Wejść.
Porucznik Shaw melduje się na rozkaz.
Spocząć.
To się będzie chwilę goiło.
Na tej wyspie roi się od marynarzy i żołnierzy piechoty morskiej.
Nie mogłeś szukać zwady z nimi, a nie ze swoimi?
Czasem to zwada nas znajduje, sir.
O co poszło?
Po prostu nie toleruję łobuzów, sir.
Twój ojciec też był skory do bitki.
Czasem bił się ze mną.
Co by dziś o tobie pomyślał?
Nie wiem.
Może moglibyśmy go otrzeźwić i zapytać.
No dobrze.
Przyszły rozkazy.
Eskortowanie japońskiego naukowca.
Japońskiego naukowca?
To nie bułka z masłem.
Straciliśmy już człowieka podczas jednej z takich misji
parę miesięcy temu.
Chroń, obserwuj i zdawaj raporty, kiedy się da. Zrozumiano?
Zrozumiano, sir.
To wszystko, poruczniku.
Odejść.
DOKI MINDANAO FILIPINY
Przepraszam, doktor Miura?
Miura?
Przepraszam.
Chyba mnie szukasz.
Chciałbym, ale jestem tu w sprawach służbowych.
Pójdziemy na drinka, kiedy będę wracał?
Zaczekaj.
Mówili, że przyślą eskortę wojskową,
a tylko ty tu jesteś w mundurze.
Miałem się spotkać z dr. Miurą.
Jestem Keiko Miura.
- Jesteś... Keiko, miło cię poznać. - Miło mi.
Jesteś jego córką?
Czy...
Przepraszam. Chyba doszło do nieporozumienia.
- Zacznijmy od początku. - Dobry pomysł.
- Okej. - Jesteś...
Porucznik Leland Lafayette Shaw III, ale mów mi Lee.
Keiko Miura. Mów mi doktor Miura.
Nie powinno się nimi jeździć tak szybko.
Może ja poprowadzę?
Dlaczego?
Czyżbyś się stresował?
Nie. Ale...
Zostałem ci przydzielony do ochrony.
To wojskowy jeep, a ja jestem... No wiesz, wojskiem.
Od tygodni przemierzam okolicę.
Znam drogę.
No dobrze.
Zaczynam czuć, że mnie tu nie chcesz.
Nie jesteś ciekaw, co tu robisz?
Bardzo.
Podczas rutynowej misji bombowiec WB-29
wychwycił izotopy promieniotwórcze nad Morzem Filipińskim.
To dość daleko na południe jak na rosyjski test bombowy. Oni nie...
Bo to nie Rosjanie.
Ale też nie my. Więc kto?
To izotopy inne niż te po wybuchu bomby.
Dane meteorologiczne wskazują, że pochodzą stąd.
Z Filipin?
To jakaś pomyłka.
Właśnie to mam sprawdzić.
Dobrze.
Bierzmy się do roboty. Gaz do dechy, doktorko.
NA PODSTAWIE POSTACI „GODZILLI”
MONARCH DZIEDZICTWO POTWORÓW
TOKIO 2015
SIŁY ZBROJNE USA SŁUŻBA WOJSKOWA
FORMULARZ REJESTRACYJNY
LUKSUSOWY DOM SPOKOJNEJ STAROŚCI
WITAJ W NOWYM DOMU!
FILIPINY 1952
Każdego dnia odczyt jest niższy.
Wkrótce znikną ostatnie ślady i stracimy trop.
Jasne. Działajmy dwa razy szybciej.
Świetnie mówisz po angielsku.
Przydało się podczas studiów podyplomowych w Berkeley.
Imponujące.
Czy nie jesteś zbyt wykwalifikowana jak na szukanie wiatru w polu?
Na co?
Szukanie wiatru w polu.
Nie sądzisz, że gdyby odczyty były prawdziwe,
Waszyngton wysłałby tu połowę jajogłowych z Los Alamos?
Nie kobietę. A już na pewno nie Japonkę.
Zgadza się. Tak.
Mam kłamać i udawać, że to tak nie działa?
Twierdzisz, że nie wystarczyło ci
jedno spojrzenie, by mnie ocenić, gdy się poznaliśmy?
To nie to samo, Lelandzie Lafayette Shaw III.
Pewnie nie.
Słyszysz to?
Poruczniku?
Hej.
Nie ruszaj się.
Poruczniku.
- Kim jesteś? - Nie strzelaj.
Jestem Amerykaninem. Weterynarzem z marynarki wojennej.
I co tutaj robisz? Filmujesz nas?
Robicie coś wartego filmowania?
- Zadałem pytanie. - A ja odpowiadam pytaniem.
To ja mam broń, mądralo. Kim jesteś i co tu robisz?
- Poruczniku. - William Randa.
W porządku, poruczniku Shaw?
Obiecuję, że cię nie strzelę ci fotki, jeśli ty nie strzelisz do mnie.
Umowa stoi?
Dobrze.
Dobrze?
Nie odpowiedziałeś. Co tu robisz?
Można powiedzieć, że jestem na polowaniu.
Jestem kryptozoologiem.
- Krypto... Czym? - Bada zwierzęta, które nie istnieją.
Tak.
Próbnik atmosferyczny? Spektrometr?
- Wskaźnik promieniowania? - Hej.
- Spokojnie. - Nie dotykaj.
Wybacz. Nigdy takiego nie widziałem.
Chciałem tylko obejrzeć.
Wygląda na to, że polujemy na to samo.
Czyli na co, panie Randa?
Na prawdę.
Catey, co jest?
Przepraszam. Ja...
Dzwonię i dzwonię.
Wszystko w porządku. Wracam do domu.
Już? Co odkryłaś?
To nie ma z nami związku.
To znaczy? O co chodzi...
A o co zawsze chodziło? O niego.
Catey.
- Pogadamy w domu. - Nie rób tego.
- Kocham cię. Pa. - Catey, nie...
Amerykanka?
Słucham?
Wybacz, nie chciałem podsłuchiwać...
Usłyszałem twój akcent.
Czasem człowiek czuje się tu jak na innej planecie.
Miło, że mogłam pomóc.
- Dokąd jedziesz? - Nie chcę być niemiła,
ale mam już dość nowych przyjaciół na dziś.
Jasne. Totalnie to rozumiem.
Młoda kobieta za granicą poznaje dziwnego mężczyznę
na dworcu.
Lada chwila zostaniesz żywcem pochowana w trumnie.
To chyba raczej nie pomogło.
Hej. Zaczekaj. Jestem nieszkodliwy.
Jestem Tim.
Czy „Tim” może być groźny?
Miłego wieczoru, Tim.
Musimy pomówić o plikach.
Ja nie...
Jakich plikach?
Pracuję dla projektu Monarch.
Nie jesteś w tarapatach.
Jeszcze nie.
Te pliki należą do nas
i są ważniejsze, niż mogłabyś przypuszczać.
Muszę zadzwonić.
Dobrze. Zadzwońmy.
No dobra.
Dzwoń.
Na głośnomówiącym.
Jasne.
Cate? Halo?
Nie.
Mówiłem, że nie wpadłaś w tarapaty.
Powiedziałeś „jeszcze”.
Przysięgam, nie skrzywdzimy cię.
Nie róbcie tego.
- Nie możesz widzieć, dokąd jedziemy. - Nie rozumiesz.
Nie mogę oddychać.
Nie mogę...
Uspokój się. Nic ci nie będzie. Oddychaj.
- Wypuśćcie mnie! - Uspokój się.
Hej!
Uspokój ją, człowieku.
Wypuśćcie mnie!
Co?
Czemu nie odpisujesz?
A kiedy ci ostatnio odpisałam?
Nie wiem... Myślałem...
Co?
Że przez twoje dramaty rodzinne
to, co stało się między nami, to już przeszłość?
Czego ode mnie chcesz?
Znalazłem to w gabinecie ojca.
Zajmuję się audio, nie domowymi filmami.
Mówiłem, że mi przykro.
Przeprosiny przyjęte. Mnie też jest przykro.
Wczepiłam się w ciebie, żeby utrzymać się na powierzchni,
a ty nie chciałeś utonąć. Rozumiem to.
Wracaj do domu.
Zaczekaj.
Chcę odzyskać pliki, które znaleźliśmy.
Dlaczego?
Bo są moje. Na co ci one?
Jestem zajęta.
Wróć jutro.
Brzmiała jak Francuzka.
Mówiła pani, że to Amerykanie.
Mężczyzna.
Tim?
Ma pani jakieś dokumenty?
Zgubiłam torebkę, kiedy uciekłam.
Mój paszport...
Telefon, pieniądze.
To na pewno nie było jakieś...
nieporozumienie?
Słucham?
Turyści przyjeżdżają tu, by korzystać z uroków Tokio.
Życie nocne. Karaoke.
Ale...
łatwo jest przesadzić.
Uważa pan, że jestem pijana?
Prawie mnie porwano!
Jeśli czuje się pani zagrożona...
...radziłbym skontaktować się z ambasadą USA.
Proszę tu zaczekać.
Znajdę dla pani adres.
Jestem.
Cześć.
Jadłeś kolację?
Nie jestem głodny.
Nie jadłeś?
Chciałam podgrzać curry.
Co to jest?
Nie miał łatwego życia.
W młodości wiele stracił.
Bronisz go?
Nie jesteś wściekła?
Ty jesteś wściekły, Kentaro.
Lepiej się przez to czujesz?
Co ty robisz?
Teraz też jestem wściekła.
Dołącz do mnie, Kentaro.
Poważnie?!
Podrzuć!
Jeszcze.
Masz.
Teraz obojgu nam jest lepiej, prawda?
Trochę.
Podgrzeję curry.
Śledzicie promieniowanie?
Skąd o tym wiesz?
Nie znajdziecie tego, podążając za wskazaniami licznika Geigera.
A za czym mamy podążać, panie Randa?
Mów mi Billy.
Podążajcie za opowieściami. Folklorem. Legendami.
Mieszkańcy tych gór mają ustne podania
o smoku, który wypala na niebie ognistą ścieżkę.
A może to ścieżka promieniowania jonizującego.
A więc polujesz na smoki.
Mówiłem już, szukam prawdy.
To świetnie. Ale mamy robotę.
Czas, żebyś ruszał w drogę.
Chwileczkę, poruczniku.
Pan Randa powinien do nas dołączyć.
Myślę, że to fatalny pomysł.
Nie jesteś tu po to, by myśleć za mnie.
Spójrz na niego. Powąchaj go.
Pewnie krąży tu od tygodni.
Doskonale wiem, gdzie jestem.
- Czyżby? - Tak.
Jestem tu w imieniu armii USA i moje rozkazy...
Masz zapewnić mi wsparcie, jakiego potrzebuję.
Mam zapewnić ci bezpieczeństwo podczas operacji,
a nie zrobię tego przy naszym nowym znajomym, księciu dżungli Billym.
O rany.
Dobra. To jedź.
Nie kuś mnie, doktorko.
Nie prosiłam o ciebie.
Nie potrzebuję cię i nie chcę cię.
Zwalniam cię z odpowiedzialności.
Odejść.
Przyślę kogoś z jeepem.
Ruszamy?
To co, widziałeś kiedyś smoka?
Raz.
Może. Dlatego zacząłem się tym zajmować.
Chcę dowieść, że nie oszalałem.
Myślisz, że oszalałem?
Nawet cię nie znam.
To prawda.
Często chodzisz z dziwnymi facetami po dżungli?
To już dziś mój drugi raz.
Nazywamy je MUTO.
Masywne Nieznane Obiekty Ziemskie.
Sam to wymyśliłem.
Ziemskie. Więc nie uważasz, że pochodzą z kosmosu?
Jednak masz mnie za wariata.
Jestem naukowczynią.
Wierzę w to, na co wskazują dowody.
Okej.
Wszyscy w okolicy opowiadają mi jakąś wersję tej samej historii.
- Okej. - Światła na niebie.
A to, co je zostawia, podąża tą samą ścieżką,
raz za razem, od stuleci.
- Jak komety. - Raczej jak migrujące ptaki.
Czekaj.
Muszę ci coś pokazać.
To są ślady
odczytów promieniowania z naszego samolotu zwiadowczego.
Widzisz to?
Niesamowite.
- Tędy. Chodź. - Dobra.
Dokąd idziemy?
Tam, gdzie wskazuje mapa.
Prawie jesteśmy.
Gdzie?
Co to?
Co to jest?
Lawton.
Nie wiem.
Sprawdź, co na nich jest.
Nie wiem, czy się nadają...
Ty to zrób.
Hiroshi miał 18 lat, kiedy jego ojciec zginął w Wietnamie.
Wujek Lee był jego jedyną rodziną.
Skoro byli sobie tacy bliscy, to czemu tata o nim nie wspominał?
Coś się między nimi wydarzyło.
Nie lubił mówić
o pewnych okresach swojego życia.
Czy on wciąż żyje?
Och, nie wiem.
To było bardzo dawno temu.
Przepraszam.
ZADZWOŃ! TO WAŻNE!
Otworzę.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
Mówisz po angielsku?
Tak.
To świetnie.
Będzie mi tak dużo łatwiej...
Możemy wejść?
- Nie. Kim jesteście? - To oficjalna sprawa.
Pracujemy dla specjalnej komórki rządowej.
Którego rządu?
Słuchaj, zaraz sobie pójdziemy.
O rany. Urocze mieszkanie.
Kto to?
Czego chcecie?
Chcę plików Billa Randy.
Nie, musicie wyjść.
Nie, musisz oddać mi te pliki.
W przeciwnym razie ty, twoje koleżanki
i twoja matka będziecie mieli kłopoty.
Kentaro...?
Spokojnie.
Pani syn coś ukradł.
Będzie musiał pójść z nami.
To prawda?
Zabrałeś im coś?
Mówią, że ukradłem jakieś pliki.
Dość.
Oddaj nam je.
Jeśli zwróci to, co zabrał, zostawicie go w spokoju?
Oczywiście.
Jeśli masz to, czego szukają...
...powinieneś im to oddać.
Jesteś pewna?
To musi być bardzo ważne.
- Pójdę po nie. - Świetnie. Dzięki.
Herbaty? Lubi pan herbatę?
Herbaty?
Nie. Dziękujemy.
Mam nadzieję, że syn nie przysporzył wam kłopotów.
To dobry człowiek,
ale w młodości była z nim masa problemów!
- Dużo pił. - Szybciej.
Chciałam, by znalazł miłą dziewczynę.
Kogoś, z kim założy rodzinę.
Jest pani bardzo atrakcyjna.
Jest pani singielką?
Cholera.
- Cholera. - Kentaro!
Otwieraj!
Kentaro, uciekaj!
Znasz ten statek?
USS Lawton.
Zatonął jakieś trzysta kilometrów od Pearl w 1943 roku.
Pearl Harbor?
To osiem tysięcy kilometrów stąd.
No właśnie.
To bezpieczne?
Panie Randa.
Mówił pan, że bada mity, opowieści.
Interesuje mnie, dlaczego ludzie opowiadają historie.
Co ich do tego skłoniło.
Co ich przeraziło.
Co to?
Może powinniśmy trzymać się blisko siebie...
Panie Randa.
Billy.
Byłeś na tym statku.
Tak.
To tego szukałeś?
Wiedziałeś, że tu jest?
Czy wiedziałem?
Miałem nadzieję.
Niezbyt naukowe podejście.
Wiem, że tamtej nocy uderzyliśmy w coś pod wodą.
Sądziliśmy, że to japońska łódź podwodna.
Statek zatonął w niespełna trzy minuty.
Ktoś jeszcze przeżył?
Tylko ja.
Idziemy na zaplecze.
Dobra.
PASZPORT USA
Kim jesteś? Jason Bourne?
Jesteś z San Francisco. Byłaś tam tego dnia.
Nie masz spakowanej torby,
w razie gdybyś musiała uciekać przed falą powodziową?
Mam w niej wodę i baterie, nie zapasowe paszporty.
- May. - Hej, nic ci nie jest?
Co ona tu robi?
Hej. Ona też w tym siedzi.
Ktoś chce dorwać pliki.
Czemu im ich nie damy?
Może wtedy dadzą nam spokój.
Jasne. Powodzenia.
A ty co planujesz? Uciekać?
Mam kontakty. Załatwię nam fałszywe paszporty.
Nie chcę fałszywego paszportu. Chcę prawdziwy.
Nie zrobiłam nic złego.
Czy ludzi u władzy obchodzi...
Czekajcie.
Wiem, dokąd jechać.
Zaufajcie mi.
Chodźcie.
- Co to? - Nie wiem.
Wygląda na coś... organicznego.
O Boże.
Jest ich tak wielu.
Kiedy zatonął statek?
Dziewięć lat temu.
Chyba widziałam już wszystko, co powinnam.
Tak.
Tego tam wcześniej nie było.
- To świeże. - Ale co?
Znajdziemy inne wyjście.
Skąd to się tu wzięło?
Czy jest tu coś, co robi...
Nie wiem. Chodź.
Przyszliście do pułkownika?
Tak.
Jeśli żyje.
Możemy się z nim zobaczyć?
Pułkownik Shaw?
Jak się nazywasz?
Kentaro.
A na nazwisko?
Randa.
O Boże. Syn Hiroshiego.
A ty?
Jestem Cate Randa.
Oczywiście.
Ja... Nie wiedziałem, że Hiroshi miał córkę.
A ja że miał syna.
Okazuje się, że był dobry w utrzymywaniu tajemnic.
Nie mój dramat. Nie mam z tym związku.
- Chcieliśmy zapytać o naszego... - Może...
Dobrze. Chodźcie.
Przewietrzmy się.
Chodźcie.
Byłbym wdzięczny, gdybyście mogli mówić cicho.
- Jak tu dotarliście? - Wypożyczyliśmy minivana.
To dobrze. Ale chodziło mi o to, jak mnie odnaleźliście.
Dzięki mamie.
- Emiko. - Tak.
Znaleźliśmy coś w sejfie ojca.
- Kentaro. - No co? To mój wujek Lee.
Co znaleźliście w sejfie?
Stare pliki.
Masę dziwacznych rzeczy. O potworach.
Możecie mówić ciszej?
O co chodzi? Co tu robicie? Musicie się streszczać.
Chcemy ustalić, co stało się z moim ojcem.
- Wy mi powiedzcie. - Po G-Day mówił, że musi gdzieś jechać.
Nie powiedział dokąd,
ale tydzień później jego samolot
zniknął gdzieś w Alasce.
Okazuje się, że miał drugie życie w Japonii.
Przyjechałam tu, żeby to wyjaśnić,
ale teraz ściga nas Monarch...
„Zniknął”? Nie znaleziono ciała?
Nie było aktu zgonu?
- Co pan sugeruje? - Hej.
Hej, co to za miejsce? Co?
To miejsce Monarch eufemistycznie nazywa
„bezpiecznym zarządzaniem zasobami”.
Jest pan tu więźniem.
Dobra. Ruszamy.
Możecie spróbować, ale będą was ścigali,
ścigali i ścigali, aż wreszcie dostaną to, czego chcą.
Albo?
To zależy od was.
Możecie łyknąć ten stek bredni Monarcha
o zaginięciu waszego ojca bez śladu.
Albo... Możemy się stąd wynosić w tej chwili
i ustalić, co naprawdę stało się z waszym ojcem.
Macie jakieś 60 sekund na podjęcie decyzji.
To jak będzie?
Tędy.
Jesteś pewny?
Odbyłem dwie tury służby na tym statku.
Co to jest?
- Nie zatrzymujmy się. Chodź. - Dobrze.
- Nic ci nie jest? - Chryste.
- Wracaj! Uciekaj! - Boże.
- O Boże! - Nie.
Trzymaj się!
Zniknął! To nasza szansa!
- Pchaj! - Pcham!
Dawaj!
Gdzie jest?
Pomocy!
Szybko!
Co się, do cholery, dzieje?
- Pomocy! - Dawaj!
- Uważaj! - O cholera!
O Boże!
O mój Boże!
Pomóż mi go wyciągnąć!
Dawaj! Zanim wróci!
Okej.
Zaczynamy.
Jeden, dwa, trzy.
Za ciężkie.
Podważę to i spróbujemy podnieść, dobra?
Okej.
Jeden, dwa, trzy.
Naprzód! Wstawaj! Podnieś się, Billy!
- Uciekajcie! - Okej.
Naprzód!
Uciekajmy!
Biegiem!
O mój Boże.
To naprawdę jest smok.
To... niesamowite.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK