Halo?
Nic ci nie jest?
Trudno mi w tej chwili powiedzieć.
Dasz radę iść?
Tak. Dzięki.
Te istoty mają instynkt terytorialny,
a my jesteśmy na ich terytorium.
Dobra, chodźmy.
To ty.
Jesteś Keiko Randa.
Spodziewałaś się kogoś innego?
Nie spodziewałam się, że przeżyję.
Znam to uczucie.
Musimy ruszać.
Czekaj.
Kim jesteś? Jak się nazywasz?
Jestem... Cate.
Jak się tu dostałaś?
Spadliśmy.
O Boże. May.
Musimy znaleźć ludzi, z którymi tu dotarłam.
Billy jest z tobą?
Co?
Bill Randa?
- Lee Shaw? - Musimy zawrócić.
- Musimy ich znaleźć! - Znajdziemy. Uspokój się.
Tędy.
Już.
NA PODSTAWIE POSTACI „GODZILLI”
MONARCH DZIEDZICTWO POTWORÓW
TOKIO
Co robiłeś?
Na Alasce,
na pustyni...
Wiedziałeś, że Godzilla tam będzie?
Nie wiedziałem, że to będzie Godzilla,
ale musiałem przyciągnąć Tytana.
Dlaczego?
Żeby otworzyć szczelinę.
I dowieść, że ta sieć istnieje.
Jest tam szczelina,
która prowadzi do ich świata, znajdującego się wewnątrz naszego świata.
Wszystko po to, by dowieść swojej racji?
By dowieść, że moi rodzice mieli rację.
Gdyby Monarch nie uznał ich za szaleńców i heretyków...
Może nie doszłoby do G-Day.
Może Cate...
wciąż byłaby z nami.
Cate nie zginęła z winy Monarch.
Zginęła przez ciebie.
Przez to, że w ciebie wierzyłem.
A ciebie obchodziło tylko to!
To nieprawda.
Chciałem was przed tym chronić.
Ale nie potrzebowaliście ochrony.
Na tym polegał mój błąd.
Chcesz oszczędzić innym naszego bólu?
Chcesz znaleźć sposób na to, by gatunek ludzki przetrwał?
Pomóż mi.
Pracuj ze mną.
Rozwiążemy to.
Wspólnie.
Co rozwiążemy?
Tajemnicę współistnienia.
Dobrze.
Jeśli odpowiesz na jedno pytanie.
To się teraz dla ciebie liczy? Kiedy na szali są losy świata?
Wybór, którego dokonałem...
Myślisz, że nie próbowałem sam tego zrozumieć?
Wolałbyś, żebym nigdy nie zakochał się w twojej matce?
Żeby nasza rodzina nie zaistniała?
Nasza rodzina nie istnieje.
Już nie.
Jeśli reszta ekipy ratunkowej ruszy za moim sygnałem,
mogą pojawić się tylko w jednym miejscu.
Wiedziałam, że przybędą, kiedy wychwycą sygnał.
Przepraszam.
Sygnał?
Jaki sygnał?
Nie należysz do ekipy ratunkowej?
Nie spodziewałaś się mnie tutaj.
Nie jesteś z Monarch. Kim jesteś?
O Boże.
May.
O Boże.
Mów, kim jesteś.
O cholera.
Keiko!
Keiko, to naprawdę ty?
Oczywiście, że tak.
Kto tam jest?
To ja, Kei.
Lee.
Lee?
Twój głos brzmi inaczej. Pokaż się.
Nie... Zostań tam przez chwilę.
Musisz najpierw zrozumieć pewne rzeczy.
Jakie rzeczy?
Jak sądzisz, ile czasu spędziłaś tu na dole?
Według moich obliczeń 57 dni.
A co?
Dlaczego się przede mną chowasz?
Ja też byłem tu na dole, Kei. Po tym, jak spadłaś.
- Dowodziłem misją zwiadowczą. - Byłeś tu?
Jak? Kiedy?
Ta misja odbyła się w 1962 roku.
Jest 1959. Mówisz od rzeczy.
Dotarłem tu w 1962 roku.
Myślałem, że spędziłem tu tylko tydzień,
a potem wróciłem na górę.
Uciekłem, ale...
Był 1982 rok.
Nie.
A to... było 33 lata temu.
No tak.
Przy takich zaburzeniach grawitacji...
Zakrzywienie czasoprzestrzeni jest...
Czy to prawda?
Jest 2015 rok?
Zawsze dobrze liczyłaś, Kei.
- Lee. - Nie mogę uwierzyć, że żyjesz. Ja...
To ty.
To naprawdę ty.
Lee.
Billy...
Nie... Nie, Kei. On... Odszedł.
- Zmarł dawno temu. - Och, nie. Nie.
Nie, nie.
Hiroshi?
Żyje.
Żyje. Nic mu nie jest.
Skąd wiesz? Skąd wiesz?
Kim jesteś?
Jestem twoją wnuczką.
Jak noga?
Dobrze. Boli tylko, kiedy na niej chodzę.
W takim razie posadź dupę. Emisje gamma chyba się ustabilizowały.
Są wysokie, ale nie zwiastują końca świata.
Ściągnęliśmy wszystkich ludzi.
Większość posterunków jest podłączona do sieci.
Ledwo.
Duvall się odzywał?
A liczyłeś na to?
Niespecjalnie.
A co z sygnałem?
- To nie jest nasz priorytet. - Ktoś mógł przeżyć,
ale to nie jest priorytet?
Kiedy cała planeta kipi jak szybkowar?
Kiedy każdy posterunek jest postawiony w stan gotowości? Nie.
Jeśli ktoś przeżył na dole, może wiedzieć, co się dzieje.
- To może być wielka rzecz. - W normalnych warunkach by tak było,
ale wisi nad nami cała seria wystąpień Tytanów,
które zagrażają życiu siedmiu miliardów ludzi.
Nie przeznaczę środków na ratowanie trzech osób.
A gdyby trzy osoby mogły uratować siedem miliardów?
Tam na dole są ludzie.
Mogą znać odpowiedzi, których potrzebujemy. I wzywać pomocy.
Nie możemy udawać, że ich nie słyszymy!
Spójrz na mapę, Tim.
Spójrz na skalę tego, co próbujemy powstrzymać.
Mam związane ręce.
To je rozwiąż!
Bo okaże się, że Shaw miał co do nas rację.
Na pewno miał rację co do ciebie.
Dobrze przemyśl to, co zamierzasz powiedzieć.
A teraz usiądziesz,
zrobisz swoje i pomożesz nam ogarnąć ten kryzys?
Czy mam bezterminowo przedłużyć twoje zwolnienie lekarskie?
O Boże.
Niewiarygodne.
Przekalibrowałam nadajnik tak, by wysyłał impuls gamma
i wskazał moją lokalizację.
A więc Monarch dotrwał do 1962 roku.
Istnieje do dziś.
Tata tam pracował.
Opowiedz mi o nim.
To... rodzinny człowiek.
Poszedł w twoje ślady.
A kiedy Monarch mu nie pozwolił, zaczął działać na własną rękę.
Nie wiedział... kiedy przestać.
Jest szczęśliwy?
Może sama go o to zapytasz?
Możesz to przekonfigurować tak, by przywrócić pierwotne ustawienia?
Tak. Chyba tak.
Cóż... W takim razie
zabiorę cię do domu.
Mówiłem, że to nie potrwa długo.
Większość rzeczy oddałam.
Muszę odbyć jeszcze kilka podróży.
Dokąd pojedziesz?
Do San Francisco.
Tylko na kilka dni.
Są pewne rzeczy, które muszę zrobić...
zanim się rozwiedziemy.
Emiko,
od teraz...
Po ataku na San Francisco
dzwoniliśmy wszędzie, gdzie się dało.
Do szpitali. Do Czerwonego Krzyża.
Szukaliśmy w internecie.
Nie straciłam nadziei, że pewnego dnia wrócisz do domu.
Marzyliśmy o tym dniu.
Niezależnie od tego, co mi zrobiłeś,
twój syn zasługuje na relację z ojcem.
Więc proszę,
gdy będziesz wiedział, gdzie się zatrzymasz,
daj Kentaro znać.
Dobra. Dalej.
- Nie da się na około? - To jedyna droga.
- May, uważaj na drzewo. - Ostrożnie.
- Cholera. - Mam.
Przerwa.
Mamy masę czasu.
- Tak. - Nie wiem jak wy,
ale ja chcę wrócić do świata z latającymi autami i robotami-kamerdynerami.
I może z domami spokojnej starości na Księżycu.
Wszystkim nam przyda się przerwa.
Jestem za.
Czekaj, Keiko.
Hej, poważnie...
Nie oddalajcie się.
- Dobra. Gotowa? - Tak.
Dwa, trzy...
Mogę dołączyć?
- Co ty tu robisz? - Twoja matka mówiła, że cię tu znajdę.
Jak twoja noga?
Boli, kiedy pada deszcz.
A twoja?
Zabawnie klika.
Kanpai.
O rany.
Zwykle nie jestem fanem whisky...
Co ty tu robisz?
Pośród skoków promieniowania gamma znaleźliśmy spójny sygnał.
Sygnał?
- Wiadomość. - Od kogo?
Nie wiem,
ale pochodzi z wnętrza jednej ze szczelin.
I co mam z tym zrobić? Nie wiem, co to oznacza.
Nie, nie wiesz...
Ale twój ojciec może.
Dziękuję.
Kei, powiem ci...
Wyglądasz dokładnie tak, jak wyglądałaś w moich wspomnieniach.
Przez te wszystkie lata. Dokładnie tak samo.
Rozmawiałam w myślach z tobą i Billym
przez cały ten czas.
No tak.
Przynajmniej z dawnym tobą.
Co stało się z Billym?
Słyszałem, że...
Dowodził ekspedycją na jakąś wyspę i...
Usiłował udowodnić jakieś teorie na temat tego wszystkiego.
No i...
już nie wrócił.
Ale dokonał tego, Kei.
Walczył do samego końca.
Nie poddał się.
Uratował Monarch.
Uratował wszystko, co zbudowaliście.
Wszystko, co zbudowaliśmy we trójkę.
Tak.
Straciłam tak wiele czasu, Lee.
Jak tam teraz jest?
Jest 2015 rok.
Te słowa brzmią niewiarygodnie.
Samochody są mniejsze i bardziej wydajne, ale nie takie stylowe.
Telewizory są większe, płaskie. Każdy je ma.
Są naprawdę wszędzie.
No i wiesz, gadżety.
Mają telefon, który robi wszystko i...
No i polecieli na Księżyc.
Tak.
Oczywiście też to przegapiłem, bo byłem tutaj.
Ale wiesz, to...
To ten sam stary świat.
Ci sami ludzie...
Konflikty, zwycięstwa.
Matki, ojcowie...
Dzieci.
Skoro o dzieciach mowa, sprawdzę, co z naszymi.
Oby ta wiadomość do ciebie dotarła.
Albo i nie, bo to by oznaczało, że nie żyję,
co pewnie szczególnie by cię nie smuciło.
Wybacz, muszę się spieszyć.
Może nie wybaczysz mi, że tyle ci odebrałem.
Nie mogę cofnąć się w czasie i naprawić swoich błędów.
Ale może zostawię coś, co przyda się w przyszłości.
Dziedzictwo.
Zrozumiesz, że było warto.
Witaj, Hiroshi.
Tim.
Co ty tu robisz?
Możemy wejść?
Chciałeś, żebym pomógł.
Twój ojciec.
Zawsze doceniałem to, że jesteś wierny pamięci moich rodziców, Tim,
ale jestem bardzo zajęty.
I nie zamierzam pracować dla Monarch.
To pewnie dobrze,
bo nie tknęliby cię nawet kijem.
Czego w takim razie chcesz?
Po prostu mu to pokaż.
Skoki promieniowania gamma pochodzące z wnętrza szczelin.
Wiem o emisjach promieniowania gamma.
Nie. Nie o tych.
Są inne od tych, które wykryliśmy przed G-Day.
Jest tam spójny sygnał.
Spójny?
Jak to? Co go emituje?
Kto go emituje.
Uważa, że Cate żyje.
Dlaczego to robisz?
Wiem, że to brzmi absurdalnie.
- To niemożliwe. - To nie jest niemożliwe. Shaw wrócił.
A reszta jego zespołu nie.
Zmienne są niemal nieskończone.
Brzmisz, jakbyś tego nie chciał.
Oczywiście, że tego chcę.
Ale to, czego pragniesz, to nie to, co jest możliwe.
- To okrutne. - Chciałeś, żebym z tobą pracował.
Dokończył twoją podróż.
Dobrze. Wchodzę w to.
Ale najpierw pomóż mi znaleźć moją siostrę.
Jak? Monarch nam nie pomoże.
Nie przy czymś takim.
Nie pomogą nam.
Dlatego odszedłem.
Monarch nie jest jedyny.
Skoro to kraina Tytanów,
dlaczego jest taka podobna do Ziemi?
To Ziemia. Przynajmniej jej fragmenty.
Różne fragmenty domu.
Różne fragmenty ich świata.
Wszystko jest ze sobą splecione.
Nie uważam, żeby to była kraina Tytanów.
Jesteśmy między miejscami.
Nazywam to „Axis Mundi”.
Oś łącząca Niebo i Ziemię.
Słyszałaś o tym.
Nauczycielka.
Znów to samo.
Odłóżmy to.
Jak dociera tu światło, skoro jesteśmy pod ziemią?
Skąd wiesz, że jesteśmy pod ziemią?
Wpadliśmy do dziury.
- Na pewno wpadliśmy? - Tak.
A może weszliśmy?
Królicza nora.
Witaj, Alicjo.
Prawie jesteśmy na miejscu.
Ruszajmy dalej.
- Dobra. Gotowi? - Tak.
Tak.
Dwa, trzy. W górę.
Dobra.
Oto i ona.
Dokładnie tam, gdzie ją zostawiłem.
Co to?
To... Nasza podwózka.
Chodźcie. Ruszajmy.
To jakieś jaja.
Niesamowite. To niesamowite, co?
Owszem.
Pięćdziesiąt trzy lata, a wciąż działa.
- Jest tu dopiero od kilku tygodni. - Dziękuję za przypomnienie, dr Randa.
Dobra, podłączmy to i wynośmy się stąd.
- Luźniej, May. - Dobra.
- Kei... - Tak.
Podłącz czarny przewód na górze.
Pozwala to kontrolować...
- Poradzę sobie. - ...od środka.
Co to?
To było blisko.
Dobra. Wszyscy do kapsuły. Szybko.
- Kei. Zajmę się tym. - Nie pospieszaj mnie.
Poradzę sobie. Wiem, co robić.
- Dam sobie radę. - Kei. Przestań.
- Kei, co z tobą? - Zostaję tu.
Co?
Billy odszedł.
A mój chłopiec dorastał beze mnie.
Nie zniszczę mu ponownie życia, pojawiając się tak nagle.
Cokolwiek tam jest...
To nie jest mój świat.
Już nie.
Nie.
Te potwory wszystko mi odebrały.
Dość tego.
Ta klątwa została złamana.
Wciąż masz pracę do wykonania tam na górze.
Potrzebujemy cię.
Ruszmy tyłki i wynośmy się stąd.
To twoja wnuczka.
Zabawne.
Dobra, proszę o zapięcie pasów.
Jesteśmy gotowi do startu.
Zakładam, że nie podają tu napojów.
Nie. Ale po powrocie stawiam pierwszą kolejkę.
- Gotowa? - Czekam tylko na ciebie.
Trochę jak w dawnych czasach, co?
Mów za siebie.
Dobra.
Wracajmy do domu.
Hej, druga pilotko.
- Widzisz ten radar przed sobą? - Tak.
Zacznie pikać, kiedy zwabimy Tytana.
Otworzy się szczelina. Dzięki temu wrócimy do domu.
Ale jak wystartujemy?
Czekaj cierpliwie. Przekonasz się.
Daj znać przy 900 metrach.
Wyłączę urządzenie. Tytan się cofnie i nas wciągnie.
Lee, co to jest? Co widzisz?
Cholera.
Zwabiliśmy Tytana, który już tu był.
Trzymajcie się!
Coś nadchodzi przez szczelinę. Dwa tysiące metrów.
Tysiąc pięćset.
- Dawaj! - Tysiąc dwieście.
Shaw! Co robimy?
Kończy nam się czas. Nie będzie kolejnej szansy.
O Boże.
Oddala się od nas.
Cholera.
- Co ty robisz? - Robię swoje.
- Co robisz? Nie! Stój! - Wracaj tu!
Stój! Lee!
Nie! Co ty robisz?
Czy nic nigdy nie może być proste?
Lee, wracaj tu!
Nie, nie. Tracimy szansę.
Lee!
- Lee! - Nie, nie!
Lee!
Lee! Biegnij!
Lee, trzymaj się!
Mam cię! Nie puszczaj!
- Nie! - Wracaj!
- Lee, nie! Mam cię! - Za bardzo was obciążam!
- Już dobrze, Kei. - Nie, nie puszczę cię!
Dziękuję...
- Nie. - ...za wszystko.
Nie puszczaj...
Nie! Lee!
Lee!
Nie! Nie!
Kei, spójrz na mnie. Zapnij pasy!
Gdzie my jesteśmy?
Co to za miejsce?
Kim wy jesteście?
Cate!
Cate.
Witaj z powrotem.
- Ty to wszystko zrobiłeś? - Ja? Nie.
Większości nie rozumiem.
Na szczęście ktoś już dokonał większości obliczeń.
Tato.
Mama?
Ale wyrosłeś.
Tak mi przykro.
Przepraszam.
Kentaro,
poznaj naszą babcię.
To mój brat.
Nie chcę przeszkadzać, ale musicie przejść badania i zdać raport.
Tędy.
Brendo, co ty tu robisz?
Cóż, ktoś musiał za to wszystko zapłacić.
Teraz pracujesz z nią?
To skomplikowane.
Wiele się zmieniło w ciągu ostatnich dwóch lat.
Dwóch lat?
Idziemy?
Chodźmy. Ruszajmy.
Co się, do cholery, dzieje?
Wszystko, co ci obiecywałam.
Chodź.
WYSPA CZASZKI STACJA BADAWCZA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK