CENTRUM DOWODZENIA MONARCH
Wiem, o co chodzi.
Chcecie zastraszyć mnie tymi bzdurami o „tajnych operacjach”?
Powodzenia.
Hej!
Gdzie pułkownik Shaw? Wiem, że mnie słyszycie!
Chcę rozmawiać z waszym dowódcą!
Moim ojcem
jest Hiroshi Randa!
Randa!
NA PODSTAWIE POSTACI „GODZILLI”
MONARCH: DZIEDZICTWO POTWORÓW
Lepiej się czujesz?
Wciąż mogę odliczyć do dziesięciu na palcach u stóp.
Masz szczęście, że w porę cię uratowaliśmy.
To nie wy.
- To Kentaro. - Co tam robiliście?
Zakładam, że podążaliście za danymi ze skradzionych plików.
Niczego nie odzyskaliśmy.
Może nie jesteście tak dobrzy, jak sądzicie.
Ale mądra dziewczyna taka jak ty na pewno ma kopię zapasową.
- Gdzieś w eterze. - Nie powinnaś przypadkiem
polować na wielkie, przerażające potwory?
Jeden jest całkiem niedaleko stąd.
Mamy na miejscu oddział.
Nigdy czegoś takiego nie widzieli.
Zwykle, kiedy odkrywasz nowy gatunek,
zostaje on nazwany na twoją cześć.
Ale mamy pewien dylemat.
Czy powinniśmy go nazwać...
Titanus May Hewitt?
Czy może...
Raczej...
Lyra Mateo z Tacomy w stanie Waszyngton?
Nie jesteś tu do siebie podobna.
Możemy sobie pomóc. To chyba całkiem rozsądne rozwiązanie.
Zawsze dobrze mieć plan B.
Dzieci Randy nic nie wiedzą.
Czekaj. Chwileczkę. Nie. To...
Nie, oni... są dziećmi Hiroshiego Randy.
To wnuki Billa i Keiko Randy.
Traktujemy ich jak przestępców.
I to mówi człowiek, który próbował ich porwać.
Owszem. Popełniliśmy błędy.
Ona jest nauczycielką. Nie ma kartoteki. Syn jest „artystą”.
A co z nią?
Ta jest ciekawa.
Sądząc po tym, jak oczyściła mieszkanie, potrafi znikać.
Dlaczego?
Przed kim się ukrywa?
To niejasne. Żadnych wyroków. Nikt jej nie szuka.
A przynajmniej nie oficjalnie.
To co z nimi zrobimy?
Mają tę organizację we krwi. Pokażemy im, kim tak naprawdę są.
Chyba nie chcesz ich zrekrutować?
Monarch to ich dziedzictwo.
Dziedzictwo raczej się tu nikomu nie przysłużyło, prawda?
Kończysz jako trup... albo coś zbliżonego.
Co do jednego ma rację.
Czegoś szukają.
To ma związek z ich ojcem. Więc ma też związek z Monarch.
I raczej się nie poddadzą, prawda?
Dajmy im długą smycz i przekonajmy się, gdzie nas doprowadzą.
A co z nim?
To już mój problem.
Cześć.
Może wysiądziecie?
Patrzcie pod nogi. Jest ślisko.
Paszporty.
Nowe i czyste.
Bilety samolotowe, pieniądze, telefony. Dzięki uprzejmości Monarch.
Bardzo przepraszam za to wszystko.
- Kutas. - Palant.
Bardzo mi przykro.
Dzięki, kutaso-palancie.
Co wy sobie myślicie?
Że prowadzicie jakąś krucjatę na rzecz prawdy?
Obudźcie się!
Wściubiliście nosy w rzeczy, których nie rozumiecie.
Macie szczęście, że żyjecie.
Bierzcie te nowe paszporty i wracajcie do domu.
Wykorzystałem resztki wpływów,
żeby was ochronić.
Więcej na to nie liczcie.
- Jak mi poszło? - Uczysz się.
„Bardzo mi przykro”. Tak jakby to ich obchodziło.
Ewidentnie ich to nie obchodzi.
O której rusza odprawa na ten lot?
Tokio.
O rety.
To kawałek drogi. Jak się pani podobał pobyt na Alasce?
Nie podobał mi się. I wystawię adekwatną ocenę na Tripadvisorze.
- Góra dwie gwiazdki. - Czekaj. Wyjeżdżasz?
Tak. Słyszałeś, co mówił. Musimy wrócić do swojego dawnego życia.
Jakiego życia?
W Tokio? Mówiłaś, że je zniszczyłem.
Muszę...
Przestań. Jest tu gdzieś jakiś bar?
Jeszcze nie otworzyli.
Jedna gwiazdka.
Przepraszam. Ja...
Przepraszamy.
- A co z Shawem? - Co z nim?
Mówił prawdę. Wiedział, że nasz ojciec żyje.
Nie wiedział. Ty też tego nie wiesz.
Nie wiemy też, czy zginął.
Już nie.
Nie wycofam się teraz. Muszę wiedzieć, co się z nim stało.
To co teraz?
Monarch może i wie, jak odnaleźć Tytanów, ale nie wie, jak odnaleźć tatę.
A my? Przeszukałem jego gabinet...
Nie ten w San Francisco.
Zastępcza rodzina. Zastępczy gabinet. Warto sprawdzić, nie?
Zakładam, że masz kopię plików gdzieś w chmurze, May.
Możecie dostać pliki.
- Ale możecie przez nie zginąć. - Ty też.
Nie możemy się rozdzielać. Potrzebujemy cię.
Co słychać, Lee?
Wicedyrektorka Verdugo.
Mogłem się domyślić.
Jaki jest widok niemal z samej góry?
Niemal wystarczający.
Cóż, jesteś młoda.
Życie jest długie.
Chłopak Randy miał ten film przy sobie.
Nigdy go nie widziałam.
Stoimy na ramionach olbrzymów.
Zabawne.
Mam wrażenie, że ty raczej na nich siedzisz.
Obciążasz je i robisz to, co Monarch robi najlepiej.
Czyli co takiego, pułkowniku?
Nic.
Absolutnie nic.
A włóczenie się po świecie z dziećmi Hiroshiego Randy
ma coś dać?
Te dzieci przeżyły już więcej
niż połowa twoich ludzi.
I prawie przez ciebie zginęły.
Są dużo twardsze, niż sądzisz.
Nie do końca.
Są przerażone. Naiwne.
- Rozmowne. - Przestań.
Nic nie wiedzą. Zadbałem o to. A ty już to wiesz.
Pomyślałeś, że Hiroshi miał powód, by nie mówić dzieciom, co tu robił?
Może chciał dla nich innego życia.
Owszem, myślałem o tym. Całkiem sporo. Zapytam, kiedy go zobaczę.
Zakładam, że nie chodzi ci o zaświaty.
Nie.
- Nigdzie się nie wybierasz. - A ty nie posuwasz się naprzód.
Wice... dyrektorko.
Mówisz, że pomógł założyć Monarch. Ale to było w latach 50.
W latach 40. Dołączył kilka lat później.
Ma minimum 90 lat? Jak to możliwe, że tak wygląda?
Krążą plotki o nieudanej misji. Ale to poufne informacje.
Kim on teraz jest?
Jak to możliwe, że opuścił dom starców,
po czym odnalazł Tytana, o którym nie wiedział nikt w organizacji?
Co on wie? I nie mów mi, że wszystko jest w aktach.
Pewnie jest.
Samochód będzie za dziesięć minut.
Pasażerowie.
Niepewne czasy...
LOTNISKO W OAKLAND
Katastrofy spadają na nas bez ostrzeżenia.
Przeżyją szczęściarze,
ale mądrzy rozkwitną.
Straata Secure Homes to podziemna, wielopoziomowa, luksusowa galeria,
oferująca tytanową ochronę
przed naszym gwałtownym, niestabilnym światem...
Kto zamieszkałby w luksusowym bunkrze?
Tech brosi. Tylko ich na to stać.
Hej.
W porządku?
Nie tak sobie wyobrażałem pierwszą podróż do USA.
Czujesz się zagubiony? Nie wiesz, czego szukasz i co znajdziesz?
Pewnie tak samo się czuła, kiedy stanęła na twoim progu.
Cate!
Cholera.
Jaki samochód zamówiłaś?
- Kto to? - To James.
Cate.
- Witaj w domu. - Co ty tu robisz, James?
- Mówiłam mamie, że sobie poradzimy. - Nie radzimy sobie.
Witajcie. James, kolega Caroline z pracy. Miło cię poznać.
To moi znajomi, ale nie z pracy, May i Kentaro.
- Witajcie. - Hej.
Witajcie. Wskakujcie.
Zamówiłam auto.
- Anuluj je. - Nie chcę.
Mówiłam mamie, że przyjedziemy sami.
Nalegała.
Cała przyjemność po mojej stronie. I już tu jestem. Wezmę twoją kurtkę.
I twoją.
Ona nie chce. Ruszajmy.
W drogę!
FEMA usiłowała przenieść ludzi, ale większość odmówiła.
Ciężko porzucić nieruchomość w San Francisco.
To prawda, że sprzedają wycieczki po zdewastowanym mieście?
Tak było. Dopóki wojsko go nie odcięło.
Miłośnicy dark tourism. Kręcą ich miejsca katastrof.
A niektórzy próbują udowodnić, że to wszystko rządowy spisek.
Co za świry.
Mama chciała dostać się na taką wycieczkę...
żeby znaleźć tatę.
Tam.
- W porządku? - Tak. Dzięki.
Uważajcie na siebie.
Powiedz mamie, że dziś się widzimy. Witaj z powrotem.
Dzięki.
Wydaje się bardzo amerykański.
Pójdziemy na spacer.
Damy wam chwilę, żebyście spokojnie pogadały.
Dobry pomysł. Powiedz jej to delikatnie.
Tak jak z twoją mamą?
O rany. Cate, wróciłaś.
Wróciłaś.
O, cześć.
Przywiozłaś przyjaciół.
Mamo, to May i Kentaro.
Caroline.
Miło mi.
Miło mi panią poznać.
Witajcie.
O rany. Oboje jesteście z Tokio?
- Tak. - Z której części?
Mąż często tam podróżował...
Mamo, to Kentaro Randa.
Pytałaś, co znalazłam w Tokio.
Pewnie jesteście zmęczeni po tak długiej podróży.
Wejdziecie?
O rany. Przepraszam za ten bałagan.
Razem z Jamesem... James to mój kolega z pracy...
Zbieramy rzeczy osobiste rożnych ludzi z ruin.
Zawsze mam wrażenie, że przynoszę pracę do domu.
Usiądźcie, proszę.
Mamo.
Ludzie są tacy zabawni.
Nigdy nie proszą o pieniądze czy cenne przedmioty.
Zawsze pytają o takie rzeczy.
Pamiątki.
Przestań.
- Pomogę pani. - Poradzę so...
Zostaw!
Poradzę sobie.
Zaczekacie w moim pokoju? Korytarzem, po lewej.
Co się, do cholery, dzieje?
Całkiem sporo.
Wiesz, co mam na myśli.
Zapraszasz go swobodnie,
jakby sekretny syn twojego męża wpadał codziennie?
Myślałaś, że go wyrzucę?
Wpadnę w histerię?
Śmiało. Nie winiłabym cię.
Masz prawo.
Cate.
Cate...
Twój ojciec nigdy nie był tu w pełni obecny.
A kiedy znalazłaś tę umowę najmu,
pomyślałam, że może...
...dowiesz się, czy miał romans, jakąś partnerkę...
Więc mnie tam wysłałaś.
- Ale... - Wciąż naciskałaś,
bo chciałaś poznać prawdę,
ale byłaś tchórzem i bałaś się jechać sama.
Nie mów tak do mnie. Chciałam dla ciebie jak najlepiej...
- I właśnie tego chciałaś? - Tak.
Dobrze... Naciskałam.
Co miałam zrobić?
Codziennie siedziałaś w swoim pokoju i marniałaś w oczach.
Nie chciałaś szukać grup wsparcia...
Zajęcia z ceramiki nie sprawią, że moje dzieciaki ożyją.
Nie potrafiłaś sobie w żaden sposób pomóc.
To był mój wybór.
A ja nie zamierzałam bezczynnie patrzeć, jak moja córka się zabija.
Dobrze. Chciałaś mnie wyciągnąć z pokoju.
Dać mi powód do życia.
Zadanie wykonane.
Jedziemy do biura taty.
- Co? Dlaczego? - Sprawdzimy, co jeszcze ukrywał.
Nawet nie wiemy, czy jego biuro przetrwało.
Wprowadź nas do miasta. Przekonamy się.
Nie do czerwonej strefy.
Wojsko ją odcięło. Codziennie aresztują szabrowników.
Niektórych zabijają.
Dostają się do środka. Wejdziemy z nimi.
WJAZD DO STREFY ODBUDOWY
Dobry wieczór.
Hej. Gdzie Colby?
- Jego dzieci mają grypę. - Znowu?
Proszę. Za fatygę.
Nie blokujmy kolejki.
Otwierać.
Hej!
Przepuśćcie ich.
- Dobra. - Przyjąłem.
Jedźcie.
Ruszajcie.
Oby dali ci jutro wolne, Carlo.
Zasłużyłaś na to.
Dzięki.
Wpuśćcie ich.
Przepuśćcie ich.
TEREN ZAMKNIĘTY ZAKAZ WJAZDU BEZ UPOWAŻNIENIA
Jak można uważać to za kłamstwo?
To prostsze niż budzenie się i myślenie o tym,
że w każdej chwili może spotkać cię to samo.
Dalej nie pojedziemy.
Strażnicy sprawdzają, czy każdy, z kim wjeżdżamy, wyjeżdża z nami.
Jeśli was złapią, uznają was za szabrowników.
Żadnych pytań, żadnych wymówek. Jasne?
Musimy zniknąć do rana.
Wszyscy razem.
Będziemy tu o 8.00.
O 8.15 zamykają bramy.
Mamo, rozumiemy.
Oby.
Nie spodobało mi się to, co ci zrobili
po wszystkim, co poświęciłeś dla tej organizacji.
Myślę, że mówisz szczerze. Kiwnęłaś choć palcem w tej sprawie?
Zrobiłam, co mogłam. Nie ja kierowałam wtedy firmą.
I wciąż nią nie kierujesz.
Od twoich poprzednich prób ucieczki minęły dekady.
Dlaczego nagle postanowiłeś rozpętać piekło?
Świat płonie. Postanowiłem coś w tej sprawie zrobić.
Chcesz mi pomóc?
Chciałabym wierzyć, że pomagam.
Najmądrzejsi ludzie na planecie nad tym pracują.
Daj sobie spokój.
„Najmądrzejsi ludzie” mieli 60 lat, by przygotować się na G-Day.
„Niech walczą”.
Tylko to zdołali wymyślić?
A co gdyby Godzilla przegrała?
Co skrywają pliki Billa Randy?
Nic czego już nie wiecie i wszystko, w co nie chcecie uwierzyć.
Gierki słowne.
Tak to ma wyglądać?
Myślisz, że było ci ciężko,
kiedy musiałeś grać w piłkarzyki i przycinać bonsaie?
Nie mówiłem, że było mi ciężko. Byłem niezły w bocce ball...
Przysięgam,
mogę pogrzebać cię głęboko albo płytko.
Twój wybór.
Pogrzebać mnie?
Kto teraz uprawia gierki słowne? I marnuje czas, którego nikt z nas nie ma?
Monarch się myli.
I mylił się...
Od bardzo, bardzo dawna.
Nie słuchałeś?
Strzelają do szabrowników.
Zjadam dowody.
Nawet gdy budynek wydaje się nienaruszony, atak mógł zniszczyć fundamenty.
Niektóre nagle się zawalają.
Chodźmy.
Kiedyś oceniałam tu klasówki.
To twoja dawna dzielnica?
Tak.
To była nasza ulubiona kawiarenka.
DWA DNI DO G-DAY
- Cześć. - Hej.
Potrzebowałam tego.
A ja tego.
Długo czekasz?
Wstałam o 5.30. Próbowałam unikać pani Yee.
Jasne. Dziś pierwszy.
To zabawa w kotka i myszkę. Zna wszystkie moje drogi ucieczki.
Płacisz fortunę za mieszkanie, w którym nigdy cię nie ma.
Taniej jest mieszkać we dwie niż samotnie.
Słuchaj, nie musisz codziennie wybierać
między mocno paloną kawą z Etiopii a jedzeniem.
Niczego się nie nauczyłaś?
A ty?
Może powiesz pani Yee, że zamieścisz ogłoszenie
i wyniesiesz się do końca miesiąca?
I tak to się zaczyna.
JEDEN DZIEŃ DO G-DAY
Idzie nauczycielka.
Żadnych telefonów.
Mówiłam wam.
Gdzie są wszyscy?
Zostali w domach.
Ich rodzice boją się wielkich potworów.
Moi się nie boją.
Tata mówił, że to oszustwo, żeby przebić bańkę na rynku nieruchomości.
Z OSTATNIEJ CHWILI EWAKUACJA ZACHODNIEGO WYBRZEŻA
Dobra. Odłóżcie telefony.
Tata Chada pewnie ma rację. To musi być jakiś dowcip.
Wszystko w porządku?
- Cate? - W porządku.
Temat lekcji: nie wierz we wszystko, co widzisz w Internecie.
Monitorujemy sytuację. Muszą mieć naładowane telefony
i wiedzieć, gdzie mają się spotkać z bliskimi.
Damy znać, jeśli postanowimy zamknąć szkołę.
Pani Randa.
Czy teraz przyjdą tutaj?
To jakaś fantazja kociary.
Albo kociarza.
Mój wujek jest kociarzem.
Super.
Ruszajmy dalej.
Dobra, sprawdzę.
Tam.
Kto tam jest? Wychodzić!
- Dokąd jedzie? - Na północ, w stronę Golden Gate.
- Wsiadajcie. - No już.
Evo, chodź. Zostaw. Nie szkodzi.
- Jak ci pomóc? - To zależy od ciebie.
Zostaję z dzieciakami w sali gimnastycznej.
Ruszajcie. Zaraz będę.
Mamy się chować na stacjach kolejki.
Tak zrobimy, jeśli nie zjawią się rodzice.
Nie wiem, dokąd jadą ci idioci. Przez mosty puszczają tylko autobusy.
Cate, jedziesz tym autobusem? Przejmę go, jeśli chcesz zostać z Dani.
Wychodzić.
Naruszyliście zakaz federalny. Wyjdźcie powoli.
Wychodzić!
Wiem, że tu jesteście.
Cate.
Zajmę się tym.
Coś się rusza?
Cholerne koty. Powinniśmy zacząć je zabijać.
Daj spokój, stary.
Mówię poważnie.
W porządku?
Tak.
No jasne. Zaraz tam dotrzemy.
Tędy.
Znacie jakieś fajne piosenki?
Ciszej.
Zejdź mi z drogi.
Cicho.
To takie pyszne! To jest to.
Tata śpiewał te żenujące reklamy.
Robił poważną minę z serii „czas posłuchać”,
a potem robił różne głupoty.
Tak jest.
Jaka jest tajemnica figury trójkąta?
Tajemnicą smakowitości jest...
Nie powiem ci!
- Tada! - Bądźmy ciszej.
Pamiętasz te z Arnoldem?
Hej! Chodźcie tu!
Szybciej!
Tutaj.
Dobra.
Na dół.
Tędy.
Dobra.
- Pobiegli tędy. - Pomóż mi.
O Boże!
Tutaj.
Słyszałem dwójkę!
Są na dole. Idę z tobą.
Idziemy.
Wstęp wzbroniony.
Hej, ty! Brać ich!
Na ziemię!
Nie wolno tu mieszkać!
Stój!
- Sprawdźmy tutaj. - Chodźcie.
- Którędy? - Tędy.
Chodźmy.
Hej.
Chodź. Ruszajmy dalej. W ten sposób.
Nie. Ruszajcie beze mnie.
Potrzebujemy cię.
- Idziemy razem albo wcale. - Chodź, dasz radę.
Dotarłaś tak daleko.
- Dasz radę. - Okej.
- Spróbujemy innej drogi. - Jest ich tak wiele.
- Któraś doprowadzi nas do celu. - Nie wiadomo.
- Nie wiesz tego. Zginiemy tu. - Nic ci nie będzie.
Przepraszam, Cate.
Ale jesteś silna.
Poradzisz sobie.
Co jest ważniejsze od nas?
Pójdę przodem i poszukam przejścia.
Idź.
Tato! Tato!
Chcesz usiąść?
Daj mi to.
Okej.
Oddychaj ze mną.
Nie mogę.
Bzdura. Możesz. Dawaj, Randa.
Wdech.
Wydech.
Dobra robota. Jeszcze raz.
Wdech.
Wydech.
Czujesz moje dłonie?
Tak.
Spójrz na mnie.
Patrz tylko na mnie.
JEDEN DZIEŃ DO G-DAY
Hej.
MAMA – ZADZWOŃ. DANI – GDZIE JESTEŚ?
Masz jeszcze trochę czasu.
Przeprowadzasz się?
Pojadę. W porządku.
Wsiadaj.
Emily, chodź.
Cate, niczego się nie nauczyłam.
Było nam dobrze. Ty po prostu... Nie chcesz, żeby było dobrze.
Nie zasługuję na to.
Chyba nikt na to nie zasługuje.
Na to, żeby ktokolwiek coś dla mnie robił.
Potrafię tylko wiecznie zawodzić ludzi.
Nienawidzę go za to, że wyjechał. Ale w czym jestem od niego lepsza?
Nie porzuciłaś mnie, kiedy zamarzałam na Alasce.
Jedyną drogą wyjścia jest przejście.
- Znalazłem drogę na górę. - Co?
Trzeba iść za kotami.
- Które to piętro? - Tata kochał widoki.
Okej.
Dobra.
Byłoby zabawnie,
gdyby za tymi drzwiami nic nie było, co?
Komicznie.
Przynajmniej wiemy, gdzie szukać.
Co? Nie. Musi tu coś być.
Dobra... Świta.
Musimy się stąd szybko wynosić.
Nie pomagasz. Lepiej pomóż.
Nie znam waszego taty.
Dawniej myślałam, że to ma związek z jego pracą nad satelitami.
To znaczy?
Te łuki orbitalne satelitów to fale sinusoidalne.
Te linie... to coś innego.
Słuchałaś opowieści taty o satelitach?
Uczę fizyki w szkole. Uczniowie zadają pytania.
Pokaż mi pliki.
Okej.
Te... Te punkty...
Są jak konstelacje.
Ale to nie jest mapa gwiazd.
Nie.
To mapa świata, ale ukrył na niej kontynenty.
Pokażcie to.
Co robisz?
Powiesicie to tam?
Czemu to robimy?
Moja pierwsza instalacja była poświęcona obrazom rzutowanym.
Nałożenie jednego obrazu na drugi może ukazać coś nowego.
Tak, pamiętam.
Tak.
San Francisco.
Alaska.
Afryka.
To tam musiał wyruszyć.
Tak, to jest to.
O to nam chodziło. Piąteczka. Musimy ruszać.
A więc ty i James...
Czy wy...
Czeka, aż będę gotowa.
Przykro mi, że tata ci to zrobił.
Zmarnowałaś przez niego 30 lat życia.
Nie, ja...
Mogłam potwierdzić, że mnie zdradzał.
Mogłam zapytać.
Mogłam polecieć do Tokio.
Ale nie chciałam znać prawdy. Podobała mi się idea męża na część etatu.
Ale to oznaczało, że miałaś ojca na część etatu...
A zasługiwałaś na więcej.
Tata nie zginął na Alasce.
Co?
Pracował dla jakiejś tajnej organizacji jak CIA, tyle że zajmującej się Godzillą.
Znajdę go.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Po raz pierwszy od zniknięcia ojca
nie wszystko jest do kitu. To dziwne?
Ostatnio zaktualizowałam swoją definicję dziwności. Więc nie wiem.
Zadzwonię do mamy.
Dobra. Pamiętaj o zasadach.
Żadnych konkretów.
Chcę wracać do domu. Powiedz mi, co mam robić.
Mądra dziewczyna. Odezwę się.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK