Przedstawione w serialu osoby,
miejsca, organizacje i wydarzenia
są fikcyjne.
Podobieństwo nie było zamierzone.
Sojung.
Dmuchnij.
Jeszcze.
Mocniej!
Brawo, pani Ko!
Pani Ko!
Gracz wygrywa.
Pani Ko!
Wygrałyśmy!
Gratulacje, pani Ko.
Przepraszam, że odebrałam panu pieniądze.
Nie ma za co. Gratuluję, pani Ko.
Szczęście pani sprzyja.
Gratulacje. Dwieście milionów peso.
Proszę tu podpisać.
- Dziękuję. - Bardzo dziękuję.
Pani Ko, co mam zrobić z pani wygraną?
Wysłać mi na konto w Korei.
Oczywiście.
- Wyślij pieniądze. - Tak jest.
Pani Ko, serce wciąż mi wali.
Dlatego się właśnie gra.
Co za emocje, Sojung!
Napijesz się u mnie?
Oczywiście.
Trochę dziś przegraliśmy.
Sojung.
ZAŁĄCZYŁEM NAGRANIE, JAK PANI KO GRA W BAKARATA
Dobrze.
GRA O WSZYSTKO
MORDERSTWO WŚRÓD PÓL
Halo?
Hoon, halo? Gdzie jesteś?
U siebie. Zaraz wychodzę. O co chodzi?
Sprawdź coś dla mnie.
Co takiego?
W polu trzciny cukrowej blisko Bacolor znaleziono dziś rano dwa ciała.
- Kolejne zabójstwo? - Tak.
Nie wiemy, czy są z Chin, czy z Korei.
Związano ich i zastrzelono.
Wyślę ci zdjęcia z miejsca zbrodni.
Możesz je obejrzeć?
- Jasne. - Dobra. Dzięki.
Kto dowodzi?
Ja.
- Pan? - Tak.
Zna mnie pan?
Tak. Co tu pana sprowadza?
To ci farmerzy zauważyli rano ślady krwi.
Gdyby je przeoczyli,
zwłok nie znaleźlibyśmy przed końcem zbiorów.
Co to?
Było na miejscu zbrodni.
Narzędzie zbrodni?
Nie wiem. Wyślę je do laboratorium.
Mogę zobaczyć?
Jasne. Proszę za mną.
Dziękuję.
Proszę.
- Megio, Langoyan, wracajcie do biura. - Tak jest.
Guzman, Matteo, zajmijcie się tym.
- Tak jest. - Umali.
Zabierz to do laboratorium. Może zdejmą odciski palców.
- Tak jest. - Dzięki.
Jeden strzał w tył głowy ofiary.
Leżeli twarzami do ziemi.
Co to?
Znaleźliśmy ciało w pobliżu tej dziury. Głowa była w środku.
Chyba ktoś wyciągnął ich z domów lub hotelu.
Dobrze, może pan iść.
POLICJA – NIE WCHODZIĆ
Wywiózł ich z domu.
Nie mógł lepiej zakopać ciał?
Jakby kopali tylko dla pozorów.
W takiej ziemi nie da się kopać.
To nie takie proste. Korzenie są splątane.
Pewnie zmęczyło ich kopanie przez całą noc.
Przestraszyli się o świcie i zwiali.
Po co jechali taki kawał drogi?
Szefie.
Ci skurwiele to zaplanowali.
Tak?
Znalazłem mieszkanie Charliego.
Dobrze. Wyślij mi adres
i jedź do Contany sprawdzić, ile ma na koncie.
Dobra.
PROŚBA O IDENTYFIKACJĘ
To Jaime Moong. Szukamy go.
Ten Moong…
Ktoś tam jest.
Tak?
Zidentyfikowali ofiary. Oboje Koreańczycy.
Już? Szybko poszło.
Tacy już są.
Spójrz na to.
Chyba niedawno przyjechali do kraju.
Widziałeś kamery drogowe?
Jeszcze nie.
Zamierzasz?
- Tak. - Kiedy?
Gdy będę mógł.
Hoon.
To nie jedyna sprawa morderstwa, jaką prowadzę.
Mam dużo do roboty.
- Dobrze. - Wiesz co?
Sprawami morderstw Koreańczyków zwykle zajmują się Koreańczycy.
Prawie zawsze.
Zacznij od wypytania w dzielnicy koreańskiej.
Dobrze?
- Chyba tak zrobię. - Wracam na swoje spotkanie.
Nie wiem. Nie widziałem ich.
Sprawdziłem listę gości we wszystkich hotelach w okolicy.
Nigdzie ich nie ma.
Pewnie zatrzymali się u znajomych.
Przyjechali tu prosto z Korei?
Nie. Tu jest napisane,
że byli w Hongkongu trzy miesiące, zanim tu przyjechali.
W Hongkongu?
- Tak. - Chwila.
Ofiara nie była właścicielką jakiegoś funduszu?
Nazywała się Son Eunjeong.
Sangya. Była właścicielką Funduszu Sangya.
Jest taki facet, Charlie. Ma orientalny tatuaż na ramieniu.
Mówił, że przyjeżdża inwestor z Hongkongu.
Wspominał coś o pani Son.
Panie Lee, czy mógłbym dostać jego numer telefonu?
Nie znam jego numeru.
Pani Jin z restauracji powinna go mieć. Był stałym klientem.
Charlie?
Pewnie, że znam Kyungyounga.
- Ale… - Kiedy był tu ostatnio?
Nie tak dawno.
Ostatnio często przychodzi tu z kolegą z Korei.
BYWALEC RESTAURACJI
Zna pani nazwisko tego kolegi?
Po co chce pan to wiedzieć?
- Nie wie pani, jak się nazywa? - Nie.
Prowadzę sprawę, więc nie mogę wszystkiego mówić.
Zna pani tych ludzi?
Aha!
Jedli tu.
- Charlie też? - Tak.
Twierdzili, że inwestują w kasyno. Nie wiem, czy mówili serio.
- W kasyno? - Tak.
Ale czemu pan pyta?
- O co chodzi? - Doszło do zbrodni.
- Co się stało? - Później pani powiem.
- Cześć, Younghee. - Cześć, Charlie. To Charlie.
- To on? - Tak, to Charlie.
Kim Kyung…
Pan to Kim Kyungyoung?
Tak. Kim pan jest?
Jestem…
Oh Seunghoon. Przysłała mnie koreańska policja.
Możemy porozmawiać na zewnątrz?
- Pewnie. Porozmawiajmy. - Dobrze.
- Dziękuję. - Rose, do samochodu.
Dobrze.
Zna pan tych ludzi?
Tak.
Byli z panem wczoraj?
Tak, spotkaliśmy się.
Odwiozłem ich do dzielnicy koreańskiej.
O której godzinie?
Około ósmej wieczorem.
A co?
Znaleziono ich wczoraj martwych na polu trzciny cukrowej koło Bacolor.
- Co? - Nie wiedział pan?
Naprawdę?
Co się stało?
Podobno ma pan kolegę, z którym pan bywa tu i tam.
Nie ma go tutaj dzisiaj?
To pana dziewczyna?
Wie pan! Poczułem się obrażony.
Czemu mnie pan o to wszystko pyta?
Bo powiedział pan, że był z nimi wczoraj.
Gdzie się zatrzymali?
Nie wiem.
Powiedział pan, że ich odebrał.
Mówię, że nie wiem.
I czemu miałbym panu powiedzieć?
Czemu?
Daj mi spokój, do cholery.
Chyba tędy.
Co za miejsce.
Zostawił samochód.
Szefie, chyba jest w domu.
Który jest jego? Ten czy tamten?
Ten, szefie.
- Wejdźmy. - Dobrze.
Niech mnie szef wpuści.
Ludzie zwykle mają zapasowy klucz.
- Szefie. - Leżał tam?
Jak mógł pan to przegapić? Niech mnie!
Halo?
Jest ktoś w domu?
To Rose?
- Kim jest Rose? - Była przez jakiś czas z Sanggu.
Każdy facet w Caliz z nią spał.
Ja nie.
Skurwiel Sanggu.
- Tak? - Szefie, jestem w Contanie.
Na koncie Charliego jest 30 milionów peso.
- Tylko tyle? - Tak.
Zamroź konto, żeby nikt ich nie tknął.
Tak jest.
Dzięki.
Gówniarz ukrył gdzieś pieniądze.
- Wyprałem dla niego 200 milionów. - Nie przegrał ich?
Nie zrobiłby tego.
Na pewno je gdzieś ukrył.
Szefie.
Mam kluczyki.
Zejdź i sprawdź, czy jest coś w aucie.
Dobra.
A to co?
Ma nawet kamery.
To krew?
Jungpal!
Masz coś?
Tak. Chyba znalazłem krew.
Co to?
Nie dotykaj gołymi rękami.
Masz jakiś woreczek?
Włóż do torebki.
Dobrze.
Jungpal!
Widzisz nawigację?
Otwórz historię i zrób zdjęcia.
Przede wszystkim ostatni cel.
To pewnie adres ofiar.
W porządku, szefie.
Gotowe.
Szefie.
Ostatni adres jest niedaleko.
Zrób zdjęcia wszystkiego.
Dobrze.
Zaraz tam pojedziemy.
Co te gnojki robią u mnie w domu?
Co się dzieje?
Jedźmy.
- Co? - Ruszaj!
Czy to ulica Rivera 183?
Tak, zgadza się.
Kto tu mieszka?
Kim panowie są?
Jesteśmy…
Koreańczykami…
Sęk w tym…
- Halo! - Czekaj.
Spokojnie.
Szefie.
- Niech szef idzie. - Sprawdź listę gości.
Dobrze.
Trzysta? Zgadza się?
Szefie!
INSTRUKCJE PRZELEWU
Szefie.
- Tak? - Według ochroniarza
Charlie był tu wczoraj i wysłał go do domu.
Sprawdziłem listę gości. Przyszedł o 23.05,
a ochroniarz wyszedł o 23.10.
Nie ma tu czego oglądać. Chodźmy.
- Dobrze. - Czekaj.
Tak?
Mam złe wieści.
Sojung nie odbiera.
Co?
Pojechała ze mną, żeby przelać pieniądze pani Ko.
Gdy wszedłem do kantoru,
wzięła kasę i uciekła.
Co?
Pani Ko, dostałem wiadomość. Co dokładnie się stało?
Dlaczego mnie pan o to pyta?
To pana pracownica.
Pani Ko,
bardzo przepraszam za to niefortunne zdarzenie w kasynie.
Nie chcę nikogo wytykać palcami,
ale muszę coś pani powiedzieć. Wygląda mi to
na nieporozumienie.
Pieniądze ukradła menadżerka hotelu.
Kasyno nie ma z nią nic wspólnego.
Ta kobieta…
Zatem pan nie jest winny?
Niech pan posłucha.
Jemu kazałam się wszystkim zająć.
- To pana pracownik? - Tak.
Jeśli mój pracownik zgubił lub ukradł pani pieniądze,
należy się pani rekompensata z mojej strony.
Ale ta sytuacja jest trochę inna.
Obowiązki pracownika hotelu różnią się od obowiązków
moich pracowników.
Ściśle mówiąc, my też jesteśmy ofiarami.
Dlatego nie uważam, żebyśmy to my byli odpowiedzialni.
A więc to tak?
Ej!
Ty łajzo!
Jak pan śmie?
Ej!
Gdzie mieszka ta zdzira?
Najpierw znajdź paszport.
- Tak jest! - OK!
Jonghyun? Sprawdziłeś to?
Oczywiście, że tak.
Jest notowana. Pół roku za oszustwo.
Oszustwo?
Tak. Pracowała jako hostessa
i pożyczyła 700 milionów od klientów,
by wejść z nimi w spółkę, a potem uciekła.
Spędziła pół roku w więzieniu.
Potem wyjechała prosto na Filipiny.
Gdzie mieszka?
W Dongducheonie.
Jej ojciec zmarł w 2008 roku.
Matka mieszka sama, nie ma rodzeństwa.
Wyślij mi jej adres.
Już go sprawdziłem.
Dom od roku stoi pusty.
Jak duży mamy przez nią problem?
Rozumiem, Jonghyun. Dzięki. Zadzwonię później.
Przepraszam.
Znaleźliście coś?
Uciekła z paszportem i resztą.
Zadzwoń do biur podróży.
Niech nas poinformują, gdy kupi bilet.
Dobrze.
Jungpal.
Jesteś w to zamieszany?
Nie mam z tym nic wspólnego.
Mam nadzieję.
Ale…
Jeśli z nią spiskowałeś,
nie wydam cię tak po prostu policji.
Jasne?
Szefie, podejrzewa mnie pan?
Przepraszam, że ją ściągnąłem, do kurwy nędzy.
Jeśli ustali pan, że miałem z tym coś wspólnego,
może mnie pan zabić.
Ale niech się pan upewni.
Dzień dobry pani.
Potrzebuje pani pomocy?
Nie, dziękuję.
HOTEL REMBRANDT
Jest tu monitoring?
Tak.
Dziękuję.
Dobry wieczór. W czym mogę pomóc?
Ten pan pracuje całą noc?
Tak.
Ile za noc?
Cztery tysiące peso.
- Poproszę jeden pokój. - Oczywiście.
- Tylko na jedną noc? - Tak.
Dobrze. Mogę prosić o dowód?
Nie mam go przy sobie.
Przykro mi, ale potrzebuję go.
Wiem, ale…
Zrobi pani coś dla mnie?
Sama pracuję w hotelu jako recepcjonistka. Tak jak pani.
W którym hotelu pani pracuje?
W Boltonie w Bohol.
Reszty nie trzeba.
Jak się pani podoba plaża Alona? Piękne widoki, prawda?
Niesamowite miejsce.
Proszę bardzo. Pokój 421.
- Dziękuję. - Dziękuję i życzę miłego dnia.
A przy okazji…
W Bohol nie ma hotelu Bolton.
Cześć, mamo. To ja.
- Spałaś? - Tak.
Co jadłaś na kolację?
No powiedz. Co jadłaś? Coś dobrego?
Chcę do domu.
Mamo, przylatuję do Korei.
Zamieszkamy razem.
Naprawdę lecę, przysięgam.
Zamknęłam wszystkie sprawy i mogę wrócić do Korei,
by z tobą mieszkać.
Kiedy wracasz?
Jutro.
Wypiszę cię, jak tylko przyjadę.
Mamo.
Zbudujemy ładny dom w rodzinnym mieście
i będziemy szczęśliwe.
Będziemy miały psa i kurczaki.
Dobrze?
Boże, Sojung. Mówisz poważnie?
- Oczywiście, że tak. - Dobrze.
Będę czekać. Tylko wróć na pewno.
Dobrze. Rozłączam się.
Do jutra.
PRZYLOTY
Co za dupek.
- Cześć! - Dzień dobry.
- Co słychać? - Dzień dobry.
No proszę. Ale pan przypakował.
- Musi się tu panu podobać. - Ani trochę.
Kto to?
Starszy inspektor Kwon Kidoo z policji w Seulu.
Ostrożnie z wymową.
Słucham?
Jestem Kwon Kidoo.
Kidoo…
- Oh Seunghoon. Miło mi. - W porządku. Ciągle to słyszę.
- Dużo o tobie słyszałem. - Mówi dziwne rzeczy.
Chodźmy.
Mówiłem, że dostałeś nagrodę dla najlepszego policjanta.
Masz luksusowe zagraniczne auto i jesteś za granicą.
- Komendancie, ciszej. - To robota dla urzędnika?
Dlaczego przyjechałeś osobiście?
- Czuję się niezręcznie. - Nie tylko ty cierpisz.
Moi przełożeni odchodzą od zmysłów.
Ofiary to przestępcy biznesowi.
Pożyczyli 50 miliardów wonów na inwestycje za granicą.
Uciekli do Hongkongu.
Ofiary były wspólnikami?
Tak. Dyrektor i szefowa są ze sobą powiązani.
Chcą, żebym szybko to załatwił.
Inspektorze Oh.
Znalazłeś coś?
Nic pewnego, ale mam kilku podejrzanych.
Przejrzyj te papiery.
Dobrze się przygotowałeś.
Jest tam o niejakim Kimie Kyungyoungu.
Nazywają go tutaj Charlie. Druga strona.
To Oh Duseok.
Razem jeździli po Filipinach
i twierdzili, że otwierają kasyno.
Tak poznali swoje ofiary.
Słyszałem,
że Kim Kyungyoung regularnie bywa w jednej restauracji.
Poszedłem tam i go spotkałem.
Pokazałem mu zdjęcia ofiar i spytałem, czy je zna.
Powiedział, że się z nimi spotkał.
- Tak więc… - Racja.
Charlie i Kim Kyungyoung spotkali się z ofiarami?
Nie o to chodzi.
- Charlie to Kim Kyungyoung. - Rozumiem.
Potwierdził, że widział się z ofiarami,
więc spytałem, co razem robili.
Powiedział, że odebrał ich z ich lokum
i zawiózł do dzielnicy koreańskiej.
- Kim Kyungyoung sam to zrobił? - Tak, sam.
Zapytałem go o adres ofiar, ale powiedział, że go nie zna.
- To podejrzane. - Trochę to dziwne.
Bardzo.
- Chyba jadę w złą stronę. - Tędy.
Sądząc po śladach, użyto drutu lub liny.
Chciał ich zabić.
To robota minimum dwóch osób.
Jedna by nie podołała.
Oh Duseok był trzykrotnie karany.
Poprosiłem o rejestr wjazdów Kima Kyungyounga
i Oh Duseoka do Korei.
Możemy zdobyć nakaz aresztowania ich?
Dostaniemy nakaz aresztowania tej dwójki?
Wątpię.
Sędzia będzie chciał twarde dowody.
Jasne.
Hoon, możemy porozmawiać?
- Jasne. - Dobrze.
Śmiało.
Ma dobry angielski.
Mogę zdjęcie?
Co jest? Masz coś?
Wspominałem o panu Cha z kasyna Bolton?
Pan Cha z…
Ach, tak! Co z nim?
Wczoraj był na miejscu zbrodni.
Naprawdę?
Po co?
Nie wiem, ale zachowywał się, jakby wiedział, co się stało.
Naprawdę?
Wtedy na Filipinach codziennie dochodziło do dziesiątek morderstw.
Uszłoby im to na sucho,
gdyby nie Moosik.
Bardzo nam pomógł.
Pomógł? Poważnie? To nie była tylko pomoc przy śledztwie.
Praktycznie sam rozwiązałem sprawę.
Tropiłem go przez ponad rok.
Odnalazłem też tego, kto mu to zlecił. Natrudziłem się.
No proszę! Jak się popisuje!
Ja?
Czemu miałbym się popisywać?
Nie podoba mi się ta gadka.
Nie popisuję się. Stwierdzam tylko fakty.
Rozmawiałem z rodziną ofiary.
Czułem, że to on, ale nie miałem dowodów.
Rozwiązałem tę sprawę w cztery miesiące.
Kto ją zlecił, kto jechał motocyklem,
kto strzelał, kto stał na czatach.
Dotarłem do nich, wysłuchałem
i wypełniłem cały obrazek.
Nagrałem wszystko, co powiedzieli,
zdobyłem materiały i je wam przekazałem.
Brawo!
Moosik robi tak wiele dla lokalnej społeczności.
- Przekazuje tyle darowizn… - Przestań.
Nie potrzebuję tego.
Nie chcę żadnych nagród ani sławy.
Możecie zbierać laury.
Dobrze, panie Cha. Rozumiem, o czym pan mówi.
Ale nie prosimy o rozwiązanie sprawy.
Zastanawialiśmy się, czy odpowie nam pan na kilka pytań.
Zna pan Kima Kyungyounga?
Podobno niedawno rozmawialiście o interesach.
Ma pan z nim kontakt?
Zna pan jego adres?
Chwila.
Słucham tego, co panowie mówią,
i są panowie niegrzeczni.
Chcę pomóc.
Czemu mówią panowie do mnie, jak by to było przesłuchanie?
Przesłuchanie? My tylko prosimy o współpracę.
To proszę uprzejmiej.
- Nie powinni panowie tak do mnie mówić. - Panie Cha.
- Pana akta też nie są czyste. - Słucham?
Mamy sprawdzić też pana?
Po co był pan na miejscu zbrodni?
Ale z pana sukinsyn.
Niewdzięcznik pieprzony.
Gdzie pana pierdolone maniery?
Moosik…
Nie jestem pana podwładnym.
Wie pan, z kim pan rozmawia?
Wychodzę. Możecie robić, co chcecie.
- Z drogi. - Moosik.
- Panie Cha, dokąd pan idzie? - Z drogi!
Słuchaj, debilu.
Sprawdzaj pan, ile chcesz. A jak nic nie znajdziecie?
Skurczybyk.
Tak czy inaczej, w niczym nie pomogę. Radźcie sobie sami.
Może ze mną pan porozmawia?
Nasz komendant ma dziwny sposób mówienia.
Mam gdzieś, kim pan, do cholery, jest.
Obraża mnie pan na Filipinach?
Życie panu niemiłe?
- Z drogi! - Panie Cha.
Pójdę po niego.
- Ręce z kieszeni. - Co za gnojek.
Moosik!
Proszę, Moosik.
Moosik!
- Z drogi! - Niech to!
Co to za odzywki? Nie jesteś chuliganem.
Poważnie?
Ej!
- Naprawdę go potrzebujemy? - Nie mamy nic innego.
Poza tym on na pewno coś wie.
Cholera.
Moosik, wysłuchaj mnie.
Puść mnie!
Posłuchaj mnie.
- Nie wychodź. - Nie chcę tego słuchać.
Daj spokój, Moosik. Wysłuchaj mnie. Proszę.
Czego wysłuchać?
Gdybym spędził tam jeszcze pięć minut, zabiłbym tego padalca!
Oczywiście.
Co za gnojek. Ma niewyparzoną gębę.
Mimo to uważam, że detektyw pracujący w sekcji koreańskiej jest całkiem miły.
To może idź i wytrzyj im tyłki?
Miły, akurat.
Daj spokój, Moosik.
Błagam cię.
Zrobisz to dla mnie?
Poza tym kto inny miałby się tym zająć?
Jesteśmy na Filipinach!
Daj spokój, Moosik.
Mam cię błagać na kolanach?
- Auć. - To jakiś pieprzony cyrk.
Wstawaj!
Już dobrze. Puść mnie.
- Nigdy nie wiadomo. - Niech to szlag!
- Spróbuj się wyluzować. - No już!
Nie zaczęliśmy zbyt przyjemnie.
To nasza pierwsza operacja poza krajem, a do tego mamy ograniczenia.
Popełniliśmy błąd, bo zależy nam na czasie.
Nie powinien się tak do mnie zwracać.
Bardzo przepraszam.
- Komendancie Shim. - Znów pan nieśmiały.
Masz mu coś do powiedzenia?
Przepraszam. Popełniłem błąd.
Za co mnie pan przeprasza?
Niech pan nie zmienia tonu, komendancie.
Nie, panie Cha.
Denerwuję się, bo przełożeni ciągle na mnie naciskają.
Wie pan, jak to jest. Proszę mi pomóc.
Daj spokój, Moosik.
Tak się starają. Nie możesz im wybaczyć?
Wiem, że chcesz pomóc.
Kretyn. Dlaczego mówisz takie rzeczy…
Widzicie to?
To pewnie ta łopata.
To ta taśma izolacyjna i kij.
Wyglądają identycznie, prawda?
To nagranie z monitoringu.
Jungpal, daj mi tamten worek.
W środku są plamy z krwi i cała reszta.
Potwierdzicie, że należą do ofiar.
Ziemia też powinna tam być.
Moim zdaniem
kazał swoim ofiarom wstać
i strzelił im prosto w tył głowy, jak kat.
Muszą być ślady prochu i krwi
na kołnierzyku koszuli, torbie, pasach i całej reszcie.
W aucie powinny być ślady krwi.
Jeśli tam zajrzycie, znajdziecie też włosy.
To z tylnej kanapy.
Analiza DNA powinna wykazać, że pochodzi od ofiar.
Proszę.
Halo? Tak.
Przeprowadźcie śledztwo.
To była niedbała zbrodnia.
Ludzie działają niedbale, gdy są za granicą.
To nie jest robota zawodowca.
No tak. Nie zna pan adresu ofiary, prawda?
Podam go panu. Proszę mnie odwiedzić.
Podczas śledztwa dotknęliśmy kilku rzeczy.
Znajdziecie też nasze odciski.
Proszę o tym pamiętać, dobrze?
- Dobrze. - Oh Duseok wylądował w Korei.
- Naprawdę? - Tak.
Dziękuję za współpracę.
Jasne. Oczywiście.
Ma pan coś jeszcze?
Czego pan jeszcze ode mnie chce?
Mam go wam złapać?
To zbyt wiele, nie sądzi pan? Wy się tym zajmijcie.
Dziękuję. Powodzenia.
Chwileczkę.
Zapomniałem o czymś.
Proszę mnie źle nie zrozumieć.
Nie mówię tego, żeby coś zarobić.
Kwota nie jest nawet wysoka.
Ale to śledztwo kosztowało nas trochę pieniędzy.
Muszą mi je panowie zwrócić.
Wypisz panu fakturę.
To w końcu praca.
Proszę się tym zająć.
No dobrze. Powodzenia.
Chodźmy, Jungpal.
Dupki.
Dlaczego…
chciał pan początkowo pomóc Charliemu?
Powiedział, że mi zapłaci.
Ile?
Trzysta milionów peso.
Nadal mnie podejrzewał, choć wiedział, że go ochronię.
Pewnie myślał, że go zdradzę i odbiorę mu pieniądze.
A gdyby panu zaufał i zapłacił?
Mielibyśmy zbrodnię doskonałą.
Jedźmy.
Dobrze.
BUSHRA – KANTOR
Mogę przesłać pieniądze do Korei?
Tak.
Jest pan Koreańczykiem?
W czym mogę pomóc?
Chcę przesłać pieniądze do Korei. Ile mogę wysłać?
A ile pani chce?
Dużo.
Ile to dużo?
Czterysta milionów.
Czterysta milionów?
Rany, sporo.
Peso.
Słucham?
Czterysta milionów peso.
Czterysta milionów peso?
Chce pani wysłać 400 milionów peso?
Żartuje pani sobie?
Ma mnie pani za filipiński bank?
Zaraz…
Ma pani te pieniądze?
Skoro pan nie może…
Chwilę.
Poważnie? Ma pani pieniądze?
Niech pani pokaże.
Nie mogę przelać ich od razu, bo to za duża suma.
Jutro.
Tylko musi pani wpłacić zaliczkę.
Żebym wiedział, że mogę pani ufać.
Jeśli wyrobi się pan w dwie godziny,
dostanie to pan jako prowizję.
Postaram się.
Przepraszam.
Pracuje pani tutaj?
Tak, jestem dozorczynią budynku.
Tak.
Zna pani Philipa?
Philip. Philip…
Ach, tak, Philip. Ten Koreańczyk?
- Mieszka tutaj. - Owszem.
Tak.
Mogę prosić o przysługę?
Oczywiście.
Proszę niczego nie dotykać.
Nie chcę kłopotów.
Nie ma sprawy.
- Dobrze. - Dziękuję.
REPUBLIKA KOREI, FILIPINY
Tak?
Dzień dobry.
Chyba widziałem tę kobietę.
Wspominała o przelaniu 400 milionów peso.
Tak?
Wróci do kantoru za dwie godziny.
Dobrze.
Graj na zwłokę.
Tak jest.
JEST NAPRAWDĘ ŹLE. ZADZWOŃ!
WBIJASZ MI NÓŻ W PLECY? PAMIĘTAJ, ŻE MAM TWÓJ PASZPORT.
PAN CHA MOOSIK
Tak? Dzień dobry.
Powiedz…
Gdzie jesteś?
W pracy.
Czyżby?
Dziwka jest w Manili.
Wyślę ci adres.
Sprowadź ją.
Tak jest.
Philipie.
Tak, panie Cha?
Uważaj na siebie.
Dobrze, panie Cha.
Cholera!
Hej!
Co tu robisz?
Sanggu, muszę jechać do Manili, ale nie mam kluczyków do auta.
Do Manili? Po co?
Niech cię szlag, Sojung!
Wsiadaj.
Jedźmy, Sanggu.
BUSHRA – KANTOR
Jak mnie znalazłeś?
Znalazłem,
bo nawet nie próbujesz się ukryć.
Miałam do ciebie zadzwonić.
Wyjedźmy razem.
No już.
W porządku. Daj mi kluczyki.
Dlaczego?
Bo…
to już koniec.
Złapali nas.
Wracajmy.
Musisz wrócić, oddać pieniądze i błagać o wybaczenie.
O czym ty mówisz?
Już nigdy nie będziemy musieli pracować.
Daj te cholerne kluczyki.
Zgodziłeś się!
Co ci się teraz stało?
Czy ty…
nie wiesz, jakim człowiekiem jest pan Cha?
Kurwa, rozumiesz w ogóle, jak cię tu znalazłem?
Powiedzmy mu prawdę i błagajmy o wybaczenie.
Może potraktuje nas ulgowo. Ufa mi.
Jesteś taki naiwny.
Myślisz, że to zrobi?
Widzisz, Sojung…
Jesteś na pieprzonych Filipinach!
Znajdzie cię, gdziekolwiek nie uciekniesz!
Pan Cha ma kontakty w policji, agencjach informacyjnych, na lotnisku.
Nie dasz rady uciec, dlatego…
Proszę, Sojung.
Po prostu jedźmy, dobrze?
To jedyne rozwiązanie.
Nie.
Zaszłam za daleko i nie potrafię.
Jasna cholera.
Co z tobą?
Dziesięć miliardów!
Nigdy tyle nie zarobię!
Chcesz tak żyć wiecznie?
Ja nie. Chcę lepszego życia!
Powiedz…
Czy pieniądze są ważniejsze od życia?
Tak.
Te są zdecydowanie tego warte.
Poza tym
mleko już się rozlało.
Kto to?
Tutaj chyba nie można parkować. Otwórz okno.
Przepraszam. Tu nie można parkować?
Zgadza się.
Philip!
Cholera!
Napisy: Adam Sikorski