Przedstawione w serialu osoby,
miejsca, organizacje i wydarzenia
są fikcyjne.
Podobieństwo nie było zamierzone.
Zostań przy 20.
Zostań przy blackjacku.
Późno już.
Mógłbym wygrać jeszcze więcej.
- Do następnego. - Już idziesz?
Tak.
- Dziękuję. - Pa.
- Ile? - Trzy miliony 76 tysięcy.
Aż tyle?
- Sporo pan zarobił. - Dziękuję.
- Do zobaczenia. - Jasne. Do zobaczenia.
Tak?
Jestem akurat na pogrzebie.
Rozumiem.
Już jadę.
Dobrze.
Rozliczy mnie pan?
- Jak było? - Świetnie.
Mam coś dla pana.
Dziękuję. Postaw tutaj.
To miejsce tętni życiem!
- W weekendy też otwarte? - Pewnie.
Nie uznajemy świąt. Mamy otwarte non stop.
Krupierzy pewnie przeszli z prawdziwych kasyn.
Jedzenie jest świetne. To miejsce będzie hitem.
Dziękuję.
Proszę opowiedzieć o nas znajomym.
Oczywiście.
Proszę.
Dziękuję.
- Miłego dnia. - Dzięki.
- Razem 10 000 wonów. - Dziesięć tysięcy?
- Dziękuję za wizytę. - Hej!
- Co, u licha? Kim jesteście? - Skarbówka.
- Na ziemię. - Rzuć to!
- Proszę pani! Proszę się zatrzymać! - Nie ruszać się.
Jesteśmy z Urzędu Skarbowego.
Niech nikt się nie rusza!
- Cholera. - Stać.
Gdzie właściciel?
Proszę to odłożyć. Proszę nie dotykać tych pieniędzy.
Proszę to odłożyć.
Do zobaczenia.
Proszę pana.
Dokąd pan idzie?
Co to?
Proszę, proszę, ile jedzenia do dostarczenia.
Pan…
Cholera!
Gdzie pan Ahn Chiyoung?
Kto?
Ahn Chiyoung. Pana szef.
GRA O WSZYSTKO
PODATKI
- Chwila. - Dobrze.
Halo?
Moosik.
Wpadli ludzie ze skarbówki. Wszystko zabrali.
Co? Kiedy?
Chwilę temu.
Dobrze. Zadzwonię później.
Chiyoung.
Tak?
Skończmy na dziś.
Czemu?
Ile masz pieniędzy w bagażniku?
JABŁKA Z DOLINY
To wszystko, co mam.
Gdzie reszta?
W banku.
Co za dranie! Nigdy nic dla mnie nie zrobili!
Nienawidzę tego. To takie wkurzające!
Miałeś nie wyciągać pieniędzy, idioto.
Mówiłem, że je stracisz, jeśli będą w banku.
Co mam robić? To 60 miliardów wonów.
- Co mam robić? - Cicho.
Pod żadnym pozorem nie idź do banku.
Od razu cię złapią.
Zaraz oszaleję.
Dokąd idziesz?
- Daj mi telefon. - Mój?
Od tej chwili możesz z niego dzwonić tylko do mnie.
- Nie dzwoń do nikogo innego. - Dobrze.
Jedź do Seulu.
- Ja posprzątam. - Jechać z tobą?
A potem, idioto?
Oszalałeś?
Jeśli będziemy razem, namierzą nas.
Jedź do Seulu i ukryj się gdzieś.
Odezwę się.
Dobrze.
Idiota.
Skurczybyk.
Nie dzwoń do żony.
Jasne?
URZĄD SKARBOWY W DAEJEONIE
Pięć osób założyło nielegalne kasyno?
Proszę sprawdzić, czy są zamieszani.
Chwileczkę.
Będziecie nagrywać?
Mam chyba jakieś prawa?
Wyłącz.
Dobrze.
To wyciągi z transakcji.
Pieniądze wypłacone jako depozyt zabezpieczający.
Koszty napraw.
Nie wiemy, jak część tych pieniędzy wykorzystano.
Proszę posłuchać.
Ja jestem tylko pionkiem.
Nie zarobiłem nawet za wiele.
Pana udział wynosił 20%.
Niewiele, jeśli odjąć koszty operacyjne.
Macie nie tę osobę. Denerwujecie mnie.
Niech pan udowodni.
Że pan niewiele zarobił.
Jak mam udowodnić, że nic nie zarobiłem?
Co mam zrobić? Cofnąć się w czasie i pokazać?
Jeśli pan chce.
Na litość boską.
Dlaczego to robicie? Znajdźcie szefa i jego zapytajcie.
Niech nas pan z nim umówi.
Zapytam go o wszystko.
Jeśli nie złapiemy Ahna Chiyounga, wina spadnie na pana.
Może pan wybrać tę drogę.
Albo łatwiejszą.
No nie wierzę.
- Czemu tu zaparkowałeś? - Cicho bądź.
- Ktoś cię śledził? - Nie.
Masz?
Tak.
Kochanie.
Nie wypłaciłam nic z banku.
A to gnojki. Wszystko zablokowali.
Zabiorą nam wszystkie pieniądze?
Gdzie umowa na lokal?
Daj mi.
- Jest tam? - Proszę.
- Dzięki. - Co się dzieje?
Wracaj do domu.
Zajmę się wszystkim i zadzwonię. Nie mów o spotkaniu.
Co zrobisz?
Po prostu idź do domu.
- Zadzwonię. - Wykluczone.
Idę na ślub. Ruszaj.
Dokąd? Wynocha! Naprawdę muszę uciekać.
Nie mów nikomu, że mnie widziałaś. Spieszę się. Idź!
Dobrze.
Jedź!
Siedem miliardów? Przesadzasz.
Kupiłem za dziewięć. Jakie siedem miliardów?
Centrum jest ogromne
i puste.
Jeśli ma się szybko sprzedać…
Mimo wszystko.
Jeśli ci nie odpowiada, daj mi więcej czasu.
Doprowadzasz mnie do szału.
W porządku.
Zgódź się na 7,5,
to dopilnuję, by się sprzedał. Masz moje słowo.
Od razu? Ile to zajmie?
Najwyżej tydzień.
Tyle nie mogę.
Trzy dni i chcę całość pieniędzy.
- Trzy dni. - Bez przesady…
Na co narzekasz? To ty zszedłeś o dwa miliardy.
- Jak mam to sprzedać… - Po prostu.
- Zrób to. - Panie Ahn.
Jestem z Urzędu Skarbowego.
Kto to?
Zarządzał wszystkim, co związane z funduszami Greater Electronics.
Jest właścicielem kasyna.
Nie wiem.
Jeśli chce pan wziąć za wszystko odpowiedzialność, proszę bardzo.
Rozprawa odbędzie się w sądzie, ale o podatkach ja decyduję.
W zależności od chęci do współpracy
kwota może się wahać o kilka… Odbierz!
Tak?
Halo? Gdzie jesteś?
Złapali mnie. Musisz uciekać. Przepraszam.
Halo? Dzień dobry.
Kang Minjung z Urzędu Skarbowego w Daejeonie.
Robi pan interesy z panem Ahnem?
Mam kilka pytań. Gdzie pan jest?
Proszę pana.
Musi pan zapłacić podatki.
Inaczej nic pan nie zdziała w Korei…
Cholera. Rozłączył się.
LOTNISKO MIĘDZYNARODOWE
PRAWO I PORZĄDEK, UCZCIWOŚĆ I SŁUŻBA
Co?
Kto to?
Halo?
- Cześć, Jonghyun. To ja. - Aha.
Znasz kogoś w Urzędzie Skarbowym?
Raczej nie. A co?
Słuchaj…
Sprawdzisz to?
Chiyoung jest przetrzymywany w Biurze Śledczym Nr 4.
W Biurze Nr 4?
Tak.
To ich centralne biuro śledcze.
Te dranie są skrupulatne i uparte.
Słuchaj…
Pomóż Chiyoungowi, zanim straci wszystkie pieniądze.
Dobrze.
Gdzie teraz jesteś?
Nie będzie mnie jakiś czas w Korei.
Jak to? Dokąd się wybierasz?
To nie rozmowa na telefon.
Zadzwonię, gdy się urządzę.
Jest sobota, godzina dziewiąta
Zjawiają się stali bywalcy
Obok mnie siedzi staruszek
Całuje się z tonikiem i ginem
Super.
Prawda?
Jest sobota, godzina dziewiąta
Mówi: „Synu, zagrasz mi wspomnienie?”
Nie pamiętam, jak to szło
Darmozjady.
Przywitajcie się z kolegą.
Wstawać.
Wstawać, skurczybyki!
Głowa na podłogę!
- No już, gnojki! - Robi się.
Słuchaj…
Życie ci niemiłe?
Czemu to robisz?
„Czemu to robisz?”
Rozkwaszę ci gębę, dupku.
Zostaw.
Cha Moosiku.
Ponoć jesteś najtwardszy.
To prawda?
Tak.
Zawsze jesteś taki chamski dla starszych kolegów?
Nie zachowujesz się jak kolega.
Naskakujesz na mnie.
Ty mały gnojku!
No co?
Ty dupku!
Junsu!
Gnojek!
CHA MOOSIK
Pieprzone bydlaki!
No chodźcie!
Dobrze panią widzieć.
Jak interesy?
Idą lepiej niż za moich czasów.
Sklep dobrze sobie radzi dzięki pani.
Chwileczkę.
Dziękuję.
Pani jest tu teraz właścicielką.
Niech pani o wszystko dba.
Oczywiście, że tak.
Pójdę już.
- Zdrowia. - Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję!
Pobili cię? I ty jesteś mężczyzną?
Daj spokój, wujku.
To tutaj?
- Szlag… - Za mną.
Matka Cha Moosika?
To ja.
Chodź tutaj.
- Cholera jasna. - Chodź.
Jestem jego wujkiem,
a pani dzieciak go tak urządził.
Co pani z tym zrobi?
Słucham? Mój Moosik to zrobił?
Obił mu tę piękną twarzyczkę!
Co z tym pani zrobi, do cholery?
O co chodzi?
- Cha Moosik? - Spokojnie.
Moosik.
Naprawdę mu to zrobiłeś?
Powiedz!
Tak.
Idziemy.
Na komisariat!
Mamo.
Czemu to zrobiłeś? Po co wszczynasz bójki?
Chcesz wdać się w ojca?
Niech cię szlag!
Tacy jak ty powinni siedzieć!
- Jezu Chryste. - Co pan robi? Idzie pan z nami!
Przepraszam.
Czemu mnie przepraszasz?
Przeproś kolegę!
Idź i przeproś!
Przepraszam.
Bij mnie, aż poczujesz się lepiej.
Bzdura. To niczego nie załatwi!
Co pan robi?
- Niech pan przestanie. - Puść mnie, kobieto!
- Mamo! - Nic mi nie jest.
Na co się gapisz?
Co pan robi?
Niech pan tego nie robi.
Niech pan przestanie.
- Nie! - Chryste…
- Proszę przestać! - Puść mnie!
Przestań, wujku!
Powiedziałem, że sam to załatwię!
Zamknij się!
Na co się gapisz, dupku? Wydłubię ci oczy!
Co jest?
Za kogo ty się masz, żeby bić moje dziecko?
Należysz do gangu?
Wkurzyłem cię?
Chcesz się bić?
No to dawaj, śmieciu.
Wstawaj.
No już.
Dalej, dźgnij mnie.
Dźgnij mnie, gnoju. Śmiało, dźgnij.
Nie potrafisz?
Frajer.
Co za świr.
Masz. Dźgnij mnie.
Przepraszam…
Spadaj, idioto!
Skończony frajer.
Znowu zapomniałaś się przywitać?
Miałam urwanie głowy,
zapomniałam, że to dzisiaj.
Co?
Wstydzisz się przychodzić do więzienia?
Nie.
Rany.
Wzbogaciłeś się…
Przysięgam, że będę grzeczniejszy.
Dobrze.
Przepraszam.
Zaprzyjaźnimy się.
Dobrze.
- Zapal sobie. - Dobra.
Cholera.
Mam spuchniętą twarz.
Przepraszam.
Nie sądziłem, że zobaczę tu chłopaków z Daejeonu.
Wydorośleliście.
Owszem.
Słyszałem, że dobrze ci się wiedzie, Moosik.
Wiedziałem, że odniesie sukces.
Już w liceum był rozrzutny.
To prawda.
Słuchaj, Moosik.
Pamiętasz, jak nabroiliśmy w sklepie twojej mamy?
Oczywiście.
Mój Boże…
Mój wujek był wtedy żenujący.
Sungil.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Przy okazji…
co u twojego ojca?
Nie rozmawiam z nim.
Co teraz zamierzasz?
Niczego nie zaplanowałem.
Dongeok, znalazłeś mu mieszkanie?
Zaproponowałem nocleg, ale źle by się u mnie czuł.
Poszukam mu czegoś.
No dobrze. Lepsze to niż hotel.
Odpocznij trochę.
Pograj w golfa i inne gry.
- Czym się tu zajmujesz? - Prowadzi kasyno.
Jestem handlowcem. Znajduję klientów.
A właśnie…
Chcesz pograć w kasynie Sungila?
- Możemy, Sungil? - Jasne.
- Chodźmy. - Dobrze.
Cha Moosik. Urodzony w 1965 roku. Z Yeongju w Gyeongbuku.
Był adiunktem na Chungam,
zanim otworzył szkołę angielskiego.
Nie ma nic więcej.
Jest pięć kasyn, tak?
Tak.
Dwa w Daejeonie i po jednym w Jochiwonie, Ansanie i Suwonie.
Tylko transakcje gotówkowe. Nie zostawili śladów.
Nie używali kart.
Ile są warte transakcje gotówkowe?
Wszystkie razem
od 10 do 20 miliardów wonów.
Rzućmy pracę i otwórzmy kasyno.
Co?
Po co to w ogóle robimy?
Prawda?
A rodzina pana Cha?
Żona i syn mieszkają w Daejeonie.
Ma też mieszkanie na nazwisko żony.
Tak? Wciąż tam są?
PURVIO
To najlepszy hotel w Manili.
Ma też największe kasyno.
Tu gra się przy stołach.
Maszyny są po bokach.
To samo jest po drugiej stronie.
Ponad 16700 metrów kwadratowych.
Tak. Dalej!
Dajesz, skarbie!
Dajesz, maleńka!
Wrócił, choć stracił wszystkie pieniądze.
To jak, Moosik?
Wydasz tu dzisiaj trochę pieniędzy?
Prawdziwa zabawa jest gdzie indziej. Chcecie iść?
Dokąd?
- Za mną. - Chodź, idziemy.
Ruchy.
KASYNO DLA VIP-ÓW
Kasyno dla VIP-ów. Specjalna sala.
Tamta jest dla zwykłych ludzi.
Jak to specjalna?
Można powiedzieć, że usługa wynajmu.
Osoba lub firma wpłaca depozyt
i robi to, na co ma ochotę.
W Manili organizują je Koreańczycy, Chińczycy i Japończycy.
Dzień dobry.
To o nim mówiłem. Mój przyjaciel z Korei.
Rozumiem. Jestem Min Seokjun.
A ja Cha Moosik.
To szycha w Manili.
Numer jeden.
Rany. Sungil razem ze mną.
- Ostatnio mu się powodzi. - Daj spokój.
Długa droga przede mną.
Pan jest tu szefem?
Nie, jestem tylko handlowcem, który przyprowadza klientów.
Właścicielem jest ktoś inny.
Ale rzadko się tu pokazuje,
więc Seokjun tu rządzi.
Proszę się rozejrzeć.
Gra pan w coś?
Tak. Znam trochę bakarata.
To dobrze. Od teraz będę się panem opiekować.
Spory tłum, mimo że jest środek tygodnia.
To jedno z najlepszych kasyn w Manili.
Chciałby pan zagrać?
Właściwie…
Dziękuję.
Kto tam?
Dzień dobry. To mieszkanie Cha Moosika?
Zgadza się.
- Jest pani jego żoną? - Tak. A co?
Kang Minjung z Urzędu Skarbowego.
Mam kilka pytań o pani męża.
Skarbówka?
Tak.
Mogę wejść do środka?
Męża teraz nie ma.
Jakich podatków nie zapłacił?
Pani mąż
prowadził szulernię. Wie pani o tym, prawda?
- Szulernię? - Tak.
Musimy pobrać dodatkowe podatki.
Jeśli nie zapłaci, dostanie zarzuty i cofną mu paszport.
A wtedy nie będzie mógł wrócić do Korei.
Nie zdecydowaliśmy jeszcze o zarzutach. Chcemy z nim porozmawiać.
Jeśli zapłaci, nie będzie problemu.
Zna pani Ahna Chiyounga, właściciela Greater Electronics?
- Nie. - Wie pani o kasynach?
O co chodzi?
Po co pan Cha poleciał na Filipiny? Zna tam kogoś?
Tak. Znajomy ma tam biuro podróży.
Dziękuję.
MIESZKANIA PM
Tędy, proszę.
Jak pan widzi, mieszkanie znajduje się na tym piętrze.
Jest ładny widok i przestronnie.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Wejdźmy do środka.
Jest jedna sypialnia.
Ma pan własny salon.
Mała kuchnia z wyposażeniem.
Noże, widelce.
Łazienka.
Tu jest sypialnia.
Łóżko dla dwojga.
Szafa.
I balkon, z którego można korzystać.
Moosik.
- Co ty na to? - Podoba mi się.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Świetnie.
Nie będzie wygodnie jak w hotelu.
Nie, ale wolę takie miejsca.
Hotele nie są dla mnie.
Mieszkam w okolicy. Daj znać w razie potrzeby.
Żona spakuje ci jedzenie i dodatki.
Pranie połóż w rogu.
- Umiem sam prać. - Dobra.
Będziesz sobie sam prał bieliznę.
Ale mogę ci załatwić
czystą pościel raz w miesiącu.
Dzięki, skurczybyku.
- Nie mów, że nic dla ciebie nie robię. - Dupek.
Padam z nóg. Może ja tu zamieszkam.
Jak miło.
- Słuchaj… - Tak?
Jak życie?
Tak sobie.
Kiepsko mi idą interesy.
Żona narzeka na pieniądze.
Cholerny syn namawia mnie na zagraniczne studia.
- Gra w piłkę nożną? - Tak.
Ma talent, ale sam nie wiem.
Dokąd chce wyjechać?
Do Europy, stolicy piłki nożnej.
Ameryka Południowa, idioto. Nie znasz Ronaldinha?
Oczywiście, że Europa. Nie znasz Cha Bumy? Idiota.
Wariat.
- Cha Bum? Ronaldinho jest lepszy. - Nieważne.
To dla ciebie.
- Co to? - Po prostu otwórz.
Wyślij syna za granicę.
Naprawdę?
Idiota. Myślisz, że bym cię okłamał?
Ale to…
O rany.
To wszystko dla mnie?
Tak, idioto.
Ratuję ciebie, żeby uratować siebie.
Ty…
Ja…
Bardzo dziękuję.
Prawdziwy przyjaciel. Chodź tu, idioto.
- Co robisz? - Nie pożałujesz.
Odbiło ci?
- Dziękuję, Moosik! - Odsuń się, kretynie!
I tak tu gorąco.
WEKSEL
Bankier ma siódemkę, wygrywa.
Na początku wygrywałem po 20 miliardów.
Ale zacząłem przegrywać więcej, niż wygrywałem.
Pieniądze, które przy sobie miałem, też się kończyły.
Jak to wygląda?
Przygnębiająco.
Wie pan, czasem, kiedy coś się nie układa, trzeba odpuścić.
Panie Min.
Niech mi pan pożyczy.
Pożyczył pan dziesięć milionów.
Oddam w ciągu miesiąca.
Ile mogę pożyczyć?
Nie powinienem,
ale wydał pan już dużo pieniędzy.
Dam panu milion peso.
Dziękuję.
Jungpal.
Tak?
Daj panu milion peso.
I nie dodawaj odsetek z góry.
Tak jest.
Rety, Seokjun.
Musisz być bardzo zajęty.
Muszę z tobą porozmawiać.
Seokjun!
Mam dla ciebie coś niesamowitego.
- Co takiego? - Znasz Mindong Construction?
Zbudowali trochę mieszkań w Jeolla-do.
- Mindoong? - Nie, Mindong!
To duża firma.
Znam jedynego syna właściciela.
Zaprosiłem go na Filipiny.
- Zgodził się. - No i?
Jezu, ale ty wolno myślisz.
Ma bogatą rodzinę! Bardzo bogatą!
W każdym razie ja się tym zajmę.
Ty musisz tylko dostarczyć kupę szmalu.
A skoro o tym mowa, dasz mi prezent?
Nie bądź taki.
- Ostatnio sobie nie radzę. - To znaczy?
- Jesteś bankomatem Manili. - Nie mam kasy.
- Wszystko się rozeszło. - Naprawdę?
Mówisz poważnie?
Pożyczyłeś ostatnio milion peso i nie oddałeś.
Oddam ci. Czy kiedykolwiek twierdziłem inaczej?
- Daj spokój. - Panie Min!
Tu pan jest. Przepraszam.
Szybko, musi się pan tym zająć.
Czeka na pana dużo ludzi.
- Na litość boską. - Słuchaj!
- Co ty wyprawiasz? - Przepraszam.
Byliśmy w trakcie spotkania, a pan Min nagle zniknął.
- Jasne. - Wszyscy go szukają. Wybacz.
Rozumiem, że po niego przyszedłeś.
Ale coś ty za jeden?
Jestem…
Mogę pożyczyć zapalniczkę?
Proszę.
Dziękuję.
Ja i pan Min…
Powiem następnym razem.
Przepraszam.
To jakiś wariat?
Powinien pan unikać takich ludzi.
Dziękuję.
Nie ma sprawy. Pójdę już.
Słuchaj, Moosik.
- Chcesz zostać moim wspólnikiem? - Sungil.
No co?
Dobrze by nam się razem pracowało.
Jesteśmy dobrzy w tym samym.
Partnerzy muszą się uzupełniać.
Kto tak mówi? Fajnie, że znamy się na tym samym.
Jeśli zaczniemy współpracować, będą problemy.
Jezu, daj spokój.
Sungil!
- Sungil, jesteś wcześniej. - Przywitaj się.
Mój przyjaciel z Korei.
Jestem Lee Sanggu.
Koreańczyk. Najciężej pracujący facet, jakiego znam.
- Wcale nie. - Masz to, co miałeś przynieść?
Daj moją torbę, Billy.
Dwa miliony peso, proszę pana.
Moosik.
Wiem, że jesteś dobry, ale nie pożyczaj więcej.
Wpakujesz się w kłopoty.
Dobrze.
Proszę pana.
Proszę dzwonić w razie potrzeby.
- Jesteś gangsterem? - Zna wielu gangsterów.
Słuchaj…
Bądź dla niego miły. W Korei był naprawdę ważnym człowiekiem.
Nie mogę się doczekać współpracy.
- Pójdę już. - Do widzenia.
Zadzwonię.
Słuchaj…
Pewnie myślisz, że to pionek.
Że można od niego pożyczać i nie oddawać.
Coś ci powiem.
Jesteś na Filipinach.
Nie lekceważ go.
Reszty nie trzeba.
Dobrze.
W Korei myślałem, że wszystko mam pod kontrolą.
Ale traciłem na lewo i prawo.
Osiemnaście miliardów.
Ciężko na nie pracowałem.
Straciłem je w niecałe trzy miesiące.
Dongeok?
Rety, witaj z powrotem.
Wyglądasz super.
Jaki elegancki.
Ubrania wyglądają lepiej przez świetną figurę.
Jasne.
Biuro podróży wypaliło?
Biuro podróży, akurat. Ale znalazłem jednego naiwniaka.
Naiwniaka?
Zabiorę mu wszystkie pieniądze.
Jest taki miły facet,
który robił wszystko, co mu kazałem.
Cholernie miły facet.
Masz?
To z Mjanmy.
Europejczycy za nim szaleją.
Spłaciłem swój dług.
Prawda?
Dziękuję.
Ty żmijo.
Jadłeś już?
Tak.
- Napijmy się herbaty. - Pewnie.
Cholera.
Halo?
Nigdy pan nie odbiera? Rozmawiam z Cha Moosikiem?
Tak. Kto mówi?
Kang Minjung z Urzędu Skarbowego.
Rozmawialiśmy już przez telefon. Zanim pan wyjechał z kraju.
Dzwonię, bo ma pan zaległości podatkowe.
W związku z salonem gier i kasynem.
Kiedy może pan wrócić do Korei?
Po co mam wracać?
Musi pan zapłacić podatki.
Ale nie przekonają pana nawet zarzuty.
Jestem…
Jestem trochę zajęty.
Jeśli tego nie załatwimy, zostanie pan oskarżony.
Nie będzie pan mógł wrócić do Korei.
Jest pan zajęty,
ale musi pan wrócić i zawrzeć z nami umowę.
Cofniecie mi paszport, jeśli nie przyjadę?
I na tym się nie skończy.
Sprawą zajmie się Interpol.
Pana żona wygląda na miłą kobietę.
Ma pan syna.
Chce pan ich jeszcze zobaczyć?
Cholera.
Cześć, kochanie. To ja.
Rozmawiał z tobą ktoś ze skarbówki?
Tak.
- Kim ona jest? - Kobieta?
Tak.
Coś się stało?
Kochanie.
Przenieś się na Filipiny z Byungkyu.
O czym ty mówisz?
Daj spokój.
Nie chcesz, by nasza rodzina była razem?
Zostaw wszystko w Korei i przyjedź tutaj.
Przyślę kogoś do mieszkania.
Kochanie.
Tak?
Coś się stało?
Oczywiście, że nie. Wszystko jest w porządku.
Nie martw się.
Rozłączam się.
Nawet wtedy
myślałem o sprzedaży mieszkania, żeby więcej grać.
Oskarżony Ahn Chiyoung zostaje skazany
na pięć lat więzienia, grzywnę w wysokości 500 milionów wonów
oraz 45 miliardów wonów opłat.
Konta, majątek ruchomy oraz nieruchomy
należące do oskarżonego i jego rodziny będą skonfiskowane.
W przypadku nieuiszczenia zasądzonych kwot
każde 100 000 wonów łącznych opłat
zamienione będzie na dzień aresztu.
SĘDZIA
Nie! Co mam robić?
POKÓJ WIDZEŃ
Dziękujemy, że mogliśmy przyjść.
Jest pan zły? Wziął pan na siebie całą winę.
Chcemy tylko podatki od Cha Moosika.
Zmniejszę pana opłaty.
Wzięcie winy na siebie nie jest oznaką lojalności.
Będzie uciekał do końca życia. Nie szkoda go panu?
Co ma pani na myśli?
Czemu ma mi być go szkoda?
- To nie pana przyjaciel? - Nie podoba mi się pani ton.
Proszę przestać.
Niech pan będzie z nami szczery.
Jak to wszystko się odbywało?
Jakich informacji pani ode mnie oczekuje?
Jak dzieliliście się zyskami.
Jakie odegraliście role.
Chcę wiedzieć, ile zarobił Cha Moosik.
Dlaczego to pani robi?
Dostajecie premię za zebranie podatków?
Oczywiście, że nie.
A szkoda.
- Właśnie! - Tak?
Czemu nie ma czegoś takiego w Korei?
Gdyby było, pracowałabym ciężej.
O tym mówię. Niech się pani wyluzuje.
Niech pan przestanie. Skończmy to, dobrze?
Ale wy jesteście uparci.
Przyćmilibyście lichwiarzy. Poważnie.
Jesteście gorsi niż lichwiarze.
Po co aż tyle?
Wygląda pysznie. Zanieś na stół.
Mam nadzieję, że będziesz się dobrze bawić.
Tak jest!
- Mam ją! - Tak jest! Ekstra!
I o to chodzi!
Proszę pani!
Potrzebuję piwa.
Ile?
Miło w końcu poznać cię osobiście.
- Gratulacje. - Cześć.
- Gratuluję. - Jak miło.
Zaczekaj. Musimy o czymś porozmawiać.
- Chcę w coś zagrać. - Za głośno tu.
- Wyjdźmy na chwilę. - Do zobaczenia.
Porozmawiamy i wrócimy.
Moosik!
Uszkodzisz sobie rękę. Nie masz tu wstępu.
- Złamiesz sobie rękę! - Proszę, Moosik!
Moosik. Otwórz drzwi!
Słuchaj…
Mówiłem, że mają zakaz wstępu.
- Mówiłem? - Nie wpuszczę ich.
To chyba dobrze, że mamy więcej klientów?
Słuchaj, idioto.
Myślisz, że to jakiś osiedlowy sklep?
A jeśli tu wejdą i zaczną się kłócić z innymi klientami?
Mielibyśmy przesrane.
To miejsce dla mądrych ludzi.
Dyrektorów akademii, szefów szpitali i profesorów.
Zarabiamy na takich frajerach. Jasne?
Jeśli tacy jak oni będą tu przychodzić,
zaczną nas z nimi kojarzyć.
Pamiętaj o tym.
Dobrze.
Idiota.
Czysty biznes.
Biznes.
Moosik!
To szaleństwo.
Oddajemy im 10% przegranej,
a zarabiamy dziesięć razy więcej niż automaty.
Na świecie jest wiele szalonych rzeczy.
Słuchaj…
- To jedyne rozwiązanie. - Zgadzam się.
- Otwórzmy więcej lokali. - Więcej?
Przemyśl to.
Dobrze.
Krupierzy mieszkali na dachu
i pracowali po 12 godzin dziennie. W pół roku zarobiliśmy
dziesięć miliardów.
Kiedy jednak rozeszło się, że zarabiamy kupę forsy,
pojawili się gangsterzy.
Dobra robota. Wejdźcie.
Dobra robota.
Usiądźcie.
Słucham. O co chodzi?
O czym chcecie rozmawiać?
O co się dąsacie?
Mówcie.
Wiecie,
że zawsze traktowałem was jak rodzinę.
To się nie zmieniło.
Ale tylko Chiyoung ma dobre pomysły
i jestem jego wspólnikiem.
Nie mam powodu, żeby dalej z wami pracować.
Zgadza się?
Chodzi o Sangchula, nie Chiyounga.
To też nasz przyjaciel.
Ale wolisz jego od nas.
Co z Sangchulem? Chodzi o auto, które mu kupiłem?
Sangchul prowadzi kasyno.
My nie mamy niczego.
Jesteście uroczy.
Dobra.
Masz kasę?
Co?
Dam wam coś poprowadzić. Macie pieniądze?
Ile?
Wystarczy tyle, ile włożyłem w to miejsce.
Tylko tyle.
Pięćset milionów?
Pięć miliardów?
Słuchaj…
Jedno kasyno kosztowało mnie 50 milionów.
Wydałem 50 milionów na opłaty i pozwolenia.
Wystarczy mi tylko tyle.
Moosik! Mówisz poważnie?
Dajcie mi pieniądze, a ja wam dam udziały.
- Dziękuję, Moosik. - Dziękuję.
Razem możecie być menadżerami.
Tak jest.
Ale pamiętajcie.
Jeśli chcecie się tym zajmować,
nie wpuszczajcie tu gangsterów.
- Dobrze. - Jasne.
To miejsce dla takich,
co noszą krawaty i zgrywają ważniaków.
To miejsce, w którym gra się w karty.
Jeśli zjawią się wytatuowani gangsterzy, już po was.
- Jasne? - Tak.
- Dobrze. - Jak będzie?
- Po nas! - Po nas!
Zgadza się.
Chyba sobie nie poradzicie.
Wpuścicie każdego, byle zarobić,
więc wpuścicie też gangsterów. To będzie totalny bajzel.
Wcale nie. Będziemy harować.
- Postaramy się. - Postaramy.
Postaramy się.
Jacy podekscytowani.
Świetne, prawda?
Wziął tylko tyle, ile wydał, i oddał biznes.
W ten sposób Moosik zdobył zaufanie gangsterów.
„Moosik nie oszukuje przyjaciół”.
Tak go widziano.
Czy Cha Moosik to gangster?
- Nie. - To czemu gangsterzy go znaleźli?
Bo zna ludzi w całym kraju.
Czyli gangster.
Nie rozumie pan, jak ktoś może zdobyć takie wpływy.
Bijąc się, nie zdobywa się jego pozycji.
Jasne? Żeby być jak on,
trzeba dawać
najwięcej pieniędzy w prezencie ślubnym.
W prezencie?
Gangsterzy dzwonią,
nawet gdy daleki kuzyn bierze ślub.
„Mój siostrzeniec się żeni. Przyjdzie pan na ślub?”
Wysyłasz pieniądze i kwiaty,
nawet jeśli nie przyjdziesz.
Jeśli zrobisz tak ze wszystkimi,
poznasz ludzi w całym kraju.
I tak właśnie zrobił Moosik.
To ile dokładnie zarobił?
Zarobił na maszynach sześć, siedem miliardów wonów.
Mniej więcej tyle samo na kasynach.
Razem jakieś 15, 20 miliardów wonów.
Gdzie trzymał te pieniądze?
Jeśli nie w banku i miał je w gotówce,
to musiała być ogromna suma.
UMOWA O ZAPEWNIENIU BEZPIECZEŃSTWA
Straciłem mieszkanie w Daejeonie, ostatnie.
Szlag, najlepiej, gdybym umarł.
Po co żyć?
Twój ojciec jest w stanie krytycznym. W szpitalu nie dają mu już szans.
Twoja matka i ja opiekowałyśmy się nim na zmianę.
- Powinieneś go odwiedzić. - Wiesz…
Dlaczego miałbym to zrobić?
Przyjedź chociaż na jego pogrzebie.
Jesteś jego jedynym dzieckiem.
Dobrze. Porozmawiamy o tym później.
Cześć, Jonghyun.
Cześć, to ja.
Nie oskarżają cię.
Naprawdę? Mogę wrócić do Korei?
Oczywiście, że tak.
A co, jeśli…
pojadę do Korei i mnie wykiwają?
Raczej tak nie będzie.
Masz problemem z podatkami. Zadzwoń do skarbówki.
Co ci zrobią, jeśli obiecasz, że zapłacisz?
Słyszałem, że jesteś spłukany.
Że przegrałeś wszystko w kasynie.
Stary, o czym ty mówisz?
Kto ci nagadał tych bzdur?
Jeśli to nieprawda, to nieważne. Nie denerwuj się.
Powiedz, kiedy będziesz. Spotkamy się na lotnisku.
Kto tam?
Przepraszam, że tak późno.
O co chodzi?
Byłem w okolicy i wpadłem się przywitać.
To moi koledzy.
Przywitajcie się.
Możemy wejść do środka i porozmawiać?
Co ty wyprawiasz?
Podobno przepuściłeś wszystkie pieniądze.
Martwiłem się.
Ty cholerny gnoju.
Posłuchaj.
Chcesz mnie zastraszyć, bo boisz się,
że ucieknę bez spłacenia długu?
Widzisz, Sanggu.
Oddam ci pieniądze. Z odsetkami.
Moosik.
Te pieniądze są dla mnie bardzo ważne.
Musisz mi je oddać.
Myślisz, że masz nade mną kontrolę?
Tak.
Napisy: Adam Sikorski