W porządku.
Co do cholery?
Dzień dobry. Tu Barnes.
Mam tu bardzo dziwny odczyt i...
Barnes.
Posterunek 47. Tak.
Muszę porozmawiać z wicedyrektorką Verdugo...
Tak. Zaczekam.
Du-Ho.
Padnij!
Kentaro!
Kentaro, uciekaj!
- No już. Szybko. - Uciekajcie!
Biegiem. Już!
Cholera.
NA PODSTAWIE POSTACI „GODZILLI”
MONARCH DZIEDZICTWO POTWORÓW
- Niezły strzał, Tex. - Chociaż próbowałem.
- Mogłeś zginąć, idioto. - Cicho.
Co teraz?
Nie możemy z nim walczyć.
Nie radziłbym.
Chyba na razie jest czysto.
- O kurwa! Ja pierdolę! - Nie, nie.
Mam przemoczone nogi.
Musimy szybko się zawijać.
Chodź, May. Wstawaj.
W porządku?
Umrę z wyziębienia. Cieszysz się, że przylecieliśmy?
TOKIO ROK WCZEŚNIEJ
To odważne prace.
Dlaczego to?
Dlaczego teraz?
Światła!
Zawahałeś się.
To trudne pytanie.
Miałeś miesiące, by przygotować odpowiedź.
Sztuka...
...pochodzi z miejsca, o którym niełatwo jest rozmawiać.
Dla mnie jest intuicyjna.
Szanuję ten proces.
Ale jeśli kupcy mają wydać pieniądze, niemałe pieniądze,
będą chcieli wiedzieć, co kupują. I kogo kupują.
Ludzie...
...nie kupują dzieła...
Kupują artystę.
Wiem, Kimi.
Przepraszam.
Masz dwie godziny do otwarcia.
Wymyśl odpowiedź, która sprawi, że ci uwierzę.
Oboje mamy wiele do stracenia.
Cześć, mamo.
„Dokonana przez Kentaro Randę stanowcza eksploracja podobieństw i wnętrz
zachęca odbiorcę do porzucenia przekonań na temat własnej tożsamości”.
Kto by przypuszczał, że mój syn jest takim prowokatorem?
Nie jestem.
Wszyscy będą zachwyceni.
Nie byłoby prowokacji, gdyby wszyscy wyszli zachwyceni.
Hej...
...jestem z ciebie dumna.
Twój ojciec też.
Nawet nie widział wystawy.
Zobaczy ją dzisiaj.
Przyjedzie prosto z lotniska.
Idę się przewietrzyć...
...zanim wszyscy będą chcieli poznać nowego, prowokacyjnego artystę.
Kentaro...
...ciężko na to pracowałeś.
Zasługujesz na to.
Tam są przekąski.
Zrobiłeś mi zdjęcie?
Nie.
Bzdura.
Widziałam.
Robiłem zdjęcie plakatu mojej wystawy,
a ty wlazłaś mi w kadr jak turystka.
„Podobieństwa i wnętrza”. Brzmi pretensjonalnie.
Strasznie.
Wiesz, co byłoby super?
Jasne.
- Usunięte. - Dziękuję.
Czemu nie lubisz być na zdjęciach?
Ja...
To bardzo ładne zdjęcie.
Podrywasz mnie?
Jestem po prostu szczery.
To naprawdę twoja wystawa?
Tak.
Jest tam wino?
Tanie. Niedobre. Pretensjonalne.
Pretensjonalne wino.
No tak.
Lubisz whisky?
Lubię drogą whisky.
Masz szczęście. W Japonii jest dużo drogiej whisky.
Ekstra.
- Znam fajne miejsce. - Teraz?
Nie masz wystawy?
Później się na niej pojawię.
Okej.
Kentaro.
May.
May. Dokąd idziesz? Zwolnij.
Zwolnić?
O ile nie chcesz dodać palców u stóp do tego, co mi wisisz,
lepiej rusz dupę.
On ma rację, May. Oszczędzaj siły.
- Masz mokre nogi, grozi ci hipotermia. - Musimy cię wysuszyć.
Nie. Nawet gdyby dało się rozpalić ogień,
nie możemy się zatrzymywać, kiedy Tytan na nas poluje.
- Myślisz, że wciąż tam jest? - Nie wiem.
Co ty... A co z twoimi stuleciami doświadczenia?
To Tytan, May.
Są jak płatki śniegu.
Nigdy nie trafiłem na dwa identyczne.
Dobra. Może znajdziemy więcej informacji w twoich cennych plikach.
Wal się
- i zabieraj swoje dzieło życia. - Ostrożnie z tym.
Kiedy zajdzie słońce temperatura gwałtownie spadnie.
Nie mamy żywności ani schronienia.
Ani Du-Ho.
Dokąd idziemy?
Na północny zachód. W stronę wybrzeża.
Jest większa szansa, że spotkamy tam ludzi.
Chyba widziałem coś z samolotu.
Co widziałeś?
Jakąś strukturę. To wyglądało jak wielka piłka golfowa.
Zbudował to człowiek. To był budynek albo osada.
Dobra.
Czy któraś z was to widziała?
Nie.
May to widziała.
Co? Nie.
Mówiłeś, że coś zobaczyłeś.
- Ja nic nie widziałam. - Stajesz po ich stronie?
Jesteś na mnie zła?
To nie ma z tobą nic wspólnego. Mogę zamarznąć na śmierć.
Próbuję cię ratować. Po prostu...
Zaufaj mi.
Sota?
Hasło.
To ja, stary. Kentaro.
Kto?
Kentaro.
Hasło.
Dobra. Zapomnij. To miejsce to jakaś nora.
Nora!
Szybko!
Nora?
Nie mówiła poważnie.
Udowodnij, że się mylę.
Lubię cię.
A ciebie łatwo wkręcić.
Dobra. Myliłam się.
To Sota.
Właściciel.
Manager.
Dupek.
Winny.
Czekaj. Masz własną butelkę?
- Jesteś tak pretensjonalny, jak myślałam. - Tak to działa.
- Nalej coś lepszego. - Okej.
Okej.
Więc jesteś cenionym artystą.
Zaprojektowałem tu oświetlenie.
- Co? Nie wierzę. - Tak.
Więc pozwala mi udawać, a nawet wcześniej dla mnie otwiera.
Czym się zajmujesz?
Różnymi komputerowymi bzdurami.
Niczym tak ciekawym jak sztuka. Od jak dawna się tym zajmujesz?
Od dziecka.
Ale służbowo chyba od dzisiaj.
Co? Jak to?
- Dziś jest twoja pierwsza wystawa? - Tak.
Nie powinieneś tam być?
Buduję napięcie.
- To część widowiska. - Część widowiska.
To też?
W jakim sensie?
Ukryty whisky bar i ty, dobrze zapowiadający się artysta.
Przyprowadza tu dziewczyny?
Jako barman nie mogę powiedzieć.
Palant.
Nie mówiłam, że to złe widowisko.
Na ile dobre bywają widowiska.
To nie jest część widowiska.
Oceniam artystę w oparciu o dzieła, nie o marynarkę i fryzurę.
Że co?
Czemu to nie wisi w galerii?
Nie są na sprzedaż.
Zdecydowanie jesteś nie tylko fryzurą.
Kimi wysłała mnie do swojego stylisty. Ludzie kupują artystę.
Jasne.
Bogate chujki, które mają więcej kasy niż dobrego gustu.
Czemu nie powiesz Kimi, co chcesz pokazać na wystawie?
To jej galeria.
- Zaryzykowała ze mną... - Zaryzykowała?
Z dobroci serca?
Daj spokój. Co za brednie.
Ludzie nie dają innym szansy, o ile nie uważają, że mogą na tym zyskać.
Cyniczne podejście.
Takie jest życie.
Chyba powinieneś iść.
Bogate chujki czekają.
Chodź ze mną.
Nie mój klimat.
Mój też nie.
Przyzwyczajaj się, ważniaku.
Czekaj.
Okej.
Teraz możesz iść.
Okej.
Ktoś musi to powiedzieć.
Nie widzę tu budynków.
- Musi być za tymi wzgórzami. - Czyżby?
- Kentaro, ustaliliśmy... - Wy ustaliliście.
Nie brak ci pasji, mały.
- Nie traktuj mnie jak dziecko. - Czekajcie.
Wiem, co widziałem.
- Nie. - Co?
Tam.
- Gdzie? - Tam. Co to jest?
Tak. Widzę to.
Nie wiem. Światła platformy wiertniczej albo jakaś osada.
Ważne, że to tam jest.
- Idźmy za czymś, co wszyscy widzimy. - Tak.
Nie wiesz, jak daleko to jest. Ten Tytan dorwie cię w połowie drogi.
Widziałem coś bliżej.
- O ile to istnieje. - Okej. Kentaro.
Masz niesamowitą wyobraźnię, ale nie czas jej teraz używać.
Ja tam idę.
Sam, jeśli będę musiał.
Boże. Ty uparty palancie.
- Chcesz umrzeć, żeby coś udowodnić? - A ty?
- Nie. - Przestańcie. Proszę.
- Myślisz, że coś widziałeś? - Wiem, co widziałem.
To idź i nie zatrzymuj się, aż to znajdziesz i ściągniesz pomoc.
My zrobimy to samo.
Powodzenia.
Będzie nam potrzebne.
Nie. Nie możemy pozwolić mu odejść.
Dokonał wyboru, Cate. Chodźmy.
Rozumiem, że coś pani dla nas ma?
Tak. Chwileczkę. Udostępnię ekran.
- Co tu widzimy? - Promieniowanie.
A konkretnie promienie gamma o zakresie 30 eksaherców.
- Skąd bierze się to promieniowanie? - To właśnie jest niezwykłe.
Takie gwałtowne skoki emitują tylko pulsary.
Potężne czarne dziury w kosmosie.
- Ale nie w tym przypadku? - Nie.
To pochodziło z Ziemi.
Skąd dokładnie?
Detektor, który to wychwycił, to stary model,
właściwie antyk.
- Są wadliwe. - Uwzględnię to w kolejnym budżecie.
- Gdzie? - To było rytmiczne pulsowanie,
przypominające to z pulsarów,
ale o ile wiem, nie ma pulsarów na Alasce.
Dziękuję. Proszę przysłać nam materiały,
a my natychmiast przyślemy do pani zespół analiz.
Chwileczkę! To nie wszystko.
Takie odczyty zarejestrowano
przed ostatnim przypadkiem pojawienia.
Pochodziły z Janjiry i z Yucca Flats.
Przed G-Day.
Kentaro!
May?
To ty?
Kentaro!
Cate?
Shaw?
Nie powinniśmy byli puszczać Kentaro.
Nie przetrwa tej nocy.
Musi wytrzymać do czasu, aż sprowadzimy pomoc.
- May, poniosę tę torbę. - Nie. Stój!
On czegoś chce.
Zaczynasz majaczyć.
Jeszcze kilka kroków, dobrze?
Pomyśl, jak ciepło będzie tam na miejscu.
Koce, ciepła kawa.
Whisky.
No chodź.
Nie.
Cholera.
Co? Wróciliśmy do namiotu taty?
Jak to się stało?
Kręcimy się w kółko.
Tytani wywierają dziwny wpływ na otoczenie
i na to, jak go doświadczamy.
Chmura, przez którą lecieliśmy... To miejsce jest dziwniejsze, niż sądzicie.
Dziwniejsze, niż ktokolwiek przypuszcza.
Jeśli jej nie ogrzejemy, umrze.
Wszyscy umrzemy, jeśli Tytan wciąż tu jest.
Nie zostawię jej tutaj.
Nie stracimy kolejnej osoby.
Piękne.
To prawda.
Powiedz mi, dlaczego nie chcesz iść na swój wernisaż.
Dlaczego zależy ci, żebym poszedł?
Nie zależy mi.
Ale nie powinieneś wstydzić się tego, co robisz.
A co ty robisz?
Przyprowadziłem cię tu i obnażyłem przed tobą duszę.
Ty nic mi o sobie nie powiedziałaś.
Powiedziałam. Zajmuję się komputerowym szajsem.
- Komputerowym szajsem? - Tak.
Jasne. Daj spokój.
Jestem z Tacomy. Tacoma jest do kitu, więc przyjechałam do Japonii.
Japonia jest ekstra.
- Tak lepiej? - Wybacz.
W porządku. Nie twoja wina, że Tacoma jest do kitu.
Zostań, ile chcesz. Albo chodź ze mną.
To twoja impreza.
Widziałam już to, co najlepsze.
Spotkamy się znowu?
- Wpisz swój numer. - To twój telefon?
Tak. Lubię mieć klawiaturę.
Musisz...
Zignoruj to.
Spróbuj niczego nie zepsuć.
Zauważyłbyś?
Halo? Hej.
Jestem na wyjeździe.
Służbowym, tak.
Nie. Słuchaj... Musisz przestać do mnie dzwonić.
Ja... Zadzwonię po powrocie, dobra?
Dobra, ja też.
Pa.
Piękne.
- Zajebiście piękne. - May.
Zostań ze mną. May.
Płoną mi nogi.
Jakby wbijane igły i szpilki?
Raczej miecze i sztylety?
To bardzo dobrze.
Twoje nerwy się rozbudziły.
Jeszcze nie masz odmrożeń.
Jeszcze.
Dobre podejście do pacjenta.
Gdyby coś mi się stało, skontaktuj się z moją siostrą.
Ma na imię Lyra.
Nie myślmy o tym.
To jedyna... Jedyna osoba, do jakiej mogę zadzwonić.
Podam... Podam ci jej numer.
Kentaro na pewno zna...
Nie. On gówno wie.
Mam nadzieję, że nie mówisz o mnie.
Du-Ho pozdrawia.
Krakersy i czekolada.
Co z nią?
Lepiej.
Dobra. Wyschły jej spodnie.
Musimy podsycić ogień.
To tylko podpałka. Nie wystarczy na długo.
No i kto wie, co jest w papierach twojego ojca.
Może nam to wskazać, co tu robił.
Teorie, odkrycia, trasy.
Niech płoną.
Bierzcie sprzęt! Musimy uciekać! Tam, gdzie ukryliśmy się wcześniej.
- Szybko. - May!
Naprzód!
- May. - Czekaj. Nie ruszaj się.
Może być wszędzie. Posłuchaj.
Nie dam rady przed tym dłużej uciekać.
Może nie będziemy musieli.
Dziś rano Posterunek 47 zarejestrował odczyty,
które uważam za godne uwagi.
Dr Barnes.
- Boże. - Co?
To niemożliwe. Te odczyty odpowiadają...
Promieniowaniu gamma przed... zdarzeniem w San Francisco.
Nazywaj to po imieniu. Atakiem.
Co sugerujesz? Pełną mobilizację?
- Próbę systemu ostrzegawczego? - Przepraszam.
- Ogólnoświatową panikę? - To lepsze niż tysiąc zabitych.
- Albo 10 000. - Przepraszam.
Nie wiemy, czy te istoty mają złe intencje.
- Przepraszam! - Cisza.
Tim, masz coś?
Nie możemy zapominać o dokumentach Billa Randy.
Lee Shaw tam był. Wie coś, czego my nie wiemy.
- Dlatego szuka dokumentów. - Cisza!
Większość was mnie nie zna,
jestem trollem z piwnicy, którego unikacie zwykle podczas przerw.
Nie szkodzi. Nie pracuję tu dla karaoke po godzinach.
Do rzeczy.
Myślałem, że jesteśmy tu,
by dowiedzieć się wszystkiego, na wszelkie możliwe sposoby,
tak by nikt więcej nie stracił bliskiej osoby podczas ataku Tytana.
Myślałem, że grupa ludzi,
którzy postanowili badać gigantyczne, napędzane energią atomową potwory,
będzie miała bardziej otwarte umysły.
Jesteśmy w dupie, ale jeszcze nie zostaliśmy pokonani,
bo teraz wiemy, jak funkcjonuje nasz wróg.
- Tak? - Tak.
Ten Tytan nie zaatakował nas, zaatakował ogień.
Nie zaatakował Kentaro, tylko ten płonący silnik samolotu.
W ten sposób nas namierza.
Przyciąga go ciepło. O Boże.
To czemu odrzucił ten samolot jak zabawkę...
I ruszył w pościg za nami?
Bo mój brat próbował nas uratować i wystrzelił racę.
A po racy byliśmy kolejnymi najcieplejszymi obiektami.
I tak pokonamy to cholerstwo.
Zamachamy mu przed nosem największą, najcieplejszą rzeczą, jaką zdołamy.
Nigdy nie byłem tak wdzięczny za pełen bak.
Paliwo lotnicze.
Krzemień.
Rozświetlimy to mocniej niż Times Square podczas VJ Day.
Co? Podczas czego?
Zbudujemy ognisko. Nakarmimy go.
A kiedy Tytan będzie pochłaniał ciepło...
My zmyjemy się na wybrzeże. Poniosę cię, jeśli będzie trzeba.
May, jeszcze trochę, dobrze?
Wyjdziemy z tego.
Ja nie.
Prędzej czy później będziesz musiała mnie porzucić.
Tak. A jeśli nadejdzie czas,
porzuć też jego.
Ratuj siebie, Cate.
Jedno z nas musi wyjść z tego żywe.
Kto tam jest?
Halo?
- Halo? - Co tu robisz?
Jesteś prawdziwy?
Myślałem, że jestem sam.
Ja też.
Nie powinieneś tu być.
Tato...
Nie zostawiaj mnie!
Zaczekaj, tato!
To ja!
Nie...
Sprzedałem kilka sztuk...
...ale Kimi i tak zrezygnowała ze współpracy.
Mówiłeś: „To wielka szansa”.
„Masz taki talent”.
„Dasz radę”.
„Wierzę w ciebie”.
Tak wtedy mówiłeś.
Skąd, do cholery...
...mogłeś wiedzieć, czy jestem gotowy?
Ale nie chciałem cię rozczarować.
Nie potrafiłem się z tobą skonfrontować...
Skąd miałem wiedzieć, że więcej cię nie zobaczę?
Tato?
Za nic bym tego nie przegapił.
Wszyscy byli zachwyceni.
Twoja matka była zachwycona.
Ja też.
Jestem z ciebie dumny.
Gratulacje.
Naprawdę to robimy?
To stos pogrzebowy.
Du-Ho zawsze chciał odejść w blasku chwały.
Wznoszę toast za faceta, który kochał mieć nade mną przewagę.
Tej nocy, kiedy się poznaliśmy, bracie, nie mogłem uwierzyć,
że masz o niebo mocniejszą głowę, kiedy razem piliśmy.
A potem zrozumiałem,
- że ilekroć piłeś szota... - Słyszycie?
- Shaw! - ...tak naprawdę...
- Biegnijcie! Uciekajcie! - May!
Hej, wielkoludzie! Tutaj!
Jezu. Nie. Gdzie to jest? Nie.
Pomocy!
Potrzebuję tarczy, żeby wystrzelić jak rakieta.
Czas na kolację, skurwysynu.
May, chodź.
Dasz radę.
Helikopter! Szybko.
- May! Chodź! - O cholera.
Pomogę ci!
- Szybko! - Kentaro!
- Dawajcie! - Kentaro?
- Chodźcie. - Szybko.
Podrywaj!
Sygnał był tak słaby,
że ledwo usłyszeli mnie na kanale awaryjnym.
Nie sądziłam, że będę komuś dziękować za porzucenie rodziny,
ale oto jesteśmy.
Tata tam był. Przede mną.
- Tak jak był w obozie. - Skąd...
Ktoś musiał naprawić radio, które znalazłem.
Zostawił wiórki z ołówka.
Przetrwał.
On żyje.
Dziękuję.
Nie, nie. Cholera.
Cholera.
Pułkowniku Shaw!
To zaszczyt wreszcie pana poznać!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK