สวัสดี
เป็นอะไรรึเปล่า
ตอนนี้ไม่รู้จะตอบยังไง
เดินไหวไหม
เดินได้ค่ะ ขอบคุณ
เจ้าตัวพวกนั้นหวงถิ่นมากๆ
ตอนนี้เราอยู่ในถิ่นของมันด้วย
เอาละ ไปกันเลย
คุณคือเธอจริงๆ
คุณคือเคย์โกะ แรนดา
คิดว่าจะได้เจอคนอื่นเหรอ
ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดด้วยซ้ํา
ฉันเข้าใจความรู้สึกดี
เราต้องหนีละ
รอด้วยค่ะ
เธอเป็นใคร ชื่ออะไร
ฉัน... ชื่อเคทค่ะ
เธอมาถึงตรงนี้ได้ยังไง
เราตกลงมา
โอ๊ยตายแล้ว เมย์
เราต้องหาคนที่ตกลงมาพร้อมกับฉัน
บิลลี่มาด้วยรึเปล่า
อะไรนะ
บิล แรนดาไง
- ลี ชอว์ล่ะ - เรา... เราต้องกลับไป
- ต้องไปหาพวกเขาให้เจอ! - เจอแน่ ใจเย็นก่อน
ทางนี้
มาเร็ว
(สร้างจากตัวละคร "ก๊อดซิลล่า")
(โตเกียว)
พ่อไปทําอะไร
ทั้งที่อลาสก้า
ทั้งกลางทะเลทราย...
รู้รึเปล่าว่าก๊อดซิลล่าอยู่ตรงนั้น
พ่อไม่รู้ว่าจะเป็นก๊อดซิลล่า
แต่ต้องล่อไคจูมา
ทําไม
เพื่อจะได้เปิดรอยแยก
พิสูจน์ว่ามีเครือข่ายนั้นจริง
นั่นเป็นทางเข้า
ที่นําไปสู่โลกของพวกมัน
ในโลกของเราเอง
ทั้งหมดแค่เพื่อจะพิสูจน์ว่าพ่อคิดถูกเหรอ
พิสูจน์ว่าทฤษฎีของคุณปู่กับคุณย่าถูกต้องแล้ว
ถ้าโมนาร์คไม่มองว่าพวกท่าน เป็นนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องเพ้อคลั่ง
จี-เดย์อาจไม่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้น
ส่วนเคทก็
จะยังอยู่ตรงนี้
เคทไม่ได้ตายเพราะโมนาร์ค
พี่ตายเพราะพวกเรา
เพราะผมเชื่อมั่นในตัวพ่อ
แต่พ่อสนใจแต่เรื่องนี้!
นั่นไม่จริงนะ
พ่อแค่อยากปกป้องลูกจากเรื่องนี้
แต่ลูกไม่จําเป็นต้องให้พ่อปกป้อง
นั่นแหละสิ่งที่พ่อคิดผิด
ลูกอยากช่วยคนอื่น ให้ไม่ต้องเจ็บปวดแบบเราไหมล่ะ
อยากหาทางให้เผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่รอดไปได้ไหม
มาช่วยพ่อสิ
มาทํางานด้วยกัน
เราแก้ปัญหานี้ได้
ถ้าร่วมมือกัน
แก้ปัญหาอะไร
หาเคล็ดลับของการอยู่ร่วมกัน
เข้าใจแล้ว
ผมจะช่วยถ้าพ่อตอบคําถามผมข้อนึง
ยังมองว่านั่นเป็นเรื่องสําคัญอยู่เหรอ
ทั้งที่มีชะตาของทั้งโลกนี้เป็นเดิมพัน
ทางที่พ่อเลือก...
คิดเหรอว่าพ่อไม่ได้ พยายามขบคิดทําความเข้าใจตัวเอง
อยากให้พ่อไม่ตกหลุมรักแม่ของลูกหรือไง
อยากให้เราไม่ได้มาเป็นครอบครัวกันแต่ต้นเหรอ
แต่เราไม่ได้เป็นครอบครัว
ไม่ได้เป็นแล้ว
ถ้าทีมกู้ชีพที่เหลือของเธอตามสัญญาณฉันมา
พวกนั้นจะออกมาได้แค่จุดเดียว
นึกแล้วว่าเมื่อเขาพบสัญญาณ เขาจะมากัน
ขอโทษนะคะ
สัญญาณเหรอ
สัญญาณอะไร
เธอไม่ได้มากับทีมกู้ภัยสินะ
เธอไม่ได้คิดว่าจะเจอฉันที่นี่
เธอไม่ใช่คนของโมนาร์ค
เธอเป็นใครกันแน่
โอ๊ยตาย
เมย์
โอ๊ย จะบ้า
บอกมาว่าเธอเป็นใคร
ฉิบหาย
เคย์โกะ!
เคย์โกะ นั่นคุณจริงๆ เหรอ
ก็ใช่น่ะสิ
นั่นใครกัน
ผมเอง เคย์
ลีเอง
ลีเหรอ
เสียงคุณไม่เหมือนเดิม ออกมาให้เห็นหน้าหน่อย
อย่า คือว่า อยู่ตรงนั้นสักเดี๋ยว
มีเรื่องที่คุณต้องเข้าใจก่อน
เรื่องอะไร
คุณคิดว่าอยู่ในโลกนี้มานานแค่ไหน เคย์
ประมาณคร่าวๆ ก็ 57 วัน
ทําไม
ทําไมต้องหลบหน้าฉันด้วย
ผมก็ลงมาที่นี่ เคย์ หลังจากคุณตกลงมาแล้ว
- ผมนําภารกิจลาดตระเวนลงมา - เดี๋ยว คุณมาด้วยเหรอ
มายังไง มาเมื่อไหร่
ภารกิจนั้นทําตั้งแต่ปี 1962
นี่มันปี 1959 พูดอะไรเพ้อเจ้อ
ผมลงมาที่นี่เมื่อปี 1962
นึกว่าตัวเองอยู่ที่นี่แค่หนึ่งสัปดาห์ไม่เกิน
แล้วก็สามารถกลับขึ้นไปได้
ผมหนีไปได้ แต่มัน...
กลายเป็นปี 1982 ไปแล้ว
ไม่นะ
และนั่นคือผ่านมาแล้ว... อีก 33 ปี
อ้อ
ถ้ามีการบิดผันของแรงโน้มถ่วง...
บิดจนทําให้ปริภูมิ-เวลากลายเป็น...
จริงรึเปล่า
นี่คือปี 2015 แล้วเหรอ
คุณคิดเลขเก่งมาแต่ไหนแต่ไร เคย์
- ลี - ผมไม่อยากเชื่อว่าคุณยังไม่ตาย ผม...
เป็นคุณจริงๆ
ใช่คุณจริงๆ ด้วย
ลี
บิลลี่...
ไม่อยู่ เคย์ เขาตายไปแล้ว
- เขาตายไปนานแล้ว - โอ๊ย ไม่นะ ไม่จริง
ไม่นะ ไม่จริง
แล้วฮิโรชิ
ฮิโรชิล่ะ
เขาสบายดีค่ะ
เขายังอยู่ เขาโอเค
รู้ได้ยังไง เธอรู้ได้ยังไง จะมารู้ได้ยังไง
ตกลงเธอเป็นใครกันแน่
ฉันเป็นหลานแท้ๆ ของคุณย่า
ขาเป็นยังไงบ้าง
ก็ดี เจ็บแค่เวลาเดินลงน้ําหนัก
งั้นก็ไปนั่งเลย
ระดับรังสีแกมม่าเหมือนจะคงที่แล้ว
ยังสูงอยู่ แต่ก็ไม่ได้สูงแบบโลกใกล้จะแตก
เราเรียกทุกคนที่ยังทํางานได้เข้ามาละ
สถานีตรวจจับส่วนใหญ่กลับมาออนไลน์...
แบบกร่อยๆ
ได้ข่าวดูวัลล์บ้างไหม
คิดว่าจะมีข่าวอะไรเหรอ
ก็ไม่เชิง
แล้วเรื่องสัญญาณล่ะ
- ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราให้ความสําคัญ... - อาจมีคนยังไม่ตายนะ
เราไม่ให้ความสําคัญเรื่องนั้นได้ไง
ในเมื่อโลกทั้งใบยังมีรังสีเหมือนหม้ออบความดัน
ทุกสถานีต้องเฝ้าระวังเหตุอุบัติการณ์เต็มที่ ใช่ นั่นไม่สําคัญ
ถ้ามีใครรอดอยู่ในโลกข้างล่าง เขาอาจรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
- แอบรู้สึกว่านั่นสําคัญไม่น้อย - ถ้าเป็นช่วงปกติมันจะสําคัญมากเลยล่ะ
แต่เรากําลังเจอกับเหตุไททั่นเป็นชุด
ที่จะคุกคามชีวิตของคนเจ็ดพันล้านคน
ฉันไม่ดึงทรัพยากรมาช่วยแค่สามคนหรอก
โอเค แต่ถ้าสามคนนั้นช่วยอีกเจ็ดพันล้านคนได้ล่ะ
ข้างล่างนั่นมีคนอยู่
เขาอาจมีคําตอบที่เราต้องการ แล้วกําลังส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ
เราทําเป็นไม่ได้ยินเขาไม่ได้
ดูแผนที่สิ ทิม
ดูว่าเรื่องที่เราพยายามป้องกันมันหนักหนาแค่ไหน
ฉันถูกมัดมือชก
ก็ปลดที่มัดไว้สิ
ไม่อย่างนั้น เรื่องที่ชอว์พูดถึงพวกเราก็ไม่ผิด
เพราะเขาพูดถึงคุณไว้ไม่ผิดแน่ๆ
ฉันต้องขอให้คุณคิดให้ดีๆ เลย ว่าต่อไปจะพูดคําว่าอะไร
ทีนี้ คุณจะกลับไปที่นั่ง
ทํางานของคุณ
แล้วช่วยเราจัดการวิกฤตนี้ได้หรือยัง
หรือฉันต้องเพิ่มวันลาป่วยให้คุณโดยไม่มีกําหนด
โห ให้ตาย
ไม่อยากเชื่อ
ฉันปรับท่อส่งสัญญาณใหม่ ให้ส่งคลื่นรังสีแกมม่าแบบบอกทิศทางให้
เพื่อจะบอกคุณว่าฉันอยู่ตรงไหน
แปลว่าโมนาร์ครอดได้ถึงปี 1962
ทุกวันนี้ก็ยังอยู่
พ่อเป็นส่วนหนึ่งขององค์กร
ช่วยเล่าเรื่องเขาให้ฟังหน่อยสิ
เขาเป็นคนรักครอบครัว
เดินตามรอยเท้าคุณย่าเลย
และเมื่อโมนาร์คไม่ยอมให้ทํา เขาก็ลุกขึ้นมาทําเอง
พ่อไม่เคยรู้จัก... ไม่รู้จักหยุดหย่อน
เขามีความสุขไหม
เอาไว้กลับไปถามเขาเองสิ
คุณปรับเจ้านี่ให้ไปเป็นค่าตั้งต้นได้ไหม
คิดว่าได้นะ
ก็... ถ้าอย่างนั้น
ผมจะพาคุณกลับบ้าน
บอกแล้วว่าจะใช้เวลาไม่นาน
พอดีบริจาคของส่วนใหญ่ไปแล้วค่ะ
ยังคงต้องเดินทางอีกสองสามครั้ง
แล้วจะไปไหน
ซานฟรานซิสโก
คงไปแค่ไม่กี่วัน
มีเรื่องที่จะต้องไปทํา...
เพื่อจะหย่า
เอมิโกะ
จากนี้ไป...
หลังซานฟรานซิสโกถูกโจมตี
เราไล่โทรหาทุกคนเท่าที่คิดได้
โทรหาโรงพยาบาล โทรไปกาชาด
ค้นทั่วอินเตอร์เน็ต
ฉันไม่เคยหมดหวังว่าสักวันคุณจะกลับมาบ้าน
เราฝันถึงวันนี้กัน
และไม่ว่าคุณจะทํากับฉันยังไง
ลูกชายเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ ก็ไม่ควรต้องตัดขาดพ่อ
ดังนั้น รบกวนนะคะ
เมื่อได้ที่อยู่ใหม่แล้ว
บอกเคนทาโร่ด้วยนะคะ
ดีแล้ว ไปต่อเลย
- อ้อมไปไม่ได้เหรอ - นี่เป็นทางเดียว
- เมย์ อย่าให้เกี่ยวขอนไม้ - นิ่งๆ ประคองไว้
- ระวังหน่อย ให้ตาย - เข้าใจแล้ว
โอเค พักห้านาที
เรามีเวลาเหลือเฟือ
- ฮื่อ - ไม่รู้สาวๆ จะยังไงนะ
แต่ฉันอยากกลับไป โลกที่มีรถบินได้ มีหุ่นยนต์เป็นพ่อบ้าน
แหง แล้วก็บ้านพักคนชราบนดวงจันทร์ด้วย
โอเค ทุกคนควรได้พักหมดแหละ
ฉันว่าก็ดี
เดี๋ยวก่อน เคย์โกะ
เอ้า พูดจริงๆ...
- อย่าไปไกล - อย่าไปไกล
- โอเค พร้อมนะ - พร้อม
สอง สาม...
ขอนั่งด้วยคนได้มั้ย
มาทําอะไรที่นี่
คุณแม่บอกว่าน่าจะเจอคุณที่นี่
ขาเป็นยังไงบ้าง
ฝนตกทีไรก็ปวด
คุณล่ะ
มีเสียงก๊อกๆ พิลึก
คัมไป
โห
ปกติแล้วผมไม่ใช่สายวิสกี้เท่าไหร่
มาทําอะไรตรงนี้
จังหวะพุ่งสูงของค่ารังสีแกมม่า เราเจอข้อมูลสัญญาณที่มีความหมาย
สัญญาณเหรอ
- เป็นข้อความ - จากใคร
ไม่รู้เลย
แต่มาจากในรอยแยก
มาบอกผมแล้วได้อะไรขึ้นมา ผมไม่รู้ด้วยซ้ําว่าไอ้พวกนี้แปลว่าอะไร
คุณไม่รู้หรอก
แต่คุณพ่ออาจจะรู้
ขอบคุณ
เคย์ เรื่องนี้ต้องขอพูด...
คุณยังเหมือนภาพที่ประทับอยู่ในใจผมเป๊ะเลย
ทั้งที่ผ่านมานานขนาดนี้
เป๊ะมาก
ฉันนั่งคุยกับคุณและบิลลี่ในหัว
ตลอดเวลาที่อยู่ในนี้
ฮื่อ
หรืออย่างน้อยก็คุณคนเก่า
เกิดอะไรขึ้นกับบิลลี่
ได้ข่าวว่า...
เขานําทีมสํารวจไปเกาะอะไรสักแห่ง
พยายามจะพิสูจน์ทฤษฎีเกี่ยวกับเรื่องนี้แหละ
และ...
เขาไม่ได้กลับมาอีกเลย
แต่เขาทําได้จริง เคย์
เขาคือผู้รอดคนสุดท้าย
เขากัดไม่ปล่อยยอมตายไม่ยอมเลิก
เขากอบกู้โมนาร์คไว้
เขากอบกู้ทุกอย่างที่คุณกับเขาสร้างมาด้วยกัน
ทุกอย่างที่เราสามคนสร้างมาด้วยกัน
ฮื่อ
ใช่
ฉันเสียเวลาไปเยอะมาก ลี
ตอนนี้โลกเป็นยังไงบ้าง
ปี 2015 น่ะ
แค่พูดออกมาก็ฟังดูมหัศจรรย์แล้ว
ก็ รถคันเล็กลง มีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่ไม่เท่เหมือนเดิม
ส่วนทีวีก็ใหญ่ขึ้น จอแบน มีกันทุกบ้าน
คือจออยู่ทั่วไปหมด
แล้วก็ เอ่อ แก็ดเจ็ทอิเล็กทรอนิกส์
เดี๋ยวนี้มีโทรศัพท์ที่ทําได้ทุกอย่าง...
อ้อใช่ เราได้ไปดวงจันทร์
จริง
แต่อันนั้นผมเองก็พลาดนะ เพราะอยู่ที่นี่เหมือนกัน
แต่รวมๆ แล้วก็...
เป็นโลกใบเดิม
คนแบบเดิม
ความขัดแย้ง ความสําเร็จแบบเดิมๆ
ก็ยังมีคุณแม่ คุณพ่อ
คุณลูกๆ
พูดถึงเด็กแล้ว ไปดูเด็กๆ ของเราดีกว่าเนอะ
ไม่รู้ว่าจะได้เห็นข้อความนี้ไหม หวังว่าคงได้นะ
ที่จริงก็ไม่อยากให้ได้หรอก เพราะถ้าได้เห็นก็น่าจะแปลว่าทางนี้ตายไปแล้ว
ซึ่งนายก็อาจจะไม่ได้เสียใจเท่าไหร่
ขอโทษนะ ต้องรีบพูดรีบไป
นายอาจไม่มีทางยกโทษให้ฉัน กับสิ่งที่ฉันพรากมาจากนาย
และฉันย้อนเวลากลับไป แก้ไขทุกความผิดพลาดที่ทําไว้ไม่ได้
แต่ฉันอาจทิ้งอะไรสักอย่างไว้เพื่ออนาคตได้
เป็นมรดกตกทอดต่อไป
แล้วนายจะได้รู้เองว่าทุกอย่างมันคุ้มค่า
สวัสดี ฮิโรชิ
ทิม
มาทําอะไรที่นี่
เราขอเข้าไปได้มั้ย
ไหนว่าอยากให้ผมช่วยงานไง
คุณพ่อคุณ
ผมซึ้งทุกทีที่คุณให้เกียรติความทรงจํา คุณพ่อคุณแม่ผมนะ ทิม แต่...
ผมยุ่งมาก
และไม่คิดอยากร่วมงานกับโมนาร์คอีก
ก็ นั่นอาจจะดีแล้ว
เพราะต่อให้อยาก เขาก็ไม่ยอมแตะคุณเหมือนกัน
งั้นต้องการอะไร
เอาให้ดูเลยเถอะ
รังสีแกมม่าพุ่งเป็นจังหวะออกมาจากรอยแยก
ผมรู้อยู่แล้วว่ามีรังสีแกมม่า
ไม่ ไม่ใช่แบบนี้
นี่ไม่เหมือนกับที่เราตรวจจับได้ก่อนจี-เดย์
ตรงนี้มีสัญญาณที่มีความหมาย
มีความหมายเหรอ
ได้ยังไง อะไรส่งออกมา
ใครส่งออกมาต่างหาก
เขาคิดว่าเคทอาจจะยังไม่ตาย
ทําแบบนี้ทําไม
ฟังเหมือนบ้านะ ผมรู้ตัว
- มันเป็นไปไม่ได้เลย - ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ ชอว์ยังกลับมาได้
แต่คนในทีมที่เหลือก็ไม่ได้กลับ
ตัวแปรมันมากมายนับไม่ถ้วน
พูดอย่างกับไม่อยากให้เป็นจริงได้
ฉันก็ต้องอยากให้เป็นจริงได้อยู่แล้ว
แต่สิ่งที่เราต้องการกับความจริงที่เป็นได้ มันต่างกันมากนะ
ทําแบบนี้โหดร้ายเกิน
พ่อบอกว่าอยากให้ผมทํางานกับพ่อ
ร่วมเดินด้วยกันให้สุดทาง
ก็ได้ ผมเอาด้วย
แต่ก่อนอื่น ช่วยผมหาตัวพี่สาวก่อน
จะหายังไง โมนาร์คไม่ช่วยอยู่แล้ว
ไม่ช่วยทําอะไรแบบนี้หรอก
ไม่ทําหรอก
ผมถึงได้ลาออกมา
โมนาร์คไม่ใช่เจ้าเดียวในวงการนี้
งั้นถ้าเราอยู่ในแดนไททั่นอะไรงั้น
ทําไมมันยังดูเหมือนโลกเราอยู่เลย
เพราะมันคือโลกเรา อย่างน้อยก็ส่วนหนึ่ง
มีบางส่วนจากบ้านของเรา
บางส่วนจากโลกของพวกนั้น
ปะติดปะต่อเข้าด้วยกันเหมือนผ้าห่มควิลท์
ฉันไม่คิดว่าที่นี่คือแดนไททั่น
แต่เป็นแดนระหว่างกลาง
ฉันเรียกที่นี่ว่า "แอ็กซิสมุนดี"
เสากั้นระหว่างสวรรค์กับโลก
รู้ด้วย
เป็นครูค่ะ
เอ้า เอาอีกแล้ว
วางก่อนดีกว่า
แล้วในนี้มีแสงสว่างได้ยังไง ในเมื่อเราอยู่ใต้ดิน
รู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ใต้ดิน
เพราะเราตกหลุมลงมา
- เราตกจริงเหรอ - จริงสิ
หรือแค่เข้ามาตามรอย
โพรงกระต่าย
ยินดีต้อนรับ อลิซ
เกือบถึงแล้ว
ไปกันต่อเลย
- โอเค พร้อมนะ - โอเค
ได้
สอง สาม ยก
โอเค
อยู่นั่นเอง
ยังรอที่เดิมที่ทิ้งไว้เลย
นั่นมันอะไร
นั่นคือทางกลับบ้าน
มาเร็ว ไปกันเลย
ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย
สุดยอดมากๆ นี่มันสุดยอดเลยมั้ยล่ะ
สุดยอดจริง
ผ่านมา 53 ปี ยังมีไฟอยู่เลย
ก็มันเพิ่งมาอยู่ที่นี่ไม่กี่สัปดาห์
ขอบคุณที่ย้ํานะครับ ดร.แรนดา
เอาละ ต่อสายแล้วไสหัวไปจากที่นี่กันดีกว่า
- เผื่อมาอีกหน่อย เมย์ - โอเค
- ทีนี้ เคย์ - ว่า
อย่าลืม เอาเส้นดําไว้ด้านบน
เราจะได้คุมได้
- รู้แล้วๆ - จากด้านในยาน
อะไรน่ะ
ฟังแล้วเหมือนอยู่แถวนี้
เอาละ ทุกคนเข้ายานเลย ไปเร็ว
- เคย์ ผมทําให้ - อย่ามาเร่งฉัน
ผมทําเอง ผมรู้ต้องทํายังไง
- ฉันก็ทําได้ ฉันทําได้ - เคย์ หยุด
- เคย์ คุณเป็นอะไรของคุณ - ฉันจะอยู่ที่นี่
อะไรนะ
บิลลี่ไม่อยู่แล้ว
ลูกชายก็โตขึ้นมาโดยไม่มีฉัน
ฉันไม่คิดจะกลับไปทําลายชีวิตลูกอีก ด้วยการโผล่กลับไปในชีวิตเขา
ไม่ว่าข้างนอกนั้นจะเป็นยังไง...
มันไม่ใช่โลกของฉัน
ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว
ไม่ได้
ปีศาจพวกนี้ริบทุกอย่างไปจากชีวิตฉัน
ไม่ให้แล้ว
เราถอนคําสาปแล้ว
ย่ายังมีงานต้องสานต่อ
แล้วเราก็ต้องการย่า
ทีนี้ก็รีบไสตูดออกจากที่นี่กันดีกว่า
หลานแท้ๆ เคาะกันมาเลยไหมล่ะ
ขําตายละ
เอาละ ขอให้ทุกท่านรัดเข็มขัดนิรภัย
เราเป็นเครื่องแรกที่จะได้ขึ้นบิน
เที่ยวบินนี้ไม่มีบริการเครื่องดื่มสินะ
ไม่มี แต่กลับไปเมื่อไหร่ รอบแรกฉันจ่ายเอง
- พร้อมไหม - รอเธออยู่เลย
ก็คล้ายวันคืนสมัยก่อนเนอะ
สมัยก่อนของใคร
เอาละ
กลับบ้านกัน
นี่ ผู้ช่วยนักบิน
- เห็นจอเรดาร์ตรงหน้าไหม - เห็น
พอมันเริ่มมีไฟกะพริบ แสดงว่าเครื่องมันล่อไททั่นมา
เพื่อช่วยเปิดรอยแยก และนั่นเป็นทางกลับบ้าน
แต่เราจะขึ้นบินยังไง
เกาะให้ดีเถอะ สัมผัสได้เมื่อไหร่ก็รู้เอง
ถ้ามันเข้ามาระยะ 914 เมตรก็บอกละกัน
ฉันจะปิดเครื่อง พอไททั่นถอย มันจะดึงเราเข้าไปด้วย
ลี มีอะไร เห็นอะไรบ้าง
เวร
ดันไปล่อไททั่นที่อยู่ในนี้อยู่แล้ว
เตรียมกระแทก!
มีตัวอะไรไม่รู้มาตามรอยแยก ระยะ 2,100 เมตร
มา 1,500 เมตรแล้ว
- มาเลย มาเร็ว! - 1,200 เมตร
ชอว์! เอาไงต่อดี
ไม่มีเวลาและไม่มีโอกาสหน้า
โอ๊ยตาย
มันไปแล้ว ถอยไปจากเราแล้ว
เวร
- เดี๋ยว จะทําอะไรน่ะ - ทําหน้าที่
- ทําอะไรน่ะ อย่านะ! หยุดเลย! - กลับมาเลย!
หยุดนะ! ลี!
อย่า! ทําอะไรของคุณ
โอ๊ย ของานง่ายๆ บ้างไม่ได้เหรอ
ลี กลับมาเร็ว!
ไม่นะ ไม่ มันจะหายไปแล้ว
ลี!
- ลี! - อย่านะ!
ลี!
ลี! วิ่งเร็ว! ลี!
ลี จับมือฉันไว้!
ฉันจับไว้แล้ว อย่าปล่อยนะ!
- ไม่! - กลับเข้ามาก่อน!
- ลี ไม่นะ! ฉันจับไว้แล้ว! - น้ําหนักเยอะเกินไป เคย์!
- ไม่เป็นไรนะ เคย์ - ไม่ ฉันไม่ยอมปล่อยหรอก!
ขอบคุณมาก...
- ไม่นะ - กับทุกอย่าง
อย่าปล่อย...
ไม่นะ! ลี! ลี!
ลี!
ไม่นะ ไม่
เคย์ มองหน้าฉันก่อน รัดเข็มขัด
เราอยู่ที่ไหนกัน
ที่นี่คือที่ไหน
คุณเป็นใครนะ
เคท!
เคท
ยินดีต้อนรับกลับมานะ
- หมดนี่ฝีมือนายเหรอ - ฉันเหรอ เปล่า
ส่วนใหญ่ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจอะไรหรอก
แต่เราโชคดีที่มีคนตีตัวเลขเอาไว้ก่อนแล้ว
พ่อคะ
แม่เหรอฮะ
โตขึ้นเยอะเลยนะจ๊ะ
แม่ขอโทษ
แม่ขอโทษนะ
เคนทาโร่
ขอแนะนําให้รู้จักคุณย่าของเรา
นี่น้องชายฉันค่ะ
ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะ แต่อยากพาไปตรวจร่างกายและสอบปากคําก่อน
ทางนี้ครับ
เบรนด้า คุณมาทําอะไรตรงนี้
เอ้า หมดนี่ก็ต้องมีคนจ่ายมั้ยล่ะ
คุณมาทํางานให้นางแล้วเหรอ
เรื่องมันซับซ้อนน่ะ
สองปีมานี่อะไรเปลี่ยนไปเยอะ
สองปีเลยเหรอ
ไปกันเลยไหม
มาเร็ว ไปเลยๆ รีบหน่อย
เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
ก็แค่เกิดทุกอย่างที่ฉันสัญญากับคุณไว้
มาเร็วเข้า
(สถานีวิจัยเกาะกะโหลก เอเพ็กซ์)
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์