(ยูทาห์ ปี 2015)
ปกติ
อะไรวะเนี่ย
สวัสดีค่ะ นี่บาร์นส์พูด
ฉันเจอค่าสัญญาณอะไรไม่รู้พิลึกมากและ...
บาร์นส์
สถานี 47 ใช่
ต้องขอคุยกับผู้ช่วยผู้อํานวยการเวอร์ดูโก...
ได้ ฉันจะถือสายรอ
ดูโฮ
หมอบ!
เคนทาโร่!
เคนทาโร่ หนีเร็ว!
- มาเร็ว ไปเลย - เผ่น!
ไปเร็วๆ เร็วเลย
บ้าชิบ
(สร้างจากตัวละคร "ก๊อดซิลล่า")
- ยิงได้เด็ด เท็กซัสสุกี้ - อย่างน้อยก็พยายามมะ
- พยายามเอาตัวเองไปตายสิ ไอ้โง่ - เงียบเลย
เอาไงกันต่อดีล่ะ
เราสู้มันไม่ได้
ก็ไม่แนะนําให้สู้
ตอนนี้น่าจะพ้นแล้ว
- ชิบเป๋ง! โคตรเจ็บเลย - ไม่ได้ๆ อย่า
ขาฉันเปียกทั้งขา
งั้นเราก็ต้องรีบเคลื่อนที่
มาเร็ว เมย์ ลุกๆ ลุกก่อน
ลุกมา เมย์ ไหวนะ
ฉันไหวไหมเหรอ เดี๋ยวจะเป็นไฮโปเธอร์เมียตาย
พอใจยังล่ะที่ลากเรามาตรงนี้
(โตเกียว) (หนึ่งปีก่อน)
งานคุณประกาศจุดยืนที่โดดเด่น
ทําไมถึงทําแบบนี้
ทําไมจึงทําตอนนี้
เปิดไฟค่ะ
ลังเลอีกแล้ว
ก็เป็นคําถามที่ตอบยากครับ
เราให้เวลาคุณเตรียมคําตอบ ตั้งหลายเดือนไม่ใช่เหรอ
ศิลปะ...
มาจากเรื่องที่เราอาจไม่อยากสื่อเป็นถ้อยคํา
สําหรับผมเองนั้น มันมาจากสัญชาตญาณ
ฉันเข้าใจว่าคุณก็มีโปรเซสของคุณ
แต่ถ้าจะให้ผู้ซื้อควักกระเป๋าวางเงิน เงินก้อนใหญ่ด้วย
เขาจะต้องรู้ว่าได้งานอะไร ได้งานของศิลปินที่เป็นแบบไหน
คน...
ไม่ได้เลือกซื้องานศิลป์
เขาเลือกจากตัวศิลปิน
ผมทราบครับ คิมิซัง
ขออภัย
เหลือเวลาสองชั่วโมงก่อนจะเปิดนิทรรศการ
ไปหาคําตอบที่ทําให้ฉันเชื่อคุณได้หน่อย
คืนนี้เราทั้งคู่มีเดิมพันสูงมาก
อ้าว คุณแม่ครับ
"บทสํารวจโลกคู่ขนานและความนัย ของเคนทาโร่
ขอเชิญผู้ชมทุกท่าน ท้าทายความเข้าใจเรื่องตัวตนของมนุษย์"
ใครจะคิดว่าลูกแม่กล้าแหวกขนบขนาดนี้
ผมไม่ใช่คนเขียน
ทุกคนต้องชอบงานลูกแน่จ้ะ
ถ้าทุกคนชอบ ก็เรียกว่า "แหวกขนบ" ไม่ได้สิ
แหม...
แต่แม่ภูมิใจมากจริงๆ นะ
คุณพ่อก็เหมือนกัน
พ่อยังไม่เห็นงานเลยด้วยซ้ํา
คืนนี้จะได้เห็นไงจ๊ะ
คุณพ่อลงจากเครื่องบินแล้วจะตรงมาเลย
ผมขอออกไปเดินเล่นนิดนึงก่อน...
ก่อนทุกคนจะอยากเจอศิลปินที่ "แหวกขนบ"
เคนทาโร่
ลูกพยายามมากๆ เพื่องานนี้
ลูกคู่ควรกับมันนะ
ของว่างอยู่ตรงนั้นนะครับ
ถ่ายรูปฉันเหรอ
ไม่ได้ตั้งใจ
ตอแหล
ฉันเห็นนะ
ฉันถ่ายโปสเตอร์งานตัวเอง
เธอก็แค่เดินตัดกล้อง แล้วหยุดมองเป็นนักท่องเที่ยว
"คู่ขนานและความนัย" ตั้งชื่ออะไรดัดจริต
สุดๆ เลยล่ะ
แต่ว่ามันจะให้เกียรติกันสุดๆ ถ้านาย...
ได้
- ลบแล้ว - ขอบคุณ
มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ ที่ทําให้ไม่ชอบโดนถ่ายรูปรึเปล่า
ฉัน...
รูปเมื่อกี้สวยด้วยนะ
นี่จีบฉันอยู่เหรอ
แค่พูดตรงๆ
นี่งานของนายจริงๆ เหรอ
ใช่
มีไวน์ให้ดื่มด้วยมั้ย
ไวน์ถูกๆ ไม่อร่อย ดัดจริต
ไวน์ดัดจริต
แหงสิ
ชอบวิสกี้รึเปล่า
ชอบกินวิสกี้แพงๆ
โชคดีแล้ว ญี่ปุ่นมีวิสกี้แพงๆ เยอะ
เจ๋งเลย
- ฉันรู้จักร้านเด็ด - เดี๋ยวนี้เลยเหรอ
มีโชว์ต้องไปไม่ใช่เหรอ
เดี๋ยวค่อยเข้าไปเปิดตัวก็ได้
โอเค
ฉันชื่อเคนทาโร่
ฉันเมย์
เมย์
เมย์ จะรีบไปไหน ค่อยๆ เดินสิ
ค่อยๆ เดินเหรอ
ถ้าไม่อยากต้องติดหนี้ฉันเพิ่มเป็นนิ้วเท้าอีกชุด
นายนั่นแหละต้องเร่งกีบตามมา
เขาพูดถูกนะ เมย์ เก็บแรงไว้หน่อย
ขาเปียกอยู่ เดี๋ยวต้องสู้กับอาการตัวเย็นเกิน
ต้องพยายามเช็ดตัวให้แห้ง
ไม่ได้ ต่อให้แถวนี้มีของใช้จุดไฟได้
แต่เราหยุดเป็นเป้านิ่งไม่ได้ ถ้าเจ้าไททั่นยังเพ่นพ่านอยู่แถวนี้
- คุณว่ามันยังอยู่เหรอ - จะไปรู้ได้ไง
พูดอะไร... ไอ้ประสบการณ์นานร้อยปีหายไปไหนแล้วล่ะ
นั่นมันตัวไททั่น เมย์
หลากหลายแตกต่างเหมือนเกล็ดหิมะ
ไม่เคยเจอตัวไหนเหมือนกันเป๊ะ
โอเค หรืออาจมีข้อมูลอยู่ในไอ้ไฟล์วิเศษเนี่ย
ไปตายเลยไป
- เอางานทั้งชีวิตลงนรกไปด้วย - นี่ ระวังหน่อย ไม่เอาน่ะ เมย์
ถ้าพระอาทิตย์ตกดิน
อุณหภูมิจะลดลงอย่างเร็วมาก
เราไม่มีอาหาร ไม่มีที่พัก
ไม่มีดูโฮ
เราเดินไปไหนกันเนี่ย
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มุ่งหน้าไปชายฝั่ง
ตรงนั้นน่าจะมีคนอยู่มากกว่า
- ตอนอยู่บนเครื่อง ผมว่าผมเห็นอะไรสักอย่าง - อะไร
เห็นอะไร
โครงสร้างอะไรไม่รู้ ดูแล้วเหมือนลูกกอล์ฟ
ต้องเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นแน่ อาคารหรือกระโจมอะไรสักอย่าง
ก็ได้ๆ
มีพวกเธอคนไหนเห็นเหมือนกันไหม
ไม่เห็น
แต่เมย์เห็น
อะไรนะ ไม่ได้เห็น
ไม่ นายบอกว่านายเห็น
ฉันเองไม่ได้เห็นอะไรเลย
นี่จะไปเข้าข้างพวกนั้นเหรอ
เพราะเคืองฉันอยู่เหรอ
ไม่ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับนายเลย แต่เกี่ยวกับที่ฉันกําลังจะหนาวตาย
ฉันพยายามช่วยเธออยู่ ถ้าเธอแค่...
ไว้ใจฉันสิ
โซตะ
พาสเวิร์ด
โซตะ ฉันเองไง นี่เคนทาโร่
ใครนะ
เคนทาโร่
พาสเวิร์ด
โอเค ช่างมันเถอะ ที่นี่แม่งรูหนู
ห่วยแตก!
มาเลยเร็ว!
ห่วยแตกเนี่ยนะ
เขาพูดไม่ได้คิด
แล้วผิดตรงไหนล่ะ
ชอบเลย
นายก็หัวอ่อนเชื่อคนง่ายเกิ๊น
โอเค ฉันคิดผิดจริงๆ
เมย์ นี่โซตะ
เจ้าของ
ผู้จัดการ
ไอ้เฮงซวย
โดนทุกข้อนั่นแหละ
เดี๋ยว เปิดขวดไว้ที่นี่เลยเหรอ
ดัดจริตอย่างที่คิดจริงด้วย
ก็เป็นกฎของที่นี่
อ่าฮะ
- แต่คืนนี้เอาของดีกว่านั้นมะ - โอเค
โอเค
แปลว่านายเป็นศิลปินที่ประสบความสําเร็จ
เป็นคนออกแบบจัดแสงที่นี่
- อะไรนะ ไม่จริงง่ะ - จริง
เขาเลยยอมให้สร้างภาพดัดจริต เปิดบาร์เร็วกว่าปกติให้ด้วย
แล้วเธอทํางานอะไร
ทําเรื่องคอมพิวเตอร์
ไม่ได้น่าสนใจเหมือนศิลปะหรอก นายทํามานานแค่ไหนละ
ตั้งแต่เด็กเลย
แต่ถ้าทําเป็นอาชีพ ก็คงเริ่มคืนนี้
ไงนะ แบบ... หมายความว่าไง
- อย่าบอกว่าคืนนี้เป็นโชว์คืนแรก - ใช่
ไม่ได้รู้สึกว่าต้องไปอยู่ตรงนั้นเหรอ
ปล่อยให้คนรอเพิ่มความเร้าใจ
- เป็นส่วนหนึ่งของการแสดง - อ๋อ ส่วนหนึ่งของการแสดง
นี่เป็นการแสดงด้วยรึเปล่า
หมายความว่าไง
บาร์วิสกี้ลับกับนาย ว่าที่ศิลปินใหญ่
เขาใช้มุกนี้กับสาวอื่นๆ ด้วยมั้ย
เป็นบาร์เทนเดอร์ ผมตอบไม่ได้หรอกนะ
ไอ้เวร
ฉันก็ไม่ได้บอกนะว่ามุกไม่เด็ด
ตราบใดที่นับว่าเป็นมุก
นี่ไม่ใช่มุก
ฉันตัดสินศิลปินจากงานของเขา ไม่ได้ดูจากสูทที่ใส่หรือทรงผม
อะไรเนี่ย
ทําไมไม่เอาภาพพวกนี้ไปแสดงด้วย
พวกนี้ไม่ได้มีไว้ขาย
หัวนายมีศิลป์มากกว่าแค่ทรงผมแน่ๆ แหละ
คิมิให้ไปทําผมกับสไตลิสต์ส่วนตัว
คนซื้อเพราะศิลปิน
ก็ แหงสิ
เศรษฐีเฮงซวยที่มีเงินแต่ไม่มีรสนิยม
ทําไมถึงไม่บอกคิมิว่า อยากเอาชิ้นไหนไปจัดแสดงบ้าง
มันแกลเลอรีของเขา
- เขาเปิดโอกาสให้ฉัน... - โอกาสให้นาย
แบบทําด้วยน้ําใจอย่างเดียวเลยดิ
ไม่เอาน่ะ ตอแหลทั้งนั้น
คนไม่เปิดโอกาสให้หรอก ถ้าเขาไม่ได้อะไรตอบแทน
นั่นมองโลกในแง่ร้ายจัง
นั่นคือความจริง
นายควรต้องไปแล้วมั้ง
พวกเศรษฐีเฮงซวยรออยู่
ไปด้วยกันสิ
ฉันไม่ถนัดเจอกับคนพวกนั้น
ฉันก็เหมือนกัน
ทําใจให้ชินไว้เถอะ ศิลปินใหญ่
เดี๋ยวนะ
โอเค
ไปได้แล้ว
โอเค
ไม่มีใครพูดฉันพูดก็ได้
ไม่เห็นมีตึกอะไรเลย
สงสัยอยู่หลังเนินเขาตรงนั้นแน่ๆ
แน่เหรอ
- เคนทาโร่ เราตกลงกันแล้ว... - ทุกคนตกลงว่าจะมา
นายใจสู้ดีนะ ไอ้หนู ยอมใจ
- เลิกทําเหมือนผมเป็นเด็กได้แล้ว - เดี๋ยวก่อน
ผมรู้ดีว่าเห็นอะไร
- ไม่ ไม่นะ - มีอะไร
ตรงนั้น
- อะไร ตรงไหน - นั่นน่ะ มันอะไร
อ๋อ ฮื่อ เห็นแล้ว
ไม่รู้สิ ไฟบนยอดแท่นขุดน้ํามันมั้ง หรือชุมชนท้องถิ่น
ประเด็นคือมันอยู่ตรงนั้นใช่มั้ยล่ะ
- เราไปตรงจุดที่เห็นกันทุกคนดีกว่า - ได้
กะไม่ถูกว่ามันไกลแค่ไหน
ไททั่นอาจจะตามเราทันตอนไปแค่ครึ่งทาง
สิ่งที่ฉันเห็นอยู่ใกล้กว่า
- แหง ถ้ามีอยู่จริงนะ - โอเค เคนทาโร่
นายมีจินตนาการกว้างไกลมาก แต่ตอนนี้ไม่ใช่จังหวะที่จะฝัน
ฉันจะไปตรงนั้น
ถ้าต้องไปคนเดียวก็จะไป
ให้ตาย ไอ้เวรดื้อเหมือนลา
- อะไรเนี่ย ยอมตายเพื่อจะพิสูจน์เหรอ - เธอล่ะยอมไหม
- ไม่ยอม - พอๆ ขอละ พอที
นายคิดว่าเห็นอะไรใช่ไหม
ใช่ รู้แน่ว่าเห็นอะไร
งั้นก็ไป อย่าหยุดจนกว่าจะหาเจอ แล้วค่อยหาคนช่วย
ทางเราก็จะทําเหมือนกัน
โชคดีนะ
เราทุกคนต้องใช้โชค
ไม่นะ เราปล่อยให้เขาไปเฉยๆ ไม่ได้
เขาเลือกทางของเขาแล้ว เคท ไปกันเถอะ
ดร.บาร์นส์ เห็นว่ามีเรื่องมาบอกเรา
(โมนาร์ค) (อาร์ลิงตัน เวอร์จิเนีย)
ใช่ เดี๋ยวนะ จะแชร์หน้าจอให้ดู
- เรากําลังดูอะไรอยู่ - กัมมันตภาพรังสี
พูดให้ชัดคือรังสีแกมม่า ในช่วงคลื่น 30 เอ็กซาเฮิร์ตซ์
- รังสีนี้มาจากไหน - นั่นแหละที่หลุดโลกมาก
ปกติเราเห็นรังสีพุ่งแบบนี้จากดาวพัลซาร์
หลุมดํามวลยวดยิ่งจากนอกโลก
- แต่นี่ไม่ใช่ - ไม่ใช่
รังสีหย่อมนี้มาจากโลก
ส่วนไหนของโลก
เครื่องที่จับได้เป็นเครื่องรุ่นเก่า
เรียกว่าเป็นของโบราณดีกว่า
- มันเอาแน่เอานอนไม่ค่อยได้ - ฉันจะใส่ไว้ในใบของบใหม่
- ที่ไหน - มันขึ้นมาเป็นจังหวะ
ก็เหมือนดาวพัลซาร์
แต่เท่าที่รู้ ในอลาสก้าไม่ได้มีดาวพัลซาร์
ขอบคุณมาก ดร.บาร์นส์ ส่งข้อมูลทั้งหมดมาเลย
เราจะส่งทีมวิเคราะห์ไปหาคุณทันที
เดี๋ยวสิ เดี๋ยว! จุดสําคัญไม่ใช่ตรงนั้น
ครั้งสุดท้ายที่มีใครเห็นค่ารังสีแบบนี้
คือช่วงก่อนเหตุปรากฏการณ์ครั้งล่าสุด
ที่เมืองจันจิระและที่ราบลุ่มยุคคาแฟลต
ก่อนวันจี-เดย์
เคนทาโร่!
เมย์เหรอ
ใช่เธอรึเปล่า
เคนทาโร่!
เคทเหรอ
ชอว์
ไม่น่าจะปล่อยเคนทาโร่ไปเลย
เขาคงไม่รอดคืนนี้ไปได้
เขาแค่ต้องอึดไว้จนกว่าเราจะหาคนมาช่วยได้
- มาเร็ว เมย์ ฉันถือกระเป๋าให้ - ไม่ หยุดเลย ไม่
เขาต้องการอะไรสักอย่าง
เริ่มเพ้อแล้ว
อีกไม่กี่ก้าวนะ
คิดถึงไออุ่นตอนเราไปถึงที่นั่นเข้าไว้
มีผ้าห่ม กาแฟร้อนๆ
วิสกี้
มาเลย
ไม่นะ
เวร
อะไรเนี่ย กลับมาที่เต็นท์ของพ่อเหรอ
เกิดเรื่องแบบนี้ได้ไง
เราเดินวนเป็นวงกลม
พวกไททั่นมันส่งผลแปลกๆ ต่อสภาพแวดล้อม
และประสบการณ์ของพวกเรา
จะเมฆที่เราบินฝ่าเข้ามา ที่นี่ มันประหลาดกว่าที่คิด
ประหลาดกว่าที่ใครจะรู้
ถ้าไม่ช่วยทําให้ร่างกายเขาอบอุ่น เขาจะตาย
ถ้าไททั่นตัวนั้นยังอยู่ตรงนี้ เราอาจตายกันหมด
แต่ฉันจะไม่ไปจากที่นี่โดยไม่มีเขา
เราจะไม่ยอมเสียใครอีกแล้ว
สวยเหลือเกิน
สวยจริง
ถามอีกทีว่าทําไมนายถึงไม่อยากไป งานเปิดนิทรรศการที่แกลเลอรีของตัวเอง
ฉันจะไปหรือไม่ไปมันเกี่ยวอะไรกับเธอ
ก็ไม่เกี่ยว
แต่ฉันว่าคนเราไม่ควรหน้าบาง จนไม่กล้ารับเครดิตจากผลงานตัวเอง
เธอล่ะทําอะไร
ฉันพาเธอมาที่นี่แล้วเปลือยจิตวิญญาณศิลปินให้เห็น
เธอไม่ได้เล่าอะไรเกี่ยวกับตัวเองเลย
บอกแล้วไง ฉันทําเรื่องคอมพิวเตอร์
- ทําเรื่องคอมพิวเตอร์ - ใช่
ฮื่อ โอเค ไม่เอาน่ะ
ฉันมาจากทาโคมา ทาโคมาห่วยแตก ฉันเลยมาญี่ปุ่น
ญี่ปุ่นเจ๋งดี
ช่วยมั้ย
เสียใจด้วยนะ
ไม่เป็นไร นายไม่ได้ทําให้ทาโคมาห่วย
อยู่นานแค่ไหนก็ได้ หรือจะไปด้วยกันก็ได้
นี่มันงานของนาย
ฉันเห็นงานที่ดีสุดแล้ว
ขอเจออีกรอบได้มั้ย
- เอาเบอร์มาสิ - ใช้มือถือแบบนี้น่ะนะ
ใช่ ชอบที่มีปุ่มให้กด
เธอต้อง...
ช่างมัน
พยายามอย่าทําอะไรพังละกัน
พังจะรู้เหรอ
ฮัลโหล ว่าไง
เดินทางอยู่
ไปทํางาน ใช่
ไม่ ฟังนะ เธอต้องเลิกโทรหาฉัน
กลับไปแล้วจะโทรหานะ
โอเค เหมือนกัน
ได้ บาย
สวยเหลือเกิน
- นี่มันสวยเหลือเกิน - เมย์
อยู่กับฉันก่อน เมย์
แสบขาไปหมด
แสบซ่าเหมือนเข็มแทงรึเปล่า
เหมือนดาบแทงมากกว่า
นั่นดีมากนะ
ปลายประสาทกลับมาทํางานแล้ว
ยังไม่โดนหิมะกัด
ยัง
พยาบาลอะไรใจดีจัง
นี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ช่วยติดต่อน้องสาวฉันที
น้องชื่อ... น้องชื่อไลร่า
อย่า อย่าคิดอย่างนั้น
น้องเป็นคนเดียวที่โทรหาได้
ฉันจะให้เบอร์เอาไว้
ฉันว่าเคนทาโร่ต้องรู้...
ไม่ เขาไม่รู้เรื่องห่าอะไรเลย
หวังว่าจะไม่ได้พูดถึงฉันนะ
อภินันทนาการจากดูโฮ
แครกเกอร์กับช็อกโกแลต
เขาเป็นไงบ้าง
ดีขึ้น
ใช้ได้ กางเกงแห้งแล้ว
เราต้องเติมเชื้อไฟอีก
นี่มีแต่เชื้อไฟอ่อน น่าจะอยู่ได้ไม่นาน
ใครจะรู้ว่าเอกสารของพ่อเธอเขียนอะไรไว้บ้าง
นี่อาจบอกเราว่าเขามาทําอะไรที่นี่
ทฤษฎีต่างๆ สิ่งที่เขาค้นพบ ที่ซึ่งไปมา
เผาไปให้หมด
หยิบของเร็ว! ต้องหนีแล้ว มาเลย!
กลับไปที่เราซ่อนก่อนหน้านี้
- มาเร็ว - เมย์!
ไปเลย ไปสิ ไป
- เมย์ - เดี๋ยวๆ หยุด อย่าขยับ
มันอาจอยู่ตรงไหนก็ได้ ฟังเสียงสิ
ฉันหนีเจ้าตัวนั้นไม่ไหวแล้ว
เราอาจไม่ต้องหนี
เมื่อเช้านี้ สถานี 47 อ่านค่ารังสี
ที่ฉันคิดว่าน่าสนใจ
ดร.บาร์นส์
- ตายละ - อะไรเนี่ย
มันค่าผิดใช่มั้ย ค่าตรงนี้มันเหมือน...
คลื่นรังสีแกมม่าที่เกิดขึ้นก่อนที่ซานฟรานซิสโก...
จะเกิดเหตุ
เรียกตามจริงสิ การโจมตี
งั้นคุณจะเสนอให้ทําอะไร เคลื่อนพลเต็มกําลังเหรอ
- หรือลองใช้ระบบเตือนไททั่น - ขอโทษครับ
- เอาให้คนทั้งโลกแตกตื่น - ดีกว่าให้คนตายเป็นพัน
- หรือเป็นหมื่น - ขออนุญาต
เรายังไม่รู้ว่าเจ้าตัวเหล่านี้ มุ่งร้ายกับพวกเรารึเปล่า
- ขอโทษนะครับ! - เงียบก่อน
ทิม ว่ายังไง
เราไม่สนใจไฟล์ของบิล แรนดาไม่ได้
ฟังก่อน ลี ชอว์ก็ไปตรงนั้น เขาต้องรู้อะไรสักอย่างที่เราไม่รู้
- เขาถึงได้ตามไปเก็บไฟล์มา - เงียบ!
พวกคุณส่วนใหญ่ไม่รู้จักผมหรอก หรือถ้ารู้จัก
ผมก็เป็นไอ้บื้อในชั้นใต้ดิน ที่ทุกคนหลบหน้าเวลาเจอที่ห้องพักพนักงาน
ไม่เป็นไร ผมไม่ได้ทํางานที่นี่ เพราะอยากไปคาราโอเกะหลังเลิกงานด้วย
เข้าประเด็น
ผมนึกว่าเราอยู่กัน
เพื่อศึกษาทุกอย่างเท่าที่จะทําได้ ในทุกทางที่จะทําได้
เพื่อจะได้ไม่ต้องมีใคร เสียคนที่รักจากเหตุเกี่ยวกับไททั่นอีก
ผมก็นึกว่าคนกลุ่มใหญ่
ที่สมัครเข้ามาศึกษา อสุรกายยักษ์พลังกัมมันตภาพรังสี
จะสามารถเปิดใจเรื่องนั้นได้มากกว่านี้
เราอาจจะล้มกันหนัก แต่ยังไม่หมดทาง
เพราะตอนนี้เรารู้ละว่าศัตรูเป็นยังไง
- รู้เหรอ - ใช่
ไททั่นตัวนั้นไม่ได้ไล่ล่าเรา มันมาหาไฟ
มันไม่ได้ไล่หาเคนทาโร่ มันไล่หาเครื่องยนต์ของเครื่องบิน
มันแกะรอยเราด้วยวิธีนั้น
ถูกดึงดูดเข้าหาความร้อน โอ๊ยตาย
งั้นทําไมถึงโยนเครื่องบินทิ้ง เหมือนของเล่นลับเขี้ยว...
แล้วมาไล่ตามพวกเราแทนล่ะ
เพราะน้องชายฉันดันพยายามช่วยทุกคน ด้วยการยิงพลุไฟใส่มัน
พอพลุดับไป เราก็กลายเป็นสิ่งที่อุ่นที่สุด
นี่คือวิธีที่เราจะเอาชนะมัน
เราล่อมันด้วยของร้อนบิ๊กเบิ้มสว่างไสวที่สุด ตรงหน้ามันเลย
ไม่เคยรู้สึกดีที่เป๋าตุงขนาดนี้
เชื้อเพลิงเครื่องบิน
นี่หินเหล็กไฟ
จะจุดให้สว่างกว่า พลุที่ไทมส์สแควร์วันที่ชนะญี่ปุ่น
ไงนะ วันอะไรนะ
ก่อกองไฟใหญ่ๆ หาอะไรให้มันกิน
ระหว่างที่ไททั่นนั่นดูดความร้อน
เราก็รีบเผ่นไปทางชายฝั่งเลย ถ้าจําเป็น ฉันจะอุ้มเธอไป
เมย์ ไปอีกนิดเดียว โอเคนะ
เราต้องรอด
ฉันไม่รอดหรอก
ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องทิ้งฉัน โอเคนะ
ต้องทิ้ง และถ้าจําเป็น
เธอก็ทิ้งเขาด้วย
เอาตัวเองให้รอด เคท
ต้องมีเรารอดออกไปได้สักคน
นั่นใคร
สวัสดีครับ
- สวัสดีครับ - มาทําอะไรที่นี่
มีตัวตนจริงไหมเนี่ย
คิดว่าอยู่คนเดียว
คิดเหมือนกัน
ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้
พ่อ...
อย่าทิ้งผมไปสิ
เดี๋ยวก่อนสิ พ่อ!
นี่ผมเองไง!
อย่า...
ผมขายงานได้บ้างนะ...
แต่คิมิซังก็ไม่ช่วยผมต่ออยู่ดี
"นี่เป็นโอกาสครั้งใหญ่" พ่อบอก
"ลูกมีพรสวรรค์มาก"
"ลูกทําได้"
"พ่อเชื่อในตัวลูก"
ตอนนั้นพ่อพูดไว้อย่างนั้น
แต่เรื่องแบบนั้น...
พ่อจะมารู้ได้ไงว่าผมพร้อมหรือไม่
ผมแค่ไม่อยากทําให้พ่อผิดหวัง
ผมเลยไม่กล้าไปเจอหน้าพ่อ...
ผมจะรู้ได้ไงว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกเลย
พ่อฮะ
คุณพ่อไม่คิดจะพลาดงานนี้หรอก
ทุกคนชอบงานนี้ทั้งนั้น
คุณแม่ของลูกก็ชอบ
พ่อก็ชอบเหมือนกัน
พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ
ยินดีด้วย
เราจะทําแบบนี้กันจริงๆ เหรอ
นี่คือไฟเผาศพ เคท
ดูโฮอยากจากโลกนี้ไปแบบโชติช่วงชัชวาลอยู่ละ
ฉันแค่จะรินไม่กั๊ก ให้ไอ้คนที่ชอบถือไพ่เหนือฉันนัก
ตอนเจอกันครั้งแรก โห ลูกพี่ ฉันนี่ไม่อยากจะเชื่อ
ว่านายดวดเหล้าแข่งกับฉัน จนฉันเมาพับไปหลับใต้โต๊ะได้ไง
แต่แล้วก็เพิ่งรู้ว่า
- ทุกช็อตที่นายดื่ม... - ได้ยินรึเปล่า
- ชอว์ ชอว์! นั่น... - ที่จริงแล้วนาย...
- ไปเลย! หนีไป! - เมย์!
เฮ้ย ไอ้เบิ้ม ทางนี้!
โอ๊ย เวรแล้ว อยู่ไหนนะ ไม่
ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!
ต้องมีเกราะก่อนจะขึ้นขี่จรวด
มากินข้าวโว้ย ไอ้ลูกหมา
เมย์ มาเร็ว
เธอทําได้นะ
ไปที่ฮ! มาเร็ว
- เมย์! มาเร็ว! - เวรแล้ว
ฉันจับไว้แล้ว!
- มาเลยเร็วเข้า! - เคนทาโร่!
- ไปกันเลย! - เคนทาโร่เหรอ
- มาเลย ไปเร็ว - ไปเลยๆ
เอาขึ้นเลย!
เขาบอกว่าสัญญาณอ่อนมาก
เกือบไม่ได้ยินเสียงจากช่องฉุกเฉิน
ไม่เคยคิดว่าจะต้องขอบคุณคนที่ทิ้งครอบครัวไป
แต่ก็นั่นแหละ
พ่ออยู่ที่นั่นนะ ไปก่อนฉัน
- เหมือนที่เต็นท์ของพ่อ - นายรู้ได้ไง...
ต้องมีคนซ่อมวิทยุที่ฉันไปเจอ
ทิ้งเศษดินสอไว้เป็นกอง
พ่อหนีไปได้
พ่อยังไม่ตาย
ขอบคุณนะ
ไม่นะ ไม่ ให้ตายสิ
เวรเอ๊ย
ผู้พันชอว์!
เป็นเกียรติมากที่ได้พบตัวจริงเสียทีครับ
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์