในนั้น
โชคดีนะ ขอให้หาเจอ
แต่ไม่มีอะไรชดเชยสิ่งที่เขาทํากับฉันและแม่ได้
หยุดก่อน หยุด ถอยไปก่อน
ตรงนั้นเหรอ
นั่นคุณย่าฉัน
ใช่ เสียไปตั้งแต่พ่อยังเด็ก
ทําไมถึงมีรูปย่าในไฟล์พวกนี้
ยืนอยู่ในอะไรน่ะ
โอเค
เห็นอะไรบ้าง
เห็นเหมือนกันแหละ บิลลี่ แค่ใกล้กว่า
ขอบใจมาก
เหลือไม่ถึงสามนาทีแล้ว รีบลงมือให้ไว
เหมือนจะมีรยางค์หลายชุด
เป็นสายพันธุ์แมลงแน่ๆ
งดงามมาก
ตอนที่เปิดเตาปฏิกรณ์ปรมาณู
คงล่อให้พวกมันมาหาอาหารที่ผิวโลก
ฉิบเป๋ง!
ให้ตาย ต้องไปกันแล้ว
เคย์ ไม่ต้องสนเวลา เราต้องไปแล้ว
- ขออีกแค่นาทีเดียวนะ - ไม่ได้ ต้องไปเดี๋ยวนี้
ขึ้นไปตรงนั้น!
- พวกนาย เผ่นเร็ว - เฮ้ย ระวัง!
รีบออกมา เร็ว กลับมาตรงนี้!
มาเร็ว!
ฉิบหายแล้ว
ฉิบหาย วิ่งเร็ว เผ่น!
ไปเร็ว! ไปต่ออย่าหยุด
ดึงขึ้นไป!
ดึงเร็ว!
- ดึงไป! ดึงเลย! - มันมาแล้ว เร็วเข้า
บิลลี่! ดึงขึ้นไป!
ไม่นะ!
อย่า อย่าทําฉันตกนะ!
ไม่!
พวกมันเยอะเกินไป
- เราสองคนหนักเกินไป - ไม่!
ส่งมือมา
- ดึงไม่ไหวแล้ว - เอื้อมมาเร็ว เคย์!
เอื้อมมาสิ
- ดึงไม่ไหวแล้ว - ดึงก่อน! ดึงไป!
ไม่นะ
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์