Możemy się stąd wynosić
i ustalić, co naprawdę stało się z waszym ojcem.
Macie jakieś 60 sekund na podjęcie decyzji.
SYSTEM BEZPIECZEŃSTWA
To jak będzie?
- Chwila. - Nie mamy chwili.
Tamta furgonetka na parkingu?
Tak myślałem.
UWAGA NADAJNIK WYŁĄCZONY
Nigdzie z tobą nie jadę.
To wy przyszliście do mnie.
Jeśli nie chcecie ustalić, czy wasz ojciec żyje, wasza sprawa.
Ale ja chcę to ustalić.
Jeśli żyje, jak go znajdziemy? Gdzie zaczniemy?
Tam, gdzie ślad się urwał.
Powodzenia. Tygodniami szukali jego samolotu.
To Alaska. Setki kilometrów kwadratowych.
Poszukamy tam, gdzie nie szukali.
To niwaki. Stosuje się tu zupełnie inny proces przycinania.
To oczywiście fascynujące.
Chcę tylko, żeby te gnojki z Monarch
nie mieszały mnie w szalony syf, w który wpakował się mój tata.
Pasuje ci to?
- Chcę odnaleźć ojca. - Ja też.
Dlaczego chcesz go znaleźć?
Jakie masz motywacje?
Hiroshi Randa jest dla mnie jak syn.
To jedyna rodzina, jaką miałem. Oto moja motywacja.
To szaleństwo.
To bardziej szalone niż tajne dokumenty w tajnym sejfie twojego ojca?
I brat, o którym nie wiedziałaś?
Sekretna rodzina?
Są blisko. Do furgonetki.
ALARM
ZACHOWAĆ CZUJNOŚĆ
- Ja prowadzę. Kluczyki. - To wypożyczone auto.
- Chyba ci nie wolno. - Jesteś jak ojciec. Dawaj.
ALARM
ZACHOWAĆ CZUJNOŚĆ
- Gdzie włożyć kluczyk? - Boże.
Kiedy ostatnio prowadziłeś?
Jeśli coś pływa, lata albo jeździ, dam sobie radę.
Noga na pedał. Wciśnij przycisk.
- Przycisk? - Tak!
Lee Shaw! Zmierzają do południowej bramy!
Zamknąć bramę!
Stój!
Uważaj!
Macie ubezpieczenie?
Tak.
Co robisz? Dokąd...
Uwaga!
Oszalałeś?
Żałuj, że nie jeździłaś z babcią.
Trzymajcie się.
Zawraca! Główny wjazd!
O Boże!
- Nie podoba mi się to. - Nieszczególnie się z tym kryłeś, Billy.
Zawsze zachowywaliśmy niezależność.
Bo nikt nie traktuje nas poważnie.
Jeśli chcecie, by to był nadal
nasz prywatny klub polowania na potwory, wycofajmy wniosek.
Ale jeśli chcecie coś zmienić,
jeśli chcecie poważnie uprawiać naukę,
potrzebujemy wsparcia.
Możemy mu zaufać?
O ile nie wyjdzie przez nas na palanta.
Okej.
- Okej. - Tak.
Witam w Monarch, generale.
Kto by pomyślał, że zamienisz eskortowanie na pierwszą własną misję?
Widzę, że polubiłeś tych jajogłowych, Shaw.
To jak wypasanie kotów,
gdyby koty miały liczniki Geigera i były mądrzejsze od pana.
Moi współpracownicy: dr Miura, William Randa.
Gratulujemy awansu, generale.
- Dziękuję, droga pani. - Nie ma za co. Doktorko.
Proszę wybaczyć.
Rozumiem, że ma nam pani coś do pokazania.
DWA LATA PO FILIPINACH
Co do cholery?
- Powiedzcie mi, że to jakaś skamielina. - Uzasadnione przypuszczenie,
ale pobraliśmy ten odcisk z błotnistego pola w Indonezji.
Trzy tygodnie temu, przed nadejściem monsunu.
Jak coś tak wielkiego pozostało niezauważone?
Skłaniam się ku telepor...
Mamy rozmaite teorie, sir.
Będę miał przez to koszmary.
Ale póki nie wskażecie winnego, ten ślad to tylko dziura w piasku.
Nie mogliście chociaż zrobić zdjęcia?
Czemu poprzestawać na zdjęciu?
A gdybyśmy umieli wywabić go z kryjówki?
Potrzebujemy tylko 70 kilogramów uranu.
Wyjaśnię to, sir.
Tyle zrzuciliśmy na Japonię.
Co sugerujecie?
Generale, kiedy pracowałam nad doktoratem,
odkryłam anomalne ślady promieniowania w troposferze.
Uważamy, że mogą mieć bezpośredni związek
z ruchami Tytana.
Uważacie, że są radioaktywni?
Nie tyle emitują promieniowanie, ile raczej je pochłaniają, karmią się nim.
Musimy przejąć inicjatywę.
Lepiej zmierzyć się z nimi tam niż tutaj.
- Tak powiedziałby Ike. - Prezydent Eisenhower,
nasz naczelny dowódca,
powiedziałby, że potrzebujemy uranu dla bezpieczeństwa narodowego.
Z całym szacunkiem, sir, ale taka istota takich rozmiarów
stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa całego świata.
Tak! Mamy to.
Rozumiecie, jaka to wielka rzecz?
Waży z 70 kilo.
Następnym razem nie zaczynaj od teleportacji.
- To tylko teoria. - Tak jak to, że Ziemia jest płaska,
ale nie załatwisz tak finansowania z Pentagonu.
Mówimy o stuleciach konsensusu naukowego
w dziedzinie ewolucji, zoologii, fizyki.
To wymaga otwartych umysłów.
I otwartych oczu, Billy.
Naucz się oceniać sytuację.
Odkrywamy nową rzeczywistość.
Nie będę gryzł się w język, by zdobyć wsparcie
machających bronią neandertalczyków.
Mamy dużo do zrobienia.
Okej?
Widzimy się w biurze.
Wiesz, jaki on jest.
Wiem.
Gdyby nie ty, nie byłoby nas tu.
To nie teoria, to fakt.
Twierdzisz, że jest miejsce dla machających bronią neandertalczyków?
Dziękuję.
On ma rację.
Jeśli będziemy ukrywali, kim jesteśmy i do czego dążymy,
to po co to wszystko robić?
NA PODSTAWIE POSTACI „GODZILLI”
MONARCH: DZIEDZICTWO POTWORÓW
Zaczynaliśmy od ołówka i papieru.
Nie zrobiliście wielkich postępów.
Nie wiem, jak Billy prowadził te dzienniki.
Spisywał każdą szaloną rzecz, na jaką trafiał,
i zmieniał kolejne ołówki w kikuty.
- Tata tak robił. - Tak?
Ostrzył je kieszonkowym scyzorykiem.
Wszędzie zostawiał wiórki.
Mama ciągle musiała po nim sprzątać.
Jest tu coś, co Hiroshi chciał ukryć przed Monarch.
Coś mi mówi, że jeśli znajdziemy to pierwsi, znajdziemy i jego.
May stworzyła coś, co pozwala je odczytać, ale ma to w domu.
Świetnie.
Tak naprawdę to już je zdigitalizowałam.
Tak na wszelki wypadek.
No dobra, mądralo.
Wyszukaj wszystko o Alasce.
Dobra. Przeszukiwanie danych wizualnych pod kątem słów-kluczy
to nie jest bułka z masłem. Nie da się tego wyguglować.
Wiesz, co to jest Google?
Nie przebywałem w izolatce, May.
Kiedy powstał Monarch?
Pod koniec lat czterdziestych, coś takiego.
To by nie oznaczało, że masz z 90 lat?
Cóż mogę powiedzieć? Dobre geny.
O rany.
Co to w ogóle jest?
Nadzieje.
Marzenia. Ambicje.
Tym właśnie miał być Monarch. Potem się pogubili.
Spójrz na nich teraz. Polują na was zamiast na potwory.
Nasz tata naprawdę pracował dla Monarch?
To wasz rodzinny biznes.
Wiedział o istnieniu tych istot.
Wszyscy wiedzieliście. Mogliście ostrzec ludzi, powstrzymać to.
Dokładnie to próbowaliśmy zrobić.
Ale byłaś tam. Widziałaś to.
Sądzisz, że cokolwiek na Ziemi mogło to powstrzymać?
Powstrzymać to coś?
Więc poświęcił życie na próżno.
To nie jest rodzinny biznes...
To rodzinna klątwa.
ATOL BIKINI
Spakowałaś aparat wielkoformatowy?
- Tak, Billy. - Dobra.
- A obiektywy? Te po 500 milimetrów? - Nie.
Zostawiłam je razem z sejsmometrem i zapasowymi kliszami.
Kiepsko. Już po okładce National Geographic.
Co do cholery?
Mówiłem ci, że nie możemy ufać tej gnidzie.
Czekajcie. Ja się tym zajmę.
Pozwólcie mi się tym zająć.
Generale.
To chyba zmierza w innym kierunku, niż ustalaliśmy.
Ustalaliśmy, że potrzebujecie dużych ilości uranu.
Nie w postaci bomby.
Trzeba było mówić konkretniej.
- Mógł nam pan powiedzieć. - Wiadomo, jak działają próby jądrowe.
Rozumiem, sir.
Proszą tylko o szansę na ocenę tego, z czym mamy do czynienia.
Nie wiemy, co to za istoty...
Stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa całego świata.
Prawda?
Tak, sir.
Ile widzisz tu gwiazdek?
Jedną.
Co, jak rozumiem, oznacza, że musiał pan przeskoczyć
dwa czy trzy stopnie, by zdobyć to, o co prosiliśmy.
Ci wysocy rangą wojskowi ocenili,
że jeśli zdołamy zwabić to coś, powinniśmy zająć się nim tutaj.
Teraz.
Nie wiem, czy to potwór,
ale to coś nie wróci do Los Alamos w klatce.
Wiem, że nie o to im chodziło,
ale ta sprawa jest ważniejsza od nas wszystkich.
Prosiłeś o wsparcie Armii USA.
Oto ono.
Hej, to ja.
Przepraszam, wieje.
Jestem na statku. Na promie.
Wiesz, że nie mogę powiedzieć.
Posłuchaj, ja...
Możesz mnie posłuchać?
Możliwe, że szybko nie wrócę.
Nie, poważnie.
Gdybym wiedziała, powiedziałabym ci.
Muszę lecieć. Czas się kończy.
To szkodliwe dla środowiska.
Ryby jedzą plastik, a my jemy ryby.
Wpłacę datek na rzecz Greenpeace'u.
Albo powiedz, dlaczego wrzucasz telefon do oceanu.
Potrzebujesz czegoś?
On chce omówić plan.
- Naprawdę ufasz temu staremu draniowi? - Nie musisz się dla nas dłużej narażać,
jeśli chcesz wracać.
To moja wina.
- To mój bałagan. - Tak.
To twój bałagan. I jej. Wciągnęliście mnie w niego.
Straciłam przez was firmę i dom,
życie, wszystko, co zbudowałam i kim jestem.
- Nie wiedziałem, że to się stanie. - Wiem.
Ale dopóki tego nie ogarniemy, a ja nie odzyskam tego, co straciłam,
nie masz prawa mówić mi, co mam robić.
Dobra, przygotowałem wszystko, na ile mogłem.
Ale wygląda to tak.
Wystarczy jeden strażnik graniczny, który to przy nas znajdzie
i będzie po kwiatach.
Musimy się ich pozbyć.
Nie.
Mówiłeś, że to klucz do znalezienia mojego ojca.
Ma kopię w laptopie.
- To nie są relik... - Nieważne.
Czemu mam robić wszystko, co mówisz? I dlaczego jedziemy do Korei?
Ojciec zaginął na Alasce.
Alaska jest tam!
- Wiesz, co robisz? - Wydostałem nas z Japonii, prawda?
Wsadziłem na statek. Bez paszportów i bez Monarch.
Potrzebujemy pewnej osoby z Pohang.
To mój stary przyjaciel.
Możliwe, że ostatni, jakiego mam.
Ale masz rację.
Hiroshi to twój tata.
I twój.
Jeśli chcecie decydować, macie do tego prawo.
Kiedy już tam dotrzemy...
Co robimy dalej?
POHANG KOREA POŁUDNIOWA
- Gdzie twój przyjaciel? - Zaufaj mi.
Powinniśmy stać do okienka numer dwa.
PASZPORTY KOREAŃSKIE PASZPORTY ZAGRANICZNE
Nie trzeba.
Mamy stać w kolejce do okienka numer dwa.
Cholera.
- Paszport. - Słucham?
- Paszport! - Mówisz po angielsku?
Angielski?
Sytuacja wygląda następująco.
Są tu ze mną adoptowane wnuki mojej siostry.
Przypłynęliśmy promem.
Powiedziałem im, że na wszelki wypadek włożymy wszystko do jednego plecaka.
Plecak, tak?
Słuchaj, nie jesteśmy terrorystami,
i nigdy nie byłem w Korei Północnej...
- Hej! Czekajcie. - O Boże. Proszę!
Ja mam paszport.
Chcę się skontaktować z ambasadą USA.
O nie. Dostaniemy jakąś grzywnę?
Chętnie wam zapłacę,
- zrobicie z tym, co zechcecie. - Co jest?
- Co masz do stracenia? - Pracę.
- Nie mogą nas zamknąć. - Shaw zawalił.
Ty tu rządzisz, co?
Musisz coś wiedzieć. Nie pożałujesz!
Nie jesteśmy na sprzedaż.
To jesteście głupsi, niż się wydaje.
- Wiesz... - Cholera.
Mówiłem, że poznasz naprawdę głupich ludzi.
Wiem.
Jezu, stary. Nie musiałeś walić z całych sił.
Nie. Bracie!
Kopę lat, Du-Ho.
Młodniejesz. Dobrze wyglądasz.
Niespecjalnie. Ale wszyscy mi to mówią.
Spadajmy, zanim ktoś go znajdzie.
- Ruszajmy. - Idziemy!
Odrobinę wiary. Chodźcie.
Palant.
Witamy w Japonii.
Dzięki, Tim. Zawsze się cieszę, gdy mogę odwiedzić Japonię.
Ale miałam w weekend pomóc córce z przeprowadzką do akademika.
Gratulacje.
Mój były mąż przeżywa z nią te ważne chwile,
bo Lee Shaw postanowił zrezygnować z hojnego pakietu emerytalnego.
- Jeśli mogę... - Nie, nie możesz.
Co ci powiedział?
Skradziono ważne dane. Mieliśmy je odzyskać.
A czy wspominał, że nie ma uprawnień,
by przeprowadzić tę eskapadę?
Założyłam...
Tankują samolot, będzie gotów za 30 minut.
Wsiądziecie na pokład.
Nie możemy. Musimy znaleźć dokumenty Billa Randy.
Notatki sprzed 60 lat
i szalone teorie nie pomogą nam uniknąć kolejnego G-Day.
Lee Shaw chyba tak nie uważa.
Skoro uważałeś, że są takie ważne,
czemu nie przyszedłeś z tym do dr. Serizawy albo do mnie?
Czemu działałeś sam?
Chodzi o naszą misję czy o twoją?
Potwierdzone?
Wszyscy?
Bądźcie w gotowości.
Shaw jest w Korei Południowej.
System rozpoznawania twarzy wykrył ich
w Pohang, gdzie zatrzymano ich podczas kontroli.
Zdołali się w jakiś sposób wymknąć.
Ty wsiadasz do samolotu za 30 minut.
Ty ściągasz zespół taktyczny i znajdujesz Shawa.
Rób, co trzeba.
Potrzebuję swojego partnera.
Co jeśli on ma rację?
Shaw nie był aktywny od lat. Dlaczego wrócił do gry?
Jeśli będę działać szybko, dorwę Shawa. Ale potrzebuję go.
Nikt lepiej nie zna Shawa i jego zamiarów,
nie wie, dlaczego te dokumenty są dla niego tak ważne.
Świry rozumieją świrów.
Masz sprzęt, o który prosiłem?
Jest na pokładzie.
Bamboo Bomber?
Prosiłem o samolot, a nie o aluminiową trumnę ze skrzydłami.
Wszystko, co mogło pójść z nią nie tak,
już poszło nie tak.
Dobra. Zapraszamy na pokład samolotu linii Air Du-Ho.
Polecimy tym na Alaskę?
Nie myślcie, że jest stary.
Myślcie, że to vintage.
Sonar wciąż milczy. Ile zamierzacie czekać?
W tym upale można by usmażyć jajko na twarzy Pucketta.
Jeśli nic się nie wydarzy, raczej stracimy wsparcie wojska.
To lepsze niż patrzeć, jak niszczą coś, czego nawet nie rozumieją.
- Jaki odczyt? - Co się stało?
Nie wiem. Doszło do spięcia.
Mówcie, co się dzieje.
Uwaga! Kontakt sonarowy.
To dinozaur?
To łuski?
Do cholery, przed czym to coś potrzebuje ochrony?
Przed nami.
A niech mnie.
Patrzcie, jak zapieprza.
Dlaczego nigdy tego nie widzieliśmy?
Nie dowiemy się tego, jeśli zrealizują swój plan.
To nie w porządku.
Generale?
Generale, powinniśmy rozważyć przerwanie planu.
Jeśli nie dowiemy się wszystkiego o wrogu...
Jeśli czekasz na ruch przeciwnika,
to już przegrałeś, synu.
Mój Boże.
Przystępujemy do Castle Bravo!
Uwaga!
Sygnał detonacji dotrze do Castle Bravo za 30 sekund!
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć...
- Puszczaj! - Już po wszystkim.
Muszę to zatrzymać!
Przestańcie!
- ...dwa, jeden. - Proszę, nie!
Nie róbcie tego!
Proszę!
Imponujący.
Tak, był taki.
Co my zrobiliśmy?
Tak wyglądało życie naszego ojca?
Kiedy mówił, że jest na konferencji programistów,
przekradał się przez granice i polował na potwory?
Czasy Dzikiego Zachodu minęły, zanim dołączył do nas Hiroshi.
Monarch zajmował się wtedy głównie biurokracją i księgowością.
Nazywali to „zarządzaniem danymi”.
Kiedy ostatnio go widziałeś?
Nie wiem. Prawie 20 lat temu.
Byłem już wtedy dinozaurem.
Jeśli chcecie zrozumieć swoją sytuację,
nie pomogę wam. Hiro był normalnym dzieciakiem.
Nie torturował zwierzątek.
Nie miał problemów z nocnikiem.
Klasyczny profil socjopaty.
„Wydawał się miły.
- Kto by się spodziewał?”. - Wyluzujesz?
Przypominał matkę. Tyle mogę powiedzieć.
Dążył do celu
i nie pozwalał, by cokolwiek mu przeszkodziło.
I nigdy mnie nie okłamał.
To tajemnica, Cate. Nie kłamstwo.
To rozróżnienie jest bez znaczenia.
Nie dla mnie.
Nie chcę przerywać terapii rodzinnej.
Wyszukuję słowo „Alaska”,
ale widzę tylko zaginione psie zaprzęgi i informacje o Yeti z Jukonu.
Ale wspomniałeś o „zarządzaniu danymi”,
więc puściłam wyszukiwanie numeryczne
długości i szerokości geograficznej Alaski.
To pismo Billy'ego.
Tak. To współrzędne z całego świata.
Meksyk, azjatyckie stepy, Afryka Północna.
Wszystko z tej listy jest odhaczone z wyjątkiem tego.
Po naniesieniu na mapę...
O tak.
Gdybyśmy wiedzieli, gdzie leciał wasz ojciec,
mógłbym ustalić to miejsce.
To był lot 74 ileś.
Zgłosił lot z Nome do Barrow.
Nome do Barrow.
Bingo.
Wiszę wam kolację.
Do dzieła, Du-Ho.
- Mamy nowy cel. - Jasne.
Co to oznacza. Czemu leciał do Barrow?
Leciał w kierunku Barrow.
Ale to nie był jego cel.
Keiko?
Nic ci nie jest?
Nie powinien był mnie powstrzymywać.
Tak, postąpił samolubnie.
Co gdyby tego nie zrobił?
Zostałabyś zwolniona, aresztowana, może deportowana.
A oni i tak zdetonowaliby tę bombę.
General wezwał mnie, by omówić nasze finansowanie.
Uznałem, że skoro i tak jest po nas,
spróbujmy mierzyć wysoko.
Złożyłem mu propozycję: szereg posterunków Monarch,
dodatkowy personel, sprzęt do monitoringu.
Odmówił...
Powiedział, że prosimy o zbyt mało.
Wystawili nam czek in blanco.
Mamy ustalić, czy jest więcej tych istot.
Jak zdołałeś to załatwić?
Zadałem proste pytanie.
Co jeśli kolejny nie pojawi się na środku Pacyfiku,
- tylko w Nowym Jorku czy Waszyngtonie? - Musimy powiedzieć światu.
Chcesz upublicznić szczegóły
dotyczące tajnego wybuchu bomby wodorowej?
- Czemu nie? - Rosenbergów skazali na śmierć.
Co jeśli...
Jeśli znajdziemy kolejnego...
Czy generał musi wiedzieć o wszystkim?
Sugerujesz, żebym okłamał wyższego rangą oficera?
Nie. Ale kłamstwo i tajemnica to dwie różne rzeczy.
Nie wiem, czy sąd wojskowy by je rozróżnił, Kei.
Ufasz nam?
Ufasz jej?
Okej.
Mogę mu mówić tylko to, czego dowiem się od was.
A ufam, że będziecie mówili mi wszystko, co powinienem wiedzieć.
Pasuje ci to?
A tobie?
Mnie to pasuje.
- Tak. Prawda? - Okej.
- Tak. - Tak.
Wszystko okej.
Dzień dobry.
Gdzie jesteśmy?
W USA. Niedługo zobaczysz się z tatkiem.
Nie cieszysz się?
A czemu to dla ciebie ważne? Jesteś kolejnym jego synem?
Wybacz. Nie chciałem cię urazić.
To ja przepraszam.
Po prostu nie wiem, czego boję się bardziej:
że nie znajdziemy taty, czy że go znajdziemy.
Tak czy inaczej, jest mi z tym ciężko i nie wiem, ile jeszcze zniosę.
Zdradzę ci tajemnicę.
Nie doceniasz życia, dopóki nie zaczniesz się o nie bać.
Nie doceniasz go, kiedy widzisz, jak inni je tracą.
Widziałem śmierć wielu ludzi.
Mojego ojca, przyjaciół.
Każdego ranka wstajesz z łóżka i podejmujesz ryzyko.
Mogą się wydarzyć straszne rzeczy, ale nie warto ukrywać się przed bólem.
Pomyśl o sobie.
Gdybyś schowała się pod kołdrą, nie wkradłabyś się do Korei,
nie poznałabyś Du-Ho
i nie miałabyś szansy osobiście powiedzieć tacie, żeby się walił.
- Co to było? - Hej, bracie.
Chyba się zbliżamy.
To chyba tu.
Chyba znaleźliśmy to, czego szukał Hiro.
- Przejmuję stery, Du-Ho. - To twój samolot.
Musimy trochę pokombinować.
Zabezpieczcie wszystko, będzie ostro.
- Co? - Nie, nie. Czekaj.
Musisz tu zostać. Zapnij pasy.
Dlaczego to on jest za sterami?
Lee Shaw to najlepszy pilot, jakiego znam. Ma niesamowity instynkt.
Świetnie. A ja zsikam się ze strachu.
Du-Ho trzyma coś zwykle pod siedzeniem,
na czarną godzinę.
Tak, to jest to. Otwórz.
Napij się. Duży łyk. Będziesz tego potrzebować.
To tylko woda.
Zakręć i połóż tam na górze, na widoku.
Tak jest. Dobra.
Mamy wskaźnik położenia przestrzennego.
Zaczynamy!
O kurwa!
O Boże! Stój!
- Dawaj, mała. - Shaw!
Wyrównuję!
Tam. Tam możemy wylądować.
- Będzie ostro. Trzymajcie się. - Cholera!
Co jest tam w dole?
- Czekaj, co? - Trzymajcie się.
Zaczynamy!
Wszyscy cali?
Bracie, powinieneś popracować nad lądowaniem.
Dobra robota, druga pilotko.
O nie.
Nie muszę go widzieć.
To nie on.
Ma rozpięty pas. Może się wyswobodził.
O rany.
A niech mnie kule biją!
O Boże. Myślicie, że ktoś tam jest?
Jeśli wszyscy zginęli w katastrofie, to kto rozstawił ten sprzęt?
Poznaję to pismo.
Ja też.
On przeżył.
Przeżył.
Wylądował.
Bezpiecznie.
Uciekajmy!
Uruchomię samolot. Chodźcie szybko!
Biegiem!
Szybko! Dawajcie!
- Szybko! - Do samolotu!
Cholera.
O nie.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK