Przedstawione w serialu osoby,
miejsca, organizacje i wydarzenia
są fikcyjne.
Podobieństwo nie było zamierzone.
W takim razie,
by uczcić otwarcie hotelu…
Koniec obstawiania.
Pójdę w pani ślady.
Gra pani dalej?
Chwilę.
Czemu? Nie gra pani dalej?
- Graj sama. - Czemu? Mam dobre przeczucia.
To graj sam.
- Sama? - Tak.
Koniec obstawiania.
Nie rozumie przebiegu gry.
Odkrywam karty.
Tak! Naturalna!
Pani Ko, powinna była pani grać dalej!
Mówiłam, że mam dobre przeczucie. Wielka szkoda.
- Wielka szkoda, pani Ko. - Bank wygrywa, naturalna ósemka.
Mój Boże.
Boże!
Dziękuję.
Proszę na moje konto.
Oczywiście.
- Możesz już jechać. - Słucham? Dokąd?
Do Seulu. Nie rozumiesz?
Dokąd pani idzie?
Ty.
Chcę porozmawiać.
Co się stało?
O co chodzi?
Co z wami? Jejku…
Czy ona…
Jest zazdrosna? O co chodzi?
GRA O WSZYSTKO
PROJEKT
WIELKIE OTWARCIE
KASYNO BOLTON
To Błękitny Dom czy co?
- Ile przestrzeni! - Dzień dobry.
Dzień dobry, panie Jeon. Kopę lat.
To miejsce przyciągnie wszystkich klientów.
- Prawda? - Napracowałem się.
Skąd ta wczesna wizyta?
Panie Jeon.
Przyjechałem tu,
bo składam ofertę na ten hotel. Proszę o tym pamiętać.
To się raczej nie uda.
Są ludzie, którzy wyłożyli pieniądze ponad rok temu.
Ja też się naczekałem, tuż za tymi ludźmi.
Wyłożę pieniądze.
Niech pan to załatwi.
Mógł nas pan uprzedzić.
- Nie odzywał się pan… - Mogę robić, co chcę.
Potrzebuję pana pozwolenia?
To po prostu niespodziewana wiadomość.
Przekażę przełożonym.
- Ale to raczej niemożliwe. - Nie ma rzeczy niemożliwych. Obecnie.
Życie panu niemiłe?
Do roboty, póki jestem miły.
Będę czekał.
Nie można tego oczekiwać bez uiszczenia zapłaty.
- Mam pieniądze. - Chwileczkę.
- Mam je tutaj. - Właśnie.
Przesyłka dla pana.
O co chodzi?
Depozyt na 100 mln peso.
- Zadowolony? - Ani trochę. Tak nie można!
Jak to? Przywiozłem pieniądze.
Może je pan sobie nawet wyrzucić.
- Wychodzę. - Trzeba przestrzegać procedur!
Procedur, akurat.
W okolicy nie ma koreańskich restauracji, prawda?
- Chyba nie. - No tak.
Cholera.
Hej!
Co robisz?
Idę na piknik, szefie.
- Z tą kobietą? - Tak.
Dlaczego gotujesz tutaj? Idź do siebie.
Dla pana też zrobię.
Niech pan spróbuje.
Chryste, nie odpuszczasz.
- Tak? - Panie Cha. Pytałem.
Tym razem nie będzie to możliwe.
Ludzie przed panem się wściekli.
Przykro mi.
Panie Jeon.
Niech pan posłucha.
Podjąłem decyzję, prawda?
Myśli pan, że będę siedział cicho, jeśli pokrzyżujecie mi plany?
Oczywiście, że nie. Prawda?
Czemu próbuje pan zrobić ze mnie potwora?
Nic takiego nie ma miejsca. Oddam panu pieniądze.
Spokojnie.
Jestem aniołem, póki się ze mną nie zadrze.
Myśli pan, że da mi radę, jeśli wejdzie mi w drogę?
- Niech pan to przemyśli i oddzwoni. - Skąd taki pomysł?
Gnojek ciągle każe mi się powtarzać.
Rozłączył się? Stuknięty dupek.
Gnojek! Cholera.
BOLTON KASYNO DLA VIP-ÓW
Jesteśmy. Proszę tędy.
Nie ma porównania z tym miejscem, które kiedyś pan odwiedzał.
Bardzo tu ładnie.
To jest bar.
- Proszę korzystać dowoli. - Witamy!
- Tędy. - Witamy w Boltonie.
- Chodźmy. - Jasne.
Dzień dobry.
W końcu jestem w najlepszym kasynie w Caliz.
Pokonałem trzy inne firmy, które już miały umowy,
i przejęliśmy całe kasyno.
Dzień dobry.
Panie Min. Jest pan wcześnie.
W taki dzień muszę być wcześniej.
Swoją drogą, wie pan, gdzie jest Jungpal?
Nie mam pojęcia. Gdzie on polazł w taki dzień?
Cudownie.
Sojun, gdzie jesteś?
W hotelu. A ty?
Spaceruję sobie w deszczu.
Czemu chodzisz w deszczu?
Tak po prostu. Deszcz próbuje mnie pokonać.
Tak w ogóle to nie wiem, gdzie jestem.
Coś się stało?
Nie.
Cierpię na depresję.
Jest mi smutno, gdy pada.
Nie bądź taki, Jungpal. Przyjdź tutaj.
Zjemy coś, gdy skończę.
Naprawdę?
Jeśli idę akurat w tamtą stronę,
zajrzę do ciebie.
Czekam. Zapraszam.
MIĘDZYNARODOWA SIEĆ HOTELI CASABEE
- Cześć, Sojung. - Rany! Przyszedłeś na piechotę?
Niech to! Jesteś całkiem przemoczony.
Co robiłeś na deszczu?
Jungpal, chcesz iść do sauny?
Nie, mam alergię na saunę.
- Dam ci ciepłej wody. - Nie, Sojung.
Poczuję się lepiej, gdy odpocznę.
Macie wolny pokój?
Co?
Jungpal, chcesz jakieś leki?
Nie trzeba.
Odpocznę i poczuję się lepiej.
Muszę odpocząć.
Przed chwilą posprzątaliśmy jeden pokój.
Chcesz tam odpocząć?
Mogę?
Zaczekaj.
Chodźmy, Jungpal.
Złap się mnie.
Przytrzymaj się.
Jesteś taki ciężki.
Nie możemy, Jungpal.
Dlaczego?
Jestem w pracy.
Tym bardziej chcę to zrobić.
Czekaj.
W takim razie…
Ja to zrobię.
Dobrze.
Jungpal.
- Jungpal, czekaj! - Cholera, mój but.
Spałeś gdzieś?
W domu.
W domu?
U kogoś w domu.
Zjedzmy.
- Szefie. - Ugotuj coś.
Zna pan Sojung.
Może pan szepnąć o niej dobre słówko i zatrudnić ją w naszym hotelu?
Naprawdę chce się przenieść.
To szczera prośba.
Byłeś z nią?
Mów, przecież to nie grzech.
Nie chcę, żeby czuł pan presję.
Słucham?
Może czuć pan presję i dyskomfort, bo to moja dziewczyna.
Nie rozumiem, jak działa twój umysł.
Skąd takie wnioski?
Mam czuć presję, bo to twoja dziewczyna?
Masz urojenia. Przymknij się i ugotuj mi coś.
Proszę, szefie.
- Szefie. - Odbiło ci.
- Potrzebujemy ludzi! - Nie! Nie potrzebuję ludzi.
Nie zrobię tego.
- Niech pan to zrobi dla mnie. - Nie zrobię tego.
- Proszę, szefie. - Jessica!
- Gdzie jest Jessica? - Tak?
Wyjdź, Jessica. Zjedzmy. Jesteś już spóźniona.
- Jeszcze nie dostała śniadania? - Małe opóźnienie.
Jessica, spóźnimy się.
- Siadaj. - Gdzie torba?
Na kanapie.
Proszę. Dobrze.
- Cholera. - Możesz to dla mnie zjeść?
- Nie. - Proszę.
- Ostatni. - Nie!
- Zjesz na miejscu. - Zjedz, zanim pójdziesz.
Mówiłem, że mam spotkanie. Wiesz, która godzina?
- Jessica! - Nie.
- Powiedz „a”. - Zjesz na miejscu, Jessica.
Już jest.
Już idzie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Wskakuj.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Odrobiłaś pracę domową? - Tak.
- To dobrze, wskakuj. - Cześć, Jessica.
Nazywam się Brian Hunt.
Jestem nowym anglistą.
Miło mi.
- Mnie też. - Ja jestem Cho.
- Cho? - Tak.
- Pracuje pan w ambasadzie Korei? - Tak.
Mieszkałem w Los Angeles.
Byłem policjantem i mieszkałem w dzielnicy koreańskiej.
- Naprawdę? - Tak.
Świetnie.
Ale rzuciłem pracę. Lubię dzieci, więc zająłem się uczeniem angielskiego.
Mieszkałem w Sydney i Tokio i tam też uczyłem. Same dobre rzeczy.
- Świetnie. - Owszem.
Gdyby potrzebował pan lekcji angielskiego, proszę zadzwonić.
Dobrze.
Pożegnaj się. Uważaj.
Baw się dobrze, Jessica.
- Miłego dnia. - Pa.
AUTOBUS SZKOLNY
Co to za strój? Wybierasz się gdzieś?
Mam spotkanie.
Spotkanie?
Z kim…
Czego on chce?
Cześć, Chilgu.
Cześć, Yoongi.
Jestem akurat w Manili. Masz wolny wieczór?
Jesteś w Manili?
Możemy się spotkać.
Dobrze. Zadzwonię wieczorem.
Pewnie, Chilgu.
Co to za okazja?
Cześć, Yoongi.
Wyglądasz lepiej, odkąd jesteś konsulem.
Jak to „lepiej”?
Nie jest mi łatwo za granicą.
Ty wyglądasz lepiej ode mnie.
- Naprawdę? - Tak.
Nie mówiłeś, że przyjeżdżasz.
Sprawy zawodowe. Chciałem się spotkać przed podróżą do Caliz.
Po co jedziesz do Caliz?
Buduję tam hotel.
- Naprawdę? - Tak.
Potrzebuję wielu zezwoleń.
A każde wymaga czasu.
Oczywiście. Jesteś na Filipinach.
Nie jesteś rezydentem, więc trudno dostać zezwolenia.
Pracuję z Koreańczykiem. Jest rezydentem.
- Prowadzi kasyno. - Kasyno?
Ludzie w tej branży są szemrani.
Dlaczego z nim pracujesz?
Pracuje w branży od dawna. Spokojnie.
Jak duży ma być hotel?
Myślę o polu golfowym na 18 dołków i 300 pokojach.
- Trzysta? - Tak.
Olbrzymi.
Mogę się podłączyć? Mogę coś dla ciebie zrobić?
Poproś teścia, żeby zainwestował.
Nadal jest burmistrzem?
Coś ty, już dawno zrezygnował.
Mówię poważnie, Chilgu.
Musisz mieć kogoś takiego, jak ja, jeśli nie chcesz, żeby cię wykiwali.
Zajmie ci to miesiące,
- by doprowadzić prąd i wodę. - Przecież wiem.
Ale jesteś taki zajęty. Dasz radę coś dla mnie zdziałać?
Nie jestem zajęty.
A nawet gdybym był, zrobiłbym to dla ciebie. Nie martw się.
Cześć, Mija.
Jest tu menedżerką.
- Dzień dobry. - Wzywała pan?
To ważny biznesmen z Korei.
Zatroszcz się o niego.
Dobrze.
Czego się pan napije?
Może 21-letniego Veltlina?
To, co zwykle ty pijesz. Mnie wszystko jedno.
Ja stawiam.
I tak ciągle za mnie płacisz.
- Podaj 21-letniego Veltlina. - Już się robi.
- Dziewczyny zaraz będą. - Świetnie.
Muszę do łazienki.
Mija, czekaj.
Ile wyjdzie za mnie, łącznie z drugą kolejką?
Około 50 000 peso.
Pięćdziesiąt tysięcy…
Policz go dzisiaj 100 000 peso
i dopisz mi to 50 000 na koniec miesiąca.
To nie za dużo, Yoongi?
Spokojnie. Jest bogaty. Przyślij dobre panny.
Yoongi!
Mogę zapłacić za ten miesiąc następnym razem?
Jedna z moich dziewczyn nawaliła i mam problemy.
Co mnie obchodzą twoje problemy?
Dziwna jesteś.
Nie wciskaj mi kitu. Płacisz.
Albo zamknę to miejsce.
Jak wyglądam?
Chyba faktycznie byłaś stewardessą.
Dzień dobry.
Dziękuję.
- Będę się starać. - Jasne.
Cieszę się na naszą współpracę. Świetnie w tym wyglądasz.
Cześć. Jestem Philip.
Też jest agentem.
Cześć. Miło mi.
Mnie również.
Bardzo dziękuję. Kocham pana.
Rób swoje.
Oczywiście.
Pszczółka zdobyła klienta. Chce go panu przedstawić.
- Kto to taki? - Profesor Na.
Powiedział, że spłaci wszystkie długi.
Mamy ludzi zwanych „pszczółkami”.
To ci, którzy nie mogą wyjść z kasyna, nawet jeśli stracili wszystkie pieniądze.
Ich rolą jest przyciągać nowych klientów do kasyna.
Witaj, Sukwoo!
Dzień dobry, profesorze Na.
- Dawno się nie widzieliśmy. - Ile to już lat?
Miło tu pana widzieć.
To moja żona i córka.
Dzień dobry.
- To jest Seoyoung? - Tak.
- Mogłabyś już wyjść za mąż! - No co pan!
A syn?
Prowadzi warsztat z oponami. Nie ma czasu przychodzić.
Po co tak ciężko pracuje? Może odziedziczyć firmę ojca.
Jest dumny z tego, co robi. Proszę usiąść.
Dziękuję.
Świetnie pan wygląda.
- Jak podobają się panu Filipiny? - W miarę.
Biznes się kręci?
Nie muszę wiele robić. Kręci się sam.
Chcę robić interesy w Chinach.
Naprawdę?
To świetnie.
Nie planuje pan inwestować tutaj?
Szukam miejsca na budowę fabryki,
ale mam wątpliwości.
Rząd się tutaj we wszystko miesza.
Przenosi się tu wiele chińskich fabryk.
W Korei największym problemem są związki zawodowe.
To prawda.
Musi być fajnie na Filipinach.
Sukwoo, przedstawię pana naprawdę porządnym ludziom.
Naprawdę?
Pewnie. Bardzo chętnie.
DANIA Z GRILLA
Pan Cha odniósł największy sukces
spośród koreańskich imigrantów, których znam.
Zna wielu filipińskich polityków
i przyjaźni się z burmistrzem.
Nie mów tak.
Aż tak mi się nie wiedzie.
Zarabiam na życie, robiąc różne rzeczy tu i tam.
Jak zdobył pan te kontakty?
Filipińczycy nie lubią ludzi, którzy wtrącają się w ich sprawy.
Lubią mnie, bo stoję w cieniu i daję im pieniądze.
Długo tu pan mieszka?
Niech pomyślę… Czternaście albo 15 lat?
Mieszkam tutaj od około 14 lat.
Jeśli będzie pan czegoś potrzebował, proszę się do mnie odezwać.
Zrobię, co w mojej mocy.
Jasne.
Kogo my tu mamy? Dawno pana nie widziałam.
Gdzie się podziewałaś? Zaniedbujesz swój biznes?
- Grałam w golfa. - Jest właścicielką.
To pan Jung z Seulu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Znasz profesora Na? - Tak.
- Witam! - Kopę lat.
- Panie Cha… - Tak?
Odwiedzili mnie znajomi z Korei, zatrzymali się u pana w hotelu.
Jest szansa na lepsze pokoje dla nich?
Ile osób?
Cztery. Dostali dwa pokoje.
- Naprawdę? - Tak.
Przyślij mi
dane ich rezerwacji.
Bardzo dziękuję.
Dostaną panowie mnóstwo gratisów.
Życzę smacznego.
- Dziękuję, panie Cha. - Nie ma sprawy.
Ma pan hotel?
Nie, prowadzę kasyno w hotelu.
W którym?
W Boltonie.
To najlepszy hotel w mieście.
Pewnie. Dopiero się otworzył i jest najlepszy.
Gdzie się pan zatrzymał?
Mieszkamy w hotelu Genoma.
- Genoma? - Tak.
Rozumiem.
To nowe, czyste miejsce. Właśnie odnowili apartamenty.
Jaki dostał pan pokój?
Mamy dziecko, więc dostaliśmy pokój z dwoma łóżkami.
Boże. Załatwię panu coś lepszego.
Znam właściciela.
- Nie. - Nalegam.
- Nie trzeba. - Spokojnie.
Cześć, stary.
Przyjaciel zatrzymał się w twoim hotelu. Możesz dać mu lepszy pokój?
Dzięki.
Poczekaj.
- Da mi pan swój paszport? - Jasne.
Chwilę.
Naprawdę nie trzeba.
Nazywa się Sukwoo Jung.
S, E, O, K.
M7397137.
- Niesamowite. - Poważnie?
- Jak ładnie. - Ale miejscówka!
Zawsze się obija.
Jak działamy?
Najpierw oceniamy ich na płaszczyźnie zawodowej.
Dzięki.
Sprawdzamy, ile dana osoba ma pieniędzy.
Prezes Woosam Precision Machines, zarabia 81 miliardów wonów. Bez długów.
Ma też posiadłość
i ziemię w Jongno warte około 20 miliardów wonów.
Powinny być warte
- 30 albo 40 miliardów, tak? - Tak.
Piątka.
Po zidentyfikowaniu celu drugim krokiem jest rozpoznanie,
jakimi są ludźmi.
Nieźle!
Pudło!
Spudłowane.
To nie jest mój dzień.
- Ostatnio… - O rany.
Pudło.
Dobrze!
- Brawo! - Birdie!
Jest pan jakąś maszyną do puttingu?
Jak się panu udaje zaliczać birdie?
Za grosz manier.
Podnieśmy stawkę. To za mało ekscytujące.
Jasne.
Rozgrzewa mojego ducha rywalizacji.
Dziesięć milionów wonów?
Zgoda.
Za dobrze pan sobie radzi.
- Panie Cha. - Tak?
Chce pan zagrać później w pana kasynie?
Słucham?
Niech pan tego nie robi.
Chce pan grać z rodziną u boku?
Spokojnie. Tylko dla zabawy.
Chciałbym zobaczyć, gdzie pan pracuje.
Zróbmy to. To tylko zabawa.
Panie Jung, nie powinien pan.
Przejechał pan taki kawał z rodziną.
Poradzą sobie beze mnie.
Wyślę ich na zakupy albo coś.
Rzadko bawię się w hazard. Wyznaczam granice i się ich trzymam.
W porządku. Może pan trochę pograć.
- Ale z umiarem. - Dobrze.
Dobra, bierzemy się za eagle!
- Tędy, proszę. - Gdy ich trochę rozpracujemy,
do pewnego stopnia wiem, co ich wkurza
i kiedy zaliczają dołek.
Ten człowiek roztrwoni majątek, to oczywiste.
KASYNO BOLTON
To nic takiego.
W porównaniu z innymi kasynami to sklepik osiedlowy.
Jest fantastyczne.
- Panie Jung, tędy. - Oczywiście.
- Dzień dobry. - Która gra jest najtańsza?
- Ta zaczyna się od 3000 peso. - Dobrze.
- Proszę. Bez presji. - Jasne.
Sukwoo.
Zbieram się.
Czemu? Proszę ze mną zagrać.
Nie jestem w tym dobry. Dobrej zabawy. Zadzwonię jutro.
Dobrze. Do widzenia.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Odprowadź pana. - Tak jest.
Pan przodem.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Dobrze.
Minęło tyle czasu.
Dziękuję.
Nie przegraj w kasynie.
Oczywiście.
Podziękuj panu Cha.
Jasne. Do widzenia.
Na razie.
Do widzenia.
- Cześć. - Szlag.
- Cześć. - Pracujesz dzisiaj?
Tak. Tylko coś załatwiałem.
- Pochodzisz z Korei? - Tak.
Przeniosłem się z rodzicami jako dziecko
i tu zamieszkałem.
Byłaś kiedyś stewardessą, prawda?
Tak.
Więc o to chodzi.
Ten mundurek…
Wyglądasz w nim niesamowicie.
Nie wygląda dziwnie?
Ani trochę. Masz świetną figurę.
Wyglądasz bosko.
Co to za tatuaż?
Nic specjalnego. Zrobiłem go za młodu.
- Boże. - Co?
Bardzo nietypowy.
Nigdy takiego nie widziałam.
Nie?
Tak przy okazji, Jungpal cię lubi, Sojung.
Nic między nami nie ma.
Naprawdę?
To może zjemy kiedyś razem kolację?
- Jasne. - Tak?
Super.
Cholera, chyba wybrałem złe miejsce.
Panie Jung, ile najwięcej pan wygrał?
Kiedyś wygrałem dziesięć milionów
i 20 milionów na maszynie, ale przegrałem wszystko w bakarata.
Ja wygrałem 300 milionów, mając 50 tysięcy.
W Manili.
- Naprawdę? - Tak.
Wszystko oddałem przyjacielowi.
Jest pan bardzo hojny.
Mógłby tydzień grać z dziesięcioma milionami.
Ja bym nie wytrzymał pięciu sekund.
Panie Jung, muszę iść.
- Nie zagra pan ze mną? - Jestem już umówiony.
Zatroszcz się o pana Junga,
a po grze odwieź go do hotelu.
Tak jest.
Nie. Złapię taksówkę.
- Proszę się o mnie nie martwić. - Spokojnie, panie Jung.
To przysługa od przyjaciela.
Spokojna pana głowa. Udanej zabawy.
W takim razie dziękuję.
Życzę wysokiej wygranej. Powodzenia.
Dziękuję. Było miło.
Owszem.
Do widzenia.
Co za facet.
O co chodzi?
Panie Cha.
Już nie ma pieniędzy. Chce pożyczyć.
Ile?
- Tylko 500 000 peso. - Pół miliona?
Zgadza się.
- Pożycz mu. - Tak jest.
Świetnie.
Nieważne, czy zacznie od miliona, czy dziesięciu.
Mogę sprawić, że pożyczy dziesięć miliardów.
Panie Jung.
Już pan wszystko przegrał?
Nie, jeszcze coś mam.
Świetnie. Może na dzisiaj starczy, a jutro pojedziemy razem nurkować?
Pamięta pan o rodzinie?
Proszę dać mi skończyć tę rundę.
Chciałbym umieć grać w bakarata.
Jeśli coś nie wychodzi, trzeba przestać.
Przestanę po tej rundzie. Przysięgam.
Nie wystarczy to panu na dziesięć minut.
Nie? Pożyczy mi pan 500 000 peso?
Oddam, jak wrócę do Korei.
W porządku.
Ale niech pan wszystkiego nie wyda. Niech pan trochę pogra.
Dobrze.
- Daj panu Jungowi 500 000. - Tak jest.
Nie lubi pan grać, Moosik?
Gdy byłem młodszy, sporo grałem.
Ale już nie mam na to czasu.
Niech pan da spokój. Zagrajmy razem. Zgoda?
W porządku.
Zagram jedną kolejkę, skoro tu pana mam.
- Zróbmy to. - Usiądźmy.
Tylko dla zabawy, prawda?
Tak.
- Pana 500 000. - Świetnie.
Przynieś mi dziesięć milionów peso z depozytu.
- Dobrze? - Tak jest.
- Nie zagra pan? - Może…
Wybierze pan za mnie.
To trudne. Denerwuję się, bo jest pan tuż obok mnie.
Zero presji. Pogodzę się z przegraną.
Myślę, że powinien pan obstawić gracza.
Gracza? Dobrze.
Milion.
- Koniec obstawiania. - Dobrze.
Może pan dla mnie zerknąć?
Boję się, bo od dawna tego nie robiłem.
Niech pan podejrzy.
- Ja? - Tak.
Panie Cha, chyba wygraliśmy!
- Ma pan coś? - O rety!
Szczęście panu sprzyja, panie Jung.
Co pan teraz wybiera?
A co pan by wybrał?
Oczywiście, że gracza.
Znowu?
Dobrze.
- Dwa miliony. - Koniec zakładów.
Panie Jung.
Może pan to zrobić jeszcze raz?
- Kolejna wygrana! - Znowu? Znowu pan wygrał!
Gratulacje, panie Jung.
Co tym razem?
Panie Jung, jak pan teraz czuje?
Oczywiście, że gracz.
- Gracz? - Tak.
W takim razie, panie Jung,
tym razem obstawi pan 20 000 peso, a ja trzy miliony.
Wynagrodzę panu przegraną.
Nie trzeba.
To zabezpieczenie. Tylko niech pan dobrze wybierze.
Naprawdę? Mogę?
Dobrze.
Dobrze, panie Jung.
Niech pan sprawi, żeby wszystko poszło po naszej myśli.
Spokojnie, nie szkodzi.
Wygrałem! Znowu wygrałem!
Znowu?
To pana.
No proszę.
Sześć milionów peso plus pierwotna kwota.
- Odłóż te dziesięć milionów z powrotem. - Tak jest.
Panie Jung.
Muszę już iść. Umówiłem się z kimś.
- Nie wróci pan? - Wrócę.
Ale zostawię panu moje żetony.
Może pan najpierw grać swoimi.
Jeśli je pan przegra, proszę użyć moich.
Jeśli coś pan wygra, zachowa pan pieniądze.
A jeśli pan przegra, to trudno.
Naprawdę?
Oczywiście. Wygrałem je dzięki panu.
Ale…
Proszę wygrywać.
Jasne.
Wszystko, co pan wygra, będzie pana.
Dobrze?
Dobrze. Dziękuję.
- Powodzenia. - Powodzenia.
Muszę iść.
- Do zobaczenia. - Pa.
Kiedy kogoś rozpracuję, mogę zainwestować w niego miliardy wonów.
Robię to, bo wiem, że odzyskam te pieniądze.
Szefie.
Teraz gra milionem peso.
Jak mu idzie?
Wygrał dziesięć milionów.
Idź tam i go powstrzymaj.
Tak jest.
Proszę pana.
Muszę policzyć żetony.
Oczywiście.
Proszę pana. Wiem, że pan Cha powiedział,
że może pan wszystko zatrzymać
i nie będzie pana winił za przegraną,
ale musi mu pan oddać sześć milionów z racji wygranej.
To oczywiste.
- Tu jest sześć milionów peso. - Dziękuję.
A to milion, który pożyczyłem.
Dziękuję.
Jak poszło?
- Tak? - Wygrał dziesięć milionów
minus kwota wejściowa.
Naprawdę?
Gratulacje, panie Jung.
Skończmy na tym i napijmy się soju.
- Soju? - Bo jeszcze pan przegra.
Koniec na dziś. Wyślij panu wygraną.
Tak jest.
Jak chce pan wysłać te pieniądze do Korei?
Dokładnie je wypierzemy
i przelejemy na konto.
- Naprawdę? - Oczywiście.
W razie problemów proszę dzwonić. Zajmę się nimi.
Boi się, że straci pieniądze, które wygrał.
Pewnie myśli, że ludzie pracujący w kasynie są okrutni i straszni.
Przepraszam.
Możesz to wziąć.
Dziękuję.
Chodźmy, panie Jung.
Postawię panu soju.
Nie, ja zapłacę. W końcu wygrałem.
Gdy wróci pan do Seulu, kupi pan żonie fajny samochód.
Dzisiaj ja stawiam. Znam knajpę z pikantnym gulaszem.
- Dobrze. - Chodźmy.
- Wpłać to panu na konto. - Tak jest.
Bez obaw.
- Dopilnuj, żeby… - Oczywiście.
Dobranoc.
Boże!
Gratulacje, panie Jung.
Następnym razem niech pan tyle nie gra.
Niech pan trochę pozwiedza z żoną, dobrze?
Oczywiście.
- Właśnie. - Pozwiedzam.
Kiedy pan wyjeżdża?
Pojutrze.
Pojutrze? Mogę zobaczyć bilet?
Panie Jung.
Niech pan już nie lata ekonomiczną. Teraz ma pan mnie.
Już to panu zmieniam.
Halo?
Przeniesiesz mi bilety do klasy biznesowej?
Dwoje dorosłych i dziecko.
Zapłacę.
Data?
Na 8 lutego.
Jadę do centrum. Załatw swoje sprawy.
Tak jest.
Dam znać, jak zdeponuję pieniądze. Wpłać je na moje konto.
Tak jest.
Pani Ko!
Matko…
Pani Ko!
Pani Ko, przepraszam!
Pani Ko, byłam nieuprzejma. Więcej się tak nie zachowam.
Proszę mi wybaczyć!
Co robisz?
Błagam, pani Ko. Bez pani nie mam dokąd pójść.
- To się nie powtórzy. - Zabierz ją stąd.
- Proszę mi wybaczyć, pani Ko. - Opanuj się.
- Hej! - Pani Ko!
- Niech pani ze mną porozmawia! - Przepraszam.
Puść mnie! Co robisz?
Puszczaj!
Jakby wyciskał sztangę.
Dlatego ćwiczy?
Kim ona jest?
Nasza klientka.
Jej majątek sięga bilionów.
Kim ona jest?
Nie bądź wścibska.
No co?
Czemu tak mówisz?
Nie to miałem na myśli.
Nieważne. Nie odzywaj się do mnie.
Nie złość się. Daj spokój.
Jest prezeską Pastelli.
Pastelli? Naprawdę?
Czasem wpada pograć.
Dwóch koreańskich studentów zwiedzających Filipiny
zostało zamordowanych przez członków filipińskiego gangu.
Obecnie prowadzone jest śledztwo…
Turyści zastrzeleni w biały dzień?
Kto będzie odwiedzał Filipiny?
Ludzie mówią, że ambasada nie ochroni nawet własnych obywateli.
Potrzebujemy rozwiązania.
Proszę pana.
Potrzebujemy pomocy filipińskiej policji,
ale trudno się z nimi porozumieć.
Nie są zaangażowani, bo sprawy dotyczą zagranicznych obywateli.
Może wyślemy koreańskich policjantów?
Filipińczycy się na to nie zgodzą.
Mogą pomyśleć, że to naruszenie ich suwerenności.
Czy jakiś inny kraj zrobił coś takiego?
Nie jestem pewien.
To się dotąd nie zdarzyło.
Byłoby miło mieć policjantów w niebezpiecznych rejonach.
Byłoby świetnie, gdyby to było możliwe.
Lepiej wyznaczyć kogoś odpowiedzialnego.
Szybciej byśmy reagowali.
Jeśli mógłby pan
porozmawiać o tym z rządem,
poprosimy stosowne instytucje o współpracę.
Oczywiście. Dobrze.
Życie tutaj jest męczące.
Co by pan zjadł na lunch?
Zrobiłem rezerwację w koreańskiej restauracji.
Koreańska kuchnia na Filipinach? Coś innego, co dobrze smakuje?
Dzień dobry.
Panie Cha. Jak się pan miewa?
Nie powinien pan odczekać chociaż miesiąc?
Chciałem pana odwiedzić.
Świętujemy rocznicę założenia firmy i mam kilka dni do zagospodarowania.
A kije golfowe?
- Zabrać? - Nie.
Kupię panu. Niczego nie musi pan wieźć.
Niech mi pan wyśle zdjęcie swoich kijów.
- Dzięki, Moosik. Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Świetnie, wraca.
To było doskonałe, panie Jung.
- Papierosa? - Poproszę.
- Proszę. - Dzięki.
Przy okazji…
Jeśli pan nie przestanie, żona nie zechce się rozwieść?
Żona ufa mi bezgranicznie.
Nigdy nie wiadomo, czy firma będzie prosperować.
Nie lepiej mieć mieszkanie albo dwa, tak na wszelki wypadek?
Kilka już oddałem żonie.
Odłożyłem też coś dla dzieci.
A co z pana firmą?
Prowadzi się sama. Ma ponad 20 lat.
Panie Jung…
Czym się pan zajmuje?
Robię anteny do smartfonów.
To nasza technologia.
- Anteny do smartfonów? - Tak.
Nie wiedziałem, że ktoś to produkuje.
Tak czy inaczej…
Zamierzam trochę pograć w pana kasynie.
Pożyczy mi pan coś?
Ile pan potrzebuje?
Jakieś 100 milionów wonów.
Nie planowałem grać i mam tylko dziesięć milionów.
To i tak jedyna rozrywka w nocy.
Niech pan wyda te dziesięć milionów.
Jak mam grać, mając tylko tyle?
Niech mi pan pożyczy. Oddam, jak wrócę do domu.
Nieugięty pan jest.
Zgoda?
Zgoda.
LOTNISKO W CALIZ
Świetnie się dzięki panu bawiłem.
Dziękuję.
Następnym razem niech pan przyjedzie z żoną.
Moja żona jest zajęta.
Jeśli mam wrócić, to tylko sam.
Zostawiam tu torbę na kije.
Sprawdził pan przelew?
Oczywiście. Dziękuję.
Mam bilet w klasie biznesowej.
To dobrze.
To kwestia honoru.
- Pójdę już. - Dobrze.
- Bezpiecznego lotu. - Do zobaczenia. Pa.
- Do widzenia. - Zadzwonię.
Miał szczęście.
Myślałem, że przegra.
Chodźmy coś zjeść. Zgłodniałem. Coś byś zjadł?
Może ramen?
- Z kluskami ryżowymi. - Dość już o nich!
Dzień dobry, pani Ko.
Jestem kierowniczką tego hotelu, Kim Sojung.
Smakuje pani jedzenie?
- Tak. - Napije się pani czegoś? Kawy?
Nie trzeba.
Rozumiem.
Mamy dzisiaj świeże homary. Życzy pani sobie?
Nie jadam skorupiaków.
Pani Ko.
Dzień dobry.
Przyszliście zjeść?
Tak. Idziemy razem na obiad.
Jesteście parą?
Nie, skądże.
Nie jesteśmy. Mamy przerwę w tym samym czasie,
więc zjemy razem.
Załatwiłem sprawy z tą młodą damą i ją odesłałem.
Zjemy razem?
- Jeśli to pani nie przeszkadza. - Absolutnie.
Czułam się trochę samotna.
Zjedzmy razem.
Dziękuję.
- Dziękuję za posiłek, pani Ko. - Dziękuję.
Rodzina też się przeniosła?
Nie, jestem tu sama.
Rodzice mieszkają w Korei.
Czym się zajmują?
Oboje uczą w liceum.
Sojung była stewardessą.
Teraz pracuje w hotelu.
Masz chłopaka?
Jeszcze nie.
Dlaczego? Wyglądasz na lubianą.
Chyba nie spotkałam właściwej osoby.
A on? Jest przystojny i ma dobrą pracę.
Ja?
O nie, pani Ko.
To nie moja liga.
Jestem pani wielką fanką, pani Ko.
W Korei używałam tylko kosmetyków Pastelli.
Krem pod oczy jest najlepszy.
Najlepszy na świecie.
Pani Ko ma świetne oko.
Dla mnie wszystkie kremy wyglądają tak samo.
Ale ona pozna je po dotyku.
Niczym innym się nie zajmuję.
Co jeszcze lubisz robić?
Nic specjalnego.
Nie robię wiele poza pracą.
Lubię się napić.
Nie uprawiasz hazardu?
Nie.
- Nie jestem w tym dobra. - To dobrze.
Możesz zniszczyć sobie życie jednym złym ruchem.
Czytałam wszystkie artykuły o pani.
Jest pani dla mnie wzorem.
Dziękuję.
Proszę zadzwonić w razie potrzeby.
Mogę nawet wyjść na drinka.
Jasne.
Podobno pani Ko sprzedała
Pastellę zagranicznej firmie za dwa biliony wonów.
Po zapłaceniu podatku pewnie został jej bilion.
Bilion?
Cholera! Coś takiego!
Co jeszcze knuje pani Ko?
Mówiła,
że coś szykuje,
ale nie wiem dokładnie co.
Poprosiła pana Cha,
żeby w coś zainwestował,
ale on nie inwestuje w coś, o czym nie ma pojęcia.
Zaczynała od zera i wspięła się na szczyt.
Imponujące.
Sama wszystko zarobiła.
Pani swojego sukcesu.
Co jest?
Jesteś wstrętny.
Chodź do mnie.
No chodź.
Pani Ko…
Ma naprawdę
wyjątkową osobowość.
Jest bardzo podejrzliwa.
Naprawdę myśli,
że wszyscy chcą ją okraść.
To oczywiste, w końcu to ona.
Myślę, że cię lubi. Znów o ciebie pytała.
- Naprawdę? - Tak.
O co pytała?
Czy ze sobą sypiamy.
Co?
Chciała wiedzieć?
Prawda? Też się zdziwiłem.
Te plotki o niej…
są prawdziwe?
Jakie plotki?
Zrobiłeś to?
Nie! Oszalałaś?
Bądź szczery.
Wybaczę ci.
O czym ty mówisz? Nie zachowuj się jak dziwaczka.
Ktoś dzwoni.
To mój?
Nie, mój.
Kto to?
- Kto to? - Przestań.
JUNGPAL
SOJUNG
WITAMY INSPEKTOR OH SEUNGHOON
Dzień dobry.
Przepraszam za opóźnienie.
Konsul Jo Yoongi z ambasady.
- Oh Seunghoon. - Dzień dobry.
Co tak długo?
- Myślałem, że przegapił pan samolot. - Miałem problem…
Urząd imigracyjny nie chciał mnie wypuścić.
Posadzili wszystkich w poczekalni bez klimatyzacji.
- Okropne. Przykro mi. - Dzięki.
- Zbierajmy się. - Jasne.
Panie Cho, mogę zapalić jednego papierosa?
Może pan zapalić w samochodzie.
Dobrze.
Zgaszę papierosa.
- Jeszcze piję. - Pił pan?
Przepraszam. Później panu odkupię.
- Mógł pan wyrzucić. - Racja. Przepraszam.
Nie wiedzieli o koreańskich służbach?
Rany!
Pokazałem im skierowanie i dowód osobisty, ale o niczym nie wiedzieli.
Nie mieli pojęcia. To nowa sprawa.
Pierwszy raz na Filipinach, prawda?
Tak.
Było powiedzieć, że gra pan tu w golfa.
Przy okazji, ile ma pan lat?
Jest pan starszy. Może mi pan mówić na ty.
Nie musimy się spieszyć.
Jest pan żonaty?
Jeszcze nie.
A dziewczyna?
Jeszcze nie.
Wygląda pan na porządnego faceta. Skąd brak dziewczyny?
Lubi pan golfa?
Nigdy nie grałem.
To dobrze. Może się pan tutaj nauczyć grać.
Jasne.
Pracuje pan sam. Nikt nie będzie panu mówił, co robić.
To świetne miejsce na golfa.
Domyślam się.
Napisy: Adam Sikorski