(ฐานบัญชาการโมนาร์ค) (อลาสก้า)
ฉันรู้นะว่าจะทําอะไร
คิดว่าจะข่มขวัญฉันด้วยการตบตา ว่าเป็น "ปฏิบัติการลับ" ไรงี้ได้เหรอ
โชคดีละกันจ
เฮ้ย!
ผู้พันชอว์อยู่ไหน!
รู้นะว่าพวกแกได้ยินฉัน!
ขอคุยกับคนคุมที่นี่หน่อย
พ่อฉันชื่อ
ฮิโรชิ แรนดานะโว้ย!
แรนดา!
(สร้างจากตัวละคร "ก๊อดซิลล่า")
รู้สึกดีขึ้นไหม
ยังนับนิ้วเท้าได้สิบนิ้ว
โชคดีนะที่เราช่วยพวกคุณมาได้เสียก่อน
ไม่ได้ช่วย
- เคนทาโร่ต่างหากที่ช่วย - ไปทําอะไรที่นั่น
เดาว่าพวกคุณคงตามรอยจากข้อมูลที่ขโมยไป
เราไม่สามารถเรียกอะไรคืนมาได้เลย
ตัวเองก็อาจไม่ได้เก่งอย่างที่คิด
แต่คนฉลาดอย่างคุณต้องสํารองข้อมูลไว้เนอะ
- ปล่อยไว้ที่ไหนสักที่ - ไม่ใช่ว่าควรจะต้องรีบ
ไปไล่ตามอสุรกายตัวใหญ่สุดสยองไรงั้นเหรอ
มีตัวหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากนี่เท่าไหร่
เราให้ทีมไปจัดการแล้ว
เขาก็ไม่เคยเห็นตัวอะไรแบบนั้นเลย
คือว่า ปกติแล้วเวลาใครค้นพบสัตว์พันธุ์ใหม่
เขาจะตั้งชื่อตามตัวเองได้
แต่เราก็สองจิตสองใจ
ควรจะเรียกว่า
ไททานัส เมย์ ฮิววิตต์
หรือ...
เรียกว่า
ไลร่า มาเทโอ จากทาโคมา วอชิงตัน
ภาพนั้นดูไม่เห็นเหมือนตัวจริง
ที่จริงมันก็ไม่ได้หลุดโลกนักหรอกนะ ถ้าจะคิดว่าเราช่วยเหลือกันได้
อย่างที่บอก มีแผนสํารองไว้ก็ดีใช่มั้ยล่ะ
เด็กบ้านแรนดาไม่รู้อะไรเลย
เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน อย่าๆ นั่นมันไม่...
ไม่ได้นะ นั่นลูกของฮิโรชิ แรนดา
หลานของบิลกับเคย์โกะ แรนดา
เราทําเหมือนพวกนั้นเป็นอาชญากร
นั่นหลุดจากปากคนที่พยายามลักพาตัวเขาน่ะนะ
โอเค คนเราก็พลาดไปแล้ว
ลูกสาวเป็นครูโรงเรียนมัธยม ไม่มีประวัติ ลูกชายเป็น "ศิลปิน"
แล้วคนนั้นล่ะ
คนนี้แหละที่น่าสนใจ
ดูจากวิธีเก็บของจากห้อง นางหายตัวเก่ง
ทําไม
พยายามหลบจากอะไร
ยังไม่รู้ ไม่มีหมายจับในชื่อนั้น ดูเหมือนไม่มีใครตามหาตัวด้วย
อย่างน้อยก็ไม่ได้หาอย่างเป็นทางการ
งั้นเราจะทํายังไงกับพวกนั้นดี
องค์กรนี้อยู่ในสายเลือดพวกเขา เราค่อยๆ สอนก็ได้ว่าเขาเป็นใคร
ไม่ได้แปลว่าจะชวนมาทํางานใช่มั้ย
โมนาร์คเป็นมรดกสายเลือดของเขา
แถวนี้รับมือกับมรดกที่ฝากไว้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เพราะในที่สุดจะตาย... ไม่งั้นก็ใกล้ตาย
แต่เขาพูดถูกอยู่เรื่องหนึ่ง
พวกนั้นตามหาอะไรสักอย่างอยู่
เรื่องเกี่ยวกับพ่อ เพราะงั้น ก็ใช่ มันต้องเกี่ยวกับโมนาร์ค
และพวกนั้นคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก
ฉันว่าลองปล่อยไปแล้วจับตาดูห่างๆ ดูว่าจะพาเราไปถึงไหน
แล้วเขาล่ะ
เขาเป็นปัญหาที่ฉันต้องจัดการเอง
สวัสดีจ้า
พวกเธอลงมาเลยเถอะ
แต่เดินระวังหน่อยนะ มันลื่น
นี่พาสปอร์ต
ของใหม่ไร้ประวัติ
แล้วก็ตั๋วเครื่องบิน เงิน มือถือ
อภินันทนาการจากโมนาร์ค
ขอโทษจริงๆ กับเรื่องพวกนี้
- หอก - สันดาน
เสียใจด้วยจริงๆ ที่เสียคุณพ่อไป
แหม ขอบคุณนะ นายสันดานหอก
คิดอะไรกันแน่
คิดว่าพิทักษ์ความถูกต้อง เพื่อตามล่าหาความจริงเหรอ
ตื่น!
เที่ยวสอดรู้ในเรื่องที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจ
ยังไม่ตายก็โชคดีกันแค่ไหนแล้ว
เพราะงั้นรับพาสปอร์ตใหม่เอี่ยมแล้วกลับบ้านไป
ฉันใช้อิทธิพลแค่เล็กน้อยที่มีไปหมด
กับการช่วยพวกเธอรอบนี้
อย่าคิดนะว่าจะมีรอบสอง
- ตีบทแตกมั้ยล่ะ - ก็เริ่มเรียนรู้ละ
(โนม อลาสก้า)
"เสียใจด้วย" งั้นเหรอ อย่างกับมันแคร์
ไม่แคร์หรอก ให้ตั๋วชั้นประหยัดธรรมดา
คุณ ไฟลท์นี้ขึ้นเครื่องกี่โมง
โตเกียว
ว้าว
ไกลจากตรงนี้เยอะอยู่นะ มาอลาสก้าสนุกมั้ยคะ
ไม่สนุก แล้วก็จะรีวิวในทริปแอดไวเซอร์ตามนั้น
ให้อย่างมากสองดาว
เดี๋ยวๆ เธอจะไปจริงเหรอ
เออสิ ได้ยินเขาแล้วนี่ เรามีชีวิตให้กลับไปใช้
ชีวิตอะไร
ที่โตเกียวงั้นเหรอ ชีวิตที่เธอบอกว่าฉันทําลายไปแล้ว
ฉันต้องไปทํา...
บอกเลย แถวนี้มีบาร์มั่งมั้ยเนี่ย
ยังไม่เปิดค่ะ
เหลือดาวเดียวเลย
ขอตัวนะ คือ...
ขอโทษนะคะ
- แล้วผู้พันชอว์ล่ะ - เขาจะทําไม
ทุกอย่างที่เขาบอกเป็นจริงทั้งนั้น เขารู้ว่าพ่อของเรายังไม่ตาย
ไม่ ไม่ ไม่ได้รู้ นายก็ไม่ได้รู้เหมือนกัน
แต่เราก็ไม่รู้ว่าเขาตายแล้วแน่ๆ เหมือนกัน
ไม่แน่แล้ว
ฉันจะไม่หยุดหรอก ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อ
โอเค แล้วยังไงต่อ
โมนาร์คอาจรู้วิธีหาพวกไททั่น แต่องค์กรนั้นไม่รู้จะหาตัวพ่อเรายังไง
แล้วเรารู้เหรอ ฉันค้นออฟฟิศพ่อ...
ไม่ใช่ออฟฟิศที่ซานฟรานซิสโก
ครอบครัวสํารอง ออฟฟิศสํารอง
ก็ควรจะลองใช่มั้ยล่ะ
ฉันเดาว่าเธอทําสําเนาไฟล์ไว้อีกชุด อัพโหลดขึ้นคลาวด์ไว้ที่ไหนสักแห่งนะ เมย์
จะเอาไฟล์ก็เอาไปเลย
- แต่ไฟล์นั้นอาจทําเธอตายได้นะ - เธอก็ตายได้เหมือนกัน
เราแยกกันไม่ได้
เราจําเป็นต้องมีเธอ
เป็นไงบ้าง ลี
รองผู้อํานวยการเวอร์ดูโก
น่าจะรู้ว่าฝีมือคุณ
ใกล้ถึงยอดเขาวิวดีมั้ย
ก็ใกล้จะสูงจนพอใจละ
อ้อ แต่ก็ยังสาว
ชีวิตยังยาวไกล
ลูกชายแรนดาพกฟิล์มพวกนั้นมา
ฉันไม่เคยเห็น
เราเดินตามรอยเท้าคนยิ่งใหญ่
ก็ตลกอยู่นะ
รู้สึกเหมือนเห็นรอยก้นนั่งทับมากกว่า
ถ่วงความเจริญ ทําแต่เรื่องที่โมนาร์คเก่งสุด
เรื่องอะไรล่ะ ผู้พัน
ไม่ทํา
ไม่ทําอะไรทั้งนั้น
แล้วเที่ยววิ่งพล่านไปทั่วโลก กับลูกของฮิโรชิ แรนดา
นั่นคือการทําอะไรแล้วเหรอ
เด็กพวกนั้นรอดจากสถานการณ์คับขันมา
มากกว่าคนครึ่งหนึ่ง ที่คุณส่งไปประจําสถานีภาคสนาม
แล้วคุณก็เกือบเอาชีวิตพวกเขาไปทิ้ง
พวกนั้นแกร่งกว่าที่คุณคิดเยอะ
ไม่เชิงหรอก
พวกนั้นกลัว ขวัญอ่อนหลอกง่าย
- ช่างพูดด้วย - พอเลย
พวกนั้นไม่รู้อะไรหรอก ผมเก็บไว้หมด
แต่คุณก็รู้อยู่แล้ว
เคยคิดไหมว่าฮิโรชิเขามีเหตุผล ถึงไม่บอกลูกว่าเขาทํางานอะไรที่นี่
เขาอาจไม่อยากให้ลูกต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้
ที่จริงก็เคยคิดเหมือนกัน คิดหนักเลยล่ะ
เจอเขาแล้วจะถามตรงๆ ละกัน
คุณคงไม่ได้หมายถึงเจอในชาติหน้า
ไม่ใช่
- คุณจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น - คุณก็ไม่ได้คืบหน้าไปไหนเหมือนกันนี่
รองผู้อํานวยการ
คุณบอกว่าเขาเป็นคนที่ช่วยก่อตั้งโมนาร์ค แต่นั่นมันตั้งแต่ยุค 1950
ที่จริงยุค 40 เลย แต่เขาเข้ามาหลังจากนั้นหน่อย
งั้นเขาต้องอายุเท่าไหร่ อย่างน้อย 90 มั้ย ทําไมหน้าตาถึงเป็นแบบนั้นได้
ลือกันว่ามีภารกิจที่ผิดพลาด แต่เป็นข้อมูลลับ
เขาเป็นใครกันแน่
เขาตรงจากบ้านพักคนชรา
ไปหาไททั่นพันธุ์ที่ไม่มีใครในองค์กรนี้ รู้ว่ามีตัวตนอยู่จนเจอได้ยังไง
เขารู้อะไรบ้างกันแน่ ไม่ต้องบอกนะว่าทุกอย่างอยู่ในไฟล์
ก็อาจจะอยู่
อีกสิบนาทีรถจะมา
ท่านผู้โดยสารทุกท่าน
เมื่อถึงเวลาสับสน...
(สนามบินโอ๊คแลนด์)
เมื่อมหันตภัยร้ายเข้าโจมตีโดยไร้สัญญาณเตือน
คนโชคดีอาจรอดได้
แต่คนฉลาดจะยิ่งเจริญ
สตราตาเซเคียวโฮมเป็นพื้นที่อาศัยหรู เจาะลงไปหลายชั้นใต้ดิน
เพิ่มความปลอดภัยใต้ดิน ด้วยโครงสร้างไททาเนียม
จากโลกที่โหดร้ายไม่แน่ไม่นอน...
แต่ใครจะอยากอยู่ในหลุมหลบภัยส่วนตัว
พวกเทคโบร มีแต่พวกนั้นที่จ่ายไหว
นี่
นายโอเคมั้ย
ไม่คิดว่าจะมาอเมริกาครั้งแรกในสภาพนี้
อะไร รู้สึกไปต่อไม่ถูกเหรอ
ไม่แน่ใจว่าตัวเองตามหาอะไรอยู่ หรือจะเจออะไรข้างหน้า
นั่นคงเป็นความรู้สึกของเขา ตอนไปยืนอยู่หน้าประตูบ้านนายเหมือนกัน
เคท!
ให้ตาย
เดี๋ยวนะ เธอเรียกรถแบบไหนมา
- นี่ใคร - เขาคือเจมส์
เคท
- ไง ยินดีต้อนรับกลับบ้าน - มาทําอะไรที่นี่ เจมส์
ฉันบอกแม่แล้วว่าเราไปเองได้
แต่เราไปเองไม่ได้
สวัสดี ฉันชื่อเจมส์ เพื่อนที่ทํางานของแคโรไลน์ ยินดีที่ได้รู้จัก
นี่เพื่อนที่ไม่ได้มาจากที่ทํางาน เมย์กับเคนทาโร่
- ยินดีต้อนรับ - ไง
ยินดีต้อนรับ ขึ้นรถเลย
ฉันหารถได้แล้ว
- ยกเลิกไปสิ - ก็ไม่อยากยกเลิก
บอกแม่แล้วไงว่าเดี๋ยวหาคนที่ให้ติดรถไปด้วย
แม่ยืนยันให้มารับ
และฉันก็ยินดีอยู่แล้วด้วยนะ ไหนๆ ก็มาแล้ว เอาเสื้อโค้ทมาเลย
เอาโค้ทมา
คนนี้โอเค ไปกันเลย
ขึ้นรถจ้า!
(อลาเมด้าพอยต์ - ที่อาศัยชั่วคราวของฟีม่า)
ฟีม่าพยายามให้คนย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่คนส่วนใหญ่ไม่อยากไปไหน
อยู่ซานฟรานแล้วไม่ค่อยอยากไปที่อื่น
จริงรึเปล่าที่มีขายทัวร์เข้าชมตัวเมืองที่พัง
มีจริง ก่อนที่ทหารจะล้อมรั้วหมด
"นักท่องเที่ยวสะเทือนใจ" พวกนั้นได้เสียวจากหายนะของคนอื่น
หรือไม่งั้นก็พยายามพิสูจน์ว่า เรื่องทั้งหมดเป็นทฤษฎีสมคบคิดของรัฐ
จิตป่วยมาก
แม่ฉันเคยพยายามสมัครทัวร์
อยากมาหาตัวพ่อที่หายไป
ไปทางนั้นเลย
- โอเคนะ - ค่ะ โอเค
ดูแลตัวเองด้วย
บอกแม่นะว่าคืนนี้เจอกัน
ยินดีต้อนรับกลับบ้าน
ขอบคุณค่ะ
เขาดูเป็นคนอเมริกันมาก
เราไปเดินเล่นกันดีกว่า
ใช่ ให้เวลาคุยกันแค่สองคนก่อน
ไอเดียดี
จะได้ค่อยๆ บอกให้แม่รู้เนียนๆ
เนียนอย่างที่ฉันทํากับแม่นายน่ะเหรอ
ว้าว เคท ลูกกลับมาแล้ว
หนูกลับมาแล้ว
อ้าว สวัสดีค่ะ
พาเพื่อนมาด้วยเหรอ
แม่คะ นี่เมย์กับเคนทาโร่
ฉันแคโรไลน์ค่ะ
สวัสดีค่ะ ยินดีนะ
ยินดีที่ได้พบครับ
ยินดีต้อนรับ
ว้าว มาจากโตเกียวทั้งสองคนเลยเหรอ
- ใช่ - ส่วนไหนน่ะ
เพราะเมื่อก่อนสามีฉันเดินทางไปที่นั่นบ่อยๆ
แม่คะ นี่เคนทาโร่ แรนดา
แม่ถามไม่ใช่เหรอว่าไปเจออะไรที่โตเกียว
มาไกลขนาดนี้ ทุกคนคงเหนื่อยมาก
เข้าบ้านกันก่อนสิจ๊ะ
อุ๊ยตาย ขอโทษนะที่บ้านรก
เจมส์กับฉัน... เจมส์เป็นเพื่อนที่ทํางาน...
เราเก็บของส่วนตัวของคนจากซากปรักหักพัง
แล้วก็เหมือนอดไม่ได้ ต้องเอางานกลับบ้านมาด้วยทุกที
นั่งกันก่อนนะ
แม่
คนเราก็แปลกนะ
ทุกคนไม่ถามหาเงินหรือของมีค่าอะไรเลย
มีแต่จะถามหาของแบบนี้
ของที่มีความทรงจําใกล้ใจ
แม่ หยุดเลย
- เดี๋ยวครับ ผมช่วย - ฉันทํา...
หยุดเลย!
ฉันทําเองได้
พวกนายไปรอในห้องฉันก่อนดีกว่า เดินตรงไปแล้วอยู่ทางซ้าย
เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นน่ะ
ที่จริงก็เกิดอะไรเยอะแยะ
แม่รู้ว่าหนูถามถึงอะไร
เชิญเขาเข้ามาให้นั่งสบายๆ
เหมือนลูกลับๆ ของพ่อเดินเข้ามาทุกวัน
แล้วจะให้แม่ทํายังไง ไล่เขาออกไปเหรอ
หรือกรีดร้องโวยวายเสียสติเป็นบ้า
ก็ทําเลย หนูไม่โทษแม่หรอก
ไม่เป็นไร
เคท
เคท...
พ่อเขาก็ไม่เคยอยู่กับเราเต็มร้อย
และตอนที่ลูกเจอสัญญาเช่า
แม่ก็นึกว่าลูกจะสามารถ...
ไปเจอว่าเขามีคนอื่นหรือมีแฟนอีกคน...
เท่ากับแม่ตั้งใจส่งหนูไปที่นั่น
- แต่... - แม่กดดันแล้วกดดันอีก
เพราะแม่อยากรู้ความจริง
แต่แม่ก็ขี้ขลาดเกินจะไปเอง
อย่ามาพูดกับแม่อย่างนั้น แม่แค่ต้องการสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก และ...
- นี่เหรอดี - ใช่สิ ใช่
โอเค แม่กดดันลูก
ไม่งั้นจะให้แม่ทํายังไง
ลูกใช้เวลาทั้งวัน ทุกวัน ทิ้งชีวิตหมกอยู่แต่ในห้อง
ไม่แม้แต่จะลองไปเข้ากลุ่มบําบัด...
เพราะไปเรียนปั้นหม้อ จะไม่ช่วยให้นักเรียนของหนูคืนชีพได้
ลูกไม่มีใจแม้แต่จะคิดช่วยชีวิตตัวเอง
นั่นเป็นทางเลือกของหนู
แต่แม่จะไม่ยอมอยู่นิ่งๆ นั่งมองเฉยจนกระทั่งลูกปลิดชีวิตตัวเอง
ก็ได้ แม่อยากให้หนูออกจากห้อง
อยากให้มีเป้าหมายในการใช้ชีวิต
ภารกิจสําเร็จลุล่วงแล้ว
เราจะไปออฟฟิศของพ่อ
อะไรนะ ไปทําไม
เพื่อหาว่าพ่อซ่อนความจริงอะไรจากเราอีก
เราไม่รู้ด้วยซ้ําว่าออฟฟิศพ่อมีอะไรเหลือไหม
แม่ก็ช่วยพาเราเข้าเมืองไปดูได้ไง
ไม่นะ เข้าเขตอันตรายไม่ได้
พวกทหารล้อมปิดตายหมดแล้ว เขาจับพวกตีนแมวกันทุกวัน
บางคนโดนยิงด้วยซ้ํา
แปลว่าพวกนั้นเข้าได้ เราก็ตามเข้าไปได้เหมือนกัน
(ทางเข้าบริเวณซ่อมสร้างเมือง - ท่าเรือทิศใต้)
หวัดดีค่ะ
ไง วันนี้โคลบี้ไปไหนล่ะ
- ลูกเป็นไข้หวัดใหญ่ - อีกแล้วเหรอ
นี่ค่ะ ขอบคุณที่ช่วย
(แคโรไลน์ แรนดา - ฟีม่า)
ไม่อยากให้คนข้างหลังรอนาน
โอเค เปิดเลย
เฮ้ย!
ให้เขาไปเลยเร็วๆ ผ่านได้
- ไปได้แล้ว - รับทราบ
โอเค เรียบร้อย
เรียบร้อยแล้ว
หวังว่าพรุ่งนี้จะได้หยุดนะ คาร์ลา
ควรได้พักบ้าง
ขอบใจ
ไปได้แล้ว
โอเค ให้ผ่านได้
(ฟีม่า - เขตหวงห้าม เฉพาะผู้ได้รับอนุญาตเท่านั้น)
มีคนเชื่อได้ยังไงว่านี่เป็นเรื่องตบตากัน
มันง่ายกว่าที่จะตื่นมาทุกวันแล้วคิดว่า
เรื่องแบบเดียวกันอาจเกิดกับเราได้ทุกเมื่อ
เอาละ พวกเราเข้ามาได้แค่นี้
ทหารเฝ้าตรวจว่าทุกคนที่เข้ามาออกไปพร้อมกัน
ถ้าโดนจับได้ เขาจะคิดว่าพวกเธอเป็นตีนแมว
ไม่ถามก่อน ไม่ให้แก้ตัว เข้าใจใช่มั้ย
แล้วเราก็ต้องออกไปตอนเช้า
เราทุกคนไปพร้อมกัน
เราจะมารับตรงนี้ตอนแปดโมงเช้า
เขาจะปิดประตูตอนแปดโมงสิบห้า
แม่ เรารู้แล้ว
หวังว่าจะรู้นะ
ฮื่อ ฉันก็ไม่ชอบเรื่องที่คุณโดน...
ทั้งที่คุณเสียสละให้องค์กรนี้ขนาดนั้น
ผมว่าคุณพูดจริง
แต่ได้กระดิกนิ้วคิดจะช่วยผมมั้ยล่ะ
ก็ทําเท่าที่ทําได้แล้ว สมัยนั้นฉันยังไม่ได้คุมที่นี่
นี่ก็ไม่ได้คุม เท่าที่เห็น
คุณทิ้งระยะเป็นสิบๆ ปี ระหว่างการพยายามหนีแต่ละครั้ง
ทําไมถึงคิดจะสร้างความวุ่นวายอะไรอีกตอนนี้
โลกกําลังลุกเป็นไฟ ผมเลยต้องลุกขึ้นมาทําอะไรบ้าง
อยากช่วยรึเปล่าล่ะ
ก็คิดว่าช่วยอยู่นะ
เราให้คนฉลาดที่สุดในโลกคิดหาทางรับมือ
ผู้พัน คุณพักได้แล้ว
"คนฉลาดที่สุดในโลก" มีเวลา 60 ปี ที่จะเตรียมตัวรับมือวันอย่างจี-เดย์
"ให้มันสู้กันเอง"
ระดมสมองแล้วคิดได้แค่นี้เหรอ
แล้วถ้าก๊อดซิลล่าแพ้ล่ะ
มีอะไรซ่อนอยู่ในไฟล์ของบิล แรนดา
มีแต่เรื่องที่คุณรู้อยู่แล้ว และเรื่องที่คุณไม่เคยคิดอยากจะเชื่อ
เล่นคําอีกละ
เราจะเอากันแบบนี้จริงเหรอ ผู้พัน
คุณนึกว่าชีวิตตัวเองลําเค็ญนักหรือไง
ที่ต้องนั่งเล่นชัฟเฟิลบอร์ดและเล็มกิ่งบอนไซ
ผมไม่เคยพูดนะว่าชีวิตลําเค็ญ อยู่ๆ ไปผมก็เล่นเปตองจนเก่ง...
สาบานเลย
จะให้ฉันฝังลึกหรือเอาแค่ตื้นๆ พอ
เลือกเอง
ฝังผมงั้นเหรอ
ทีนี้ใครเล่นคํากันแน่
แถมมัวแต่คุยเสียเวลาที่เราเสียไม่ได้ทั้งคู่
โมนาร์คคิดผิด
และก็ผิด...
มานานมากแล้วด้วย
เมื่อกี้ไม่ได้ฟังที่เขาพูดเหรอ
พวกนั้นยิงตีนแมวทิ้ง
ก็กําลังกินหลักฐานให้หมดไง
ต่อให้บางตึกดูปกติดี แต่ความเสียหายมันสะเทือนถึงรากฐาน
บางทีก็จะได้ยินตึกถล่มลงมาแบบนี้แหละ
ไปกันเถอะ
เมื่อก่อนฉันเคยนั่งตรวจข้อสอบที่นี่
นี่ย่านที่อยู่ของเธอเลยเหรอ
ใช่
นี่เป็นร้านกาแฟโปรดของเรา
(ก่อนจี-เดย์สองวัน)
- ไง - ไงจ๊ะ
อันนี้ต้องขอ
นั่นฉันก็ต้องขอ
รออยู่นานไหม
ตื่นแล้วออกมาตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เพราะพยายามหลบหน้าคุณนายยี
ฮื่อ ใช่สินะ วันนี้วันที่หนึ่ง
เริ่มเล่นเป็นแมวจับหนูกันละ นางรู้เส้นทางหนีของฉันทั้งหมดเลย
นี่นะ เธอจ่ายเงินก้อนโต ค่าเช่าห้องที่เธอก็ไม่ค่อยอยู่
ที่จริงอยู่กันสองคนมันถูกกว่าอยู่คนเดียว
คือจะได้ไม่ต้องคอยเลือกว่า
วันนี้จะกิน กาแฟเอธิโอเปียนดาร์กโรสต์หรือกินข้าว
เธอยังไม่เข็ดอีกเหรอ
แล้วเธอล่ะเข็ดไหม
เธอไปบอกคุณนายยีดีไหมว่าจะไม่อยู่ต่อ
แล้วก็จะย้ายออกก่อนสิ้นเดือน
เริ่มแล้วสินะ
(ก่อนจี-เดย์หนึ่งวัน)
ครูมาแล้วๆ
อย่าเล่นมือถือในห้องเรียนจ้ะ
บอกแล้วไง
ทุกคนหายไปไหนกันหมด
อยู่บ้าน
พ่อแม่กลัวสัตว์ประหลาดยักษ์
พ่อแม่ฉันไม่กลัว
พ่อบอกว่าเป็นการสร้างภาพหลอก เพื่อให้ราคาอสังหาริมทรัพย์ที่เฟ้อไปมากถูกลง
(ข่าวด่วน - สั่งอพยพชายฝั่งตะวันตก)
โอเค เก็บมือถือจ้ะ
คุณพ่อของแชดอาจจะพูดถูก นี่มันคลิปหลอกกันแหละ
ในนี้ทุกคนโอเคนะ
- เคท - ไม่เป็นไรค่ะ
บทเรียนของวันนี้ อย่าเชื่อทุกอย่างที่เจอในอินเตอร์เน็ต
เรากําลังจับตาดูสถานการณ์อย่างใกล้ชิด
ให้นักเรียนชาร์จแบตมือถือไว้
และเด็กๆ ต้องรู้ด้วยว่า แต่ละบ้านนัดแนะให้ไปเจอกันที่ไหน
เอาไว้จะมาบอกว่าตกลงจะปิดโรงเรียนไหม
ครูแรนดาคะ
พวกมันจะมาที่นี่ต่อเหรอ
อย่างกับเกาะสวรรค์ของสาวทาสแมว
หนุ่มทาสแมวก็ได้
พอดีลุงเป็นหนุ่มทาสแมว
เจ๋งดี
รีบไปกันต่อดีกว่า
ได้ เดี๋ยวดูให้
ทางนั้นๆ
นั่นใครน่ะ ออกมาให้เห็นชัดๆ
(จี-เดย์)
- คันนี้ไปทางไหน - ขึ้นเหนือ ไปสะพานโกลเด้นเกท
- มาเร็ว มา - ขึ้นไปจ้ะ
เอวา มาเร็ว ทิ้งไว้เถอะ ไม่เป็นไร
- มีอะไรให้ช่วย - แล้วแต่เธอ
ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ ในโรงยิม จนกว่าจะมีคนมารับ
ไปก่อนได้เลย เดี๋ยวตามไป
นายกเทศมนตรีบอกว่าให้ไปหลบภัยในสถานีบาร์ท
ใช่ แล้วก็จะไปถ้าพ่อแม่เด็กไม่มารับ
ไม่รู้นะว่าพวกนั้นคิดว่าจะไปไหนได้
เขาอนุญาตให้แต่รถโรงเรียนข้ามสะพานไป
เคท จะไปเป็นครูดูแลคันนี้รึเปล่า
ฉันไปแทนได้ถ้าคุณอยากอยู่กับแดนี่
ไปให้สุดเลย
คุณกําลังละเมิดคําสั่งส่วนกลาง ค่อยๆ เดินออกมา
โย่ ออกมาเลย!
รู้นะว่าอยู่แถวนี้
เคท
ฉันเอาอยู่น่ะ
เห็นความเคลื่อนไหวมั้ย
มีแต่แมวอีกแล้ว
แบบนี้น่าจะเริ่มยิงแมวแทนแล้วว่ะ
- ไม่เอาน่ะพวก - เออ
พูดจริงนะ
โอเคมั้ย
ไม่เป็นไร
ได้เลย เดินขึ้นไปง่ายนิดเดียว
ทางนี้
ร้องเพลงกันหน่อยดีไหม
เบาๆ หน่อยสิ
รบกวนหลบไปให้พ้นทางที
จุ๊ๆ เงียบๆ หน่อย
อร่อยถูกใจ ใช่เล้ย!
พ่อชอบร้องเพลงขําๆ จากโฆษณา
เขาจะทําหน้าเครียดแบบต้องฟังพ่อดีๆ นะ
แล้วก็ทําเรื่องไร้สาระสุดๆ
ใช่ๆ
เคล็ดลับอะไรถึงได้เป็นสามเหลี่ยมนิ
เคล็ดลับความอร่อยนี้...
จ้างก็ไม่บอกหรอก!
อย่าใช้เสียงดังได้มั้ย
จําโฆษณาตัวที่อาร์โนลด์เล่นได้มั้ย
เฮ้ย! ทางนี้ ทางนี้!
ไปเลย หนีเร็ว!
ทางนี้
ครับผม
อ้อมไปเลย
ทางนี้
ไม่เป็นไรนะ
- พวกมันมาทางนี้ - ช่วยที
โอ๊ยตายแล้ว!
ทางนี้
ได้ยินเสียงสองคน!
พวกมันอยู่ข้างล่าง มาแล้ว
ไปเลย
ห้ามรุกล้ําเข้ามาในเขตหวงห้าม
เฮ้ย คุณ จับมา!
หมอบลงกับพื้น!
พวกคุณมาอยู่ตรงนี้ไม่ได้!
หยุดนะ!
- ไปดูทางโน้นกัน - มาเลยเร็ว
- ทางไหน - ทางนี้
ไปกันเลย
นี่ๆ
เร็วเข้า ไปต่ออย่างนี้
ไม่ๆ พวกเธอไปก่อนไม่ต้องรอฉัน
เคท เราต้องมีเธอ
- ถ้าไม่ไปด้วยกันก็ไม่ต้องไปเลย - ใช่ มาเร็ว เธอไหวน่ะ
มาได้ตั้งไกลขนาดนี้แล้ว
- เธอทําได้นะ - โอเค
- ต้องลองหาทางอื่น - มีทางเยอะมาก
- ต้องผ่านไปได้สักทางหนึ่ง - นายจะรู้ได้ไง
นายไม่มีทางรู้ เราจะต้องตายกันอยู่ในนี้
ไม่เป็นไรหรอกนะ
พ่อขอโทษนะ เคท
แต่ลูกเข้มแข็ง
ลูกไม่เป็นไรหรอกนะ
มีอะไรต้องทํานักหนาที่มันสําคัญกว่าเรา
ฉันล่วงหน้าไปหาทางออกก่อนละกัน
ไปเลย
พ่อคะ! พ่อ!
มานั่งพักก่อนมั้ย
เอามานี่
โอเค
มาหายใจลึกๆ กัน
ทําไม่ได้
ไม่จริง ทําได้สิ ไม่เอาน่ะ แรนดา
หายใจเข้า
หายใจออก
เก่งมาก อีกรอบนะ
หายใจเข้า
หายใจออก
สัมผัสมือฉันได้นะ
ฮื่อ
มองหน้าฉันสิ
ไม่ต้องมองอะไรนอกจากฉัน
(ก่อนจี-เดย์หนึ่งวัน)
เอ้า
(แม่ - โทรหาแม่หน่อย แดนี่ - เธออยู่ไหนน่ะ)
ยังไม่สายขนาดนั้นซะหน่อย
จะย้ายบ้านเหรอ
ไม่ต้อง ฉันไปเอง ไม่เป็นไร
ไปเลย เดี๋ยวนี้
เอมิลี่ มาเร็วจ้ะ
เคท ฉันไม่รู้จักเข็ด
เราดีอยู่แล้ว เธอแค่... ไม่อยากให้มันดี
นี่ไม่ควรเป็นฉัน
ฉันว่าไม่ควรเป็นใครทั้งนั้นแหละ
ไม่ ฉันหมายถึงการที่ใครๆ จะมาช่วยฉัน
ทั้งที่ฉันมีแต่จะทําให้เขาผิดหวัง
ฉันเกลียดพ่อที่ทิ้งฉันไป แต่ฉันดีกว่าเขาตรงไหน
เธอไม่ได้ทําฉันผิดหวัง ตอนที่เกือบแข็งตายที่อลาสก้า
ทางเดียวที่จะหลุดได้คือต้องทะลุไป
- ฉันเจอทางขึ้นแล้ว - อะไรนะ
ตามฝูงน้องแมวไป
- อยู่ชั้นไหนนะ - พ่อชอบวิวสวยๆ
โอเค
มันคงตลกเป็นบ้านะ
ถ้าเปิดประตูออกมาแล้วไม่เหลืออะไรเลย
ขําตายละ
อย่างน้อยรอบนี้ก็รู้ว่าต้องหาตรงไหน
อะไรเนี่ย ไม่ ต้องมีอะไรสักอย่างสิ
โอเค พระอาทิตย์จะขึ้นแล้ว
ช่วยอย่าลืมว่าอีกเดี๋ยวก็ต้องรีบออกไปละ
พูดแบบนี้ไม่ช่วย มาช่วยกันหน่อย
ฉันไม่ได้รู้จักพ่อนายแบบนั้น
ฉันเคยคิดว่าเจ้าพวกนี้ มันเกี่ยวกับงานดาวเทียมของพ่อ
หมายความว่าไง
วงโคจรดาวเทียมรอบโลกเป็นเหมือนคลื่นไซน์
แต่เส้นทางเหล่านี้มันคนละอย่างกัน
เธอตั้งใจฟังเวลาพ่อพูดถึงเรื่องดาวเทียมเหรอ
ฉันสอนวิทยาศาสตร์ให้เด็กม.ต้น พวกนั้นก็ขยันถาม
ขอดูไฟล์หน่อยสิ
โอเค
นี่... จุดพวกนี้...
เหมือนกลุ่มดาวเลย
แต่นี่ไม่ใช่แผนที่ดาว
ไม่
เป็นแผนที่โลก แต่เขาซ่อนทวีปไว้
เอามาหน่อย
ทําอะไรน่ะ
เอาไปทาบที่ผนังนั่นหน่อย
ทําทําไมกันเนี่ย
งานศิลปะแรกของฉันเป็นการฉายภาพแสงศิลป์
การที่เมื่อฉายภาพทับกันลงไป อาจเผยให้เห็นสิ่งใหม่ขึ้นมา
ฮื่อ ฉันจําได้
นั่นแหละ
ซานฟรานซิสโก
อลาสก้า
แอฟริกา
นี่คือเส้นทางที่พ่อไป
ใช่ นี่แหละใช่แล้ว
นี่คือสิ่งที่เราต้องการ ปรบมือให้ทุกคน ต้องไปกันละ
งั้น แม่กับเจมส์
แม่สองคน...
เขายังรอให้แม่พร้อม
หนูเสียใจด้วยค่ะที่พ่อทํากับแม่แบบนั้น
แม่เสียเวลาชีวิตกับเขาตั้งสามสิบปี
ไม่ๆ แม่...
ถ้าคิดจะหาก็คงรู้ว่าเขานอกใจแม่
หรือถามตรงๆ ก็ได้
หรือแม่ไปโตเกียวเลยก็ได้
แต่แม่ไม่อยากรู้ความจริง แม่ชอบพ่อเขาในฐานะสามีชั่วครั้งชั่วคราวแบบนี้
แต่นั่นแปลว่าลูกเลยได้พ่อแค่ชั่วครั้งชั่วคราวด้วย
ลูกควรได้อะไรที่ดีกว่านั้น
พ่อไม่ได้ตายที่อลาสก้า
อะไรนะ
พ่อทํางานให้องค์กรลับเหมือนพวกซีไอเอ แต่จัดการกับก๊อดซิลล่า
หนูจะหาตัวพ่อให้เจอ
นายรู้สึกยังไงบ้าง
ก็ดี
นี่อาจเป็นครั้งแรกตั้งแต่พ่อหายตัวไป
ที่ทุกอย่างมันไม่ได้ห่วยไปหมดน่ะ มันพิลึกรึเปล่า
คําว่าพิลึกในพจนานุกรมฉันเปลี่ยนไปละ เพราะงั้นก็ไม่รู้
ฉันจะไปโทรหาแม่
โอเค อย่าลืมกฎ
- อย่าบอกรายละเอียด - ใช่
ฉันอยากกลับบ้าน บอกมาสิว่าต้องทํายังไง
ฉลาดดี เอาไว้ฉันจะติดต่อไป
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์